Антуанетта Стерлинг: Өмір және музыкалық жолы

Кіріспе

Англо-американдық әнші

Англия мен Британ империясындағы кәсіби мансап

Стерлинг 1873 жылдың басында Англияға оралды, онда ол Ковент-Гардендегі серуен концерттерінде британдық әншілік дебютын жасады және балладалар мен шотланд әндерін орындауымен танылды. Оның Лондондағы алғашқы өнері 1873 жылғы 6 қарашадағы концертте болды, онда ол Бахтың «Рождестволық ораториясынан» «Слумбер Сонг» және бірнеше классикалық лидтер орындады. Оның Кристалл Палас, Корольдік Альберт Холл, Эксетер Холл және Сент-Джеймс Холлдағы табысы осыдан кейін тез келді. 1874 жылдың ақпан айында ол Эксетер Холл мен Альберт Холлда екі күн қатарынан Мендельсонның «Илия» операсында ән шырқады. Оның репертуары толығымен ораториялық музыка немесе неміс лидтерінен тұрды. Оның орындауына сол кезде сын айтылды: «оның стилінде сезімталдық пен мәдениет жетіспейді. Дауыстың өте жақсы болуы әншілік өнерде жеткілікті емес» (Athenaeum, 14 наурыз). Ол Херефордтағы Үш хор фестиваліне қатысты. 1875 жылғы Пасха күні ол Савой капелласында шотланд-американдық Джон МакКинлейге тұрмысқа шықты. Олар Лондонның Стэнхоп-плейс ауданына қоныстанды. Жоғары деңгейдегі концерттерге шақырулар біртіндеп азайды, бірақ ол ораторияда, негізінен неміс шығармаларында, соның ішінде Вагнердің шығармаларында ән айта берді. 1877 жылы ол Артур Салливанның өзі үшін жазған «The Lost Chord» әні арқылы жаңа шаруаға ие болды, ол тез танымал болды. Ол қарапайым, сезімтал балладаларға, әсіресе жартылай діни немесе нұсқаулық мәтіндері бар әндерге қызығушылық танытты және Caller Herrin әніне ерекше мән берді. Кейінгі жылдары ол Теннисонның Бехрендтің әуенімен орындалған «Барды кесіп өту» өлеңін ұнатты. Бастапқыда квакер болып өскен ол, әртүрлі секталарға мүше болғаннан кейін христиан ғылымына сенуші болды; ол сәнді, мойны ашық көйлектер киюден бас тартты және королева Виктория алдындағы ресми өнер көрсетуде өзі таңдаған киімді киюге рұқсат алды. Ол музыканың адамдарды рухани жағынан сезімтал етуге қабілетті екеніне сенді және түрмелерде көбінесе тегін ән шырқады. Оның күйеуі ауырғандықтан Аделаидада қалды, ал ол Австралияның қалған бөлігін аралады. Ол Сиднейдегі Сентениал залында 25 000-нан астам көрермен алдында жеті рет ән орындады. Жаңа Зеландияға бармас бұрын ол мектептерге, ауруханаларға және әлеуметтік реформалармен айналысатын ұйымдарға барды. Ол Сиднейден Оклендке келгенде, Жаңа Зеландияның Әйелдер Христиандық Ұстамдылық Одағының ұлттық президенті Энни Джейн Шнакенберг оны қарсы алды. Гранд-отельдегі кездесуде Шнакенберг Стерлингке ақ камелиялар букетін (суфражисттердің символы) және қыз шашы бар папоротник гүлдерін «ұйымдағы әріптес ретінде» сыйлады. Стерлингтің мансабына арналған жаңалықтар мақаласынан оның жұмысына деген құрметтің жоғары екені көрінеді: «Антуанетт Стерлинг бізге кемелді дауыстың, кемелді білімнің және көрегендікпен, құлшыныспен және сезіммен басқарылатын дауыстың бізді бұрын түсінбеген музыкалық қуаныштың биіктігіне, еніне, ұзындығына және тереңдігіне қалай жетелеуі мүмкін екенін көрсету үшін келді». Ол Австралияға қайтқанға дейін.

Sterling returned to England at the beginning of 1873, where she made her British singing debut in the Covent Garden Promenade Concerts and became known for singing ballads and Scotch songs. Her first engagement in London was at the promenade concert on November 6, 1873; she choose to sing the "Slumber Song" from Bach's Christmas Oratorio and some classical Lieder. Her success at the Crystal Palace, the Royal Albert Hall, Exeter Hall, and St. James's Hall quickly followed. In February 1874, she sang in Mendelssohn's Elijah on two consecutive nights at Exeter Hall and Albert Hall. Her repertoire was entirely oratorio music or German Lieder. There was some criticism of her singing at the time; "her style is lacking in sensibility and refinement. The excellence of voice is not all that is required in the art of vocalisation" (Athenum, 14 March). She was engaged for the Three Choirs Festival at Hereford. On Easter Sunday, 1875, she was married at the Savoy Chapel to John MacKinlay, a Scottish American. They settled in Stanhope Place, London. Engagements for high class concerts gradually ceased, but she still sang in Oratorio, mainly German works, including Wagner. In 1877, she found a new vocation when Arthur Sullivan wrote "The Lost Chord" especially for her, and it attained popularity. She became drawn to simple sentimental ballads, especially those with semi religious or moralising words and invested Caller Herrin with singular significance. In her later years, she favoured Tennyson's "Crossing the Bar" in Behrend's setting. Originally raised as a Quaker, she became a believer in Christian Science after belonging to various sects; she refused to wear fashionable low necked dresses and received permission to wear an outfit of her own choosing at a command performance before Queen Victoria. She believed that music could move people spiritually and often sang for free in prisons. Her husband, having grown ill, remained behind in Adelaide while she toured the rest of Australia. She sang seven times in the Centennial Hall in Sydney to crowds totaling more than 25,000. Before traveling to New Zealand, she visited schools, hospitals, and social reform associations. When she arrived in Auckland from Sydney, she was greeted by Annie Jane Schnackenberg, national president of the Women's Christian Temperance Union of New Zealand. At their meeting at the Grand Hotel, Schnackenberg presented Sterling with a bouquet of white camellias (a suffragist symbol) and maiden hair fern "as a co worker in the organisation." It was clear from a news article expounding on Sterling's career that her work was greatly admired: "Antoinette Sterling comes to show us how a perfect voice, perfectly educated, and controlled by a perceptive, devotional, and feeling mind, can lead us to heights and breadths and lengths and depths of musical delight such as we have not before understood." before returning to Australia.

Еңбек жолының аяқталуы және өлімі

Стерлинг Лондонға қайтып оралғанға дейін 1876 және 1895 жылдары Америкаға бірнеше айға қайта келді. 1902–1903 жылдары қысында оның қоштасу турнесі жарияланды. Оның соңғы өнер көрсетуі 1903 жылғы 15 қазанда Ист-Хэмде болды, ал ол соңғы рет орындаған әні – "Crossing the Bar" болды. Стерлинг 1904 жылғы 10 қаңтарда Лондонның Хэмпстед ауданындағы үйінде қайтыс болды және оның күлі Голдерс Гринде сақталды.

Отбасы

Стерлингтің ұлы мен қызы болды, екеуі де сол кезде танымал әншілер еді. Оның қайтысынан кейін, ұлы Малкольм Стерлинг Маккинлей (1876–1952) оның өмірі туралы «Антуанетт Стерлинг және басқа да мәшһүр тұлғалар» (1906, Хатчинсон) кітабында жазды. Малкольмның қызы – махаббат романдарының авторы Лейла Антуанетт Стерлинг Маккинлей, ол оның құрметіне аталған.