Нахум Соколов: Сионист лидері мен еврей журналистикасының негізін қалаушысы
Nahum Sokolow
Нахум Соколов (1859-1936): еврей журналисі, редактор, эссеші, саяси қайраткер. Сионизмнің дамуына үлкен үлес қосты, иврит журналистикасының негізін қалады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Еврей журналисі, редакторы, эссеші және саяси қайраткер (1859–1936)
Hebrew journalist, editor, essayist, and political leader (1859–1936)
Нахум бен Жозеф Сэмюэл Соколов (Нахум бен Йосеф Шмуэль Соколов, ; 10 қаңтар 1859 – 17 мамыр 1936) – сионисттік қозғалыстың қайраткері, автор, аудармашы және еврей журналистикасының негізін қалаушылардың бірі.
Nahum ben Joseph Samuel Sokolow ( Nachum ben Yosef Shmuel Soqolov, ; 10 January 1859 – 17 May 1936) was a Zionist leader, author, translator, and a pioneer of Hebrew journalism.
Өмірбаян
Нахум Соколов Ресей империясының Польша конгресінің Плоцк губерниясындағы Вишогрод қаласында дүниеге келді. Ол үш жасында хедерге қатыса бастады. Бес жасында ата-анасы Плоцкке көшті. Он жасында ол еврей ғалымы ретінде танылды. Әкесі оның раввин болуы үшін оқуын қалаған, бірақ Плоцк губернаторы барон Врангельдің араласуымен ол діни емес мектепке түсті. Он сегіз жасында үйленіп, қайын атасы тұрған Маков қаласына қоныстанды және жүн саудагері болып жұмыс істеді. Жиырма жасында Варшаваға көшіп, еврей тіліндегі «Хацзефира» күнделігіне тұрақты автор болды. Кейін ол жеке бағанасын жазып, редактор және қосымша иегері болды. 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін ол Хаим Вейцманмен жұмыс істеу үшін Лондонға көшті. Соколов 1936 жылы Лондонда қайтыс болды.
Nahum Sokolow was born in Wyszogród, in the Płock Governorate of Congress Poland in the Russian Empire. He began to attend heder at the age of three. When he was five, his parents moved to Płock. At the age of ten, he was already renowned as a Hebrew scholar. His father wanted him to study for the rabbinate but with the intervention of Baron Wrangel, the governor of Płock, he enrolled in a secular school. He married at eighteen and settled in Makov, where his father in law lived, and earned a living as a wool merchant. At the age of 20, he moved to Warsaw and became a regular contributor to the Hebrew daily HaTzefirah. Eventually he wrote his own column and went on to become editor and co owner. In 1914, after the outbreak of World War I, he moved to London to work with Chaim Weizmann. Sokolow died in London in 1936.
Әдеби мансап
Соколов жемісті еңбек еткен жазушы және аудармашы болды. Оның еңбектеріне Барух Спинозаның және оның дәуірінің үш томдық тарихы, сондай-ақ түрлі өмірбаяндық еңбектер кіреді. Ол Теодор Герцльдің "Алтнеуланд" романын еврей тіліне алғаш рет аударды, оған Тель-Авив (әдеби мағынасында "Көктемгі ежелгі төбе") деген ат қойды. 1909 жылы бұл ат еврей тілінде сөйлейтін алғашқы қаланың атына берілді.
Sokolow was a prolific author and translator. His works include a three volume history of Baruch Spinoza and his times, and various other biographies. He was the first to translate Theodor Herzl's novel Altneuland into Hebrew, giving it the name Tel Aviv (literally, "An Ancient Hill of Spring"). In 1909, the name was adopted for the first modern Hebrew speaking city.
Сионисттік белсенділік
1931 жылы Соколов Дүниежүзілік сионистік конгресс президенті болып сайланды және 1935 жылға дейін осы лауазымда қызмет етті, кейіннен оны Хаим Вейцман алмастырды. Соколов сонымен қатар 1931-1933 жылдар аралығында Палестина үшін еврей агенттігінің (қазір Израиль үшін еврей агенттігі деп аталады) президенті болды, кейін оны Артур Руппин алмастырды. 1906 жылы Соколовқа Дүниежүзілік сионистік конгрестің бас хатшысы болуды ұсынды. Келесі жылдары ол Еуропа мен Солтүстік Американы аралап, сионистік істі ілгерілетуге атсалысты. Лондонға көшіп келгеннен кейін ол британ үкіметінің Палестинада еврей отанын қолдайтынын жариялаған Балфур декларациясының белсенді жақтаушысы болды. 1917 жылдың 6 ақпанында Вайцманмен бірге Майда-Вейлде Пико келісімінің нәтижелерін талқылау үшін кездесу өтті. Соколов пен Вейцман Гастерден басшылықты тартып алғаннан кейін белсенділік танытты; олар британ үкіметінен ресми мойындау алды. Тарихшы Мартин Крамердің пікірінше, Балфур декларациясы үшін Ұлыбританияның француз және американдық одақтастарының, сондай-ақ Израиль жеріндегі көптеген христиан қасиетті орындарын бақылайтын Ватиканның келісімі қажет болды. Соколов 1917 жылдың 4 мамырында Рим папасы Бенедикт XV-нің қолдауын алды, ол еврейлердің Палестинаға оралуын "Құдайдың қалауымен" деп сипаттады. Соколов Франция сыртқы істер министрлігінің саяси бөлімінің басшысы Жюль Камбон қол қойған 1917 жылдың 4 маусымдағы Камбон хаты арқылы Францияның келісімін қамтамасыз етті. Соколов Вейцманның Париждегі дипломатиялық миссиясында сэр Марк Сайкспен бірге француздармен келіссөздер жүргізу үшін оның көзі мен құлағы болды. Олар үшін Осман империясының құрамында жаңа үштік келісім құру идеясы алаңдаушылық тудырды. Керісінше, делегация 1917 жылдың 31 наурызында Парижге аттанды. Келісімнің мақсатының бірі – АҚШ-та сионизмнің беделін арттыру болды. "Еврейлер саяси және экономикалық жағынан қуатты күш еді, тіпті құпия ықпалға ие болды". Соколов Сайкс-Пико келісімі және Таяу Шығыс саясаты бойынша британ-француз түсінігі туралы білмеді. Ол Францияның "Үлкен Сирия" дегенінің нақты мағынасын Вайцманға баяндауы керек деп ойлады, яғни олардың Палестинаны толығымен өздеріне қарату ниеттерін. 1917 жылдың сәуір және мамыр айларындағы хаттарында Вейцман Соколовты Франциямен келіссөздерде сионистерді ренжіткені үшін айыптады. Соколов британдық Палестинаға толық берілгендігін мәлімдеді. Еврейлердің жаңа отаны үшін қажетті талаптар "қоныстану мүмкіндіктері, қауымдық автономия, тіл құқықтары және еврейлік жарғылы компания құру" болды. Соколовтың Париждегі сионизм үшін дипломатиялық жеңісі оларды "ұлттық отан ретінде еврей ұлтын мойындауға, жергілікті автономияға және т.б. келісуге мәжбүр етті. Бұл менің ең батыл үміттерімнен де асып түседі", - деп жазды ол. Олар Германияға қарсы қолдау үшін өзара шарттарды күтті, бұл АҚШ-тың 1917 жылдың 6 сәуірінде жаһандық қақтығысқа қосылуымен күшейді. Олар енді одақтастардың жеңісін "сионистік ұмтылыстармен" байланыстырды, бұл фразаны Сайкс та Балфурға жіберген хаттарында қолданды. 9 сәуірде Париж конференциясы аяқталып, Соколовтың мансабындағы маңызды кезең болды. Сионистер енді барлық дипломатиялық келіссөздерге ашық болды. Соколов Палестинада еврей мемлекетінің құрылуына қолдау табу үшін Римге келді және болашақ Папа Пий XII Евгений Пачеллимен сөйлесті. Рим папасы Бенедикт XV-тің бір жыл бұрын антисемитизмді қатаң айыптағаны жақсы белгі ретінде қабылданды. Римде Ватикан шарттарды қабылдауды қарастырып жатты. Соколовтың хаттары Вейцманнан кеңес сұрады; таң қалған Соколов 6 мамырда Папамен кездесті. Сионистер өздерінің патриотизміне көбірек сенімді бола бастады. Соколов "моральдық қолдау", философиялық теңдік сұрады және дереу Вейцманға "құлық білдіру" туралы жазды, бірақ Вейцман оған эмоционалды жауап бермеді, өйткені ол қатал және іскер мінезді болды. Ол Соколовты жетістігімен құттықтады. Соколовты Парижге Жюль Камбон мен премьер-министр Александр Рибо шақырды. Олар сионизмнің большевистік Ресейде еркіндік алса әлемдік қауіпсіздікке шексіз зиян келтіретініне әлі де алаңдады.
In 1931, Sokolow was elected President of the World Zionist Congress and served in that capacity until 1935, when he was succeeded by Chaim Weizmann. Sokolow also served as President of the Jewish Agency for Palestine (now called the Jewish Agency for Israel) between 1931 and 1933, when he was succeeded by Arthur Ruppin. In 1906, Sokolow was asked to become the secretary general of the World Zionist Congress. In the ensuing years, he crisscrossed Europe and North America to promote the Zionist cause. After moving to London, he was a leading advocate for the Balfour Declaration in which the British government declared its support for a Jewish homeland in Palestine. On 6 February 1917, a meeting was held in Maida Vale with Weizmann to discuss the results of the Picot convention in Paris. Sokolow and Weizmann pressed on after they had seized leadership from Gaster; they were granted official recognition from the British government. Historian Martin Kramer argues that securing the assent of Britain's French and American Allies and of the Vatican, which controlled many Christian Holy Sites in the Land of Israel, was a necessary precondition for the Balfour Declaration. Sokolow secured the support of Pope Benedict XV on 4 May 1917, who described the return of the Jews to Palestine as "providential; God has willed it". Sokolow secured the assent of France in the Cambon letter of 4 June 1917, signed by Jules Cambon, the head of the political section of the French foreign ministry. Sokolow acted as Weizmann's eyes and ears in Paris on a diplomatic mission with Sir Mark Sykes to negotiate with the French. The idea that the Jews would form a new kind of Triple Entente under the Ottoman Empire was unsettling to them. No, the delegation left for Paris on 31 March 1917. One purpose of the Entente was to strengthen the hand of Zionism in the US. "The Jews represented a powerful political and economic force if subterranean influence". Sokolow did not know of the Sykes Picot Agreement and British French understanding on Middle Eastern policy matters. He believed that he must report to Weizmann that what France really meant by a "Greater Syria", taking the whole of Palestine for themselves. In a series of letters in April and May 1917, Weizmann accused Sokolow of letting the Zionists down in negotiations with France. Sokolow countered by replying that he remained totally committed to a British Palestine. The desiderata or things desired by the Jews for their new homeland were "facilities of colonization, communal autonomy, rights of language and establishment of a Jewish chartered company." Sokolow's eventual diplomacy triumph for Zionism in Paris made them "accept in principle the recognition of Jewish nationality in the capacity of National Home, local autonomy etc. It is beyond my boldest expectations", he wrote. They expected a quid pro quo for support against Germany, which was further made urgent by the entry of the US on 6 April 1917 to the global conflict. They now associated an Allied victory with securing "Zionist aspirations", a phrase also used by Sykes in his despatches to Balfour. On 9 April, the Paris conference ended, marking a high point in Sokolow's career. The Zionists were now open to all diplomatic rounds. Sokolov came to Rome to gain support for the plan of a Jewish state in Palestine and spoke to Monsignor Eugenio Pacelli, the future Pope Pius XII. That Pope Benedict XV had vehemently condemned anti Semitism a year earlier was seen as a good omen. In Rome, the Vatican City were considering accepting terms. Sokolow's letters asked advice from Weizmann; the amazed Sokolow met the Pope on 6 May. The Zionists began to feel more confident about their patriotism. Sokolow asked for "moral support", a philosophical equality, and immediately wrote Weizmann about the "expressing of favour", but Weizmann was not so emotional since he had a tough hard headed businesslike character. He congratulated Sokolow on the success. Sokolow was called upon to stop at Paris by Jules Cambon and Prime Minister Alexandre Ribot. They were still concerned that Zionism would cause unlimited damage to world security if unleashed in Bolshevik Russia.