Вейнсберг: Географиясы мен табиғаты

Кіріспе

Вайнсберг (Солтүстік Франкондық: Вайшберг) – Германиядағы Баден-Вюртемберг штатының солтүстігіндегі қала. Ол шамамен 1200 жылы негізделген және Хайльбронн округінде орналасқан. Қаланың халқы 11 800-ге жуық. Вайнсберг өзінің шарабымен әйгілі.

Географиялық орналасуы

Вайнсберг Баден-Вюртембергтің солтүстік-шығыс бөлігіндегі шығыс Хайльбронн ауданында, батыста Некар және шығыста Лёвенштейн тауларының арасында орналасқан. Кішкентай Сульм өзені Лёвенштейн тауларынан басталып, шамамен соң Некарға құяды. Сульм және оның салалары құраған аңғар Вайнсбергер Талы деп аталады. Қала негізінен Штудтзеебах (сонымен қатар Саубах деп те аталады) өзенінің аңғарының жанында және оның еңістерінде орналасқан, ол Сульм өзенінің оңтүстік саласы болып табылады. Сульм өзені Вайнсберг аумағынан өтеді, бірақ қаланың өзінен емес, және қаланың тек шағын солтүстік бөлігі Сульм аңғарының жиегінде жатыр. Қала орталығынан солтүстік-батысқа қарай Бургберг тауы көтеріледі, оның үстінде Вайбертреу қамалының қираған қалдықтары бар, одан батысқа қарай Шейерберг тауы орналасқан. Екі тау да жүзім шарап өсіруге белсенді түрде пайдаланылады. Шығыс жағында Сульм аңғары, оңтүстік жағында Штудтзеебах және Брюль аңғарлары жатыр. Оңтүстік және батыс жағынан қала Лёвенштейн тауларының етегінде орналасқан, орманды Хайльбронн тауларымен шектеседі. Олар шығыста Рейсберг тауынан басталып, Хинтерсберг және Вальдхайде арқылы батыста Гальгенберг және Вартаберг тауларына дейін созылады. Вартаберг тауында Штудтзеебах аңғары жалғасады, оның солтүстігінде жоғарыда аталған Шемльсберг тауы солтүстік-батыста орналасқан. Шемльсбергтің солтүстігіндегі Сульм аңғары A 6 автожолымен үстемдік етеді, ол қаланың солтүстік-шығысында Вайнсберг түйіскен жерінде A 81 автожолымен қосылады. Сульм аңғарының солтүстігінен орманды Сульмер Бергебені жалғасады. Штутгартқа қарай A 81 автожолы шамамен Вайнсбергтің шығыс шекарасы бойымен өтеді. Шекараның ең төменгі нүктесі Сульм өзенінде, 166 метр биіктікте орналасқан. Ең биік нүктесі Райсберг тауының солтүстік беткейінде, Хайльбронн қаласымен оңтүстік-шығыс шекарасында, 338 метр биіктікте орналасқан.

Геология

Вейнсберг Лёвенштейн тауларының Кеупер аймағының шетінде орналасқан, оның етегі Некарсульм мен Орингенге дейін созылады. Бургберг және Шемльсберг – Сульм және Штадтзибах арқылы тау тізбегінің қалған бөлігінен бөлінген төбелер. Екеуінде де құмды тастың қабаттары бар, ол Вейбертреу қамалы мен Йоханнескирхе құрылысында қолданылған. Бургбергте 1811 жылдан 1867 жылға дейін гипс өндірілді. Таудан гипс өндіруден қалған ойық 1950 жылдары толтырылып, жергілікті шарап шаруашылығы мектебінің жүзімдіктеріне айналдырылды. Бұрынғыда Вейнсбергтің айналасында 10 карьер жұмыс істеген. Вейнсбергте Хейльброннмен оңтүстік-батыс шекарасында, сондай-ақ Бургбергте (соңғысы өте кішкентай) карьерлер болған.

Аумағы

Вейнсберг қаласы , оның ішінде Вейнсберг, Гелмерсбах, Гранцшен және Вимменталь қалаларына бөлінген (шарттар: 2006 жылдың маусымы). Коммуналдық жердің формасын (грек) крестпен салыстыруға болады, бұл ретте Вейнсберг қысқа батыс және қалың оңтүстік бөлігін білдіреді. Гелмерсбах солтүстік бөлігін білдіреді; Гранцшен және Вимменталь кеңейтілген шығыс бөлігін білдіреді. 1957 жылы, сондай-ақ 1988, 1992, 1996, 2000 және 2004 жылдары жер пайдалану келесідей бөлінді: (Аймақ көрсеткіштері гектармен, дереккөз 1957:; 1988–2004:''):

1957%1988%1992%1996%2000%2004%Жалпы аудан1,429100.002,223100.02,222100.02,222100.02.221100.02,222100.0Құрылыс және көлік ауданы155.910.9051523.254624.656725.559526.861527.7Ауыл шаруашылығы ауданы750.952.501,18653.41,12250.51,10049.51,06848.11,04847.1Орман ауданы496.134.7049422.252923.852923.852823.852823.7Су ауданы6.50.45100.5120.5120.5130.6130.6Басқа аудан19.61.37170.8130.6140.6170.8180.8Тұрғын ауданы үнемі ұлғаюда, себебі Вейнсбергте құрылыс алаңдары әлі де бар. Керісінше, ауыл шаруашылығына пайдаланылатын аудан азайып барады. Қалалық орман қоры барлығы 567 га құрайды. Вейнсберг қаласының және оның елді мекендерінің коммуналдық жеріндегі 426 га орманнан басқа, қала Гемминген қаласының коммуналдық жеріндегі 141 га орманға да ие, ол 1936 жылдың 29 шілдесінде Вейнсбергтің әскери мақсаттар үшін мемлекетке берген жерлеріне өтеу ретінде сатып алынған (Хайльброн қаласының Waldheide-дегі бұрғылау алаңын кеңейту).

Көршілес муниципалитеттер

Вайнсбергтің көршілес муниципалитеттері (батыстан бастап, сағат тілімен): Хайльбронн қаласы (Stadtkreis) және Эрленбах, Эберштадт, Брецфельд (Hohenlohekreis), Оберзульм, Эллхофен және Лехренштейнсфельд муниципалитеттері. Хайльбронн мен Брецфельдті қоспағанда, қалғандары Гейльбронн ауданына жатады. Эберштадт, Эллхофен және Лехренштейнсфельдпен бірге Вайнсберг "Raum Weinsberg" деп аталатын бірлескен әкімшілік бірлестігін құрады, оның кеңсесі Вайнсбергте орналасқан. БөлімҚосылуТұрғындарЖер ауданы Вайнсберг – 9040 13.95 км² Гелмерсбах 1 қаңтар 1975 921 3.36 км² Гранцшен 1 қаңтар 1973 819 2.10 км² Вимменталь 1 қаңтар 1975 610 2.79 км²

Қала құрылымы

Қаланың өзінен басқа, Вайнсберг Геллмерсбах, Граншен және Вимменталь елді мекендерінен тұрады. Жабық жер дамыту шегінен тысқарыда Вайсенхоф (клиникалық орталығымен бірге), Раппенхоф және Штёклесберг Вайнсбергке қарасты, бірақ олардың өздеріне жеке елді мекендері жоқ. Вайнсбергтің коммуналдық жерінде бұрын болған, бірақ қазір жоқ болған елді мекендер: Бодельсхофен, Бурхардсвизен (немесе Бурхардесвизен), Холсхофен, Ин-дем-Грунде, Линдах, Уфф-де-Виер және Вольфшёфле.

Климат

Климаттың қорғалған аңғардағы орналасуы негізінен қоңыл және кең ауқымды жүзім шаруашылығына жағдай жасайды. Күн сәулесінің жылдық орташа ұзақтығы 1638,7 сағатқа жетеді. Вейнсберг шарап шаруашылығы мектебінің жылдық есептеріне сәйкес, 1961-1990 жылдар аралығындағы орташа жылдық температура , ал жылдық жауын-шашын шамамен болды. 1971-2000 жылдар аралығындағы көрсеткіштер мен 2002 жылы қаңтар айында 1961-1990 жылдар аралығында орташа жауын-шашын , 1971-2000 жылдар аралығында және 2002 жылы болды. 1961-1990 жылдар аралығында шілде айында орташа жауын-шашын , 1971-2000 жылдар аралығында және 2002 жылы болды. Шарап шаруашылығы мектебінің метеорологиялық деректеріне сәйкес, Вейнсбергтегі орташа жылдық температура 1900 жылдан 2006 жылға дейін -тан -қа дейін өсті.

Тарихқа дейінгі және ежелгі кезең

Вайнсбергтегі ең ерте белгілі қоныс іздері – дөңгелек обалар тобы. Олар Хайльбронн шекарасына жақын орман ішінде орналасқан және әзірге зерттелмеген. Бұл обалар Халштат мәдениетіне жатады деп есептеледі. 19 ғасырда б.з.д. 2 ғасырға жататын кельт күміс монетасы табылған. Оның "V, O, L, C" деген жазуы сол кезде Оңтүстік Германияда (басқа жерлермен қатар) өмір сүрген Волкае тайпасына қатысты болуы мүмкін. Сондықтан кельттер қазіргі Вайнсберг аумағында кем дегенде уақыт-уақытпен қоныстанған болуы мүмкін. Дегенмен, Вайнсберг аймағына ең алғаш нығайып қоныстанғандар – римдіктер болды. 2 ғасырда римдік жолы бүгінгі қала арқылы өтіп, Беккинген бекінісінен (Некар Лимесіне қарасты) Эринген бекінісіне (Герман Лимесіне қарасты) дейін созылған. 148 және 161 жылдар аралығында осы жол бойында римдік рустика вилласы салынды, ол 234 немесе 259/260 жылдары аламандар тарапынан қиратылғанға дейін болды. Бұл үйдің моншасы (Вайнсбергте "Римдік монша" – Römerbad деп белгілі) 1906 жылы қазба жұмыстары арқылы ашылып, сақталды; ал қалған үйдің бөліктері 1977 жылы сақталды.

Орта ғасырлар

Шамамен 500 жылы аламандықтар франктар тарапынан ығыстырылып, 7 ғасырда Эрленбах пен Гелмерсбах арасындағы Вайнсберг жеріне қоныстанды. 778 жылы Вайнсберг аймағы алғаш рет Карл I-нің Лорш аббаттығына жасаған сыйлық актісінде «Сулманахгове» деп аталды. Бүгінгі Вайнсберг ауданында бірнеше ортағасырлық елді мекендер (Бодельшофен, Бурхардесвизен, Линдах) құрылды, олар қала негізі қаланғаннан кейін де жалғасты, бірақ соңында тастап кетілді. Шамамен 1000 жылы Вайнсберг қамалы Хайльброннан Швабиш-Халлға дейінгі сауда жолындағы тауға орнатылды. 1140 жылы Конрад III қамалды қоршауға алды, Стауферлер мен Вельфтер арасындағы күрестің барысында. Соңында, Вельф VI әскері қамалды босатуға келгені Стауферлер тарапынан жеңіліске ұшырағандықтан, 1140 жылдың 21 желтоқсанында ол қарсылық көрсетуді тоқтатты. «Хроника регия Колониенсис» есебінде айтылғандай, қамал әйелдеріне еркін кетуге рұқсат берілді және олар арқасында көтере алатын мүліктерін алып кетуге мүмкіндік берілді. Олар өздерінің ер адамдарын арқаларында алып шығып, осылайша өмірін сақтап қалды, себебі король сөзіне адал болды. Әйелдер «treue Weiber» («адал әйелдер») деп белгілі болды. Осы оқиғаның құрметіне қамал (қазіргі қираған нысан) Вайбертреу деп аталды. Стауферлер Гмүндтен келген министериалдық әулетті қамалдың басқарушылары ретінде пайдаланды, олар көп ұзамай өздерін «Вайнсбергтің иелері» (Masters of Weinsberg) деп атады және 1450 жылға дейін қамалды лендік иелік ретінде иеленді. Бургбергтің бағытында елді мекен пайда болды. Сауда жолындағы елді мекен қамал мен айналасындағы жерлерді қамтамасыз етуге қызмет етті. Шамамен 1200 жылы Вайнсберг иелерінің бастамасымен осы екі елді мекеннің арасында Иоганнскирхе құрылысы басталды. Бәлкім, Вайнсберг қаласы да сол кезде құрылып, қала қабырғасымен қоршалған. 1241 жылы қала алғаш рет бір Стауферлік кіріс тізімінде аталды, онда Вайнсберг Донауверт, Висбаден, Оффенбург және Констанцпен бірдей 29-орында тұрды. Вайнсбергтің қашан қала құқығына ие болғаны белгісіз. Дегенмен, бұл 1283 жылға дейін болған болуы керек, өйткені Рудольф I осы жылы Лёвенштейнге өзінің қала құқығын берген, Вайнсберг қаласының бұрынғы иелері берген үлгі бойынша. Бастапқыда Вайнсбергтің жартысы еркін императорлық қала болса, екінші жартысы Вайнсберг иелеріне тиесілі болды. Қала өзінің еркін императорлық қала мәртебесін сақтап, әртүрлі қалалар федерациясына кіру арқылы нығайтты, бұл қала мен иелері арасында көптеген дау-жанжалға әкелді. 13 ғасырдың басында қаланың айналасына салынған қала қабырғасы бастапқыда солтүстік-батыстағы қамалды байланыстыратын қабырғалар арқылы қамтыды. Осы байланыстыратын қабырғалар арасындағы аумақта, тікелей қамалдың астында, діни қызметкерлерге, министериалдықтарға және иелерінің крепостнойларына арналған үйлер орналасқан. 1332 жылы Вайнсберг азаматтары осы ауданды қиратқан және 1375 жылғы құжаттарға сәйкес, қаланың батысын қамалға қарама-қарсы жапқан. Үш қамал иесінің екеуі болмаған кезде және үшіншісінің қарсылығына қарамастан, олар қамал мен қала арасында бекініс пен суарды орнатты. Бәлкім, байланыстыратын қабырғалар да сол кезде бұзылған. Иелерімен араздықтар жалғасты. Соңында, 1417 жылдың 22 мамырында Зигмунд Вайнсбергті өзінің қазынашысы Конрад IX-қа берді. Осылайша қала еркін императорлық қала мәртебесін жоғалтып, Вайнсберг иелерінің бағынышты билігіне ие болды. Қала қорғаныс іздеп, Вайнсберг федерациясы деп аталатын басқа да қалалар федерациясына кірді. 1420 жылдың 27 қарашасында 33 еркін императорлық қала Вайнсбергті қорғау үшін бірікті. Қала Конрадтың билігін мойындаудан бас тартты және енді салық төлеуден бас тартты. Сондықтан Конрад IX 1422 жылдың 10 ақпанында барлық ересек азаматтарға патша сарайында Рейхсахт жариялады. Ол ешқандай салдарға әкелмегендіктен, 1425 жылы Аберахт соңынан ерді. Сонымен қатар, Папа – болжам бойынша Мартин V – оларға 1424 жылы анафема салды. Алайда, бұлардың бәрі ешқандай нәтиже бермеді, сондықтан Конрад қатаң шаралар қабылдады. Вайнсбергпен одақтасқан шваб қалаларын әлсіретіп, ол Франкфурт сауда жәрмеңкесіне алып баратын артериялардың бірі болған Синсхайм қаласын сатып алды. 1428 жылдың тамызында ол жәрмеңкеге бара жатқан Синсхаймдағы кәсіпкерлерге шабуыл жасап, 20 қаладан 149 адамды ұстады, сондықтан Франкфурт жәрмеңкесі сәтсіз аяқталды. Патша мұны жеке өзіне жасаған реніш деп санап, Конрадтан өз ықыласын алып тастады. 1428 жылдың қазан айында қалалар Гейдельбергте Конрадпен келісті, бірақ король бұл келісімге тыйым салды. Екі жылдан кейін тараптар екі жыл бұрын қол жеткізілген келісім негізінде келісімге келді. Келісімге сәйкес Конрад Вайнсбергті (бөлінбеген) еркін императорлық қала ретінде тануға міндетті болды.

Around 500 AD, the Alamanni were displaced by the Franks, who settled on Weinsberg's communal land between Erlenbach and Gellmersbach in the 7th century. In 778 the area around Weinsberg was first mentioned as "Sulmanachgowe" in a deed of donation of Charlemagne to the Lorsch Abbey. In the area of today's Weinsberg several medieval settlements (Bodelshofen, Burchardeswiesen, Lyndach) were established, continuing even after the town foundation, but finally given up. Presumably around 1000, the Weinsberg castle was established on a mountain at the trade route running from Heilbronn to Schwäbisch Hall. In 1140 the castle was besieged by Konrad III in the course of the struggles between the Staufers and the Welfs. Finally it had to surrender on December 21, 1140, since the army of Welf VI to release the castle had been defeated by the Staufers in a battle. According to the report of the Chronica regia Coloniensis, the women of the castle were granted free departure and allowed to take what they could carry on their backs. They carried down their men, and so saved their lives, since the king adhered to his word. The women became known as treue Weiber ("loyal women"). The castle (today's ruin) is called Weibertreu due to this occurrence. The Staufers used a family of ministerialis from Gmünd as managers of the castle, which soon called itself after its seat "von Weinsberg" (Masters of Weinsberg) and who possessed the castle as a fiefdom until 1450. A settlement developed at the tendencies of the Burgberg. A settlement at the trade route in the valley served the supply of the castle and the surrounding localities. Around 1200 the building of the Johanneskirche began at instigation of the Masters of Weinsberg between these two settlements. Presumably Weinsberg was created at the same time and surrounded with a city wall. In 1241 the town was first mentioned in one Staufish income list, where Weinsberg ranked at 29 equal with Donauwörth, Wiesbaden, Offenburg and Konstanz. The date of when Weinsberg attained its town privileges is unknown. However, it must have been before 1283, since Rudolf I had lent its town privileges to Löwenstein in this year – after the model of the city right, which its predecessors of the town Weinsberg had lent. At the beginning one half of Weinsberg was a free imperial city, the other half belonged to the Masters of Weinsberg. The town persisted on its status as a free imperial city and affirmed it by entering different city federations, what led to numerous quarrels between the town and the masters. The city wall around the town established in early 13th century originally also included the castle in the northwest by linking walls. In the area between these linking walls, directly underneath the castle, there were houses for priests, ministerialis and serfs of the masters. Presumably in 1332 Weinsberg's citizens destroyed this quarter and locked the city in the west in opposite to the castle, as documents state from 1375. While two of the three castle masters were absent and against the resistance of the third one they established a wall between castle and town with a moat. Probably the linking walls were broken off at the same time. The quarrels with the masters persisted. Finally, on May 22, 1417, Sigismund gave Weinsberg to his treasurer Konrad IX. So the town had been devalued by losing its status as a free imperial city to the subordinated status of the Masters of Weinsberg's rule. The town looked for protection in a further city federation called the Weinsberg Federation. On November 27, 1420, 33 free imperial cities united for the protection of Weinsberg. The town refused to acknowledge Konrad's rule and did not want to pay its taxes any longer. That is why Konrad IX achieved the Reichsacht at the royal court imposing on all citizens of age on 10 February 1422. Since it had caused nothing the Aberacht followed in 1425. In addition the Pope – presumably Martin V – imposed the anathema on them in 1424. However, all this had not caused anything, and Konrad took drastic steps. Weakening the Swabian towns allied with Weinsberg, he acquired the town Sinsheim, where one of the arteries led to the Frankfurt Trade Fair. In August 1428 he attacked businessmen in Sinsheim travelling to the fair and detained 149 people from 20 cities, so the Frankfurt fair had to fail. The king took it as a personal offense and withdrew his favour from Konrad. In October 1428 the cities agreed with Konrad in Heidelberg, however the king forbade this agreement. Two years later, the parties reached an agreement on the basis of the obtained agreement two years before. According to the corresponding treaty Konrad had to recognize Weinsberg as a (undivided) free imperial city.

XVI ғасырдан бастап XIX ғасырға дейін

Неміс діни реформаторы Иоганнес Оэколампадий 1482 жылы осы жерде дүниеге келді және 1510 жылдан 1518 жылға дейін жергілікті шіркеуде уағыз айтты, содан кейін ол Базельге барып, реформацияны бастады. 1525 жылдың 16 сәуірінде (Пасха жексенбісі), неміс шаруалары соғысы кезінде шаруалар бұрын, 1504 жылы шабуылдан зардап шеккен қамалға шабуыл жасап, қиратты. Олар қала мен қамалдың билеушісі болған және шаруаларға бірнеше рет жаман қарым-қатынас жасаған ақсүйекті дарға асты. Бұл оқиға бұрын-соңды болмаған жаңалық болды және неміс ақсүйектері мен дін қызметкерлерін қатты қорқытып, ашуландырды. Қала тұрғындарының бұл оқиғаға қатысы болмағанмен, олар бірнеше аптадан кейін, 21 мамырда қаланы қиратты. 1819 жылдан 1862 жылы қайтыс болғанға дейін ақын және дәрігер Юстинус Кернер Вайнсбергте тұрды. Оның барлығы ақын болған достар тобы жиі үйінде кездесіп, Вайнсбергке «Швабия Ваймары» деген атақ әкелді.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Вайнсбергте одақтас офицерлері (француз және британдық достастық) үшін тұтқын лагері (Офлаг Va) орналасқан. Ол жердегі белгілі тұтқын – Чарльз Хазлитт Уфэм. 1945 жылдың 12 сәуірінде қала ауа шабуылы, оқ атысы және өрт салдарынан көп қирады.

Туған қалалар

Вайнсбергтің француздық Кариньян (Арден департаменті) және итальяндық Костиглиоле д'Асти (Асти провинциясы) қалаларымен ресми серіктестігі бар. Германиядағы Коссебауд (қазір Дрезденнің бір бөлігі), Ұлыбританиядағы Кейворт (Ноттингемшир) және АҚШ-тағы Кристалл көлімен бейресми қарым-қатынастар бар. Бұл екеуі Вейнсбергтегі мектептер мен сол жердегі мектептер арасындағы студенттер алмасу бағдарламаларының нәтижесінде туындады. Американың Огайо штатындағы Уайнсбург қаласы алғашқыда 19 ғасырдың басында Вайнсбергтің құрметіне аталған, ал 1833 жылы ғана жазуы өзгертілген.

Шарап өсіру

Бұрын шарап өсіру Вайнсберг экономикасының негізі болған және әлі күнге дейін маңызды рөл атқарады. 1271 жылы Вайнсбергте жүзім өсіру алғаш рет тіркелді, ал 1636 жылдан бастап қалада 28 шарап сығу қондырғысы болғандығы дәлелденген. 430 гектар егіс жерімен (2005 жылғы мәліметтер, аудандармен қоса), оның үштен екісі қызыл шарап сорттарын құрайды, бұл қала Вюртембергтегі шарап өсіруші муниципалитеттердің арасында бесінші орынға ие. 1868 жылы шарап өндіру кооперативі құрылды, ол Эрленбах және Хайльбронн кооперативтерімен бірігіп, Genossenschaftskellerei Heilbronn Erlenbach Weinsberg e.G. құрамына кірді, және Вайнсбергтің көптеген шарап өсірушілерін біріктіреді. Бұған қоса, жекелеген шарап шаруашылықтары өз өнімдерін өндіріп, дербес сатады. Сонымен қатар, 1868 жылы құрылған Staatliche Lehr- und Versuchsanstalt für Wein- und Obstbau Weinsberg (LVWO немесе қысқаша шарап өсіру мектебі) бар, ол мамандарды даярлап, өз шараптарын Staatsweingut Weinsberg ретінде сатуға көмектеседі. 1957 жылдың 19 қаңтарынан бастап, жыл сайын осы мамандық бойынша шеберлік емтиханына дайындық курстарын ұсынатын кооперативтік бизнес техникалық мектебі де жұмыс істейді. Соңында, 1972 жылдан бері Вюртемберг шарап өсірушілер қауымдастығы да Вайнсбергте орналасқан.

Жол қозғалысы

1966 жылы Вайнсберг ауданында автожол айрығы салынды және қаланың атымен аталып, «Вайнсберг айрығы» деп белгіленді. Осы жерде A 6 (Мангейм – Нюрнберг) және A 81 (Вюрцбург – Штутгарт) автожолдары қиылысады. A 81 Вюрцбургке қарайтын бағыт, қалған үш бағытқа қарағанда аз қысыммен жүреді. Шығыс блогының ашылуына байланысты, шығыс-батыс бағытындағы A 6 автожолында көлік көп жиналуы жиі кездеседі. 2001 жылы күндізгі көлік ағыны 102 000 бірлікке жетті. Оның 30 пайызы – жүк көліктері, сондықтан бұл көрсеткіш Германия автожолдары желісіндегі ең жоғары көрсеткіштердің бірі болып табылады. A 6 автожолының төрт қатарлы бөлігін алты қатарлы етіп кеңейту – бүкіл Хайльбронн аймағының ұзақ жылдар бойына күткен қажеттілігі. Осы мақсатта Вайнсберг айрығынан Бавария шекарасына дейінгі кеңейту жоспарының шығындары төленді. Кеңейту жоспары мақұлданды, бірақ әлі нақты мерзімі белгіленбеген. Сондықтан, уақытша шара ретінде автожолдың жанындағы жол жиектері қосымша қозғалыс қатары ретінде пайдаланылуда. Бұрын, батыстан шығысқа қарай жүретін B 39 (Хайльбронн – Швабиш-Халль) федералдық тас жолы қаланың ортасынан өтіп, Вайнсбергті солтүстік және оңтүстік бөліктерге бөліп отырды. B 39 жолын светофорсыз кесіп өту өте қиын болғандықтан, қаланы айналып өтуге қатысты қажеттілік туды. Айналма жол 1990 жылдың 13 шілдесінде пайдалануға берілді. Хайльброннан басталатын айналма жол Шеммельсберг тауынан туннель арқылы өтеді, содан кейін Вайнсбергті A 6 автожолымен қатарласып айналып өтеді және шығыс жағында ескі B 39 тас жолымен қосылады. Қала арқылы өтетін B 39 тас жолының жүктемесі азайды. Элльхофен шекарасында A 81 автожолына қосылатын Вайнсберг/Элльхофен түйіскен жеріне баратын B 39a тармағы оңтүстікке бұрылады. Қоғамдық көліктің жұмысын Хайльбронн және Карлсруэ қалалық теміржолдары жүзеге асырады, ал HNV олармен үйлестірілген автобустарды ұйымдастырады. Вайнсберг 1860-1862 жылдары салынған және Хайльбронн арқылы Эрингенге, содан кейін Швабиш-Халльге баратын Хоэнлоэбан теміржол желісінде орналасқан. Deutsche Bahn компаниясының Regional Express пойыздарынан басқа, Albtal Verkehrs Gesellschaft компаниясы 2005 жылдың желтоқсанынан бастап Эрингенге қарай трамвай пойыздарын іске қосты. Бұл учаскеге ұзақ жылдар бойы ешқандай инвестиция жасалмады және ол әлі де 1900 жылғы техникалық талаптарға сай келеді. Осы мақсатта, 2003-2005 жылдары жол Эрингенге дейін жаңғыртылды, алғаш рет жоғары кернеулі электр желісі орнатылды. Сонымен қатар, жаңа аялдамалар ашылды. Вайнсбергте олар «Вайнсберг Батыс» (2009 жылдың ақпан айында ашылуы жоспарланған) және «Вайнсберг/Элльхофен Индустриегебиеті» (2006 жылдың желтоқсанынан бері жұмыс істеп келеді) деп аталады, осылайша Вайнсберг үш аялдамаға ие болады.

In 1966, a motorway interchange was built in the area of Weinsberg and named after the town. The A 6 (Mannheim–Nuremberg) and A 81 (Würzburg–Stuttgart) cross there. The A 81 to Würzburg is less busy than the other three directions. Due to the opening of the Eastern Bloc, the A 6 leading in east–west direction is often a gridlock. In 2001, the daily traffic volume reached 102,000 vehicles. 30% of it are HGV, so it is one of the highest portions in the German motorway net. For a long time, the extension to six lanes of the four lane A 6 is an urgent desire of the whole Heilbronn region. It has paid the costs of the expansion plan from Weinsberg interchange up to the Bavarian border. The extension is assured but not scheduled yet, so as a remedy the shoulders of the motorway became provisional driving strips. Formerly the Bundesstraße 39 (Heilbronn–Schwäbisch Hall) leading in west–east direction had been running right through the town, dividing Weinsberg into a northern and southern part. Crossing the B 39 apart from traffic lights was nearly impossible, so the desire of a bypass grew, which was finally inaugurated on July 13, 1990. Running from Heilbronn it passes the Schemelsberg in a tunnel, then it leads around Weinsberg parallel to the A 6 and finally meets the old B 39 in the east. The old route of the B 39 through the town received less traffic. At the border to Ellhofen the motorway feeder B 39a branches to the south, which leads to the A 81's motorway junction Weinsberg/Ellhofen. Public transport is provided by tram trains operated by the Heilbronn and Karlsruhe Stadtbahns and buses co ordinated with it by the HNV. Weinsberg is situated on the Hohenlohebahn rail track built from 1860 to 1862 running from Heilbronn via Öhringen to Schwäbisch Hall. Apart from Regional Express trains of the Deutsche Bahn, the Albtal Verkehrs Gesellschaft runs its tram trains there to Öhringen since December 2005. Nothing had been invested to this previous non electrified distance for a long time, still being on technical conditions of 1900. For this purpose the track became modernized until Öhringen from 2003 to 2005 providing an overhead line for the first time. In addition new train stops were opened. In Weinsberg they're called Weinsberg West (planned start February 2009) and Weinsberg/Ellhofen Industriegebiet (since December 2006), so that Weinsberg will have three stops at its disposal.

Мемлекеттік мекемелер

Вайнсбергте 1903 жылы негісталған үлкен психиатриялық және неврологиялық аурухана бар. 2002 жылдан бері "Klinikum am Weissenhof" деп аталатын ол қаланың ең ірі жұмыс берушісі болып табылады. Сонымен қатар, шарап және жеміс өсіру саласындағы оқыту және зерттеулерді жүргізетін мемлекеттік мекеме бар, ол Staatliche Lehr- und Versuchsanstalt für Wein- und Obstbau деп аталады. Ол 1868 жылы негісталғаннан бері бірнеше жаңа жүзім сорттары шығарылды.