Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық ғалым (1882–1971)
British academic (1882–1971)
Энтони Марио Людовичи MBE (8 қаңтар 1882 – 3 сәуір 1971) – британдық философ, әлеуметтанушы, әлеуметтік сыншы және көп тіл білуші. Ол аристократияны қолдаушы және теңдіксіздікті жақтаушы ретінде белгілі, ал 20 ғасырдың басындағы жетекші британдық консервативті авторлардың бірі болды. Ол өнер, метафизика, саясат, экономика, дін, жыныстар мен нәсілдер арасындағы ерекшеліктер, денсаулық және евгеника тақырыптарында жазған. Людовичи мансабын суретші ретінде бастады, сурет салып және кітаптарды иллюстрациялады. 1906 жылы бірнеше ай бойы мүсінші Огюст Роденнің жеке хатшысы болып жұмыс істеді. Кейіннен ол 30-нан астам кітап жазып, көптеген кітаптарды аударды.
Anthony Mario Ludovici MBE (8 January 1882 – 3 April 1971) was a British philosopher, sociologist, social critic and polyglot. He is known as a proponent of aristocracy and anti egalitarianism, and in the early 20th century was a leading British conservative author. He wrote on subjects including art, metaphysics, politics, economics, religion, the differences between the sexes and races, health, and eugenics. Ludovici began his career as an artist, painting and illustrating books. He was private secretary to sculptor Auguste Rodin for several months in 1906. He later wrote over 30 books, and translated many others.
Жазу
Людовичидің жазбалары алуан түрлі болды және әлеуметтік мәселелерде дәстүрлі консервативті ұстанымдарды ұстанды. Либерализм, социализм, марксизм, христиандық, феминизм, көпмәдениеттілік, тұтынушылықтың қазіргі мәдениеті және дәстүрге қарсы көтеріліс Людовичидің негізгі шабуылдарының нысаны болды. Жастығында оның «fin de siècle» оқулары көбінесе ғылым мен эволюция доктринасын таратумен байланысты болды. Людовичиге 1880-жылдардың соңында Томас Генри Хаксли мен Генри Уэйс арасындағы маңызды пікірсайыс үлкен әсер етті, ал жас Людовичи Хакслидің агностицизм философиялық ұстанымын толық қабылдады. «Шамамен он жеті жасымнан бастап, ғылымды, әсіресе биология, зоология және астрономияны үнемі және жаппай оқыдым. Дарвиннің, Геккельдің, Хакслидің, Романның, Спенсердің және Проктордың қолыма тиген барлық кітаптарын оқыдым. Сондай-ақ, Хакслидің Уэйспен болған атақты дауын зор құштарлықпен оқыдым, екі тараптың да аргументтерін демдерімен қысылып, осы процесте агностикке айналдым. Бірақ менің жас кезімдегі ең үлкен әсер еткен екі автор – Шопенгауэр мен Шиллер. Біріншісі маған психологияны зор деңгейде түсіндірді, мен оны Монтень мен Фрейд арасында пайда болған ең ұлы еуропалық психолог деп санаймын. Шындығында, оның еңбектерінде Фрейдтің жаңалықтарын болжаған көп нәрсе бар, бұл фактіге мен бірнеше рет назар аудардым, ал Ницше одан көптеген терең байқауларды алды, бірақ олардың көзі сирек мойындалады». Ол былай деп жазды: «Мен ұзақ жылдар бойы христиан дінінің, демократияның және өнер мен әдебиеттегі анархияның қарсыласы және сынықшысы болдым. Мен әсіресе «Абстрактты өнерге» қарсымын, оны Уистлердің өнер туралы еретикалық ілімдеріне, негізінен, тақырыптың маңыздылығын жоққа шығаруына, графика мен музыканы өздеріне сіңіруіне және оның бейнелеу мазмұнына қарағанда суреттің композициясы мен түс үйлесімінің басымдығына деген талаптарына байланысты деп есептеймін». Ол Якоб Эпштейннің ерте сыншысы болды, оған «Жаңа дәуірде» шабуыл жасады, сонда ол Ұлы соғысқа дейін өнер сыншысы ретінде үлес қосты. «Аристократияны қорғау» (1915) еңбегінде Людовичи аристократияны халықтық бақылаудағы үкіметке қарсы қорғайды. «Демократияның» жалған болжамдарында (1921) ол демократиялық идеяға және жалпы либералды көзқарасқа табиғи емес деп шабуыл жасады. «Консерватизмді қорғау» (1927) дәстүрді тіршілік етумен байланысты деп қорғайды. Людовичи үшін теңгерімшілдік – жеке адамдардың, жыныстардың және нәсілдердің арасындағы туа біткен биологиялық айырмашылықтарды жоққа шығару. Ол қарапайым және сәтсіз адамдарға деген сезімталдықпен күтім жасауды сынға алды. Оның мақалалары «Жаңа пионер» журналында тұрақты түрде жарияланды, ол виконт Лиммингтон басқаратын және Британдық халық партиясына тығыз байланысты болған оңшыл басылым. Людовичи нәсілдік араласудың қаупі туралы қайта-қайта ескертті және нәсілдік араласуға тиісті жауап ретінде инцестті қорғады, қоғам «жақын туыстардың жұптасуына кедергі келтіретін кедергілерді жою үшін әрекет етуі керек» деп, «біздің ұрпақты тазартудың» жалғыз жолы екенін дәлелдеді.
Ludovici's writing was varied, and took traditional conservative stances on social issues. Liberalism, socialism, Marxism, Christianity, feminism, multiculturalism, the modern culture of consumerism and revolt against tradition constituted Ludovici's main areas of attack. As a young man his fin de siècle reading was typically dominated by science and the popularization of the doctrine of evolution. Ludovici was especially influenced by the important debate that took place in the late 1880s between Thomas Henry Huxley and Henry Wace, with the young Ludovici fully adopting Huxley's philosophical position of agnosticism. "From about my seventeenth year, my reading of science, especially biology, zoology and astronomy, became regular and assiduous. I read every book by Darwin, Haeckel, Huxley, Romanes, Spencer and Proctor that I could lay my hands on. With great avidity, I also read Huxley’s famous controversy with Wace, following the arguments on each side with breathless interest and becoming a convinced agnostic in the process. But the two authors that probably exerted the greatest influence on me in my early twenties were Schopenhauer and Schiller. The former enlightened me enormously on psychology, and I still regard him as the greatest European psychologist who appeared between Montaigne and Freud. Indeed, there is much in his work that anticipates Freud’s discoveries, a fact to which I have more than once called attention, and Nietzsche owed him many a profound observation, the source of which, however, is rarely acknowledged." He wrote "I have long been an opponent and critic of Christianity, democracy, and anarchy in art and literature. I am particularly opposed to 'Abstract Art,' which I trace to Whistler's heretical doctrines of art and chiefly to his denial that the subject matters, his assimilation of the graphic arts and music, and his insistence on the superior importance of the composition and colour harmony of a picture, over its representational content." He was an early critic of Jacob Epstein, attacking him in The New Age, to which he contributed as an art critic before the Great War. In his A Defence of Aristocracy (1915), Ludovici defends aristocracy against government in popular control. In The False Assumptions of "Democracy" (1921), he attacked the democratic idea and the liberal attitude in general, as being unnatural. A Defence of Conservatism (1927) defends tradition as being tied to survival. For Ludovici, egalitarianism was a denial of the innate biological differences between individuals, the sexes and races. He criticized what he saw as the sentimental coddling of the mediocre and botched. His articles were a regular feature of the New Pioneer, a far right journal controlled by Viscount Lymington and closely linked to the British People's Party. Ludovici repeatedly warned of the dangers of miscegenation and defended incest as an appropriate response to racial mixing, arguing that society should act 'to break down the barriers now preventing the mating of close relatives' as it was the only way to cause 'a purification of our stock. '.
Көзқарастар
Людовичи ұлтшыл, дәстүршіл және евгениканы қолдаушы болды. Ол сонымен қатар Карл I-ге үлкен құрмет көрсеткен монархияшыл да еді. 1930 жылдары ол ағылшын Мистери жиналыстарында сөз сөйлеп, кейбіреулерін жариялады.
Ludovici was a nationalist, traditionalist and a supporter of eugenics. He was also a devoted monarchist who held Charles I in high regard. In the 1930s, he gave speeches before English Mistery meetings, some of which were published.
Кейінгі өмірі
Ол Норман Твейтес, Тревор Блейкмор, Коллинсон Оуэн және В. А. Фойлмен бірге «Дұрыс кітап клубының» іріктеу комиссиясына кірді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Людовичи ұмытылғанға ұшырады. 1936 жылы ол Адольф Гитлер туралы ынтамен жазды, сол жылы оны көптеген басқа жоғары дәрежелі нацистік көшбасшылармен жеке кездестірді. Ол еврейлердің Англия тарихына тигізген әсерін сынап, Коббет псевдонимімен «Еврейлер және Англиядағы еврейлер» (1938) атты еңбек жазды. Людовичи 1940 жылдың 14 тамызында барлау жұмысынан босатылды, ал кейіннен «Дұрыс клуб» саяси тобының мүшесі болғандықтан оның үйіне шабуыл жасалды. 1940 жылдың 8 қазанында Людовичи Скотланд-Ярдта тексерілді, содан кейін босатылды. 1955 жылдан 1969 жылға дейін Людовичи «The South African Observer» айлық журналында бірқатар мақалалар жазды. Оның талдауында «Жақсы үкіметтің қағидалары» 20 бөліктен тұратын сериясы және осыған ұқсас серияда «Англиядағы қоғамдық пікір» тақырыптары қарастырылды.
He was on the Selection Committee of the Right Book Club, with Norman Thwaites, Trevor Blakemore, Collinson Owen and W. A. Foyle. After the Second World War, Ludovici fell into obscurity. In 1936, he had written enthusiastically about Adolf Hitler, whom he had met personally that year, along with many other high ranking Nazi leaders. He was critical of the effect of Jews on the history of England, writing a work under the pseudonym Cobbett, The Jews, and the Jews in England (1938). Ludovici was dismissed from his intelligence work on 14 August 1940 and his house was subsequently raided allegedly due to his membership of the political group The Right Club. On Friday 8 October 1940, Ludovici was interviewed at Scotland Yard, and then released. From 1955 until 1969 Ludovici wrote a series of articles in the monthly journal The South African Observer. Topics under his analysis included The Essentials of Good Government in a series of 20 monthly parts, and Public Opinion in England in a similar series.
Көркем әдебиет
Менсел Фелоуз. Лондон: Грант Ричардс, 1918 жыл. Кэтрин Дойл: Үш рет үйленген әйелдің романсы. Лондон: Хатчинсон және компания, 1919 жыл. «Құбыршықтарға тым ескі» - роман. Лондон: Хатчинсон және компания, 1920 жыл. «Әйел не қалайды». Лондон: Хатчинсон және компания, 1921 жыл. Өсіп келе жатқан Құдай. Лондон: Хатчинсон және компания, 1922 жыл. Француздық бұршақ. Лондон: Хатчинсон және компания, 1923 жыл. «Дон Жуанды бағындыру». Лондон: Хатчинсон, 1924 жыл.
Mansel Fellowes. London: Grant Richards, 1918. Catherine Doyle: The Romance of a Trice Married Lady. London: Hutchinson & Co., 1919. Too Old for Dolls: A Novel. London: Hutchinson & Co., 1920. What Woman Wishes. London: Hutchinson & Co., 1921. The Goddess that Grew Up. London: Hutchinson & Co., 1922. French Beans. London: Hutchinson & Co., 1923. The Taming of Don Juan. London: Hutchinson, 1924.
Аудармашы ретінде
Фридрих Ницшенің "Маусымдық ойлар" кітабы. Лондон: Т. Н. Фулис, 1909 жыл. Фридрих Ницшенің "Ексе Хомо" кітабы. Нью-Йорк: Макмиллан, 1911 жыл. Фридрих Ницшенің "Күмілдердің құрдымдауы" кітабы. Нью-Йорк: Макмиллан, 1911 жыл. "Вагнер ісі; Ницше Вагнерге қарсы; Таңдалған афоризмдер". Эдинбург пен Лондон: Т. Н. Фулис, 1911 жыл. "Пост-импрессионисттің хаттары; Винсент ван Гогтың жақын хат алмасуы". Лондон, Констебль, 1912 жыл. Элизабет Фёрстер Ницшенің "Ницшенің өмірі" кітабы. Нью-Йорк: Стержис және Уолтон, 1912–1915 жылдар. Анри Лихтенбергердің "Германия және оның қазіргі замандағы дамуы" кітабы. Нью-Йорк: Х. Холт және компаниясы, 1913 жыл. Фридрих Ницшенің таңдамалы хаттары. Лондон, Уильям Хайнеман, 1921 жыл. Август Людольф Фридрих Шауманның "Веллингтонмен бірге жол" кітабы. Лондон: Уильям Хайнеманн, 1924 жыл.
Thoughts out of Season, by Friedrich Nietzsche. London: T. N. Foulis, 1909. Ecce Homo, by Friedrich Nietzsche. New York: Macmillan, 1911. Twilight of the Idols, by Friedrich Nietzsche. New York: Macmillan, 1911. The Case of Wagner; Nietzsche Contra Wagner; Selected Aphorisms. Edinburgh and London: T. N. Foulis, 1911. The Letters of a Post impressionist; being the Familiar Correspondence of Vincent van Gogh. London, Constable, 1912. The Life of Nietzsche, by Elisabeth Förster Nietzsche. New York: Sturgis and Walton, 1912–1915. Germany and its Evolution in Modern Times, by Henri Lichtenberger. New York: H. Holt and Co., 1913. Selected Letters of Friedrich Nietzsche. London, William Heinemann, 1921. On the Road with Wellington, by August Ludolf Friedrich Schaumann. London: William Heinemann ltd., 1924.
Мақалалар
"Өнер: Сурет галереясында естілген әңгіме", "Жаңа дәуір", том XI, № 27, 1912, 642–644 бб. "Өнер", "Жаңа дәуір", том XII, № 6, 1912, 135 б. "Өнер: Аяқталу сапасы туралы сұрақ", "Жаңа дәуір", том XII, № 21, 1913, 508 б. "Өнер: Бонд көшесіндегі серуен", "Жаңа дәуір", том XIII, № 2, 1913, 42 б. "Өнер: Достарымға ашық хат", "Жаңа дәуір", том XIV, № 9, 1914, 278–281 бб. "Өнер: Қате емдер және басқа да ойлар", "Жаңа дәуір", том XIV, № 11, 1914, 345–346 бб. "Өнер: Тәуелсіздер және Көркем өнер салондары", "Жаңа дәуір", том XV, № 2, 1914, 44 б. "Адамгершілік және фанатизм", "Жаңа дәуір", том XXV, № 24, 1919, 395–396 бб. "Адамгершілік және фанатизм: Г. Питт Риверске жауап", "Жаңа дәуір", том XXVI, № 10, 1920, 155–156 бб. "Мистер Клаттон Брок өнер туралы", "Жаңа дәуір", том XXVI, № 13, 1920, 201–202 бб. "Шарап және спирттік сусындар", "Жаңа дәуір", том XXVII, № 2, 1920, 24 б. "Консервативті бағдарлама: Ұсыныс", "Екі апталық шолу", Жаңа серия, том CXI, 1922, 948–962 бб. "Консервативті бағдарлама: Тағы бір ұсыныс", "Екі апталық шолу", Жаңа серия, том CXIII, 1923, 600–614 бб. "Әйелдің ер адамның құқығына тиісуі", "Қазіргі тарих", том XXVII, 1927 жылғы қазан, 21–25 бб. "Қоғамның құндылықтарын өзгерту", Хайм Ньюман (ред.), Мүсәпірлер және яһудилер; Яһуди халқының болашағы туралы симпозиум. Лондон: Альянс Пресс, 1945, 165–185 бб. "Жақсы үкіметтің қағидалары", "The South African Observer", том IX X, 1963 жылғы қыркүйек / 1965 жылғы мамыр. "Англиядағы қоғамдық пікір", "The South African Observer", том X XIII, 1965 жылғы шілде / 1968 жылғы маусым.
"Art: A Dialogue Overheard at a Picture Gallery," The New Age, Vol. XI, No. 27, 1912, pp. 642–644. "Art," The New Age, Vol. XII, No. 6, 1912, p. 135. "Art: A Question of Finish", The New Age, Vol. XII, No. 21, 1913, p. 508. "Art: A Stroll Down Bond Street," The New Age, Vol. XIII, No. 2, 1913, p. 42. "Art: An Open Letter to my Friends," The New Age, Vol. XIV, No. 9, 1914, pp. 278–281. "Art: False Remedies and Other Considerations," The New Age, Vol. XIV, No. 11, 1914, pp. 345–346. "Art: Les Independents and the Salon des Beaux Arts," The New Age, Vol. XV, No. 2, 1914, p. 44. "Conscience and Fanaticism," The New Age, Vol. XXV, No. 24, 1919, pp. 395–396. "Conscience and Fanaticism: A Reply to Mr. G. Pitt Rivers," The New Age, Vol. XXVI, No. 10, 1920, pp. 155–156. "Mr. Clutton Brock on Art," The New Age, Vol. XXVI, No. 13, 1920, pp. 201–202. "Wine and Spirits," The New Age, Vol. XXVII, No. 2, 1920, p. 24. "The Conservative Programme A Suggestion," Fortnightly Review, New Series, Vol. CXI, 1922, pp. 948–962. "The Conservative Programme: A Further Suggestion,", Fortnightly Review, New Series, Vol. CXIII, 1923, pp. 600–614. "Woman's Encroachment on Man's Domain," Current History, Vol. XXVII, October 1927, pp. 21–25. "Transform Society's Values," in Chaim Newman, (ed.) Gentile and Jew; a Symposium on the Future of the Jewish People. London: Alliance Press, 1945, pp. 165–185. "The Essentials of Good Government," The South African Observer, Vol. IX X, September 1963/May 1965. "Public Opinion in England," The South African Observer, Vol. X XIII, July 1965/June 1968