1900 жылғы Қытайға жасалған сегіз елдік коалицияның шабуылы

Кіріспе

Қытайға шабуыл жасаған коалиция (1900–01)

Сегіз ұлттың одағы – 1900 жылы Боксерлер көтерілісі кезінде Қытайдың солтүстігіне басып кірген көпұлтты әскери коалиция. Оның ресми мақсаты – Қытайдағы шетелдік империализмді жоюға ниеттенген Боксерлер жасақтары қоршап алған Пекиндегі шетелдік елшіліктерді құтқару еді. Одақтас әскерлері Германия, Жапония, Ресей, Ұлыбритания, Франция, АҚШ, Италия және Австрия-Мажарстаннан құралған, олардың жалпы саны шамамен 45 000 сарбазды құрады. Қытай да, одақтас шетелдік елдер де соғыс жариялау туралы ресми мәлімдеме жасаған жоқ. Одақты біріктіретін ешқандай шарт немесе келісім болған жоқ. Батыстың кейбір тарихшылары 1900 жылдың тамызынан басталган қақтығыстардың алғашқы кезеңін «көп жағдайда азаматтық соғыс» деп сипаттайды, алайда маусымдағы Таку форттары шайқасы Цин үкіметін Боксерлерді қолдауға мәжбүр етті. Басып кірудің сәтті аяқталуымен, келесі кезеңдер жазалаушы отарлық экспедицияға айналды, ол Пекин мен Солтүстік Қытайды бір жылдан астам уақыт бойы тонады. 1901 жылы Боксерлер протоколына қол қойылғаннан кейін әскери әрекеттер аяқталды.

Өмірбаян

Боксшылар, шаруалар қозғалысы, 1899 және 1900 жылдары Қытайдың солтүстігінде шетелдік миссионерлерге, азаматтарға және қытайлық христиандарға шабуыл жасап, өлтірді. Цин үкіметі мен оның Императорлық әскері боксшыларды қолдады және маньчжурлық генерал Ронглудың басшылығымен Пекиндегі (кейін Пекин деп аталған) Легация ауданында бас сауғалаған шетелдік дипломаттар мен азаматтарды қоршап алды. Дипломатиялық кешенді Қытай армиясының Увэй артқы дивизиясы және бірнеше боксшылар (Ихэтуань) 55 күн бойы, 1900 жылдың 20 маусымынан 14 тамызына дейін қоршап алды. Легация ауданында 473 шетелдік азамат, сегіз елдің 409 сарбазы және шамамен 3000 қытайлық христиан бас сауғалады. Қытайдағы британдық министр Клод Максвелл Макдональдтың басшылығымен елшілік қызметкерлері мен қауіпсіздік қызметкерлері қолдағы қарумен және қытайлық христиандар тапқан, ал одақтастарға берген бір ескі зеңбірекпен қорғанысты. Ол зеңбірек, түтігі британдық, шассисі итальяндық, оқ-дәрілері орыс, ал экипажы американдық болғандықтан "Халықаралық қару" деп аталды. Пекиндегі Солтүстік собор, католик шіркеуінің Бейтангы да қоршауда болды. Бейтангты 43 француз және итальяндық сарбаз, 33 шетелдік католик діни қызметкері мен монах, және шамамен 3200 қытайлық католик қорғады. Қорғаушылар азық-түлік жетіспеушілігінен және кешен астындағы туннельдерде жарылған қытай миналарынан ауыр қатыгездіктерге ұшырады. 1900 жылдың 14 тамызында одақтастар Тяньцзиньден Пекинге Легация ауданының қоршауын бұзу үшін аттанды.

Әскери іс-қимыл, жазалау экспедициялары және тонау

1900 жылғы 14 тамызда одақтас әскерлер Пекинге басып кірді және қаланы басып алды. Олар Цин империясының Увэй корпусын бірнеше шайқаста жеңіп, қоршауға және Боксерлер көтерілісіне жылдам тоқтатты. Императрица-Жетім Циси, император және жоғары лауазымды шенеуніктер Император сарайынан Сианьға қашып, бейбіт келіссөздер үшін Ли Хунчжанды одаққа жіберді. Одақтас әскерлер Пекиннен Солтүстік Қытай ауылдарына жылжығанда, Боксерлер көтерілісшілері деп күдіктелген немесе оларға ұқсас адамдардың белгісіз санын өлімге жіберді, бұл оқиға алғашқы қысқа метражды фильмге түсірілді. АҚШ теңіз жаяу әскерінің бірі неміс және орыс әскерлерінің әйелдерді зорлап, кейін штыкпен өлтіргенін көргенін жазды. Пекинде болғанда одақтастар сарайларды, ямендерді және мемлекеттік ғимараттарды тонады, мәдени мұраларға, әдебиет және тарих кітаптарына (атақты Юнле Дадианды қоса алғанда) және мәдени ескерткіштерге (Тыйым салынған қала, Жазғы сарай, Сишан және Ескі Жазғы сарай) есепке келмейтін зиян келтірді. Соңжу ғибадатханасынан (嵩祝寺) 3000-нан астам алтын жалатылған қола Буддалар, 1400 көркем туынды және 4300 қола бұйым тоналды. Тыйым салынған қала сарайларының алдындағы мыс резервуарлардың алтын жалатылуы одақтас әскерлермен сыпырылып, қазірге дейін көрінетін із қалдырды. Минг Юнле дәуірінде (1403–1408) 2100 ғалым жинаған, барлығы 22 870 томдық «Юнле Дадиан» 1860 жылғы Екінші Опиум соғысында жартылай жойылды. Кейін ол Нанчизи көшесіндегі Император сарайына жиналды. 1900 жылы одақ оны тауып, толығымен жойды. «Юнле Дадианның» бір бөлігі бекіністер салуға пайдаланылды. «Төрт қазынаның толық кітапханасы» (немесе «Сику Кваншу») Цин Цяньлун дәуірінде 360 ғалым құрастырды. Онда 3461 көне кітап, барлығы 79 309 том жинақталған. Кітаптың барлығы жеті жинақтан тұрды. Олардың бірі 1860 жылғы Екінші Опиум соғысы кезінде жойылды. 1900 жылы Сегіз ұлт одағы тағы 10 000-нан астам томды жойды. Ханлин академиясында құнды кітаптар, қолжазбалар, Сун әулетінің кітаптары, әдебиет және тарих материалдары, сондай-ақ бағалы суреттер сақталған. Сегіз ұлт одағы жинақтарды тонады. Осы тоналған кітаптардың бір бөлігі қазір Лондон мен Париж мұражайларында сақтаулы.

The allied troops invaded and occupied Beijing on 14 August 1900. They defeated the Qing Imperial Army's Wuwei Corps in several engagements and quickly brought an end to the siege and also the Boxer Rebellion. Empress Dowager Cixi, the emperor and high government officials fled the Imperial Palace for Xi'an and sent Li Hongzhang for peace talks with the alliance. As allied troops moved from Beijing into the North China countryside, they executed unknown numbers of people accused or suspected of being or resembling Boxer rebels, which became the subject of an early short film. A U. S. Marine wrote that he witnessed German and Russian troops raping and then bayoneting women. While the allies were in Beijing, they looted the palaces, yamens, and government buildings inflicting incalculable loss of cultural relics, books on literature and history (including the famous Yongle Dadian) and damage to cultural heritage (including the Forbidden City, the Summer Palace, Xishan and the Old Summer Palace). More than 3,000 gold plated bronze Buddhas, 1,400 artistic products and 4,300 bronzes in Songzhu Temple (嵩祝寺) were looted. The gold plating on the copper tanks in front of the Forbidden City palaces was scraped off by allied troops, leaving scratch marks that can be seen even now. The Yongle Dadian that was compiled by 2,100 scholars during the Ming Yongle period (1403–1408), with a total of 22,870 volumes, was partially destroyed in the Second Opium War in 1860. Later, it was collected in the Imperial Palace on Nanchizi Street. It was found and destroyed completely by the alliance in 1900. Part of the Yongle Dadian was used for the construction of fortifications. The Complete Library of the Four Treasuries (or Siku Quanshu) was compiled by 360 scholars during the Qing Qianlong period. It collected 3,461 ancient books, totaling 79,309 volumes. The whole book consisted of seven sets. One set was destroyed in 1860 during the Second Opium War. Another 10,000 plus volumes were destroyed in 1900 by the Eight Nation Alliance. The Hanlin Academy houses a collection of precious books, orphans, books of the Song dynasty, literature and history materials, and precious paintings. The Eight Nation Alliance looted the collections. Some of these looted books remain in the custody of museums in London and Paris.

Австрия-Мажарстан

Австрия-Мажарстан көтеріліс басталғанда Порт-Артурдың ресейлік концессиясында орналасқан бір крейсерге ие болды, . «Зента» крейсерінің теңізшілері ғана австро-венгрлік күштердің арасында әрекетке қатысты. Олардың бір бөлігі қоршаудағы елшіліктерді қорғауға қатысты, ал тағы бір бөлігі құтқару операцияларына қатысты. Маусым айында австро-венгрлер Тяньцзинь темір жолын боксшыларға қарсы ұстап тұруға көмектесті және Бейжіңдегі Тонгчжоу маңындағы Хай өзенінде бірнеше қарулы джонктарды атып түсірді. Олар Тяньцзиньге жақын орналасқан Таку форттарын басып алуға және капитан Роджер Кейстің төрт қытай эсминецін жағалап, тұтқындауына қатысты. Австрия-Венгрия әскери-теңіз күштері Қытайға крейсерлерді және жаяу әскер ротасын жіберді. Қыркүйекте келген олар көптеген шайқастар аяқталғандықтан және елшіліктер құтқарылғандықтан кешігіп келді. Крейсерлер мен «Зента» бірнеше қытай бекіністерін атқылап, басып алуға қатысты. Австро-венгрлер көтеріліс кезінде минималды шығынға ұшырады. Боксшылар көтерілісінен кейін қытай жағалауында крейсер тұрақты түрде орналастырылды, ал Пекиндегі австро-венгрлік елшілікке жаяу әскерлер жасағы орналастырылды. 1959 жылғы «Музыканың дыбысы» мюзиклімен танымал болған лейтенант Георг Людвиг фон Трап көтеріліс кезінде SMS Kaiserin und Königin Maria Theresia кемесінде көрсеткен батылдығы үшін марапатталды.

Британ империясы

Боксерлер көтерілісінің бастапқы кезеңінде Ұлыбритания Оңтүстік Африкада Екінші Буер соғысымен айналысып жатқан. Осыған байланысты, әскер соғыспен байланысқандықтан, британдықтар Қытай эскадрильясына және көбінесе Үндістаннан келген әскерлерге сүйенуге мәжбүр болды. Тяньцзинь жанында орналасқан Корольдік теңіз күштерінің Қытай эскадрильясы линкорлар мен , крейсерлер , , , , және , сондай-ақ эсминецтер мен құралған.

Британдық күштер одақтағы үшінші ең ірі контингентті құрады және келесі бөлімшелерден тұрды: Теңіз бригадасы, 12-ші Корольдік далалық артиллериясы батареясы, Гонконг және Сингапур артиллериясы, Корольдік Уэльстік фюзилерлердің 2-ші батальоны, 1-ші Бенгал лансерлері, 7-ші Раджпут жаяу әскері, 24-ші Пенджаб жаяу әскері, 1-ші Сикх жаяу әскері, Гонконг полкі, 1-ші Қытай полкі, Корольдік инженерлер және басқа да қолдау персоналы.

Австралия отарлары

Австралия отарлары 1901 жылға дейін біріккен федерация болып құрылмағандықтан, бірнеше колония өздігінен, бірін-бірінен тәуелсіз түрде британдық контингентке көмек көрсету үшін теңіз және әскер күштерін жіберді. Мысалы, Оңтүстік Австралия барлық теңіз күштерін – HMCS Protector атты канонерлік қайықты жіберді. Австралия Сегіз Ұлттар Одағының ресми мүшесі болған жоқ, және оның әскерлері маңызды шайқастарға қатысу үшін кешігіп келді.

Үндістан

Ұлыбритания 10 000 әскер жіберді, олардың көп бөлігі үнді әскерлерінен тұрды – балучилер, сикхтер, гуркхалар, раджпуттар және панджабилер.

Германия

1897 жылы қарашада екі неміс миссионерінің өлтірілуінен кейін Германия Қытайда беделді болып қалыптасты. Циндао портымен бірге Цзяочжоу шығанағындағы концессия Шығыс Азия эскадрильясы үшін теңіз базасы және сауда порты ретінде пайдаланылды. Неміс концессиясын Императорлық неміс теңіз күштері басқарды және гарнизонмен қамтамасыз етті. 1900 жылғы маусымда Боксер көтерілісі басталғанда, концессия гарнизоны III теңіз батальонынан (1126 адам), теңіз артиллериясы батареясынан, Командалық бөлімшенің 800-ге жуық әскерінен және Шығыс Азия эскадрильясының теңізшілерінен тұрды. Боксерлердің қаупі күшейгендіктен, III теңіз батальонының шағын қарулы тобы Пекин мен Тяньцзиньге неміс мүдделерін қорғауға жіберілді, ал қалған күштердің көп бөлігі Циндаоға жасалатын шабуылдарды болдырмау үшін қалып қойды. Пекиндегі шетелдік елшіліктерінің қоршауы Германияны және басқа еуропалық державаларды одақтас күштерді нығайту үшін Қытайға қосымша күштер жіберу қажеттігіне көндірді. Германиядан жіберілген алғашқы әскерлер I және II теңіз батальондарынан құралған теңіз экспедициялық корпусы болды. Олардан кейін генерал Альфред фон Вальдерзее басқаруындағы әдеттегі армиядан 15 000-ға жуық еріктілерден тұратын Шығыс Азия экспедициялық корпусы (Ostasiatisches Expeditionskorps) келді. Оның құрамына бастапқыда төрт, кейін алты екі батальондық жаяу әскер полкі, ягер ротасы, атқыштар және далалық артиллериядан жеке полктер, сондай-ақ түрлі қолдау және логистикалық бөлімшелер кірді. Қытайға келгеннен кейін, ол бірнеше апта бұрын Қытайға келген теңіз экспедициялық корпусын өз құрамына қосты. Неміс әскерлерінің көп бөлігі ірі шайқастарға қатысуға кеш келді. Экспедициялық корпустың алғашқы бөлімдері 21 қыркүйекте, елшіліктер босатылғаннан кейін Такуға келді. Осының салдарынан экспедициялық корпустың көп бөлігі негізінен гарнизондық міндеттерді орындады. Олар қалған боксерлердің шағын топтарымен бірнеше ұсақ шайқастар жүргізді. 1901 жылдың басында экспедициялық корпус таратылып, Германияға қайта шақырылды.

Germany had gained a presence in China after the Juye Incident in which two German missionaries had been murdered in November 1897. The concession in Jiaozhou Bay, with the port of Qingdao, was used as a naval base for the East Asia Squadron and a trading port. The German concession was governed and garrisoned by the Imperial German Navy. At the outbreak of the Boxer Rebellion in June 1900, the garrison of the concession was composed of the III. Seebataillon, with 1,126 men, a marine/naval artillery battery, about 800 men of a Kommando Detachment and sailors from the East Asian Squadron. With the increasing threat of the Boxers, a small armed group from the III. Seebatallion was sent to Beijing and Tianjin to protect German interests there while the majority of the remaining forces stayed behind to prevent attacks against Qingdao. The siege of the foreign legations in Beijing soon convinced Germany and the other European powers that more forces were needed to be sent to China to reinforce the allied forces. The first troops dispatched from Germany were the marine Expeditionskorps which consisted of the I. and II. Seebatallions. They were soon followed by the Ostasiatisches Expeditionskorps (East Asian Expeditionary Corps), which was a force of about 15,000 of mostly volunteers from the regular Army under the command of General Alfred Count von Waldersee. It comprised initially four and later six two battalion infantry regiments and a jäger company, single regiments of cavalry and field artillery and various support and logistics units. On arrival in China, it incorporated the marine Expeditionskorps that had preceded it to China by a few weeks. Most of the German forces arrived too late to take part in any of the major actions. The first elements of the Expeditionskorps arrived at Taku on September 21, after the legations had been relieved. As a result, most of the Expeditionskorps was mainly employed for garrison duties. They fought a number of smaller engagements against pockets of remaining Boxers. The Expeditionskorps was disbanded and recalled to Germany in early 1901.

Франция

Француз Индокитайында орналасқан II/9-шы, I және II/11-ші RIMa атты үш теңіз жаяу әскер батальоны Қытайға жіберілді. Олар генерал Анри Николас Фрей басқаратын 1-ші бригадаға қосылды. 1900 жылдың шілдесінде 2-ші және 3-ші жаяу әскер батальондары Тулоннан жол тартып, бірақ қыркүйекке дейін Қытайға жетпеді. Қазан айында, шығынға ұшырағандықтан және кезекпен алмастырылғаннан кейін, алғашқы үш батальон Қытайдағы француз экспедициялық корпусының бас қолбасшысы генерал Режи Войронның бұйрығымен теңіз жаяу әскерлерінің 16-шы полкіне қосылды. 1901 жылдың 1 қаңтарында 16-шы RIMa колониялық жаяу әскердің 16-шы полкі болып қайта аталды. Науқан аяқталған соң, ол Тяньцзиньдегі жаңа базаға көшіп, штаб-пәтері Қытайдың бұрынғы адмиралтейство ғимаратында орналасты.

Италия

1898 жылы италиялықтар Сан-Мун шығанағын концессия ретінде талап етті, бірақ қытайлықтар бас тартты. Содан кейін Италия әскери-теңіз флоты Сан-Мун шығанағына эскадрилья жіберді, бірақ басқа шаралар қабылданбады. Эскадра сол жерде қалды, ал 1900 жылдың жазында Боксерлік көтеріліс басталғанда, итальяндық крейсерлерден жасалған отрядтар Пекинге жіберілді. Италия әскерлерінің бастапқы құрамы әскери кемелердің теңізшілерінен тұрды. Олардың бір бөлігі француздықтарға Пэй Тан католик соборын қорғауға көмектесті, ал тағы бірі 55 күндік қоршау кезінде Пекиндегі Еуропалық елшіліктерді қорғады. Италиялық теңізшілер Таку форттарына шабуылдарға және Тяньцзиньді басып алуға қатысты. Кейіннен Италиядан 83 офицер, 1882 сарбаз және 178 атпен үлкен контингент жіберілді. Контингентке 1-ші, 2-ші, 4-ші, 5-ші, 6-шы, 8-ші, 9-шы және 11-ші Берсальери полктерінен бір-бір ротадан құрылған Берсальери батальоны кірді. Бұған қоса, 24-ші желілік полк, Альпини еріктілері, пулемет батареясы және бірнеше инженерлер де Қытайға жіберілді. Италия әскери-теңіз флоты да далалық артиллерия батареясын ұсынды. Боксшыларға қарсы итальяндық экспедициялық күшті құраған 1965 офицер мен сарбаз ресми түрде Қытайдағы итальяндық патша әскерлері деп аталды. 1900 жылдың тамызында, күштер астанаға жеткенде, италиялықтардың елде жеті крейсері мен 2543 адамы болды. Олар Қытайдың солтүстігіндегі жағалау және ішкі аймақтарда көптеген операцияларға қатысты. Боксшыларға қарсы науқанда соғысқан шамамен 2000 итальяндық сарбаз бен офицердің көп бөлігі қақтығыс аяқталғаннан кейін Пекиннен қайтарылды. Италия Тяньцзиньде концессиялық аймаққа және Шанхай өтегішіндегі бекініс иелену құқығын алды. Қытайда итальяндық мүдделерді қорғау үшін шағын әскери эскадрилья мен теңіз гарнизоны сақталды.

Жапония

Жапония ең көп әскер контингентін ұсынды – 20 840 адам, сондай-ақ 18 әскери кеме. Барлық әскердің 20 300-і генерал-лейтенант Ямагучи Мотоми басқаратын 5-ші жаяу әскер дивизиясының құрамында болды, ал қалған 540-ы – Жапон императорлық теңіз күштерінің рикусентай (теңіз жаяу әскері). Боксерлік көтеріліс басталғанда, Жапонияның Солтүстік Қытайдағы Тяньцзиньде орналасқан 215 әскері болды, олардың көп бөлігі «Касаги» крейсерінен және капитан Симамура Хаяо басқаратын «Атаго» жапондық канонерлік кемесінен шыққан рикусентайлар еді. Жапондықтар Сеймур экспедициясына 52 адам жіберді. 12 маусымда Сеймур экспедициясының ілгерілеуі Боксерлер мен Қытай армиясының біріккен күштерімен 30 шақырымдай қашықтықта тоқтатылды. Сан жағынан кем одақтастар Тяньцзиньге шегінді және 300-ден астам адам қаза тапты. Токиодағы армия штабы Қытайдағы жағдайдың нашарлап бара жатқанын байқап, амбициялық жоспарлар жасады, бірақ үкімет бес жыл бұрынғы Үштік интервенциядан кейін, батыс державалары сұрамаса, үлкен әскер контингентін жіберуден бас тартты. Алайда үш күннен кейін генерал-майор Фукусима Ясумаса басқаратын 1300 әскерден тұратын уақытша күш Солтүстік Қытайға жіберілді. Фукусима ағылшын тілін білгендіктен таңдалды, бұл оған британдық командирмен байланыс орнатуға мүмкіндік берді. 5 шілдеде күш Тяньцзиньге жақын жерге қонды. 17 маусымда «Касаги» мен «Атаго» кемелерінен шыққан рикусентайлар британдық, орыс және неміс теңізшілерімен бірігіп, Тяньцзинь маңындағы Таку бекіністерін басып алды. Британдықтар қауіпті жағдайды ескере отырып, Жапониядан қосымша күштер сұрауға мәжбүр болды, себебі аймақтағы қолжетімді күштердің бірі – жапондықтар еді. Ол кезде Ұлыбритания Бур соғысына қатысып жатқандықтан, британдық әскердің көп бөлігі Оңтүстік Африкада тұрды. Сонымен қатар, Үндістандағы гарнизондарынан көптеген әскерлерді жөнелтуге уақыт кетіп, ішкі қауіпсіздікке нұқсан келтіруі мүмкін еді. Жеке күмәнін жеңіп, сыртқы істер министрі Аоки Шудзо одақтас коалицияға қатысудың артықшылықтарын елемеуге болмайтынын түсінді. Премьер-министр Ямагата да келісті, бірақ кабинет мүшелерінің кейбіреулері жапондық әскерлерді ірікте орналастырудың тәуекелдері мен шығындарына байланысты британдықтардан кепілдіктер талап етті. 6 шілдеде 5-ші жаяу әскер дивизиясы Қытайға жөнелтуге дайындыққа келтірілді, бірақ нақты кесте белгіленбеді. 8 шілдеде Пекиндегі шетелдік елшіліктерді қоршаудан босату үшін көбірек әскер қажет болғандықтан, британдық елші жапондық үкіметке жапондықтардың қатысуы үшін бір миллион фунт стерлинг ұсынды. Содан кейін 5-ші дивизияның алдыңғы бөлімдері Қытайға аттанды, жапондық күштерді 17 000 одақтас күштердің 3800-іне жеткізді. 5-ші дивизияның командирі генерал-лейтенант Ямагучи Мотооми Фукусимадан операциялық басқаруды қабылдады. Жапондық әскерлер 14 шілдеде Тяньцзиньге шабуылға қатысты, ал одақтастар кейіннен біріктіріліп, 5-ші дивизияның қалған бөлігі мен басқа да одақтас күштерді күтті. 14 тамызда елшіліктерді қоршаудан босатылды; 13 000 жапондық күш ең ірі жеке контингент болды, ол шамамен 33 000 одақтас экспедициялық күштің 40 пайызын құрады. Жапондық әскерлер жақсы көрсетті, бірақ британдық әскери бақылаушы олардың агрессивтілігі, тығыз құралымдары және шабуылға тым әсерлі ұмтылысы салдарынан артық және пропорционалсыз шығындарға ұшырағанын айтты. Мысалы, Тяньцзинь шайқасында жапондықтар одақтастардың жартысынан астамын құрады – 730 адамның 400-і, бірақ күштің төрттен бірін (3800) құрады. Сол сияқты Пекинде жапондықтар жоғалтулардың үштен екісін құрады – 453 адамның 280-і, бірақ шабуыл күшінің жартысынан азын құрады.

Japan provided the largest contingent of troops; 20,840, as well as 18 warships. Of the total number, 20,300 were Imperial Japanese Army troops of the 5th Infantry Division under Lieutenant General Yamaguchi Motomi; the remainder were 540 naval rikusentai (Marines) from the Imperial Japanese Navy. At the beginning of the Boxer Rebellion, the Japanese had only 215 troops in northern China stationed at Tianjin, nearly all of whom were naval rikusentai from the Japanese cruiser Kasagi and the Japanese gunboat Atago, under the command of Captain Shimamura Hayao. The Japanese were able to contribute 52 men to the Seymour Expedition. On 12 June the advance of the Seymour Expedition was halted some 30 miles from the capital, by mixed Boxer and Chinese regular army forces. The vastly outnumbered allies withdrew to the vicinity of Tianjin and had suffered more than 300 casualties. The army general staff in Tokyo had become aware of the worsening conditions in China and had drafted ambitious contingency plans, but the government, in the wake of the Triple Intervention five years earlier, refused to deploy a large contingent of troops unless it was requested by the western powers. However, three days later a provisional force of 1,300 troops, commanded by Major General Fukushima Yasumasa, was deployed to northern China. Fukushima was chosen because he spoke English, which enabled him to communicate with the British commander. The force landed near Tianjin on 5 July. On 17 June naval Rikusentai from the Kasagi and Atago had joined British, Russian and German sailors to seize the Taku forts, near Tianjin. The British, in light of the precarious situation, were compelled to ask Japan for additional reinforcements since the Japanese had the only readily available forces in the region. Britain at the time was heavily engaged in the Boer War, and so much of the British Army was tied down in South Africa. In addition, deploying large numbers of troops from its garrisons in India would take too much time and weaken internal security there. Overriding personal doubts, Foreign Minister Aoki Shūzō calculated that the advantages of participating in an allied coalition were too attractive to ignore. Prime Minister Yamagata likewise concurred, but others in the cabinet demanded that guarantees from the British in return for the risks and costs of the major deployment of Japanese troops. On 6 July the 5th Infantry Division was alerted for possible deployment to China, but no timetable was set for its deployment. On 8 July, with more ground troops urgently needed to lift the siege of the foreign legations at Beijing, the British ambassador offered the Japanese government one million pound sterling in exchange for Japanese participation. Shortly afterward, advance units of the 5th Division departed for China, bringing Japanese strength to 3,800 members of the 17,000 strong allied force. The commander of the 5th Division, Lieutenant General Yamaguchi Motoomi, had taken operational control from Fukushima. Japanese troops were involved in the storming of Tianjin on 14 July, and the allies later consolidated and awaited the remainder of the 5th Division and other coalition reinforcements. The siege of legations was lifted on 14 August; the Japanese force of 13,000 was the largest single contingent, making up about 40% of the approximately 33,000 strong allied expeditionary force. Japanese troops involved in the fighting had acquitted themselves well although a British military observer felt that their aggressiveness, densely packed formations, and overly aggressive attacks cost them excessive and disproportionate casualties. For example, during the Tianjin fighting, the Japanese suffered more than half of the allied casualties, 400 out of 730, but made up less than one quarter (3,800) of the force of 17,000. Similarly at Beijing, the Japanese accounted for almost two thirds of the losses, 280 of 453, but constituted slightly less than half of the assault force.

Ресей

Ресей Жапониядан кейін екінші үлкен күшті құрады, 12 400 әскермен, олар негізінен Порт-Артур мен Владивостоктан келген гарнизондардан тұрды. 1900 жылдың 30 қарашасында адмирал Евгений Иванович Алексеев Шэньянның қытай әскери губернаторы Цзэн Цзиді Маньчжуриядағы қытайдың тәуелсіздігін жоққа шығарып, оны Ресейдің бақылауына беру туралы келісімге қол қоюға мәжбүр етті.

Америка Құрама Штаттары

АҚШ-та Боксерлер көтерілісін басу "Қытайға көмек экспедициясы" деп аталды. АҚШ 1898 жылғы испан-американ соғысынан кейін Филиппинде орналасқан американдық күштерінің болуына байланысты Боксерлер көтерілісін басуда маңызды рөл атқара алды. Бейжіңде қоршауда қалған шетелдіктердің арасында USS Oregon және USS Newark кемелерінен 56 американдық теңізші мен морпештер болды. Герберт Гувер мен Лу Генри Гувер қоршау кезінде шетелдік аумақта тұрды, ал мистер Гувер сол кезде Қытай инженерлік және кен өндіру компаниясында жұмыс істеді. Мистер Гувер баррикадалар салуға көмектесті және денесі сау ерлерден қорғаныс жасау тобын құрды. Миссис Гувер аурухана ашуға көмектесті, жаралыларды күтімге алды, сүт фермасын ұйымдастырды, түнгі күзетке қатысты, күзетшілерге шай жеткізді және Mauser .38 жартылай автоматты пистолетін алып жүрді.