Екінші дүниежүзілік соғыстағы Junkers EF 132 бомбалаушысы
Junkers EF 132
Жасырын бомбалаушы EF 132: Екінші дүниежүзілік соғыстағы Junkers әзірлеген соңғы ұшақ жобасы. Қанат ішіне орналасқан қуатты Jumo 012 реактивті қозғалтқыштары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
EF 132 – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Люфтваффе үшін жоспарланған реактивтік бомбалаушы ұшақ, дамылып жатқан модель. Бұл Junkers компаниясының соғыс жылдарындағы соңғы ұшақ жобасы болды және 1942 жылы басталган Ju 287 эскизінің нәтижесі еді.
The EF 132 was a planned jet bomber, under development for the Luftwaffe during World War II. It was the last aircraft project development undertaken by Junkers during the war, and was the culmination of the Ju 287 design started in 1942.
Дизайн
Қанаттары 35° бұрышпен артқа қарай созылып, аз мөлшерде андрельге ие болды. Алты Junkers Jumo 012 реактивті қозғалтқышы, олардың әрқайсысы 24,5 кН (5500 фунт) итермелі күшін дамытты, қанат тамырларына орналастырылды. Аэродинамикалық сынақтардың нәтижелері қозғалтқыштарды қанаттың ішіне орналастырудың, оларды қанаттың астына іліп қоюдан туындаған қарсылықты азайтатынын көрсетті. Қозғалтқыштарды орналастырудың ең тиімді жолын табу және оларға техникалық қызмет көрсетуге қолайлы жағдай жасау үшін қанат бөлімдерінің бірнеше ағаш үлгілері салынды, сонымен бірге орынды ысырап етпеуге тырысты. Артындағы жиекшедегі жапқыштар бөлінген типте жасалды, ал мақсат – механизмдерді және басқаруды қарапайым ету болды. Қанаттардың фюзеляжға биік орналасуы орталық фюзеляжда 12 м (39 фут 4 дюйм) ұзындығындағы бомба бөлімін пайдалануға мүмкіндік берді. EF 132 ұшағының құйрық жазықтары да артқа қарай бұрылды, ал вертикальді қанаты мен рулі стандартты болды. Қызықты шасси құрылымы жоспарланды, ол мұрындық доңғалақтан, ортаңғы артқы фюзеляж астындағы екі тізбектелген негізгі доңғалақтан және әрбір қанаттың сыртқы бөлігіндегі тіреу доңғалақтарынан тұрды. Фюзеляждың алдыңғы бөлігінде орналасқан, толығымен шыныдан жасалған, герметикалық пилот кабинасы бес адамдық экипажға арналған. Қару-жараққа екі қашықтан басқарылатын қос 20 мм пушка мұнарасы (біреуі пилот кабинасының артында, екіншісі фюзеляж астында) және тағы бір жұп 20 мм пушкадан тұратын құйрық қорғаныс бөлімі кірді. Бұл қорғаныс қару-жарағының барлығы пилот кабинасынан қашықтан басқарылды, ал 4000–5000 кг (8820–11020 фунт) салмақтағы бомба тасымалдау көзделді.
The shoulder mounted wings were swept back 35° and featured a small amount of anhedral. Six Junkers Jumo 012 jet engines, each of which developed 24.5 kN (5,500 lbf) of thrust, were buried in the wing roots. Wind tunnel results showed the advantages of having the engines within the wing, rather than causing drag by being mounted below the wing surfaces. Several wooden mockups were built of the wing sections, in order to find the best way to mount the engines without wasting too much space while at the same time providing maintenance accessibility. The trailing edge flaps were designed to be split flaps, and the goal was to make the gearing and operation simple. Because of the high placement of the wings to the fuselage, an unbroken bomb bay of 12 m (39 ft 4 in) could be utilized in the center fuselage. The tailplanes were also swept back and the EF 132 had a normal vertical fin and rudder. An interesting landing gear arrangement was planned, that consisted of a nose wheel, two tandem main wheels beneath the center rear fuselage, and outrigger type wheels under each outer wing. A fully glazed, pressurized cockpit located in the extreme fuselage nose held a crew of five. Armament consisted of two remotely controlled twin 20 mm cannon turrets (one located aft of the cockpit, the other beneath the fuselage) and a tail barbette containing another pair of 20 mm cannons. All of this defensive armament was remotely controlled from the cockpit, and a bomb load of 4,000–5,000 kg (8,820–11,020 lb) was envisioned to be carried.
Сынақтар мен нәтижелер
1945 жылдың басында жел тоннелінде модель сынақтан өтті, сонымен қатар Дессау қаласындағы Junkers зауытында толық көлемді ағаш макеті салынды. Дамыту кезеңі қызыл әскер Дессау кешеніне жетіп, Junkers Ju 287, EF 131 және EF 132 жобаларымен қатар құрамдас бөліктерін басып алғанда, жоғары деңгейге жеткен еді. 1946 жылдың қазан айында бүкіл кешен мен неміс инженерлері EF 131 және EF 132 жобаларын дамытуды жалғастыру үшін КСРО-ның Дубна қаласындағы №1 мемлекеттік тәжірибелік зауытына (Государственный Опытный Завод) ауыстырылды. EF 132 жобалау жұмыстары доктор Брунольф Бааде басшылығымен №1 мемлекеттік тәжірибелік зауытына қарасты OKB 1 жобалау бюросында Министрлер Кеңесінің №874 266 бұйрығы бойынша жалғасты. Қосымша мәліметтер жинау үшін қозғалтқышсыз үлгі жасалды, бірақ жоба 1948 жылдың 12 маусымында Министрлер Кеңесінің 2058 805 директивасымен тоқтатылғанша баяу дамыды.
A windtunnel model was tested in early 1945, and a full scale wooden mockup was also built at the Dessau Junkers facility. The development stage had progressed far when the Red Army reached the Dessau complex and took possession of the Junkers Ju 287, EF 131 and EF 132 designs and components. In October, 1946 the whole complex and the German engineers were transferred to GOZ No.1 (Gosoodarstvenny Opytnyy Zavod, State Experimental Plant), at Dubna in the Soviet Union, to continue development of the EF 131 and EF 132. Design work on the EF 132 continued under Dr. Brunolf Baade at OKB 1 (the design bureau attached to GOZ No.1), under order of Council of Ministers directive No.874 266, an unpowered example was constructed to gather additional data, but only slow progress was made before the project was terminated on 12 June 1948, by CoM directive 2058 805.