Джон Роберт Уйтинг (1917-1963) – ағылшын актері, драматургі, сыншы. Соғыс жылдарындағы тәжірибесі шығармаларына әсер етті. Биографиясы туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джон Роберт Уайтинг (15 қараша 1917 – 16 маусым 1963) – ағылшын актері, драматург және сыншы.
English actor, dramatist and critic (1917–1963)
John Robert Whiting (15 November 1917 – 16 June 1963) was an English actor, dramatist and critic.
Өмір және мансап
Солсбериде дүниеге келген ол, Таунтон мектебінде білім алған, бұл оның "ағылшын мемлекеттік мектебінің ерекше тозақтық өмірі" деп сипаттаған жері еді. RADA-да тәлім алғаннан кейін, ол репертуарлық театрларда актер болып жұмыс істеді. Девондағы Бидфорд қаласындағы труппада актриса Астор Ллойд Моусонмен ("Джеки") танысты. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, өмір бойы бейбітшілік жақтасы болғандықтан, ол өзінің ішкі наразылығын білдіріп тіркелді, бірақ көп ұзамай пікірін өзгертті және Корольдік артиллерияның зениттік бөліміне қосылды. Сол кездегі әскери қызметінің қыр-сыры, сол уақытта жазылған күнделіктерінде (қазір V&A театр музейінің қорында сақталады) терең із қалдырып, өмірі мен жұмысында маңызды өзгерістерге әкелді. 1940 жылы ол Джекиге үйленді, 1944 жылы белгілі бір денсаулық себептерімен әскерден босатылды. 1946 жылдан 1952 жылға дейін, жазумен айналысып жүргенде, ол қайтадан актерлік қызметке оралды, Джон Гилгуд труппасының құрамында жұмыс істеді, сондай-ақ 1951 жылы Ұлыбритания фестивалінде өткен пьесалар конкурсында "Сентс-Дэй" пьесасы үшін бірінші жүлдеге ие болды. Актерлік өмірінің шаршысында ол, Джеки және олардың екі ұлы тұрақты мекенжайсыз, елдің әртүрлі жатақтарында көшіп-қонып өмір сүрді, содан кейін Джекидің тәтесінің Барнс қаласындағы үйіне қоныстанды. Онда ол Лондон театр өнерінде өзіне орын тапты және оның алғашқы қызы дүниеге келді. 1956 жылы ол отбасымен бірге Шығыс Сассекс графтығындағы Эшдаун орманындағы шағын Даддлсвелл ауылынан үй сатып алып, көшіп келді. 1957 жылы оның екінші қызы Кроуборо қаласында туды. Даддлсвеллде ол өзінің құрметтейтін Лорд Байронға тиесілі болған кең магони үстелде көптеген пьесалар, сценарийлер мен рецензиялар жазды. Фредерик Рольфтің (Барон Корво) қолжазбасынан алынған ұсақ қара шрифтпен қолмен жазып немесе әсем неміс теріс машинасына түйді, көбінесе қазіргі заманғы стерео жүйеде Бетховеннің музыкасымен бірге.
Born in Salisbury, he was educated at Taunton School, "the particular hellish life which is the English public school" as he described it. Trained at RADA, he then worked as an actor in repertory, and while in the company at Bideford in Devon, met the actress Asthore Lloyd Mawson ("Jackie"). At the start of the Second World War, as a lifelong pacifist, he registered as a conscientious objector, but soon after changed his mind and joined the anti aircraft section of the Royal Artillery: his wartime experiences as a soldier, which are vividly described in dark detail in diaries written at the time (now held in the V&A theatre museum collection) were to mark a profound change in his life and work. In 1940, he married Jackie; in 1944 he was discharged from the army for undisclosed health reasons. From 1946 until 1952, while writing, he again worked as an actor, as a member of John Gielgud's company, and also, in 1951, winning first prize in the Festival of Britain play competition for Saint's Day. As a working actor, he, Jackie and their two young boys led a peripatetic life moving to different lodgings around the country until settling into rooms in Jackie's aunt's house in Barnes, where he was able to find a place in the London theatre world and where his first daughter was born. In 1956, he bought and moved his family to a house in the tiny hamlet of Duddleswell, on Ashdown Forest in East Sussex, and in 1957, his second daughter was born in Crowborough. In Duddleswell, he worked on many plays, film scripts and reviews on a wide mahogany table that had belonged to a hero of his, Lord Byron, writing by hand in a tiny black script adopted from the handwriting of Frederick Rolfe (Baron Corvo), or typing out the pages on a stately German typewriter, often to the accompaniment of a Beethoven piece on a rather modern stereo system.
Жеке өмір
Джон Уайтинг 16 маусымда 1963 жылы 45 жасында Лондонда ұрық безінің қатерлі ісігінен қайтыс болды. "Таймс" газетіндегі некрологында былай делінген: "Драматург ретінде Джон Уайтинг алдыңғы қатарға қол жеткізуге жақын болды, тіпті ол аяқталған туындыларында оған толыққанды жете алмаса да. Ол өткір сыншы болды (кейбір уақыт бойы "Лондон журналының" драма сыншысы ретінде жазды) және оның зор сыни қабілеті оны "Сент-Дейден" кейін тым шарықтап кетпеуге бағытталды, бірақ көркемдік туындыларда ешқашан тым шарықтап кетпегендер жеткілікті деңгейге көтеріле бермейді. Дегенмен, әсіресе "Marching Song" пьесасы ұзаққа сақталуы мүмкін, ал оның қайтыс болған кезде жаңа, жемісті кезеңнің бастауында тұрғаны көрінді. Британдық театр, тіпті қазіргі гүлдену кезеңінде де, оның толыққанды дамуына жете алса, жазатын пьесаларын жоғалтуға құмар емес. " 1965 жылы Джон Уайтинг атындағы сыйлық жазушының соғыстан кейінгі британдық театрға қосқан үлесін еске алу үшін тағайындалды. 2015 жылы соғыс кезеңіндегі күнделіктері, жеке хаттары, қолжазбалары, манискрипттері және т.б. отбасы тарапынан V&A мұражайына сыйға тартылды.
John Whiting died from testicular cancer on 16 June 1963 in London at the age of 45. His obituary notice in The Times noted that, "As a dramatist John Whiting was in reach of the first rank, even if in his completed works he never quite achieved it. He was an incisive critic (for some time he wrote as drama critic of The London Magazine) and his fine critical intelligence prevented him from ever, after Saint's Day, going too far, but in artistic creations those who never go too far perhaps never go quite far enough. Nevertheless in Marching Song in particular he wrote a play which seems likely to last, and at the time of his death he appeared to be at the beginning of a fruitful new phase in his career. The British theatre, even in its present flowering, can ill afford to lose the plays he might have written had he lived long enough to achieve his full potential stature." In 1965, the John Whiting Award was established to commemorate the writer's contribution to post war British theatre. In 2015, the wartime diaries, as well as personal letters, handwritten notes, manuscripts etc. were donated by the family to the V&A.