Малайя кампаниясы: Екінші дүниежүзілік соғыс (1941-1942)
Malayan campaign
Малайя кампаниясы (1941-1942) – Екінші дүйнжүзілік соғыстағы шайқас. Жапон әскерінің Малайяны басып алуы, велосипедтік жаяу әскер тактикасы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1941–1942 жылғы Екінші дүниежүзілік соғыс әскери науқаны
1941–1942 World War II military campaign
Малайя науқаны, жапондық дереккөздерде Малай операциясы (馬来作戦) деп аталатын, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 1941 жылдың 8 желтоқсанынан 1942 жылдың 15 ақпанына дейін Малайяда одақтас және ось күштері арасында болған әскери науқан. Науқан барысында Британдық Ұлт Достастығы әскерлері мен Жапон императорлық армиясы арасындағы құрлықтағы шайқастар басым болды, ал науқанның басында Британдық Ұлт Достастығы мен Тайланд Корольдік полициясы арасында ұсақ шайқастар болды. Жапония науқанның алғашқы күндерінен бастап әуе және теңіз үстемдігіне ие болды. Колонияны қорғаған британдық, үнді, австралиялық және малайзиялық күштер үшін бұл науқан толыққанды апатқа ұшырады. Бұл операцияда жапондықтар велосипедтегі жаяу әскерді пайдаланғандығы ерекше, бұл әскерлерге көбірек жабдық тасымалдауға және тығыз орманды жерлерде жылдам қозғалуға мүмкіндік берді. Британдық инженерлер, жарылғыш заттармен жабдықталған, шегіну кезінде жүзден астам көпірді қиратты, бірақ бұл жапондықтарды тоқтатуға көмектеспеді. Жапония Сингапурды басып алған кезде 14 768 қаза тапты; одақтастардың жоғалғандары 130 246 адамды құрады, оның ішінде шамамен 7 500–8 000 адам қаза тапты, 11 000-нан астам адам жараланды және 120 000-нан астам адам жоғалып кетті немесе тұтқынға алынды.
The Malayan campaign, referred to by Japanese sources as the Malay Operation (馬来作戦), was a military campaign fought by Allied and Axis forces in Malaya, from 8 December 1941 – 15 February 1942 during the Second World War. It was dominated by land battles between British Commonwealth army units and the Imperial Japanese Army, with minor skirmishes at the beginning of the campaign between British Commonwealth and Royal Thai Police. The Japanese had air and naval supremacy from the opening days of the campaign. For the British, Indian, Australian, and Malayan forces defending the colony, the campaign was a total disaster. The operation is notable for the Japanese use of bicycle infantry, which allowed troops to carry more equipment and swiftly move through thick jungle terrain. Royal Engineers, equipped with demolition charges, destroyed over a hundred bridges during the retreat, yet this did little to delay the Japanese. By the time the Japanese had captured Singapore, they had suffered 14,768 casualties; Allied losses totaled 130,246, including around 7,500 to 8,000 killed, 11,000+ wounded and 120,000+ missing or captured.
Жапон тілі
1941 жылы жапондықтар Қытайды бағындыруға төрт жылдан бері күш салып келді. Олардың әскери күштері импорттық материалдарға, әсіресе АҚШ-тан келетін мұнайға зор тәуелділікте болды. 1940 жылдан 1941 жылға дейін, Жапония француз колонияларын басып алғаннан кейін, АҚШ, Ұлыбритания және Нидерланды Жапонияға мұнай мен соғыс материалдарын жеткізуге тыйым салды. Олардың қолдауында шамамен 800 ұшақ болды. Ұлттар Достастығының әскерлері Lanchester 6x4 бронеавтомобилімен, Marmon Herrington бронеавтомобилімен, Universal Carrier және Үндістан армиясының 100-ші жеңіл танк эскадрильясындағы бар болғаны 23 ескі Mk VIB жеңіл танктерімен жабдықталды, олардың ешқайсысы бронетехникамен шайқасуға лайықты қаруланбаған еді.
By 1941 the Japanese had been engaged for four years in trying to subjugate China. They were heavily reliant on imported materials for their military forces, particularly oil from the United States. From 1940 to 1941, following the Japanese takeover of French colonies the United States, the United Kingdom, and the Netherlands imposed embargoes on supplying oil and war materials to Japan. In support they had nearly 800 aircraft available. Commonwealth troops were equipped with the Lanchester 6x4 Armoured Car, Marmon Herrington Armoured Car, Universal Carrier and only 23 obsolete Mk VIB light tanks (in the 100th Light Tank Squadron of the Indian Army), none of which were sufficiently armed for armoured warfare.
Қауымдастық
Соғыс аралығында Ұлыбританияның Қиыр Шығыстағы әскери стратегиясы назар мен қаржының жетіспеушілігінен әлсіреді. 1937 жылы Малайяның бас қолбасшысы генерал-майор Уильям Добби (1935–39) Малайяның қорғанысын қарап, қазаннан наурызға дейінгі муссондық маусымда жаудың шығыс жағалауға қонуы мүмкін екенін және Сиамда (Таиланд) базалар құруға болатынын хабарлады. Ол Сиамдағы Сонгхла мен Паттани, ал Малайядағы Кота-Бару қалаларына қону мүмкіндігін болжады. Ол дереу үлкен күштерді жіберуді ұсынды. Оның болжамы дұрыс шықты, бірақ ұсыныстары ескерілмеді. Британ үкіметінің жоспарлары негізінен, кез келген жаушылық жағдайында Сингапур теңіз базасында күшті флотты орналастыруға негізделген. Осы флот Ұлыбританияның Қиыр Шығыстағы иеліктерін де, Австралияға соққан жолды да қорғауға тиіс болды. Күшті теңіз күштерінің болуы ықтимал агрессорларға қарсы қорқыту құралы ретінде де қарастырылды. Алайда, 1940 жылы Малайядағы армия қолбасшысы генерал-лейтенант Лайонел Бонд Сингапурды сәтті қорғау үшін бүкіл түбекті қорғау қажет екенін, ал теңіз базасы ғана жапондық шабуылды тойтаруға жеткіліксіз екенін мойындады. Әскери жоспаршылар Малайя әуе күштерінің қажетті күші 300–500 ұшаққа жететінін есептеді, бірақ Ұлыбритания мен Таяу Шығысқа адам мен материалды бөлудегі басымдықтардың жоғары болуына байланысты бұл көрсеткіш ешқашан орындалмады. Малайяның қорғаныс стратегиясы екі негізгі болжамға сүйенді: біріншіден, британдық әскерлерді күшейтуге уақыт беретін шабуыл туралы ерте ескерту алу керек еді, екіншіден, шабуыл болған жағдайда американдық көмекке үміт артуға болатын. 1941 жылдың соңында генерал-лейтенант Артур Э. Персиваль Малайядағы бас қолбасшы болып тағайындалғаннан кейін, екі болжамның да негізсіз екені анық болды. Жаулық әрекеттерге дейін Ивайти Фудзивара сияқты жапондық барлау офицерлері Малай және Үндістанның тәуелсіздік ұйымдарымен – «Кесатуан Мелаю Муда» және Үндістан Тәуелсіздік Лигасымен байланысқан құпия барлау кеңселерiн (немесе Кикан) құрды. Жапондықтар бұл ұйымдарға қаржылық қолдау көрсетіп, олардың мүшелерінен барлау ақпаратын алды, сондай-ақ жаулауға дейін одақтас әскерлердің қозғалысын, күшін және орналасуын анықтауға көмектесті. Осы желілер арқылы жапондықтар жаулаудан бұрын Ұлтастық күштердің қай жерде орналасқанын, олардың бірліктерінің күшін білді, Малайяның жақсы карталарына ие болды және бағыт көрсету үшін жергілікті жетекшілерді таба алды.
Between the wars, the British military strategy in the Far East was undermined by a lack of attention and funding. In 1937, Major General William Dobbie, General Officer Commanding (GOC) Malaya (1935–39), looked at Malaya's defences and reported that during the monsoon season, from October to March, landings could be made by an enemy on the east coast and bases could be established in Siam (Thailand). He predicted that landings could be made at Songkhla and Pattani in Siam, and Kota Bharu in Malaya. He recommended large reinforcements to be sent immediately. His predictions turned out to be correct, but his recommendations were ignored. The British government's plans relied primarily on the stationing of a strong fleet at the Singapore Naval Base in the event of any enemy hostility, in order to defend both Britain's Far Eastern possessions and the route to Australia. A strong naval presence was also thought to act as a deterrent against possible aggressors. By 1940, however, the army commander in Malaya, Lieutenant General Lionel Bond, conceded that a successful defence of Singapore demanded the defence of the whole peninsula, and that the naval base alone would not be sufficient to deter a Japanese invasion. Military planners concluded that the desired Malayan air force strength would be 300–500 aircraft, but this was never reached because of the higher priorities in the allocation of men and material for Britain and the Middle East. The defence strategy for Malaya rested on two basic assumptions: first, that there would be sufficient early warning of an attack to allow for reinforcement of British troops, and second, that American help was at hand in case of attack. By late 1941, after Lieutenant General Arthur E. Percival had taken over as GOC Malaya, it became clear that neither of these assumptions had any real substance. Prior to hostilities Japanese intelligence officers like Iwaichi Fujiwara had established covert intelligence offices (or Kikans) that linked up with the Malay and Indian pro independence organisations such as Kesatuan Melayu Muda and the Indian Independence League. The Japanese gave these movements financial support in return for their members providing intelligence and later assistance in determining Allied troop movements, strengths, and dispositions prior to the invasion. Through the operation of these networks prior to the invasion the Japanese knew where the Commonwealth forces were based and their unit strengths, had good maps of Malaya, and had local guides available to provide them with directions.
1941 жылдың қарашасы
1941 жылдың қараша айында британдықтар француз Индоқытайындағы жапон әскерлерінің үлкен күшпен жинақталғанын анықтады. Бұл жиын Таиланд пен Малайяға да қауіп төндіріп тұрды. Британдық стратегиялықтар жапондықтардың Малайяға шабуыл жасауы үшін Таиландтың Кра мойыны қолданылуы мүмкін екенін болжаған. Осы ықтимал қауіптің алдын алу мақсатында «Матадор» операциясы деп аталған Таиландтың оңтүстігіне алдын ала шабуыл жасау жоспары жасалды. Бірақ шабуыл мүмкіндігі жоғары болған кезде британдықтар саяси себептерге байланысты одан бас тартты.
In November 1941, the British became aware of the large scale buildup of Japanese troops in French Indo China. Thailand was seen to be under threat from this build up as well as Malaya. British strategists had foreseen the possibility of Thailand's Kra isthmus being used by the Japanese to invade Malaya. To counteract this potential threat, plans for a pre emptive invasion of southern Thailand, named Operation Matador, had been drawn up. By the time the invasion became highly likely the British decided not to use them for political reasons.
Жапондықтардың Малайзияға басып кіруі
Малайялық науқан 1941 жылғы 8 желтоқсанда генерал-лейтенант Томоюки Ямашита басқаратын 25-ші армия Малайяға басып кірген кезде басталды. Жапон әскерлері Кота-Баруда теңізден шабуыл жасап, Малайяның солтүстік жағалауына қонды және Малайяның шығыс жағалауы бойымен ілгерілеуді бастады. Жапонның 5-дивизиясы Таиландтағы Паттани мен Сонгклаға да қонды, содан кейін оңтүстікке қарай батыс Малайяға жылжыды. 8 желтоқсандағы басып кіруге дейін одақтастардың 75 әуе кемесі солтүстік Малайяда, ал 83-і Сингапурда орналасқан. Солтүстік Малайядағы жалғыз истребитель эскадрильясы – 12 «Брюстер Буффаломен» жабдықталған No 21 эскадрильясы болды. Жапонияда кем дегенде 459 әуе кемесі болды.
The Malayan campaign began when the 25th Army, under the command of Lieutenant General Tomoyuki Yamashita, invaded Malaya on 8 December 1941. Japanese troops launched an amphibious assault on the northern coast of Malaya at Kota Bharu and started advancing down the eastern coast of Malaya. The Japanese 5th Division also landed at Pattani and Songkhla in Thailand, then moved south into western Malaya. Prior to the invasion on 8 December there were 75 Allied aircraft stationed in northern Malaya and 83 in Singapore. The only fighter squadron in northern Malaya was No 21 Squadron RAAF that was equipped with 12 Brewster Buffalos. The Japanese had at least 459 aircraft available.
Жапондық ұшақтар мен бірліктер
Жапон әскери-теңіз флотының 22-ші әуе флотилиясы (Kokū Sentai) 110 ұшақтан және Сайгон маңындағы үш әуе базасынан жұмыс істейтін вице-адмирал Мацунага Садайчидің басшылығымен Малайяға жасалған алғашқы шабуылдарға қатысты. 22-ші әуе флотилиясына 22-ші (Гензан), Бихоро және Каноя әуе топтары (немесе Кокутай) кірді. Гензан әуе тобы 10 желтоқсан 1941 жылы Малайя жағалауында британдық «Принц Уэльс» және «Репульс» капиталдық кемелерін батыруға маңызды үлес қосты, сондай-ақ шайқас кезінде бір ұшақ пен экипажын жоғалтты. 1942 жылдың 22 қаңтарында Genzan әуе тобының бомбалаушылары Сингапурдағы Калланг әуежайына шабуыл жасады, содан кейін Малайядағы жапондық шабуылдарға, оның ішінде Эндаудағы десанттарға әуе көмегін көрсетті. Жапонның 3-ші әуе корпусы (飛行集団) және 5-ші әуе корпусының үш әуе ұрыс тобы (飛行戦隊) Малайя кампаниясына қатысты. Барлығы Жапон императорлық армиясының әуе күштерінің (IJAAS) 354 бірінші шептегі ұшағы және Жапон императорлық теңіз күштерінің әуе күштерінің (IJNAS) 110 ұшағы жұмылдырылды. Армия бөлімдері әртүрлі ұшақтармен жабдықталды: Накадзима Ки 27 «Нейт», Накадзима Ки 43 «Оскар», Мицубиси Ки 51 «Соня»; бомбалаушылар: Кавасаки Ки 48 «Лили», Мицубиси Ки 21 «Салли», Мицубиси Ки 30 «Энн»; және барлау ұшақтары: Мицубиси Ки 15 «Бабс», Мицубиси Ки 46 «Дина». Оның қозғалтқышы отын жетіспеушілігінен және жоғары биіктікте суперкомпрессордың нашар жұмыс істеуінен зардап шекті. Маневрлеу қабілеті төмен болды және тропикалық климатта қозғалтқыш қызып, май шашырады. Қызметте, броньды плиталарды, броньды жел шыныларын, радиостанцияларды, қару камерасын және басқа да қажетсіз жабдықтарды алып тастау арқылы, сондай-ақ .50 (12,7 мм) пулеметтерді .303 (7,7 мм) пулеметтермен ауыстыру арқылы өнімділікті жақсартуға тырысты. Фюзеляж резервуарлары минималды мөлшерде отынмен толтырылды және мүмкіндігі болғанда жоғары октанды авиациялық бензинмен жұмыс істеді. Көптеген ұшқыштардың жеткілікті дайындық пен тәжірибесі болмады. Мысалы, 1941 жылы оқу кезіндегі апаттарда 169 «Буффалодан» 20-сы жоғалып кетті. Тәжірибелі ұшқыштар неміс және итальян ұшқыштарына қарсы тиімді әдістермен оқытылған, бірақ жапондық Накадзима Ки 43 «Оскар» және Мицубиси А6М «Зеро» ұшқыштарының акробатикалық қабілеттеріне қарсы бұл әдістер тиімсіз болды. Флаинг Тайгерс эскадрильясының генерал-лейтенанты Клэр Ли Ченнольт «қарсыласып қашу» тактикасын, яғни иттермен ұрыстан аулақ болуды әзірледі, бірақ бұл кампаниядағы одақтас ұшқыштар үшін бұл тым кеш болды. Малайяға шабуылдан екі күн бұрын RAAF-тың No 1 эскадрильясының «Хадсон» ұшақтары жапондық шабуыл флотын байқады, бірақ кемелердің бағыты туралы нақтылықтың болмауы және достық аумаққа шабуыл жасалғанша шабуылдық операциялардан аулақ болу туралы нұсқауларға байланысты, британдық Қиыр Шығыс қолбасшылығының бас қолбасшысы сэр Роберт Брук Попхэм конвойды бомбалауға рұқсат бермеді.
The Japanese Navy's 22nd Air Flotilla (22nd Kōkū Sentai) with 110 aircraft and commanded by Vice Admiral Matsunaga Sadaichi operating out of three air bases near Saigon took part in the initial attacks on Malaya. The 22nd Air Flotilla included the 22nd (Genzan), Bihoro, and Kanoya Air Groups (or Kōkūtai). The Genzen Air Group was a key participant in the sinking of the British capital ships Prince of Wales and Repulse off the coast of Malaya on 10 December 1941, losing one aircraft and its crew during the battle. On 22 January 1942, bombers from the Genzan Air Group attacked Kallang Airport in Singapore, and subsequently provided air support for Japanese offensives in Malaya including the landings at Endau. The Japanese 3rd Air Corps (飛行集団) and three Air Combat Groups (飛行戦隊) of the 5th Air Corps took part in the Malaya Campaign. In total there were 354 Imperial Japanese Army Air Service (IJAAS) first line aircraft involved together with the 110 Imperial Japanese Navy Air Service (IJNAS) aircraft. The Army units were variously equipped with fighters: Nakajima Ki 27 Nate, Nakajima Ki 43 Oscar, Mitsubishi Ki 51 Sonia; bombers: Kawasaki Ki 48 Lily, Mitsubishi Ki 21 Sally, Mitsubishi Ki 30 Ann; and reconnaissance: Mitsubishi Ki 15 Babs, Mitsubishi Ki 46 Dinah. Its engine had fuel starvation problems and poor supercharger performance at higher altitudes. Maneuverability was poor and the engine tended to overheat in the tropical climate, spraying oil over the windscreen. In service, some effort was made to improve performance by removing the armour plate, armoured windshields, radios, gun camera, and all other unnecessary equipment, and by replacing the .50 in (12.7 mm) machine guns with .303 in (7.7 mm) machine guns. The fuselage tanks were filled with a minimum of fuel and run on high octane aviation petrol where available. Many of the pilots lacked adequate training and experience. For example, 20 of the original 169 Buffalos were lost in training accidents during 1941. Those fighter pilots with experience had been trained in methods that were very effective against German and Italian fighters but suicide against the acrobatic Japanese Nakajima Ki 43 "Oscar" and Mitsubishi A6M "Zero" fighters. A counter tactic of avoiding dog fights with a 'slash and run' attack was developed by Lieutenant General Claire Lee Chennault of the Flying Tigers but was too late for the Allied pilots serving in this campaign. Two days before the attack on Malaya, Hudsons of No 1 Squadron RAAF spotted the Japanese invasion fleet but, given uncertainty about the ships' destination and instructions to avoid offensive operations until attacks were made against friendly territory, Sir Robert Brooke Popham, Commander in Chief of British Far East Command, did not allow the convoy to be bombed.
Әуе шабуылы
Бірінші күні жапондықтардың әуе шабуылы одақтастардың әуе базаларына бағытталды. 7-ші Хикодан дивизиясының Mitsubishi Ki 21 Sally ұшақтары Алор Стар, Сугай Петани және Баттерворт әуеайлақтарын бомбалады. Бірінші күні одақтастардың 60 ұшағы, негізінен жерде, жоғалды. No 62 эскадрильясы Алор Стардан Баттервортқа көшірілді, ал 10 желтоқсанда Тайпингке көшірілді. 10 желтоқсанда No 21 эскадрильясы Сугай Петаниден Ипохқа шығарылды, онда оған 13 желтоқсанда No 453 эскадрильясы қосылды. No 453 эскадрильясы 10 желтоқсанда Force Z қорғауға жіберілді, бірақ соғыс кемелері батып кеткеннен кейін келді. 15 желтоқсанда екі эскадрилья да Куала-Лумпурға қайтарылды, олар атып түсірілген немесе жойылған ұшақтардың орнына жаңа ұшақтарды алды. Жапонияның әуе күштері бірінші аптада-ақ әуеде басымдыққа ие болды. 19 желтоқсанда бомбалаушылар Сингапурға көшірілді, No 62 эскадрильясы Хадсонмен қайта жабдықталды. Бір ұшқыш – No. 453 эскадрильясының сержанты Малкольм Невилл Рид 22 желтоқсанда Куала-Лумпур үстінде 64-ші Сентайдың Оскарына Буффалосын соғып, өзін құрбан етті. Жапондықтардың үстемдігі 24 желтоқсанда екі эскадрильяны да Сингапурға қайтаруға мәжбүр етті. No 64 эскадрильясының ұшақтары бітіп, тірі қалған жердегі экипаж мен ұшқыштар Бирмаға жөнелтілді. RAAF No 1 және No 8 эскадрильялары ұшақтардың жоғалуынан кейін біріктірілді. Бұл одақтас жер әскерлері мен кеме қатынасын әуе шабуылына толықтай ашық қалдырды және қорғаныс позициясын одан әрі әлсіретті. Genzan Air Group 10 желтоқсанда Prince of Wales және Repulse кемелерін батты, бұл сонымен қатар Жапон теңізінің үстемдігін орнатты. Салыстырмалы түрде, жапон армиясы науқанның басынан бастап әуеден жақын қолдау тапты және әуеден қолдау көрсету үшін базаларды басып алуға тырысты. 25 желтоқсанда 5-ші эскадрильяның екінші дивизиясы Нидерландтық Шығыс Үндістан армиясының әуе күштері Сингапурға жіберілді. Бірнеше голландтық ұшқыштар, оның ішінде Якоб ван Хельсинген және Август Дейбел, Калланг әуежайында орналасқан кезде Сингапур үстіндегі бірқатар әуе шабуылдарына жауап берді. Олар жалпы алғанда алты ұшақты, әсіресе Малайзияда нашар жұмыс істеген Накадзима Ки 27 Нейт ұшағын талап етті. 1942 жылдың 3 қаңтарында Сингапурға 51 бөлшектенген Hurricane Mk IIB ұшақтары мен 24 ұшқыш (олардың көбі Ұлыбритания шайқасының ардагерлері) келді. Олар бес эскадрильяның ядросын құру мақсатымен сол жерге көшірілді. 151-ші техникалық қызмет көрсету бөлімі екі күн ішінде 51 "Хуррикенді" жинады, оның ішінде 21 ұшақ үш күн ішінде іске қосылды. "Хуррикен" кемелері мұрынның астына үлкен "Вокс" шаң сүзгілері орнатылған, сондай-ақ сегіз емес, 12 пулеметпен қаруланған. Қосымша салмақ пен соғу оларды көтерілуді баяу және биіктікте маневрлеуді қиындатты, бірақ олар тиімді бомбалаушы болды. Жаңадан келген ұшқыштар 232-ші эскадрильяға бөлінді. Сонымен қатар, 488 (NZ) эскадрильясы, Буффало эскадрильясы, Ураганға айналды. 18 қаңтарда екі эскадрилья 226-шы топтың негізін құрады. Келесі күні 453-ші эскадрилья бес Wirraways және төрт NEI Glenn Martin бомбалаушыларына сегіз ұшақпен сүйемелдеуді қамтамасыз етті. Барлығы Мартиндер мен Уайрвейдің бірі жоғалып кетті. No 243 эскадрильясы 21 қаңтарда таратылды, ал 232 эскадрилья 22 қаңтарда, Гензан әуе тобы Калланг әуежайына шабуыл жасаған күні, іске қосылды. Осылайша, сол күні Оңтүстік-Шығыс Азияда "Хуррикан" үшін 232-эскадрильяның алғашқы жеңістері мен жеңістері болды. Қаңтар айының ортасында бомбалаушылардың көпшілігі Суматраға көшірілді. 36, 62 және 100 эскадрильяларының ұшақтары 26 қаңтарда Эндауда жапондық басқыншылық флотына қарсы сәтсіз шабуыл жасап, ауыр зардап шекті. 31 қаңтарда аман қалған ұшақтар Суматраға эвакуацияланды. Қаңтар айының ортасында 5-ші әуе корпусының үш сентайы Таиландқа Бирма кампаниясына қатысу үшін оралды және 3-ші әуе корпусы өзінің назарын Голландияның Шығыс Үндісіне аударды. Сингапурдағы соңғы ұшуға жарамды "Бюффель" аралдың құлауынан бес күн бұрын, 10 ақпанда ұшып кетті. RAAF және RNZAF ұшақ эскадрильялары ақпан айының басында Суматра мен Яваға кетті. Бұл жапондық ұшақтардың қаншасы Буффало эскадрильясы түсіргені толықтай белгісіз, бірақ RAAF ұшқыштары ғана кем дегенде 20-ны түсіре алды. Барлығы 80 адам қаза тапты, бұл көрсеткіш 1,3:1-ге тең. Сонымен қатар, "Бюффало" ұшақтары түсірген жапон ұшақтарының көпшілігі бомбалаушылар болды.
On the first day, the focus of the Japanese air assault was on the Allied air bases. Mitsubishi Ki 21 Sallys from the 7th Hikodan bombed the airfields at Alor Star, Sungai Petani, and Butterworth. A total of 60 Allied aircraft were lost on the first day, primarily on the ground. No 62 squadron had been moved from Alor Star to Butterworth, and on 10 December it was moved to Taiping. On 10 December, No 21 Squadron RAAF was withdrawn from Sungai Petani to Ipoh, where it was joined on 13 December by No 453 Squadron RAAF. No 453 Squadron had been sent to protect Force Z on 10 December, but arrived after the warships were sinking. On 15 December both Squadrons were pulled back to Kuala Lumpur, receiving replacement aircraft for those shot down or destroyed. Within the first week of the campaign the Japanese had established air superiority. On 19 December the bombers were moved to Singapore, with No 62 Squadron being re equipped with Hudsons. One pilot—Sergeant Malcolm Neville Read of No. 453 Squadron RAAF—sacrificed himself by ramming his Buffalo into an Oscar of 64th Sentai over Kuala Lumpur on 22 December. Continued Japanese dominance eventually forced both Squadrons back to Singapore on 24 December, where they were merged until more replacement aircraft could be obtained. No 64 Squadron had run out of aircraft and its surviving ground crew and airmen were shipped to Burma. RAAF No 1 and No 8 squadrons were amalgamated due to aircraft losses. This left the Allied ground troops and shipping completely open to air attack and further weakened the defensive position. The Genzan Air Group sank Prince of Wales and Repulse on 10 December, which also established Japanese naval supremacy. In comparison, the Japanese army enjoyed close air support from the start of the campaign, and sought to capture bases for their air support to operate from. On 25 December, the Second division of Squadron 5, Royal Netherlands East Indies Army Air Force was deployed to Singapore, contributing to the Allied cause before being recalled to Java on 18 January. Several Dutch pilots—including Jacob van Helsdingen and August Deibel—responded to a number of air raids over Singapore while stationed at Kallang Airport. They claimed a total of six aircraft, particularly the Nakajima Ki 27 Nate, which fared poorly in Malaya. On 3 January 1942, 51 disassembled Hurricane Mk IIBs arrived in Singapore along with 24 pilots (many of whom were veterans of the Battle of Britain) who had been transferred to there with the intention of forming the nucleus of five squadrons. The 151st Maintenance unit assembled the 51 Hurricanes within two days and of these, 21 were ready for operational service within three days. The Hurricanes were fitted with bulky 'Vokes' dust filters under the nose and were armed with 12, rather than eight, machine guns. The additional weight and drag made them slow to climb and unwieldy to maneuver at altitude, although they were more effective bomber killers. The recently arrived pilots were formed into 232 Squadron. In addition, 488 (NZ) Squadron, a Buffalo squadron, converted to Hurricanes. On 18 January, the two squadrons formed the basis of 226 Group. The following day 453 squadron provided an escort of eight aircraft for five Wirraways and four NEI Glenn Martin bombers, attacking Japanese troops on the Maur River. All the Martins and one of the Wirraways were lost. No 243 Squadron RAF, equipped with Buffalo fighters, was disbanded on 21 January and 232 Squadron became operational on 22 January, the same day the Genzan Air Group attacked Kallang Airport. 232 Squadron thus had the first losses and victories for the Hurricane in Southeast Asia that day. Most of the bombers were moved to Sumatra midway through January. Aircraft from 36, 62, and 100 Squadrons unsuccessfully attacked the Japanese invasion fleet at Endau on 26 January, suffering heavy losses. The surviving aircraft were evacuated to Sumatra on 31 January. In mid January, the three Sentai of the 5th Air Corps returned to Thailand to participate in the Burma Campaign and the 3rd Air Corps turned its attention to the Netherlands East Indies. The last airworthy Buffalo in Singapore flew out on 10 February, five days before the island fell. The RAAF and RNZAF fighter squadrons left for Sumatra and Java at the beginning of February. It is not entirely clear how many Japanese aircraft the Buffalo squadrons shot down, although RAAF pilots alone managed to shoot down at least 20. Eighty were claimed in total, a ratio of kills to losses of just 1.3 to 1. Additionally, most of the Japanese aircraft shot down by the Buffalos were bombers.
Малайя түбегіндегі өрлеу
1941 жылғы 11 желтоқсанда Таиландтан оңтүстікке қарай жылжудағы танктердің қолдауымен жапондық әскерлер Житра шайқасында одақтас әскерлерін жеңіп, Малаяның солтүстік-шығыс жағалауындағы Кота-Бару плацдармынан жылдам ілгерілеу арқылы солтүстік қорғанысын күйретті. Британдықтар жапондық теңіз операцияларын Малайя жағалауында тоқтатуға мүміндік таба алмады, бұл басып алушылар үшін аса құнды болып шықты. Одақтастардың әуе күштері дерлік қалмағандықтан, жапондықтар аспанда да басымдыққа ие болды, одақтас әскерлері мен азаматтық халықты әуе шабуылына ұшыратып, әлсіз қалдырды. Малайяның Пенанг аралы 8 желтоқсаннан бастап жапондықтармен күнделікті бомбаланды және 17 желтоқсанда тастап кететілді. Жапондықтарға асығыс түрде қару-жарақ, қайықтар, жабдықтар және жұмыс істейтін радиостанция қалдырылды. Пенангтен еуропалықтардың эвакуациясы және жергілікті тұрғындарды жапондықтардың ыстық-суына қалдыру британдықтарды ұятқа түсірді және оларды жергілікті халықтан алшақтатты. Тарихшылар "Британдық билігінің Оңтүстік-Шығыс Азиядағы құлдырауы Сингапурда емес, Пенангта басталды" деген пікірде. Дегенмен, эвакуацияға қатысқан көптеген адамдар оны қақтығыс ретінде қабылдамады. Бұл британдық жоғарғы бас қолбасшылығының бұйрығына жауап болды, ол Пенангтың сол кездегі әскери жағдайдың өзгеруіне байланысты ешқандай тактикалық немесе стратегиялық маңызы жоқ екенін түсінді. 23 желтоқсанда Үндістанның 11-ші жаяу әскер дивизиясының генерал-майоры Дэвид Мюррей Лайон қолбасшылықтан алынды. Қаңтардың бірінші аптасының соңына қарай Малаяның барлық солтүстік аймағы жапондықтардың бақылауына көшті. Сонымен қатар, Таиланд Жапониямен достық шартына қол қойды, осылайша олардың бекемдемелі әскери одағын аяқтады. Жапондықтар Таиландқа солтүстік Малайядағы бірнеше сұлтандықтардың үстінен қайтадан егемендік құқығын беруге рұқсат берді, осылайша оккупацияны нығайтты. 11-ші Үндістан дивизиясы жапондықтардың Кампарға шабуылын бірнеше күнге тоқтата алды, бірақ жапондықтар ауыр шығынға ұшырады, олар британдықтарды жеңу үшін танктері мен әуедегі басымдығын пайдалана алмады. 11-ші Үндістан дивизиясы жапондықтар Кампар позициясының оңтүстігіне теңізден әскер түсіргеннен кейін кері шегінуге мәжбүр болды. Британдықтар Слим өзенінде дайын тұрған позицияларға қайта шегінді. Слим өзені шайқасында екі үнді бригадасы дерлік жойылды, жапондықтар таңғажайып шабуыл мен танктерді пайдаланып, түнгі шабуылда үлкен қиратуға ұшыратты. Бұл шабуылдың сәттілігі Персивалді 11-ші Үндістан дивизиясын 8-ші Австралия дивизиясымен алмастыруға мәжбүр етті және Куала-Лумпур қаласына жол ашты. Жапондық әскердің келесі мақсаты – Куала-Лумпур қаласы көп ұзамай құлдырады. Жапондықтар 1942 жылғы 11 қаңтарда қарсылықсыз қалаға кіріп, басып алды. Сингапур аралы енді басып алушы жапондық әскерінен 322 шақырымдай ғана қашықтықта болды.
The defeat of Allied troops at the Battle of Jitra by Japanese forces, supported by tanks moving south from Thailand on 11 December 1941 and the rapid advance of the Japanese inland from their Kota Bharu beachhead on the north east coast of Malaya overwhelmed the northern defences. Without any real naval presence, the British were unable to challenge Japanese naval operations off the Malayan coast, which proved invaluable to the invaders. With virtually no remaining Allied planes, the Japanese also had mastery of the skies, leaving the Allied ground troops and civilian population exposed to air attack. The Malayan island of Penang was bombed daily by the Japanese from 8 December and abandoned on 17 December. Arms, boats, supplies and a working radio station were left in haste to the Japanese. The evacuation of Europeans from Penang, with local inhabitants being left to the mercy of the Japanese, caused much embarrassment for the British and alienated them from the local population. Historians judge that "the moral collapse of British rule in Southeast Asia came not at Singapore, but at Penang". However, many who were present during the evacuation did not experience it as a scramble. It was a response to an order from British High Command which had come to the conclusion that Penang should be abandoned as it had no tactical or strategic value in the rapidly changing military scheme of things at that time. On 23 December, Major General David Murray Lyon of the Indian 11th Infantry Division was removed from command to little effect. By the end of the first week in January, the entire northern region of Malaya had been lost to the Japanese. At the same time, Thailand officially signed a Treaty of Friendship with Imperial Japan, which completed the formation of their loose military alliance. Thailand was then allowed by the Japanese to resume sovereignty over several sultanates in northern Malaya, thus consolidating their occupation. The 11th Indian Division managed to delay the Japanese advance at Kampar for a few days, in which the Japanese suffered severe casualties in terrain that did not allow them to use their tanks or their air superiority to defeat the British. The 11th Indian Division was forced to retreat when the Japanese landed troops by sea south of the Kampar position. The British retreated to prepared positions at Slim River. At the Battle of Slim River, in which two Indian brigades were practically annihilated, the Japanese used surprise and tanks to devastating effect in a risky night attack. The success of this attack forced Percival into replacing the 11th Indian Division with the 8th Australian Division., and cleared the route to the city of Kuala Lumpur. It did not take long for the Japanese army's next objective, the city of Kuala Lumpur, to fall. The Japanese entered and occupied the city unopposed on 11 January 1942. Singapore Island was now less than 200 mile (322 km) away for the invading Japanese army.
Джохорды қорғау
Қаңтар айының ортасына қарай жапондықтар Оңтүстік Малайяның Джохор штатына жетті, онда 14 қаңтарда генерал-майор Гордон Беннетттің басқаруындағы Австралияның 8-ші дивизиясының әскерлерімен алғаш рет кездесті. Австралиялықтармен болған шайқастарда жапондықтар австралиялықтардың Гемастағы табанды қарсылығының нәтижесінде алғашқы маңызды тактикалық жеңіліске ұшырады. Гемчен көпірі маңындағы шайқас жапондықтар үшін қымбатқа түсті, олар 600-ға дейін адамды жоғалтты. Дегенмен, көпірдің өзі (шайқас кезінде қиратылған) алты сағаттың ішінде жөнделді. Жапондықтар австралиялықтарды Гемастан батысқа қарай айналып өтуге тырысқанда, 15 қаңтарда жарым аралының батыс жағалауында, Мұар өзені маңында науқанның ең қанды шайқастарының бірі басталды. Беннетт 45-ші Индиялық бригадасын – жаңадан құрылған және толық дайын емес бөлімше – өзеннің оңтүстік жағалауын қорғауға жіберді, бірақ бұл бөлімше теңізден келген жапондықтардың шабуылына ұшырап қоршауға түсті. Бригада, командирі бригадир Х.К. Дункан мен оның үш батальон командирі қаза болғандықтан, тиімсіз күйреп қалды.
By mid January, the Japanese had reached the southern Malayan state of Johore where, on 14 January, they encountered troops from the Australian 8th Division, commanded by Major General Gordon Bennett, for the first time in the campaign. During engagements with the Australians, the Japanese experienced their first major tactical setback, due to the stubborn resistance put up by the Australians at Gemas. The battle—centred around the Gemencheh Bridge—proved costly for the Japanese, who suffered up to 600 casualties. However, the bridge itself (which had been demolished during the fighting) was repaired within six hours. As the Japanese attempted to outflank the Australians to the west of Gemas, one of the bloodiest battles of the campaign began on 15 January on the peninsula's West coast near the Muar River. Bennett allocated the 45th Indian Brigade—a new and half trained formation—to defend the river's South bank but the unit was outflanked by Japanese units landing from the sea and the Brigade was effectively destroyed with its commander, Brigadier H. C. Duncan, and all three of his battalion commanders killed.