Филип Рахв: Американдық әдеби сыншы және «Partisan Review» журналының негізін қалаушысы
Philip Rahv
Филлип Рахв: американдық әдеби сыншы, эссеші, «Partisan Review» журналының негіз қалаушысы. Кафканы американ оқырмандарына таныстырған. Әдебиет тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Филип Рахв (10 наурыз 1908 жылы Купин қаласында, Ресей империясы – 22 желтоқсан 1973 жылы Кембридж қаласында, Массачусетс штаты) – американдық әдеби сыншы және эссеші. 1933 жылы Уильям Филлипспен бірге «Партизандық шолу» журналын құрды, ол XX ғасырдың бірінші жартысындағы ең беделді әдеби журналдардың бірі болды. Бастапқыда Коммунистік партиямен байланысып, пролетарлық әдебиет идеологиясын қолдаған Рахв, кейіннен журналында қазіргі заманғы әдебиеттің алуан түрлі өкілдерін жариялады. Ол Кафканы американдық оқырмандарға таныстырған алғашқылардың бірі болды.
Philip Rahv (March 10, 1908 in Kupin, Russian Empire – December 22, 1973 in Cambridge, Massachusetts) was an American literary critic and essayist. In 1933 he and William Phillips co founded Partisan Review, one of the most influential literary periodicals in the first half of the twentieth century. Initially affiliated with the Communist Party and adhering to their agenda of proletarian literature, Rahv went on to publish a broad spectrum of modern writers in the pages of his magazine. He was one of the first to introduce Kafka to American readers.
Өмір
Ол Ресей империясының Купин қаласында еврей отбасында дүниеге келген. Отбасы көшіп, екі жыл Венада тұрды, онда Филип гимназияда оқыды. Ол Февел Гринберг деген атпен туған. Әкесі және Селиг пен Дэвид ағаларымен бірге Род-Айленд штатындағы Провиденс қаласына келді. Бір кезде анасы таңдаған Палестинада тұрып, 1928 жылдан 1931 жылға дейін Орегон штатының Портленд қаласында еврей тілінен сабақ берді. Алғашында Филип Ранн есімімен жазды. Кейіннен 1932 жылы жарияланған мақаласында "Рахв" деген ат пайда болды. 1933 жылы Рахв Америка Коммунистік партиясына қосылды. "Партизандық шолу" 1937 жылы Мәскеу соттарынан кейін Кеңес үкіметінің саясатынан бас тартып, "Жаңа жамағат" журналының Гранвилл Хикс сияқты сталиндік Халық фронты жақтастарымен үздіксіз қарым-қатынас үзілді. 1937 жылдың 1 қазанында Америка Коммунистік партиясы оны троцкишіл деп танып, партиядан шығарды. Рахв өмірінің соңғы жылдарында Брандейс университетінде оқытушылық етті және 1973 жылы Массачусетс штатының Кембридж қаласында қайтыс болды.
He was born to a Jewish family in Kupin, Russian Empire. The family migrated and spent two years in Vienna, where Philip attended the gymnasium. He was born under the name Fevel Greenberg. He made his way to Providence, Rhode Island, with his father and two brothers, Selig and David. He lived for a time in Palestine where his mother chose to live, and worked as a teacher of Hebrew, in Portland, Oregon, from 1928 to 1931. He wrote at first under the name Philip Rann. Then came the modification to "Rahv," which appeared in an essay he published in 1932. In 1933 Rahv joined the American Communist Party. Partisan Review broke with the Soviet line in 1937 in the wake of the Moscow Trials and maintained an ongoing feud with Stalinist Popular Front advocates such as Granville Hicks of New Masses. He was officially expelled as a Trotskyite by the American Communist Party on October 1, 1937. Rahv taught at Brandeis University in his later years and died in Cambridge, Massachusetts, in 1973.
Әдеби мансап
Филип Равтың жазушылық жолы Ұлы депрессия кезінде басталды. Ол марксизмнің әдеби ағымдары мен пролетариат әдебиетінің өркендеуін көрнекті етті. Ұжымдық идеология іздестірілісінде ол және оның буыны жиырма жылдардағы көрнекті жазушылардың формализмі мен қоғамдық өмірден алшақтауына қарсы болды. Бірақ Т.С. Элиот олар үшін ерекше жағдай болды, өйткені Рав оның терең ой-өрісі мен тарихи сезімін қадір тұтты, Элиоттың саяси консерватизм мен діни дәстүрге бет бұруына қарамастан. Рав жазушының ішкі қайшылықтары оның жетістігінің басты өлшемі деп есептегендіктен, Элиоттың консервативті көзқарастары мен оның туындыларындағы революциялық идеяларды қабылдауға қуанды. Равтың әдеби беделі «Партизандық шолу» және «Нью-Йорк кітап шолуы» сияқты журналдардағы редакторлық, авторлық және сыншылық қызметінен туды. Жазушылық жолының бастапқы күндерінен бастап ол өзінің маңызды әдеби құндылықтарын айқындады: еуропалық және американдық өнер дәстүрлерінің, сондай-ақ әдеби модернизм мен радикализмнің синтезінің қажеттілігі; мұндай синтезді жүзеге асырудағы марксистік диалектиканың рөлі; әлемді жан-жақты түсінуге және жазушының заманындағы басты идеяларды таратуға көмектесетін космополитизмнің маңызы; аймақ, ұлт немесе этникалық қағидаларға негізделген тар көзқарастарды қабылдамау. Оның ең көп цитаталанған эсселерінің бірі – «Ақ жүз бен қызыл жүз» атты туындысында екі қарама-қарсы ағымды көрсетті: Генри Джеймс және Натаниел Хоторн сияқты жоғарғы топтың өкілдері мен Уолт Уитман және Марк Твен сияқты қарапайым халық. Бұл сана мен тәжірибе, символизм мен реализм арасындағы қақтығысқа әкелді. Рав бұл қақтығыстан наразы болды және болашақта Марсель Пруст пен Томас Манн сияқты еуропалық жазушыларға тән синтезге үміттенді. Рав 1930 жылдардың соңында «Партизандық шолу» журналында редакторлық және жазушылық қызметі арқылы әдеби беделінің биігіне жетті. Оның ықпалы 1940 жылдары да жалғасты, ол Еуропа мен Америка авторларының, әсіресе Генри Джеймстің шығармаларын зерттеп, оның беделін қайта жаңғыртуға үлкен үлес қосты. Алайда, 1950 жылдары саяси бағыттың өзгеруімен ол бұрынғы әдеби және саяси беделінен шегінді. Ол осы кезеңде «Партизандық шолу» журналында аз рөл атқарды және басқа басылымдарда, әсіресе «Нью-Йорк кітап шолуында» эсселерін жариялады. 1960 жылдары Жаңа солшылдыққа деген қысқа ғана қызығушылығы көңілі толмауымен аяқталды. Ол Достоевский туралы кітабын аяқтауға үлкермеді.
Philip Rahv's writing career began during the Depression. It reflected the prevailing literary currents of Marxism and the rise of proletarian literature. In search of a collective ideology, he and others of his generation rejected the formalism and social disengagement of the great writers of the twenties. An exception was T. S. Eliot, whose intellectual depth and historic sense Rahv continued to admire, Eliot's increasingly reactionary politics and traditional religiosity notwithstanding. Because Rahv believed the creative contradictions within a writer are the greatest measure of his achievement, he welcomed the opportunity to reconcile Eliot's conservative views with revolutionary ones that his writing also contained. Rahv's literary influence arose from his role as editor, author, and reviewer for Partisan Review and other magazines including The New York Review of Books. From the start of his writing career he articulated his key literary values: the need for a synthesis between European and American artistic traditions and between literary modernism and radicalism; the importance of the Marxist dialectic to effectuate such syntheses; the value of cosmopolitanism to promote a broad understanding of the world and the leading ideas of the writer's times; the rejection of parochial ideas based on region, nation, or ethnicity. In one of his most often quoted essays, "Paleface and Redskin," he identified two opposing currents: upper class palefaces such as Henry James and Nathaniel Hawthorne and uncultured redfaces such as Walt Whitman and Mark Twain. The result was a dichotomy between consciousness and experience and between symbolism and naturalism. Rahv deplored the dichotomy, looking to the future for the kind of synthesis achieved by such European writers as Marcel Proust and Thomas Mann. Rahv reached the height of his literary influence editing and writing for Partisan Review in the late 1930s. His influence continued through the 1940s with his writings on a wide range of European and American authors, most notably Henry James, whose reputation he contributed to reviving. With the rightward turn of politics in the 1950s, however, he retreated from his earlier literary and political prominence. He played little role in Partisan Review in this era, publishing essays in other publications, most notably The New York Review of Books. In the 1960s his brief enthusiasm for the New Left was followed by disillusionment. He never finished his final project, a book on Dostoyevsky.