Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жарғанаттар тұқымдасы
Family of bats
NOTOC
Mystacinidae – ерекше жарғанаттар тұқымдасы, Жаңа Зеландияның қысқа құйрықты жарғанаттары. Қазіргі кезде Mystacina деген бір ғана тірі туысы бар, оның құрамында екі түрі кездеседі, олардың біреуі 1960 жылдары жойылып кетуі мүмкін. Олар орташа өлшемдес, шамамен [ұзындығы] болатын, сұр, жұмсақ түктері бар жарғанаттар.
NOTOC
Mystacinidae is a family of unusual bats, the New Zealand short tailed bats. There is one living genus, Mystacina, with two species, one of which could have possibly become extinct in the 1960s. They are medium sized bats, about in length, with grey, velvety fur.
Түрі мен таралу аймағы
Бұл тұқымның шығу тегі Австралияның Кейінгі Олигоцен кезеңіне дейін жетеді, оның бастауы Икаропс туысымен байланысты. Жаңа Зеландиядағы заманауи Сент-Батанс фаунасынан да бірнеше қазба түрлері белгілі. Қазіргі кездегі тірі туыстың ең көне нақты қалдықтары Жаңа Зеландияның Миоцен кезеңінен табылған. Екінші, жойылып кеткен Вулканops туысы Миоценнен бастап Плейстоцен кезеңінде жойылғанға дейін Жаңа Зеландияда Мистацинамен бірге мекендеген. Вулканops туралы сипаттама берген зерттеу Икаропстың тұқымның қалған бөлігіне қатысты парафилетикалық екенін көрсетеді. Мистациналар ежелгі Гондваналық тектің ұрпақтары болған сияқты; олар шамамен 51-41 миллион жыл бұрын Noctilionoidea (негізінен Гондваналық топ, оған Noctilionidae, Phyllostomidae және Mormoopidae да кіреді) ішіндегі басқа жарықша қанаттылар тобынан бөлініп шықты.
The origins of this family go back to the Late Oligocene of Australia, with the genus Icarops. Several fossil species are also known from the contemporary Saint Bathans Fauna in New Zealand. The oldest unambiguous fossils of the living genus date to the Miocene of New Zealand. A second extinct genus, Vulcanops, lived sympatrically with Mystacina in New Zealand from the Miocene until its extinction during the Pleistocene. The study describing Vulcanops also renders Icarops paraphyletic in regards to the rest of the family. Mystacines appear to have been an old Gondwanan lineage; they diverged from other bat groups within Noctilionoidea (a primarily Gondwanan group otherwise including Noctilionidae, Phyllostomidae and Mormoopidae) around 51 41 million years ago.
Сипаттама
Мистацинидтер басқа жарғанаттарға қарағанда кейбір ерекше қасиеттерге ие. Олар көбінесе ұшудың орнына жерде уақыт өткізеді және қолданылмайтын кезде қанаттарын былғары тәрізді жарғаққа бүгу қабілетімен ерекшеленеді. Топтың тағы бір айырмашылығы – кейбір тырнақтарында қазуға немесе өрмелеуге көмектесетін қосымша өскіндер болады. Олар жемістер, өліктер және жерде тіршілік ететін бунақденелілермен қоса, бәрін жейді. Сонымен қатар, олар ұзын тілдерімен жинай алатын гүл тозаңын және нектарын да жейді. Кейде олар шіріген ағаштарда қуыстар жасап, мекендейді, бірақ тастың жарықтарында немесе теңіз құстарының қоныстарында да тұра алады. Көптеген ескі дереккөздер осы жарғанаттардың құрлықта тіршілік ету қабілетін аралдық эндемизмге байланысты дамыған қасиет деп көрсетеді, бұл Жаңа Зеландияда құрлық сүтқоректілерінің болмауынан туындаған деп есептеледі. Алайда, Австралия материгінде кездесетін Икаропс туысы құрлыққа бейімделуді көрсетеді, бұл Жаңа Зеландияны мекендеуден бұрын, марсупиалдар мен монотремалар сияқты құрлық сүтқоректілері басым болған ортада дамығанын көрсетеді. Сонымен қатар, Сент-Батан қазбасының түрі Сент-Батан сүтқоректілерімен бірге болған, бұл осы жарғанаттар алғаш келген кезде Жаңа Зеландияда құрлық сүтқоректілерінің толық болмағанын көрсетеді. Олар жазда бір рет бір бала туады. Олар қысқы ұйқыға да жата алады. 2010 жылы Табиғатты қорғау департаменті Руапеху тауының оңтүстік беткейіндегі орманды аймақта жеті күн ішінде 100-ден астам қысқа құйрықты жарғанатты өлтірген жабайы мысықты тапты.
Mystacinids have some unusual characteristics compared to other bats. They spend much of the time on the ground, instead of flying, and are unique in having the ability to fold their wings into a leathery membrane when not in use. Another distinctive feature of the group is an additional projection on some of the claws, which may aid in digging or climbing. They are omnivorous, eating fruit and carrion in addition to ground dwelling arthropods. They also eat pollen and nectar, which they are able to collect with their extensible tongues. They sometimes chew out burrows in rotting wood, but can also roost in rock crevices or the burrows of seabirds. Many old sources refer to the terrestriality of these bats as a trait acquired due to island endemism, assumed to have evolved due to the absence of terrestrial mammals in New Zealand. However, Icarops, a mainland Australian genus, shows adaptations to terrestriality, suggesting that it evolved prior to the colonisation of New Zealand, in an environment dominated by terrestrial mammals such as marsupials and monotremes. Furthermore, the Saint Bathans fossil species co existed with the Saint Bathans mammal, suggesting that New Zealand wasn't devoid of land mammals when these bats first arrived. They give birth once each summer, to a single young. They are able to hibernate during the winter. In 2010 the Department of Conservation discovered a feral cat that was responsible for killing over 100 short tailed bats over a seven day period in a forested area on the southern slope of Mount Ruapehu.