Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
2001 жылы түсірілген Питер Богдановичтің фильмі
2001 film by Peter Bogdanovich
"Мысықтың мұңқасы" – Питер Богдановичтің режиссерлік жұмысы, Кирстен Данст, Эдди Иззард, Эдвард Херрман, Кэри Элвес, Джоанна Ламли, Дженнифер Тилли және Ронан Виберттердің қатысуымен түсірілген 2001 жылғы тарихи драма. Стивен Перостың сценарийі 1997 жылы жарық көрген осы аттас пьесасына негізделген, ал пьеса 1924 жылғы қарашада Уильям Рэндольф Херсттің яхтасында Томас Х. Инстің туған күнін тойлау кезінде болған киномагнат Томас Х. Инстің құпиялы өлімінен шабыттанды. Шараға Херсттің көп жылдық серігі және актриса Марион Дэвис, актер әріптесі Чарли Чаплин, жазушы Элеонор Глин, журналист Луэлла Парсонс және актриса Маргарет Ливингстон қатысты. Фильм Инстің өлімінің нақты жағдайы туралы болжамды бағалау ұсынады. АҚШ, Ұлыбритания және Германияның бірлестігімен түсірілген "Мысықтың мұңқасы" фильмінің түсірілімі көбінесе Грецияда өтті, ол Оңтүстік Калифорнияның жағалауын сомдады. Фильм 2001 жылы Локарно халықаралық кинофестивалінде көрсетілді және 2002 жылғы сәуірде Lionsgate компаниясы арқылы АҚШ кинотеатрларында шықты. Фильм бүкіл әлем бойынша 3,6 миллион доллар табыс әкелді және киносыншылардан жағымды пікірлер алды.
The Cat's Meow is a 2001 historical drama film directed by Peter Bogdanovich, and starring Kirsten Dunst, Eddie Izzard, Edward Herrmann, Cary Elwes, Joanna Lumley, Jennifer Tilly, and Ronan Vibert. The screenplay by Steven Peros is based on his 1997 play of the same title, which was inspired by the mysterious death of film mogul Thomas H. Ince that occurred on William Randolph Hearst's yacht during a weekend cruise celebrating Ince's birthday in November 1924. Among those in attendance were Hearst's longtime companion and film actress Marion Davies, fellow actor Charlie Chaplin, writer Elinor Glyn, columnist Louella Parsons, and actress Margaret Livingston. The film provides a speculative assessment on the unclear manner of Ince's death. An international co production between the United States, the United Kingdom, and Germany, The Cat's Meow was primarily shot in Greece, which served as a stand in for coastal Southern California. The film premiered at the Locarno International Film Festival in 2001, and was released theatrically in the United States by Lionsgate in April 2002. It grossed $3.6 million worldwide, and received largely favorable reviews from film critics.
Кастинг
Богданович Кирстен Данстты Марион Дэвис рөліне шақырды, өйткені ол "әрқашан 1920-жылдар тарихын сомдауды қалаған. Оның керемет кезеңдік сыртқы келбеті бар, сол дәуірдегі киімдермен өте үйлесімді көрінеді және табиғи сезімі зор". Уильям Рэндольф Херст рөліне басқа актер бекітілген еді, бірақ ол жобадан бас тартқаннан кейін Эдвард Херман оны алмастырды. Богданович стендап комедиясында өнер көрсеткен (негізінен комедиямен таныс) Эдди Иззардқа Чарли Чаплин рөлін берді, өйткені ол Чаплиннің комедиялық қабілеттерімен Эддидің комедиялық сезімталдығы үйлесетінін сезінді. Кэри Элвес Томас Инс рөлін, ал Джоанна Ламли романист Элинор Глин рөлін сомдады. Кейін Дженнифер Тилли яхтадағы тілді шешен, құпияны іздеуге құштар журналист Луэлла Парсонс рөліне шақырылды. Богданович оған бұл рөлді ұсынды, өйткені ол 1997 жылғы "Белла Мафия" телефильмінде Тиллимен бірге ойнаған еді.
Bogdanovich cast Kirsten Dunst in the role of Marion Davies, as she had "always wanted to do a twenties story. She has a wonderful period face, looks great in those clothes, and had great instincts." In the role of William Randolph Hearst, a different actor had been cast, but Edward Herrman replaced the unnamed actor after he backed out of the project. Eddie Izzard, who Bogdavonich had seen performing stand up comedy (and who was primarily known as a comedian) was given the role of Charlie Chaplin, as Bogdanovich felt her comedic sensibilities were compatible with the character of Chaplin, who himself was a comedic performer. Cary Elwes was cast as Thomas Ince, while Joanna Lumley obtained the role of novelist Elinor Glyn. Jennifer Tilly was subsequently cast as Louella Parsons, the forthright and nosy journalist aboard the yacht, and was offered the part by Bogdanovich, who had acted opposite Tilly in the 1997 television film Bella Mafia.
Түсірілім
"Мысықтың мұңқасы" Калифорнияда өрнектеліп көрсетілсе де, түсірілім Грекияның жағажайларында және Германияның Берлин қаласында өтті. Богданович фильмді үнсіз кезеңнің сезімін беру үшін қара-ақ түспен түсіргісі келді, бірақ студия басшылары бұған қарсылық танытты. (Инстің қорымдық рәсімінің қара-ақ сахналары, ескі жаңалықтар фильміне ұқсас, фильмнің басы мен соңында көрсетіледі.) Орнына режиссер костюм дизайнері Каролина де Вивезаға актерлерді тек қара және ақ түстерде киюді бұйырды. Түсірілім басталғанға дейін дайындалуға бар болғаны бірнеше аптасы болғандықтан, ол көне киімдерді табу үшін қолдан қолға сатылатын дүкендерге баруға мәжбүр болды. Богданович ол тапқан көптеген киімдер осы түстермен әшекейленгендіктен, костюмдерге күміс және алтын қосу туралы оның өтінішіне келісті. Онеиданы бейнелеу үшін қолданылған кеме – Марала. Бұл кеме бастапқыда Эвадна деп аталған, ол Чарльз Фейриге тиесілі жеке яхта болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Бермудаға және оның Корольдік теңіз доктарына HMS Evadne ретінде күзетшілік жасаған.
Though set in California, filming of The Cat's Meow took place in coastal Greece, and Berlin, Germany. Bogdanovich wanted to shoot the film in black and white to capture the feel of the silent era, but studio heads objected. (Black and white scenes of Ince's funeral, resembling old newsreel footage, bookend the film.) To compensate, the director ordered costume designer Caroline de Vivaise to dress the cast in only black and white. With only a few weeks to prepare prior to the start of filming, she resorted to shopping in secondhand stores for vintage clothing. Bogdanovich agreed to her request to have some silver and gold on the costumes when many of the pieces she found were trimmed with those colors. The vessel used to represent the Oneida was actually the Marala. She was originally named Evadne, the private yacht of Charles Fairey of Fairey Aviation, and had patrolled the approaches to Bermuda, and its Royal Naval Dockyard, during the Second World War as HMS Evadne.
Музыка
Композитор Иан Уиткомбтың музыкасы фильм оқиғасы болған дәуірде танымал болған түпнұсқа жазбалармен толықтырылды. Олардың ішінде Аль Джолсонның "Авалон", "Тут Тут Тутси" және "Калифорния, міне мен келемін"; Кларенс Уильямстың "Әркім менің сәбиімді жақсы көреді" және "Wild Cat Blues"; Пол Уайтменнің "Stumbling", "Say It With Music", "Біреу мені жақсы көреді" және "Linger Awhile"; және Флетчер Хендерсонның "Wabash Blues" әндері бар. Сонымен қатар, Иан Уиткомб және оның Bungalow Boys тобы дәуірдің көптеген әндерін орындады, олардың ішінде "Әй, бізде көңілділік жоқ па?", "Мен Гарриге ғашықпын", "Сент-Луис блюзі", "Сұлу қыз – әуендей", "Мен ешкімнің баласы емеспін", "Вашингтон алаңының раушаны", "Егер сен әлемдегі жалғыз қыз болсаң", "Марджи", "Оларды шаруа қожалығында қалай ұстап тұрасың (Париді көргеннен кейін)?", және "Alice Blue Gown" әндері болды. Фильм аяқталғаннан кейін музыка жетекшісі Джоэл С. Хай туған күн тойында естілген "Charleston" әнінің 1950 жылдардағы джаздық үлгідегі аранжировка екенін анықтады және оны ауыстыру үшін Иан Уиткомб пен оның Bungalow Boys тобына 1920 жылдардың нағыз нұсқасын жаздырды. Богданович 1950 жылдарғы нұсқаның көңілді, заманауи дыбысын ұнатты, бірақ Хай оны дәл жазбаны пайдалануға көндірді.
Composer Ian Whitcomb's score was augmented by original recordings that were popular during the period in which the film takes place. These included "Avalon," "Toot Toot Tootsie," and "California, Here I Come" by Al Jolson; "Everybody Loves My Baby" and "Wild Cat Blues" by Clarence Williams; "Stumbling," "Say It With Music," "Somebody Loves Me," and "Linger Awhile" by Paul Whiteman; and "Wabash Blues" by Fletcher Henderson. In addition, Ian Whitcomb & His Bungalow Boys performed many tunes from the era, among them "Ain't We Got Fun," "I'm Just Wild About Harry," "St. Louis Blues," "A Pretty Girl Is Like a Melody," "I'm Nobody's Baby," "Rose of Washington Square," "If You Were the Only Girl in the World," "Margie," "How Ya Gonna Keep 'Em Down on the Farm (After They've Seen Paree)?," and "Alice Blue Gown." After the film had been completed, music supervisor Joel C. High realised the version of "Charleston" heard in the birthday party scene was a jazz tinged arrangement from the 1950s and had Ian Whitcomb & His Bungalow Boys record an authentic 1920s rendition to replace it. Bogdanovich preferred the livelier, more contemporary sound of the 1950s version but finally was convinced by High to use the more accurate recording.
Кассалық жинақ
Фильмнің премьерасы 2001 жылдың тамызында Локарно кинофестивалінде өтті. Ол 2001 жылы Бельгиядағы Фландрия халықаралық кинофестивалінде, 2001 жылы Италиядағы MIFED кинобазарында, 2002 жылы Роттердамдағы халықаралық кинофестивальда және 2002 жылы Аргентинадағы Мар-дель-Плата кинофестивалінде көрсетілді. Содан кейін 2002 жылдың сәуір айында АҚШ-та шектеулі прокатқа шықты. Фильм АҚШ-та 3 209 481 доллар, ал халықаралық деңгейде 437 513 доллар жинады, бұл бүкіл әлем бойынша 3 646 994 доллар болды. Нью-Йорк Таймс газетінің кино сыншысы А.О. Скотт фильмді "Вуди Алленнің соңғы уақыттағы жақсы туындыларының бірі сияқты қарапайым, тыныш және қанағаттандырарлық картина" деп атады. Оны кабельдік телеарнаға арналған тарихи драмадан визуалды жағынан ажырату қиын. Оқиғаларды жасанды джаз дәуірінің шамалынан бақылаймыз, оның құлшынысына батып кетпейміз. Камераның жұмсақ қозғалыстары фильмдегі ойынды көріп отырғанымыз туралы сезімді толығымен жоймайды. Бірақ мырза Богданович актерлермен жұмыс істеудегі шеберлігін көрсетеді, олар шаң басқан Тинселтаун аңыздарын жанды және әсерлі ойын-сауыққа айналдырады. "Инстің қате өлтірілуі туралы теориясы мен оны жасырудан басқа, фильмнің ең қызықты теориясы Парсонстың оған куә болғаны, бұл Херст қағаздарымен оның өмір бойына жасалған келісімшартын түсіндіруге болады", - деп жазды Роджер Эберт Чикаго Сан Таймс газетінде. "Фильм қараңғы атмосфералы, Херманн тыныш үнмен Херсттің мәжбүрлі әкелік күлкісінің астындағы қайғы мен құштарлықты білдіреді. Дунст өзінің пікірі бойынша Дороти Коммингор сияқты "Азамат Кейн" фильміндегідей, сүйген адамына лайық емес, адал және сүйкімді әйелді бейнелейді". Джонатан Розенбаум фильмді міндетті түрде көруге болатын туынды деп атады және "кейбір жағынан, Дунст фильмдегі ең әсерлі рөлді орындайды" деп жазды. "Богдановичтің режиссерлік шеберлігі - бұл жинақталған егжей-тегжейлілік, ол қосымша және орталық кейіпкерлерге күрделілік қосады. Оның бір кейіпкердің көзқарасын екіншісіне ауыстырудың сымбатты тәсілі бар және уақыттың рухын сезінуге мүмкіндік береді. Бұл туынды оның ертедегі көптеген жұмыстарынан гөрі таңғажайып жетістік деп саналуы мүмкін. Бірақ ол кішіпейіл, ал айтқандары жеке және ойлырақ". Variety журналының Дерек Элли фильмді "ойыңқы және спорттық" деп сипаттап, "Дунст өзінің ең жақсы рөлін тәжірибелі ескі актерлік құрамның арасында орындайды. Екі түрлі еркектің сүйіктісі және әдемі, шалажанды қыз ретінде, Дунст қарапайым кейіпкерге терең сезім мен жанашырлық сыйлайды" деді. "Уильям Рэндольф Херсттің яхтасында болған кісі өлтіру туралы елегантты, күлкілі және күтпеген жерден әсерлі оқиға Питер Богдановичтің қайта оянуын білдіреді", - деп жазды Роллинг Стоунның кино сыншысы Питер Траверс. "Данст, "Біріктір" және "Аяң-ай, сұлу" фильмдерінің жас патшайымы, тамаша, ол кейде алтын іздеуші ретінде қарастырылатын кейіпкерде көңіл-күйді, жүректі және таңғажайып салмақтылықты табады". Джеймс Кристофер The Times газетінде: "Богдановичтің фильмінің күтпеген қызығы - ол Decline and Fall-ға лайық әлеуметтік сценарийді суреттейді. Оның актерлік құрамы күлкілі түрде бос және шыншыл емес. Кирстен Данст Марион рөлінде керемет шатастырады; Эдди Иззард еркек Чаплин; ал Херрманн Құдайдан да бай ғашық үй иесі ретінде гипноздық". Лос-Анджелес Таймс газетінде Кевин Томас былай деп жазды: "Питер Богданович, Голливуд тарихын басқа америкалық режиссерлерден жақсы білетін, Стивен Перостың көңілді, бірақ әсерлі сценарийінен аңыздың танымал нұсқасын ақылды және ойын-сауық стилімен, шынайы және сенімді мәліметтермен толтырады". "Вашингтон Пост" газетінің Энн Хорнадейдің айтуынша, "Бұл фильмде ең қарапайым, елемейтін және жалпы алғанда, ең жек көретін демографиялық топқа: ересектерге көңіл бөліну қандай жақсы". "Кошқаның мүйізі" деген фильм Голливудта 40 жыл бойы тыныш жүріп келген аңызға негізделген. Егер ол әлі тірі болса, оны жамандауға негіз болар еді. Богданович "Кошқаның мүйізі" фильмін анық әрі түсінікті етіп түсіреді, көптеген кейіпкерлерді тез арада таныстырады, олардың кім екенін және немен айналысатынын бірден түсінуге мүмкіндік береді. 1970 жылдары "Соңғы сурет шоу" және "Қағаз ай" фильмдерінде Богданович актерлерінен керемет қойылымдар алды, және ол бұл шеберлігін жоғалтпағаны анық: Херманн Хёрстке толыққанды енді (ол тіпті марқұм баспашыға ерекше ұқсайды). Осыған дейін кішкентай жасөспірімдер рөлдеріне ауыстырылған Данст Дэвистің қызулығы мен өздігінен әрекет етуіне ешкімнің қолы жетпегендей жақын келеді (және ешкімде жоқ). Айззард Чаплин рөлін де өте жақсы атқарады". "Богдановичтің кейіпкерлердің жақын аралы...
The film premiered at the Locarno Film Festival in August 2001. It was shown at the 2001 Flanders International Film Festival in Belgium, the 2001 MIFED Film Market in Italy, the 2002 International Film Festival Rotterdam, and the 2002 Mar del Plata Film Festival in Argentina before going into limited release in the US in April 2002. The film grossed $3,209,481 in the United States and $437,513 internationally for a worldwide total of $3,646,994. New York Times film critic A. O. Scott called the film "a modest, restrained picture, as small and satisfying as one of Woody Allen's better recent efforts. There is little to distinguish it visually from a made for cable historical drama. We observe the events from a polite distance, rather than being plunged into the swirl of decadent Jazz Age high life. The suave camera movements never quite dispel the feeling that we are watching a filmed play. But Mr. Bogdanovich shows his mastery in his work with the actors, who turn dusty Tinseltown lore into a spry and touching entertainment." "Apart from its theory about the mistaken death of Ince and its cover up, the movie's most intriguing theory is that Parsons witnessed it, which might explain her lifetime contract with the Hearst papers," wrote Roger Ebert of the Chicago Sun Times. "The film is darkly atmospheric, with Herrmann quietly suggesting the sadness and obsession beneath Hearst's forced avuncular chortles. Dunst is as good, in her way, as Dorothy Comingore in Citizen Kane in showing a woman who is more loyal and affectionate than her lover deserves." "In some ways, Dunst gives the film’s most impressive performance," wrote Jonathan Rosenbaum, who called the film a must see. "What’s masterful about Bogdanovich’s direction is the cumulative detail, which adds complexity to incidental as well as central characters. He has a graceful way of switching viewpoints from one character to another and an uninsistent yet mainly persuasive sense of period. This picture might well be considered a more impressive accomplishment than many of his early pictures. But it speaks with a quieter voice, and what it says seems substantially more personal and thoughtful." Derek Elley of Variety described the film as "playful and sporty Dunst gives her best performance to date amid a skilled older cast. Believable as both a spoiled ingenue and a lover to two very different men, Dunst endows a potentially lightweight character with considerable depth and sympathy." "Elegant, funny and unexpectedly touching, this whodunit about a murder aboard the yacht of William Randolph Hearst represents a bracing comeback for Peter Bogdanovich," wrote Rolling Stone film critic Peter Travers. "Dunst, the teen queen of Bring It On and Crazy/Beautiful, is showstoppingly good, finding humor, heart and surprising gravity in a character often dismissed as a gold digger." James Christopher of The Times wrote, "The unexpected charm of Bogdanovich's film is that he paints a social scenario worthy of Decline and Fall. His cast are comically hollow and effortlessly insincere Kirsten Dunst is a marvellous tease as Marion; Eddie Izzard is a manly Chaplin; and Herrmann is hypnotic as the infatuated host who is richer than God." In the Los Angeles Times, Kevin Thomas stated, "Peter Bogdanovich, who knows his Hollywood history probably better than any other American director, works from Steven Peros' amusing yet poignant script to tell the popular version of the legend in clever and entertaining fashion, loaded with authentic and convincing details." "What a tonic to be treated to a movie for that most uncourted, ignored and generally dissed of demographics: the grown ups," wrote Ann Hornaday of The Washington Post. "Based on an urban legend that has been quietly circulating around Hollywood for almost four decades, The Cat's Meow would be grounds for libel if the libeled one were still alive Bogdanovich directs The Cat's Meow with unfussy clarity, introducing a crowded cast of characters with quick scenes that immediately convey who they are and what they're up to. In the 1970s films The Last Picture Show and Paper Moon, Bogdanovich coaxed some wonderful performances from his actors, and he clearly hasn't lost that touch: Herrmann inhabits Hearst completely (he even bears an uncanny physical resemblance to the late publisher). Dunst, heretofore relegated to kittenish teen roles, comes as close to capturing Davies' effervescence and spontaneity as anyone has (and no one has). Izzard is also very good as Chaplin." "Bogdanovich's silent crosscutting between close ups of the characters helps to shorn the film of its theatrical origins," wrote Peter Tonguette in The Film Journal. "Bogdanovich's sensitivity towards his characters and outright insistence that we see even the most gluttonous and poisonous among them as human beings is rare, and commendable, indeed."
Марапаттар
Кирстен Данст Мар-дель-Плата кинофестивалінде «Үздік актриса» атағын алды.
Kirsten Dunst was named Best Actress at the Mar del Plata Film Festival.
Үй медиасы
Lions Gate Entertainment 2002 жылы «The Cat's Meow» фильмін VHS (UPC 031398809531) және DVD (UPC 031398809920) форматтарында жарыққа шығарды. 2003 жылы «қолтаңба» сериялы DVD (UPC 031398849520) шығарылды.
Lions Gate Entertainment released The Cat's Meow on VHS (UPC 031398809531) and DVD (UPC 031398809920) in 2002. A signature series DVD (UPC 031398849520) was released in 2003.