Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Дэвид Орликоу (20 сәуір 1918 – 19 қаңтар 1998) – канадтық саясаткер, Канада Парламентінің Ұлы кеңесінің көп жылғы депутаты. Ол 1962 жылдан 1988 жылға дейін Жаңа демократиялық партиясынан Виннипег Солтүстік сайлау округін өкілдік етті.
Canadian politician (1918–1998)
David Orlikow (April 20, 1918 – January 19, 1998) was a Canadian politician, and a long serving member of the House of Commons of Canada. He represented the riding of Winnipeg North from 1962 to 1988 as a member of the New Democratic Party.
Отбасы
Орликов Луи Орликовтың (1965 жылы қайтыс болған) және Сара Черняктың (1927 жылы қайтыс болған) ұлы еді. Ол Лайонел Орликовтың (1932-2008) жартылай ағасы, Луи Орликов пен Сильверта “Сильвия” Андерсонның (1971 ж. қайтыс болған) ұлы, және Элизабет Энн Славинмен (1932-2021) үйленген. Олардың бес ұлы және екі қызы болған (екі бауыр – Дэвид пен Джон, Горд, Дэн, Питер, Нэнси және Кейт). Ол Манитоба университетінде білім алған, еңбек педагогы және фармацевт ретінде жұмыс істеді. Орликов 1946 жылдың 1 маусымында Велма (Вал) Кейнге үйленді. Олардың Лесли есімді бір қызы болды. Оның анасы Сара 1925 жылы Виннипег мектеп кеңесіне 3-ауданның мектеп сенімдісі ретінде сайланды. Орликовтың туысы Миндел Черняк Шепс оның зейнеткерлікке шығуынан кейін оның орнын басып, 1950 жылға дейін сақтап тұрды, содан кейін оның ағасы Саул Черняк сайланды. Орликовтың ағасы Лайонел де 1988-1998 жылдар аралығында Виннипег мектеп кеңесінің сенімдісі болды. Лионель Орликов зейнеткерлікке шыққаннан кейін, оның орнын ұлы Джон, қазір Виннипег қалалық кеңесшісі, иеленді. Джуди Василия Лейс, оның сайлау округі, депутат ретінде де, парламент депутаты ретінде де, бұрын Орликов өкілдік еткен аймақтың көп бөлігін қамтыған, Орликовтан алған кеңестері мен ақпаратын, сондай-ақ оның көптеген телефон қоңырауларын еске алды. Васильсия Лейстің провинциялық әріптестері, НДП депутаттары Дейв Чомиак пен Дуг Мартиндейл де осы телефон қоңырауларын алғандардың қатарында екенін мойындады. Дуг Мартиндейлдің айтуынша, Орликов саясаттан ешқашан толыққанды кеткен жоқ, себебі ол әрқашан түрлі мәселелерді зерттеп, жинаған ақпаратын Манитобаның НДП депутаттары мен парламент депутаттарына жеткізіп отырды. Орликов Манитоба заң шығарушы жиналысының кітапханасына жиі баратын, тіпті ауруханада жатқанда да аурухана бөлмесін шағын кеңсеге айналдырған. Өмірінің соңғы аптасында Орликов темекі шегудің денсаулық сақтау жүйесіне тигізетін қаржылық әсерін және федералдық және провинциялық үкіметтердің темекі өнеркәсібіне қарсы қандай сот процесін бастауы керектігін зерттеді, осылайша шығындардың бір бөлігін қайтарып алуға болатын еді.
Orlikow was the son of Louis Orlikow (d. 1965) and Sarah Cherniack (d. 1927). He was half brother of Lionel Orlikow (1932 2008), who was the son of Louis Orlikow and Sylverta “Sylvia” Anderson (d. 1971), and who married Elizabeth Anne Slavin (1932 2021) with whom he had five sons and two daughters (twin brothers David and John, Gord, Dan, Peter, Nancy, and Kate). He was educated at the University of Manitoba, and worked as a labour educator and pharmacist. Orlikow married Velma (Val) Kane on June 1, 1946. They had one daughter, Leslie. His mother, Sarah, was first elected to the Winnipeg School Board as the school trustee for Ward 3 in 1925. Orlikow's cousin, Mindel Cherniak Sheps, succeeded her in the seat when she retired, and held it until 1950 when her brother, Saul Cherniak, was elected. Orlikow's brother, Lionel, was also a trustee on the Winnipeg school board from 1988 to 1998. When Lionel Orlikow retired, he was succeeded by his son John, now a Winnipeg City Councillor. Judy Wasylycia Leis, whose riding, both as an MLA and an MP included much of the area earlier represented by Orlikow, recalled the advice and information she used to receive from Orlikow and his many phone calls. Wasylycia Leis's provincial counterparts NDP MLAs Dave Chomiak and Doug Martindale also admitted to being among those on the receiving end of those phone calls. According to Doug Martindale, Orlikow "never really retired" from politics in that Orlikow was always researching various issues and providing the information he gathered to various Manitoba NDP MLAs and MPs. Orlikow was a frequent visiter to the Manitoba Legislature's library and, even when hospitalized, he managed to transform his hospital room into a mini office. During the last week of his life, Orlikow was researching the financial impact of smoking on the health care system, and what types of lawsuits he figured the Federal and Provincial governments should launch against the tobacco industry to recover some of the cost.
ЦРУ-ны сотқа беру
1950 жылдары Велма Орликов Монреальдегі Аллан Мемориал институтында емделіп жатқанда, Американың Орталық барлау агенттігі сол жерде МКУЛТРА аясында миды жуу эксперименттерін жүргізіп жатты. Ол білмей тұрып LSD-мен уландырылды және миды жууға арналған жазбаларды тыңдады. Кейін ол сегіз басқа бұрынғы науқаспен бірге ЦРУ-ны қатыгездікпен қарым-қатынас жасағаны үшін сотқа берді және сотты жеңіп алды. 1979 жылдың басында Орликов Юзеф Рау және Джим Тернер заңгерлерінің кеңсесіне Нью-Йорк Таймс газетінде Эвен Камеронның зерттеулеріне ЦРУ-ның қатысы туралы мақала оқығаннан кейін қоңырау шалды. 1977 жылдың 2 тамызындағы, Николас Хоррок жазған мақала "ЦРУ-ның мінез-құлықты бақылау үшін пайдаланған жеке мекемелер" деп аталды. Хорроктың мақаласында Джон Маркстың жұмысы туралы айтылды, оның ЦРУ қызметі туралы құжаттамасы, Ақпараттық еркіндік туралы заңға сәйкес алынған, Orlikow және басқалар v. АҚШ ісінде пайдаланылды. Басқа талапкерлердің қатарында Жан Чарльз Пейдж, Роберт Логи, Рита Циммерман, Луи Вайнштейн, Жанин Хуард, Ливия Штадлер, Мэри Морроу және Флорэнс Ланглебен ханым болды. ЦРУ 1988 жылы келісімге келді. Велма 1990 жылы қайтыс болды. Өмірінің соңында Дэвид Орликов Свенд Робинсон сияқты НДП депутаттарын Аллан институтының құрбандары мен олардың отбасыларына үкіметтен өтемақы алуға шақырды.
During the 1950s, Velma Orlikow was a patient at the Allan Memorial Institute in Montreal at a time when the American Central Intelligence Agency was conducting its MKULTRA brainwashing experiments at the facility. She was unwittingly dosed with LSD and was exposed to brainwashing tapes. Along with eight other former patients, she later sued the CIA for mistreatment and won. Early in 1979, Orlikow called office of lawyers Joseph Rauh and Jim Turner after reading New York Times story concerning CIA involvement in Ewen Cameron’s research. The Tuesday, August 2, 1977 story, written by Nicholas Horrock, was entitled "Private Institutions Used In CIA Effort To Control Behavior". Horrock's article referred to the work of John Marks, whose documentation of CIA activities, obtained under the Freedom of Information Act, was used in what was to be referred to as the Orlikow, et al. v. United States case. The other plaintiffs eventually included Jean Charles Page, Robert Logie, Rita Zimmerman, Louis Weinstein, Janine Huard, Lyvia Stadler, Mary Morrow, and Mrs. Florence Langleben. The CIA settled in 1988. Velma died in 1990. Near the end of his life, David Orlikow encouraged NDP MPs such as Svend Robinson to seek government compensation for the Allan Institute's victims, and for their families.