Кіріспе
Сачидананда (; сондай-ақ Сат Чит Ананда) – индуизм философиясының кейбір салаларында, әсіресе Ведантада, Брахман деп аталатын түпкілікті өзгермейтін шындықтың субъективті тәжірибесін сипаттайтын атау және анықтама. Ол "болу, сана және қуаныш" немесе "ақиқат, сана, қуаныш" дегенді білдіреді. Әртүрлі жазылу формалары санскриттің дыбысталу (сандхи) ережелерімен байланысты, олар түрлі жағдайларда қолданылады. Чит (चित्): "сана" немесе "рух" дегенді білдіреді. Ананда (आनन्द): Локтефельд және басқа ғалымдар ананданы "қуаныш" деп аударады. "сана, қуаныш және шындық" немесе "Болу, Сана, Қуаныш".
Saccidānanda (; also Sat cit ānanda) is an epithet and description for the subjective experience of the ultimate unchanging reality, called Brahman, in certain branches of Hindu philosophy, especially Vedanta. It represents "existence, consciousness, and bliss" or "truth, consciousness, bliss". The different forms of spelling is driven by euphonic (sandhi) rules of Sanskrit, useful in different contexts. cit (चित्): means "consciousness" or "spirit". ānanda (आनन्द): Loctefeld and other scholars translate ananda as "bliss". "reality consciousness bliss", or "Existence Consciousness Bliss".
Талқылау
Термин индуистік дәстүрлердің әртүрлі мектептеріндегі "нағыз шындықпен" байланысты. Шакти дәстүрінде Шива немесе Құдай. Монистік дәстүрлерде, Брахманнан (сипатсыз) немесе "барлық тіршілік жандардың жалпы негізінен" ажырамас деп есептеледі, онда Брахман – нағыз жекелікпен, Атманмен бірдей. Живаға өзін Атманмен, яғни Брахманның жандағы көрінісімен теңестіруге кеңес беріледі, сондықтан адамның дүниеге келу мақсаты – Пражна арқылы "Мен – Брахманмын" (Ахам Брахмасми) дегенді түсіну, бұл "жоғары сана" күйіне, сат-чит-анандаға және содан кейін Мокшаға жетелейді. Алайда, жаратылыс шектеулі, материалдық және сезімтал Майямен байланысқанда, ол Карманы жинап, Самсарада қала береді. Немесе Брахман – барлық шындықтың, саналы ойдың және толықтық бақытының бастауы деп саналады.
Мәтіндік сілтемелер
Брихадарняка Упанишадасы (б.з.д. 800–600 жж.) ең ертегі индуистік мәтіндердің бірі болып табылады, ол 2.4, 3.9 және 4.3 бөлімдерінде Атманды (Өздік), Брахманды (жоғары шындық), сананы, қуаныш пен бақытты байланыстырып, талқылайды. Чандогья Упанишадасы (б.з.д. 800–600 жж.) 3.14-тен 3.18-ге дейінгі бөлімдерде Атман мен Брахманды талқылайды, олар «іштен де, сыртынан да сәулеленіп тұратын нәрсеге», «жақын», «таза білім, сана», «адамның ең ішкі мәні», «жоғарғы жарық», «сәулелі» деп сипатталады. Біздің заманымызға дейінгі 1-мыңжылдықтағы басқа мәтіндер, мысалы, Тайттирия Упанишадасының 2.1 бөлімі, сондай-ақ кішігірім Упанишадтар саччидананда терминологиясымен байланысты Атман мен Брахманды талқылайды. «А» күрделі сөзінің алғашқы айрылысы 4-шы ғасырға дейін жазылған Тежобинду Упанишадасының 3.11-ші шумағында кездеседі. Упанишадада «а» мәтіні мынадайша түсіндіріледі:
Веданта философиясы
Ведантика философиясы сачидананданы Брахманның үш негізгі қасиетінің синонимі ретінде түсіндіреді. Адвайта Ведантада Вернердің айтуынша, ол – шексіз, таза сананың жоғары бақытты сезімі және соңғы шындықтың рухани мәнінің бірлігін көрсетеді. Сачидананда индуизмде сөзбен сипаттауға келмейтін, біртұтас, түпкілікті және өзгермейтін шындық саналатын Брахманның атауы болып табылады.
Вайшнавтық философия
Тулсидас Раманы "Құдай" деп атайды.