Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
La ricotta (рикотта, сүзбе) — Пьер Паоло Пазолинидің 1963 жылы жазған және түсірген қысқаметражды фильмі. Ол Ro. Go. Pa. G. атты топтама фильмнің бір бөлігі болып табылады.
La ricotta (ricotta, a curd cheese) is a short film written and directed by Pier Paolo Pasolini in 1963 and is part of the omnibus film Ro. Go. Pa. G.
Сюжет
Қорыта айтқанда, фильм Исаның құдайлық азабы туралы түсірілімге арналған, режиссер Пазолинидей әрекет етеді, бірақ оны Орсон Уэллс сомдайды. Ең өткір әлеуметтік сын басты кейіпкер Страччи арқылы көрсетіледі ("жыртық-сыртық" деген мағынаны білдіреді). Страччи – кедей, аш адам, ол "жақсы ұры" рөліндегі (ирониялық түрде) массовка ретінде жұмыс істейді, оған қандай да бір жаны ашылмайды, мейірім көрсетілмейді. Страччи тамақ табу үшін барлық мүмкіндікті пайдаланады, соңында жейді. Алайда, ол рикотта ішін қатты жеп қояды, ал камера алдында "шайқалып" тұрғанда, қиын күйде қалады. Бұл комбинация оның өліміне себеп болады – ол асқазанның ішек ауруынан қайтыс болады. Страччи кедей және маргиналданған адамдарды, "нанға аш" жандарды бейнелейді, Пазолинидің сөзімен айтқанда, олар христиандық деп мақтанатын қоғам тарапынан назарсыздан қалдырылады. Осы тұрғыдан алғанда, Италиядағы Рим католиктері кедейлерге көмектесуден гөрі мәртебе мен беделге көбірек мән береді, бұл Пазолини жоғары бағалаған Мәсіхтің үйретімі.
In summary, the film deals with the film production of the Passion of Jesus with a director acting like Pasolini yet played by Orson Welles. The most biting social critique is shown through the main character of Stracci (meaning "rags"). Stracci is a poor and starving man who works as an extra (ironically, the "good thief") who is not given pity or mercy. Stracci tries everything to get something to eat and he finally does. Unfortunately the ricotta cheese he avidly gorges on, combined with the awkward position he's forced to assume while being "crucified" in front of the camera prove a fatal combination and he dies from indigestion. Stracci represents the poor and the marginalized people, "the ones who hunger for bread" who, according to Pasolini, are neglected by a society, which prides itself on being Christian. Thus, in this view, the Roman Catholicism of Italy is more concerned with status and prominence than helping the poor, a teaching of Christ that Pasolini admired greatly.
Түсіндірме
Римнен тыс жерде түсірілген "Ашу-ыза" қойылымы, сыртқы әдемілікке құмар, бірақ іштен бұзылған қоғамды көрсетеді. Бұл, көбінесе, фильмге қызығушылық танытпай, "яяя твист" музыкасымен билеуге, түсірілім арасында жатып алып, Страччини мазалауға тырысатын актерлардың салқындығынан көрінеді. Сонымен қатар, режиссердің аса безендірілген поздарға қоюы, әсіресе Понтормо мен Фиорентиноның итальяндық Ренессанс дәуірін еске түсіретіні, жас актерлерге ешқандай қызығушылық тудырмайды.
The production of the Passion, done outside of Rome, represents a corrupted society who is interested in superficial beauty and yet possesses a corrupted core. This is demonstrated with the extras' lack of interest with the film itself, preferring instead to dance to ya ya twist music , lying around during break time and tormenting Stracci. This is also demonstrated in the elaborate poses the director has set up, evoking the great Italian Renaissance, particularly of Pontormo and Fiorentino, which the young actors have no interest in.
Дау
Пазолини "La ricotta" шығармасының басына қойылған бас тартуда оқиғаның, Яғни Тәураттағы Пайғамбардың көрсетілген азаптарының, ең үлкен оқиға екенін мәлімдейді және "Матай бойынша Ізгі хабар" сияқты, христиандық мұраға деген құрметін білдірді. Осылай десе де, Пазолини мемлекеттік дінді сыйламағандықпен айыпталып, төрт айға сотталды, бірақ ол айыппұл төлеп жазадан құтылды. Бұл үкім кейіннен апелляциялық сотта күшін жойды.
Pasolini, in a disclaimer tacked onto the beginning of "La ricotta," affirms that the event narrated, the Passion, is the greatest event that has ever occurred, and as in The Gospel According to St. Matthew, stressed that he held in great respect the Christian heritage. Despite this assertion, Pasolini was accused of holding contempt for the state religion and was sentenced four months of conviction, which he avoided by paying a fine. The sentence was later declared void by an appeals court.