Кіріспе

Украина Халық Республикасының басқару комитеті

Директория (Директорія) – Украина Халық Республикасының уақытша, коллегиалды революциялық мемлекеттік комитеті. Алғаш рет 1918 жылғы 13-14 қарашада Украина Ұлттық Одағының Украина Мемлекетіне қарсы көтерілісі кезінде құрылған. Антигетьман көтерілісі барысында ол Мемлекеттік істер жөніндегі Атқару комитеті деп аталды. Оның өкілеттіктері Украина Еңбек Конгресінде 1919 жылғы 23-28 қаңтарда кеңейтілді. Комитет мүшелерін жинауға жасалған сәтсіз әрекеттерден кейін, 1920 жылғы 10 қарашада таратылды. 1920 жылғы 12 қарашадағы УНР-дың Уақытша Жоғарғы Билігі және Заңнамалық жүйесі туралы заңымен Атқару комитеті жеке тұлғаның үкіметтік лауазымына айналдырылды.

Шолу

Дирекция кәсіби үкімет құрылуы үшін жаңа кеңес сайланғанға дейін құрылды. СР партиясының центрист саясаткерлері Михайло Грушевский мен Всеволод Холубович қолдаған Орталық Раданың қызметін қайта жандандырмау туралы шешім қабылданды. Жаңа кеңес, Еңбек Конгресі, Директоратты республиканы қорғау үшін арнайы мемлекеттік орган ретінде тағайындады. Елдегі саяси ахуалға байланысты Еңбек Конгресінің отырымы болмаған кезде заңдар шығару Директоратқа жүктелді, ал атқару билігі Халық Министрлер Кеңесіне берілді. Директораттың құрамына түрлі партиялар мен өкілдік топтардан бес делегат кірді.

Тарих

1918 жылдың желтоқсанында Директория құрылғаннан кейін Украина Мемлекетінің гетманы Павло Скоропадский қызметтен шеттетілді.

Гетманаттан кейінгі қалпына келтіру

Бірінші дүниежүзілік соғыста Орталық державалар жеңілгеннен кейін Скоропадский енді Германия мен Австрия-Мажарстанның қолдауына сүйене алмайтын болды. 1918 жылдың 13 қарашасында Скоропадскийдің қарсыластары Директория деп аталатын қарсы орган құрды, оның күштерін жаңадан қайта құрылған Січ атқыштары басқарды. Скоропадскийдің әскерлерінің көпшілігі бір айға созылған Украина Азамат соғысы кезінде Директорияға қосылды. Скоропадский содан кейін Антон Деникинмен бірге шайқасқан бірқатар орыс офицерлеріне жүгінді, олардан Арнайы корпус құрды, бірақ бұл әскерлер Директория әскерлеріне қарсы тұра алмады. 1918 жылдың 19 желтоқсанында Директория әскерлері Киевті басып алып, Скоропадскийдің режимін құлатты. Директория Украина Халық Республикасын (ҰХР) қайта жаңартты. Жаңа режим ұлтшылдар, оның ішінде шаруа демократтары партиясы, және Ресеймен федеративтік одақ құруды жақтаған топтар арасында екіге бөлінді. Ақырында Орталық Раданы қайта құру идеясы, сондай-ақ оның барлық заңдық актілерін қалпына келтіру туралы ойлар тоқтатылды, бірақ ең маңыздылары сақталды. 1918 жылдың 26 желтоқсанында Директория гетмандық режимді жою туралы декларация жариялады. 1918 жылдың соңына қарай Директорияға украиналық әскери жетекші Саймон Петлюра басып кірді. Барлық жағынан көптеген жауларға тап болған ҰХР армиясы әрбір қауіп-қатерге қарсы ұйымдастырылды. Солтүстік-шығыста большевиктер, оңтүстік-шығыста орыс ақ гвардияшылары, оңтүстік-батыста Буковина және Галычинадағы аумақтарға талап етуші румындар болды, ал француз интервенциялық күштері 1918 жылдың желтоқсанында Австрия мен Германияның кетуінен кейін туған билік вакуумын толтыру үшін Одессаны басып алды. Француздар мен румындармен біршама келісімге келгеннен кейін, ҰХР армиясы басқа майдандарда көбірек әскер жұмылдыра алды.

1919-1920 жылдардағы өкілеттіктердің өзгеруі

1919 жылдың қаңтарында ірі шайқастар басталды, украиндықтар кері шегіп, Киев 1919 жылдың ақпанында түсті. Үкімет 1919 жылдың 5 ақпанында Винницаға көшті. Директория Владимир Винниченконың отставкасын пайдаланып, Украина үкіметінде биліктің ауысуын көрсетуге және мүмкін Антантадан мойындыруға тырысты. Саймон Петлюра партиядан шығып, Винниченконың орнын басты, ол тым жақсы танымал еді. Петлюра 1919 жылдың 11 ақпанында Директория төрағасының лауазымын иеленді, үкімет Подолияға көшкеннен кейін бір апта өткен соң. Алайда, келіссөздер нәтижесіз болды. 1919 жылдың мамырына қарай Директория әскерлері Броди маңындағы тар аймаққа тігіліп қалды. Директория украиндықтарға артынан шабуыл жасап жатқан Польша үкіметімен келіссөздер жүргізді. Осы уақытша тыныштықпен украиндықтар қарсы шабуылға өтіп, Подилияны қайтарып алып, Каменец-Подольскийде жаңа астана құрды. Шілдеде ҰБТ күштеріне поляктардың Галициядан ығыстырған Батыс Украина Республикасы күштері қосылды. Сол кезде (1919 жылдың мамырында) Деникин мен оның Ақ әскері сол жылдың жазы мен күзінде қызылдарға қарсы шабуылға шықты. Ақ гвардиялық күштер қызылдарды Орталық және Шығыс Украинадан ығыстырып, Директорияға Киевті қайтаруға тағы бір мүмкіндік берді. Бірақ қызыл гвардияның үздіксіз қарсы шабуылдары мен қауіпті тиф эпидемиясы Петлюра күштерін Украинадан Польшаның бекітілген аумағына кері итерді. Директория ішінде саяси дағдарыс туды, оның мүшелері Халық Министрлер Кеңесінің ісіне тым көп араласты. Осы себепті Швец пен Макаренко мемлекеттік істермен шетелге жіберілді. 1920 жылдың мамырында Петлюраның қайта оралу туралы өтінішіне жауап бермеген олар қызметтен босатылды. 1920 жылы Польша армиясы екі жаңа украиндық дивизияның көмегімен Деникиннің күштеріне қарсы шабуылға дайындық үшін қайта ұйымдастырылды. 1920 жылдың сәуіріндегі ҰБТ-ның Польша келісімі екі армияның біріккен операцияларын, жалпы поляк басшылығымен қарастырды, сонымен бірге бұрынғы Батыс Украина Халық Республикасының аумағында Польшаның егемендігін мойындады. Шекара Збруч өзені бойымен жүрді. 1920 жылғы Совет-Польша соғысында поляктар мен украиндықтар бірлесіп жылжыды, және ҰБТ олар Киевті қайта алғанда қайта құрылды. Бірақ бір айдан кейін советтердің жазғы қарсы шабуылы поляктар мен украиндықтарды кері шегінуге мәжбүр етті, 1920 жылдың соңында қарулы келісімге қол қойылды. Осы үлкен көңілі толмауынан ҰБТ күштері Польша аумағынан қызылдарға қарсы өздігінен шабуыл жасады, бірақ ол тез жеңіліске ұшырады. Олар Галицияға кері шегіп кетті. 1920 жылы Польша Рига шарты арқылы Совет Одағымен шекаралық дауды шешті, осылайша Варшава шартын жойды. Рига шарты Батыс Украинаны Польша, Чехословакия және Венгрия арасында бөлді, ал Совет Одағына Украинаның қалған бөлігін (қазіргі Украина КСР-і) басқару құқығын берді.