Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Чарльз Джон Пирсон, лорд Пирсон (6 қараша 1843 – 15 тамыз 1910) – шотландтық саясаткер және судья, ол Әділет колледжінің сенаторына дейін көтерілді.
Charles John Pearson, Lord Pearson (6 November 1843 – 15 August 1910) was a Scottish politician and judge who rose to be a Senator of the College of Justice.
Өмір
Ол 1843 жылғы 6 қарашада Эдинбургте дүниеге келген. Ол Эдинбургтегі Чарльз Пирсонның екінші ұлы, оның әйелі Маргарет, Бервикширдің Эрлстон қаласының заңгері Джон Далзиелдің қызы. Отбасы Эдинбургтің батысындағы Мюррейфилд үйінде тұрды. Эдинбург академиясына оқуға түсіп, Санкт-Эндрюс университетіне, содан кейін Оксфордтың Корпус-Кристи колледжіне оқуға түсті. Ол классикада ерекшеленіп, проза (1862) және өлең (1863) бойынша Гейсфорд грек сыйлығын жеңіп алды. Ол 1865 жылы классикалық мектептің соңғы сыныбында бірінші сыныппен «Бакалавр» (B.A.) дәрежесін бітірді. Кейін ол Эдинбургте заң дәрістеріне қатысып, 1872–73 жылдары кітапханашысы болған Юридикалық қоғамның және 1869–71 жылдары президенті болған Спекулятивтік қоғамның мүшесі болды. Ол 1870 жылғы 10 маусымда ағылшын адвокатурасына (Inner Temple) қабылданды, ал 1870 жылғы 19 шілдеде шотландтық адвокатураға өтті, онда ол тез арада үлкен тәжірибе жинады. Шотландияның патшалық кеңесінің мүшесі болмаса да, ол 1879 жылғы қаңтарда Глазго қалалық банкі директорларының ісінде айыптау тарапынан арнайы шақырылды, 1885 жылы шериф, ал 1886 жылы Шотландия шіркеуінің прокуроры және кассирі болды. 1887 жылы ол рыцарь атағына ие болды, 1888 жылы Ренфрю және Бьют округтерінің шерифі, ал 1889 жылы Пертшир округінің шерифі болып тағайындалды. Пирсон консерватор болған, бірақ белсенді саясаткер емес, 1890 жылы лорд Солсберидің екінші үкіметінде Шотландияның бас солиситоры болып тағайындалды және Эдинбург және Сент-Эндрюс университеттерінен сайланды (қатысусыз). Сол жылы ол Корольдік кеңесші (Q.C.) атанды.
He was born in Edinburgh on 6 November 1843. He was second son of Charles Pearson, chartered accountant, of Edinburgh, by his wife Margaret, daughter of John Dalziel, solicitor, of Earlston, Berwickshire. The family lived at Murrayfield House in west Edinburgh. After attending Edinburgh Academy, he proceeded to the University of St. Andrews, and thence to Corpus Christi College, Oxford, where he distinguished himself in classics, winning the Gaisford Greek prizes for prose (1862) and verse (1863). He graduated B. A. with a first class in the final classical school in 1865. He afterwards attended law lectures in Edinburgh, and became a member of the Juridical Society, of which he was librarian in 1872–3, and of the Speculative Society (president 1869–71). He was called to the English bar (from the Inner Temple) on 10 June 1870, and on 19 July 1870 passed to the Scottish bar, where he rapidly obtained a large practice. Though not one of the crown counsel for Scotland, he was specially retained for the prosecution at the trial of the City of Glasgow Bank directors (January 1879), became sheriff of chancery in 1885, and Procurator and cashier for the Church of Scotland in 1886. In 1887, he was knighted, and was appointed sheriff of Renfrew and Bute in 1888 and of Perthshire in 1889. Pearson was a conservative, though not a keen politician, and in 1890 was appointed Solicitor General for Scotland in Lord Salisbury's second administration, and was elected (unopposed) as Edinburgh and St Andrews Universities. In the same year he became Q. C.
1891 жылы ол Джеймс Патрик Баннерман Робертсоннан лорд-адвокаттық лауазымын мұраға алды және жеке кеңеске ант берді. 1892 жылғы жалпы сайлауда ол Эдинбург және Сент-Эндрюс университеттерінен қайтадан қарсылықсыз сайланды. 1892 жылы лорд Солсбери үкіметі құлағаннан кейін ол лорд-адвокаттық лауазымынан бас тартып, Адвокаттар факультетінің деканы болып сайланды. 1894 жылы ол Эдинбург университетінен құрметті заң ғылымы докторы (LL.D.) дәрежесін алды, ал келесі жылы консерваторлар билікке оралған кезде қайтадан лорд-адвокат болды және деканаттан бас тартты. 1896 жылы Эндрю Раттерфурд Кларк, лорд Раттерфурд Кларк, отставкаға шыққаннан кейін ол судьялыққа көтерілді, бірақ 1909 жылы денсаулығының нашарлауына байланысты қызметтен кетті. Өмірінің соңында ол Эдинбургтің батысындағы үлкен Виктория стиліндегі таунхаусқа, 7 Drumsheugh Gardens-ке қоныстанды. Ол 1910 жылғы 15 тамызда Эдинбургтегі үйінде қайтыс болды және Дин зиратында жерленді. Ол Виктория стиліндегі солтүстік бөлімінің солтүстік қабырғасына қарай, солтүстік-батыс бұрышының жанына жерленген.
In 1891, he succeeded James Patrick Bannerman Robertson, as lord advocate, and was sworn of the privy council. At the general election of 1892, he was again returned unopposed for Edinburgh and St. Andrews Universities. After the fall of Lord Salisbury's ministry in 1892, he ceased to be lord advocate, and was chosen dean of the Faculty of Advocates. He received the honorary degree of LL. D. from Edinburgh University in 1894, and on the return of the conservatives to power in the following year became again lord advocate, and resigned the deanship. In 1896, on the resignation of Andrew Rutherfurd Clark, Lord Rutherfurd Clark, he was raised to the bench, from which he retired, owing to bad health, in 1909. In later life he lived at 7 Drumsheugh Gardens, a large Victorian townhouse in Edinburgh's West End. He died at home in Edinburgh on 15 August 1910, and was buried in the Dean Cemetery. He is buried against the north wall of the Victorian northern extension, near the north west corner.
Отбасы
1873 жылғы 23 шілдеде Пирсон Норвудтың Сент-Кутбертс қаласындағы М. Грейхерст Хьюаттың қызы Элизабет Хьюатқа үйленді, одан үш ұлы болды.
On 23 July 1873, Pearson married Elizabeth Hewat, daughter of M. Grayhurst Hewat of St. Cuthbert's, Norwood, by whom he had three sons.