Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Венгриялық-американдық психоаналитик және антрополог (1891–1953)
Hungarian American psychoanalyst & anthropologist (1891–1953)
Геза Рохайм (Róheim Géza; 1891 жылдың 12 қыркүйегі – 1953 жылдың 7 маусымы) – венгриялық психоаналитик және антрополог. Оны кейбіреулер ең маңызды психоаналитикалық антрополог деп санайды, және ол психоаналитикалық антропология саласын қалаған адам ретінде танылады; далалық зерттеулер жүргізген алғашқы психоанализ білімі бар антрополог; соңынан жалпы мәдени теорияны әзірледі.
Géza Róheim (Róheim Géza; September 12, 1891 – June 7, 1953) was a Hungarian psychoanalyst and anthropologist. Considered by some as the most important anthropologist psychoanalyst, he is often credited with founding the field of psychoanalytic anthropology; was the first psychoanalytically trained anthropologist to do field research; and later developed a general cultural theory.
Өмір
Рухайм өркендеген Будапешт отбасының жалғыз баласы болды. Ол Лейпциг, Берлин және ақырында Будапешт университеттерінде география және антропологияны оқыды, 1914 жылы онда докторлық диссертациясын қорғады. 1919 жылы ол Будапешт университетінде антропологияның алғашқы профессоры және жергілікті психоаналитикалық қоғамның мүшесі атанды. Рухайм Сандор Ференцимен талдаудан өтті және Будапешт психоанализ институтының оқу аналитигі болды. Еврей болғандықтан, ол 1939 жылы Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін Венгриядан кетуге мәжбүр болды. Ол Нью-Йорк қаласына қоныстанды; соғыстан кейін коммунистік Венгрияға орала алмады және қалған өмірін Нью-Йоркте өткізді. АҚШ-тағы академиялық антропологиялық айналымдарға толыққанды сіңіп кете алмаса да, – Маргарет Мид және Эдвард Сапир сияқты тұлғалардың қолдауына қарамастан – Рухайм онда көптеген еңбектерін жариялады және жеке ұйымдастырылған семинарлар арқылы дәріс берді.
The only child of a prosperous Budapest family, Róheim studied geography and anthropology at the universities of Leipzig, Berlin and eventually Budapest, where he received his doctorate in 1914. In 1919 he became the first professor of anthropology at the University of Budapest and a member of the local psychoanalytic society. Róheim was analysed by Sándor Ferenczi and became a training analyst with the Budapest Institute of Psychoanalysis. Being Jewish, he was forced to leave Hungary in 1939, on the eve of the Second World War. He settled in New York City; and unable to return to communist controlled Hungary after the war, he spent the rest of his life in New York. While unable to fit comfortably into academic anthropological circles in the U. S. — despite receiving support from figures like Margaret Mead and Edward Sapir — Róheim published prolifically there, and taught through a privately organised seminar.
Жұмыс
Рохайм 1929 жылы Орталық Австралиядағы Херманнсбург лютерандық миссиясында немесе оның жанында өткізген тоғыз айлық сапарымен және кейіннен Арренте және Питжантжатара халықтары туралы жазған еңбектерімен ең көп танылды. Бұл сапар психоанализ саласында зор қызығушылық тудырды. Оның зерттеулері Эрнест Джонсқа матрилинеалды қоғамдардағы Эдип кешенінің болуы туралы Бронислав Малиновскиймен болған пікір таласында көмектесті. Ол сонымен қатар Меланезияда, Солтүстік Америкада және Африка мүйізінде де зерттеу жұмыстарын жүргізді. Оның мәдениет теориясы адам баласының ұзақ балалық шақтағы тәуелділік кезеңіне байланысты дамуын, соның нәтижесінде зерттеулер мен ойынға мүмкіндік ашуын баса көрсетті.
Róheim is best known for his (and his wife Ilonka's) nine month stay at or near Hermannsburg Lutheran Mission in central Australia in 1929 — a trip which generated great interest in psychoanalytic circles — and for his subsequent writings about Arrernte and Pitjantjatjara people. His research was used to support Ernest Jones in his debate with Bronislaw Malinowski over the existence of the Oedipus complex in matrilineal societies. He also did fieldwork in Melanesia, native North America and the Horn of Africa. His theory of culture stressed its rootedness in the long period of juvenile dependence in humans, which allowed for the possibility of exploration and play.