Рим императоры: Валериан II – Галлиеннің ұлы, 256-258 ж. Цезарь атанды. Иллирия провинцияларын басқарды, Германиядағы шабуылдарға қарсы күреске көмектесті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Рим императоры 256–258 жылдары.
Roman caesar from 256 to 258
Публий Лициний Корнелий Валериан (258 жылы қайтыс болған), сондай-ақ Валериан II деп те аталады, Рим императоры Галлиен мен грек тегінен шыққан Августа Корнелия Салонинаның үлкен ұлы, император Валерианның немересі болды. Валериан аристократтық және дәстүрлі сенаторлық отбасынан шыққан.
Publius Licinius Cornelius Valerianus (died 258), also known as Valerian II, was the eldest son of Roman Emperor Gallienus and Augusta Cornelia Salonina who was of Greek origin and grandson of the Emperor Valerian who was of a noble and traditional senatorial family.
Өмір
Император (Август) ретінде жарияланғаннан кейін Валериан көп ұзамай Галлиенді өзінің әріптес императоры етіп, ал 256 жылы немересі Валерианды Цезарь етіп тағайындады. (Бұл процесті тудырған династиялық саясат туралы талқылау үшін Салонин туралы мақаланы қараңыз). Жас Цезарь содан кейін Сирмиумда Лициний әулетінің өкілі ретінде орналастырылып, қиын жағдайға тап болған Иллирия провинцияларын басқарды, ал Галлиен Галлияға жасалған варварлардың шабуылдарымен күресу үшін назарын Германияға бұрды. Жасының кішкентай болуына байланысты (сол кезде ол он бес жастан аспаған болуы мүмкін), Валериан Ингенустың қамқорлығына берілді, ол Иллирия провинцияларының – Жоғарғы және Төменгі Паннонияның, сондай-ақ Жоғарғы және Төменгі Моэзияның губернаторы ретінде ерекше өкілеттіктерге ие болған сияқты. Салонина бұл келісімге наразы болды. Ол Валерианның шешімдеріне, күйеуі Галлиен ресми түрде келіскен *pater patriae*-ге ашық қарсылық білдіре алмаса да, Ингенустың ниеттеріне күдікпен қарап, басқаша белгілі емес Валентин есімді бір офицерден оны қадағалауды сұрады. Бұл сақтық шарасына қарамастан, Валериан 258 жылдың басында Галлиенді күдікке түсіретін жағдайларда қайтыс болды. Осы әрекет Ингенустың империяны басып алуға жасаған әрекетіне себеп болды, ол Иллирия гарнизондары мен провинциялық аппарат арасында кең қолдауға ие болды. Валерианның Иллириядағы қысқа билігі туралы біз білетініміз, Валериан мен Галлиеннің билігінде болған империяның солтүстік шекарасындағы хаостық жағдайды көрсетеді. Бұл императорлық үйдің мүшесінің қиын аймақта болуының өзі, жергілікті халықтың алыс императордың назарсыздан қалдыруынан қорқуын басуға жеткіліксіз екенін көрсетеді. Жергілікті Цезарь өзінің аймағында даусыз билікке ие болуы және оның қауіпсіздігіне төнетін ішкі және сыртқы қауіп-қатерлермен күресу үшін жеткілікті ресурстар мен тәжірибеге ие болуы керек еді. Диоклетиан мен Максимиан бұл мәселені түсінген сияқты, олар шамамен отыз бес жылдан кейін Констанций Хлорды Галлияда, ал Галлерийді Иллирияда Цезарь етіп тағайындады.
Shortly after his acclamation as Emperor (Augustus) Valerian made Gallienus his co Emperor and his grandson, Valerian, Caesar, in 256. (For a discussion of the dynastic politics that motivated this process, see the related article on Saloninus). The young Caesar was then established in Sirmium to represent the Licinius family in the government of the troubled Illyrian provinces, while Gallienus transferred his attentions to Germany to deal with barbarian incursions into Gaul. Because of his youth (he was probably no more than fifteen at the time), Valerian was put under the guardianship of Ingenuus, who seems to have held an extraordinary command as governor of the Illyrian provinces, i. e. Upper and Lower Pannonia and Upper and Lower Moesia. It is reported that Salonina was not happy with this arrangement. Although she could not publicly dispute the decisions of Valerian, the pater patriae which had been formally agreed by her husband, Gallienus, she suspected Ingenuus's motives and asked an officer called Valentinus, otherwise unknown, to keep an eye on him. Despite this precaution, Valerian died in early 258 in circumstances sufficiently suspicious for Gallienus to attempt to demote Ingenuus. It was this action that sparked the attempted usurpation of the Empire by Ingenuus, who had widespread support among the Illyrian garrisons and the provincial establishment. As in case of his brother, Saloninus, who was later made Caesar in Gaul, the little we know of Valerian's short reign in Illyria is indicative of the chaotic situation that prevailed on the northern frontiers of the Empire under Valerian and Gallienus. It seems to show that the mere presence of a member of the Imperial House in a troubled region was not sufficient to assuage local fears of being neglected by the distant Emperor. The local Caesar had to wield undisputed authority in his region and command the resources and the experience to deal with the internal and external threats to its security. Diocletian and Maximian seem to have understood this when they set up Constantius Chlorus and Galerius as Caesars in Gaul and Illyria respectively some thirty five years later.