Винсент Бурн: Ағылшын классикалық ғалымы және латын поэзіясының шебері
Vincent Bourne
Винсент Бурн (1695-1747): ағылшын классика ғалымы, нео-латын поэзіясының авторы. Биографиялық мәліметтер аз, бірақ Вестминстер мектебі мен Кембридж университетінде оқыды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Британдық классикалық ғалым Винсент Борн, көбінесе Винни Борн деп танылатын (1695 – 2 желтоқсан 1747), ағылшын классикалық ғалымы және нео-латын поэзіясының авторы болған. ТОК
British classical scholar
Vincent Bourne, familiarly known as Vinny Bourne (1695 – 2 December 1747), was an English classical scholar and Neo Latin poet. TOC
Өмір
Тіпті бір замандас болған адамдар да Винсент Борн туралы көптеген өмірбаяндық мәліметтерді таба алмады. Оның әкесінің аты Эндрю, ал Винсент 1695 жылы дүниеге келген. 1710 жылы ол Вестминстер мектебіне қабылданды және 1714 жылдың 27 мамырында Кембридждегі Тринити колледжінде стипендияға ие болды. 1717 жылы бакалавр, ал 1720 жылы колледжінің профессоры атанды. 1721 жылы, магистрлік дәрежесін бастаған жылы, ол «Кармина Комициалия» жинағын редакциялады, оның соңындағы «Мисцеланеа» бөлімінде өзінің бірнеше өлеңдері, соның ішінде Андрокл туралы трипос өлеңі бар. Кембриджді қалдырғаннан кейін ол Вестминстер мектебінде мұғалім болып жұмыс істеді және өмірінің соңына дейін осы лауазымда қалды. Ол бейбіт мінезді адам болды, өмірін жайбарақат демалыспен өткізуге қанағаттанды. Мұғалім ретінде ол жандануға мұқтаж еді, және ол өте тәртіпсіздікке бой ұсынды. Оның шәкірттерінің бірі, әсіресе Борнды жақсы көрген ақын Уильям Каупер, ол шәкірттеріне осылай бейжай қарағанын және олар оған жақсы немесе жаман жаттығулар әкелсе де, оған ешқандай мән бермегенін айтты, «ол ең жақсы болғандықтан, Вестминстер мектебінің соңғы латын ақыны болуға бейімделген». Тағы бір хатында Каупер: «Мен одан алғаннан гөрі көп нәрсені жоғалттым, өйткені ол мені өзі сияқты жалқау қылды» деп жазды. 1734 жылы ол «Poemata, Latine partim reddita, partim scripta» атты өлеңдер жинағын Ньюкасл герцогына арнап жариялады, ал сол жылдың қараша айында ол Төменгі палатаның үй шаруашылығын басқарушысы және қарулы сержанттың орынбасары болып тағайындалды. Кейін Ньюкасл герцогы оған құнды діни лауазым ұсынды, бірақ ол өзінің ішкі сенімдеріне орай одан бас тартты. Өліміне аз уақыт қалғанда әйеліне жазған хатында ол өз сезімдерін былай түйіндеді: «Мен осындай үлкен жауапкершіліктің маңыздылығын мойындаймын және өз қабілетсіздігіме сенімсіздікпен бірге оны қабылдаудан қорқамын: егер мен осы лауазымда жандардың құтқарылуына көмектеспесем, мен ешкімді құтқару жолынан бұрған жоқпын; егер мен өз еңбегіммен бұл лауазымға абырой әкелмесем, менде осы ойдың жұбанышы бар – мен оған өзімнің кемтарлығыммен және лайықсыздығыммен дақ түсірмедім». Борн 1747 жылдың 2 желтоқсанында қайтыс болды және Фулхемде жерленді. Оның өсиетінен екі баланың аты-жөні шықты: анасының құрметіне Люция деп аталған қызы және теңіз жаяу әскерінің лейтенанты болған ұлы Томас. Сондай-ақ, Вестминстердегі үй және Бунгейдегі ферма туралы да айтылған. Кейінірек Бурн ханым Корольдік аурухана мен Сент-Кетарин колледжінің шіркеуінде қызмет етті. Оның үйленбеген қызы да сонда оны құшақтап, 1807 жылы қайтыс болды.
Even near contemporaries could find little biographical information about Vincent Bourne. His father's name was Andrew; Vincent was born in 1695. In 1710 he was admitted to Westminster School and was elected to a scholarship at Trinity College, Cambridge, on 27 May 1714, proceeding to B. A. in 1717 and becoming a fellow of his college in 1720. In 1721, the year he commenced his M. A., he edited a collection of Carmina Comitialia which contains, among the Miscellanea at the end, some verses of his own, including his tripos poem on Androcles. On leaving Cambridge he became a master at Westminster School, and continued to hold this appointment until his death. He was a man of peaceful temperament, content to pass his life in indolent repose. As a teacher he wanted energy, and he was a very lax disciplinarian. The poet William Cowper, who was one of his pupils and particularly fond of Bourne, commented that he was so inattentive to his pupils, and so indifferent whether they brought him good or bad exercises, that "he seemed determined, as he was the best, so to be the last, Latin poet of the Westminster line." In another letter Cowper wrote, "I lost more than I got by him; for he made me as idle as himself." In 1734 he published his Poemata, Latine partim reddita, partim scripta, with a dedication to the Duke of Newcastle, and in November of the same year he was appointed housekeeper and deputy sergeant at arms to the House of Commons. Later the Duke of Newcastle offered him valuable ecclesiastical preferment, which he declined from conscientious motives. In a letter to his wife, written shortly before his death, he summed up his feelings: "I own and declare that the importance of so great a charge, joined with a mistrust of my own sufficiency, made me fearful of undertaking it: if I have not in that capacity assisted in the salvation of souls, I have not been the means of losing any; if I have not brought reputation to the function by any merit of mine, I have the comfort of this reflection — I have given no scandal to it by my meanness and unworthiness." Bourne died on 2 December 1747 and was buried at Fulham. His will mentions two children: a daughter named Lucia after her mother and his son Thomas, who was a lieutenant in the marines It also mentions a house in Westminster and farm in Bungay. In later years, Mrs Bourne became a Sister at the Royal Hospital and Collegiate Church of Saint Katharine. She was followed there by her daughter, who died unmarried in 1807.