Бегинкилер – 13-16 ғасырларда Батыс Еуропадағы христиан дін өкілдері. Кедейлік, қайырымдылық, діни құлшыныспен айналысқан. Тарихы, шығу тегі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Тарихи христиандық дін ордені
Historical Christian lay religious order
Бегиндер (/b/eɪ/'/ɡ/iː/n/z/, /'/b/ɛ/ɡ/iː/n/z/) және Бегардтар (/b/ɛ/ɡ/ər/d/z/, /b/ə/'/ɡ/ɑr/d/z/) – 13-16 ғасырларда Батыс Еуропада, әсіресе Төменгі елдерде белсенді болған христиандық дін ордендері. Олардың мүшелері жартылай монастырлық қауымда өмір сүрді, бірақ ресми діни уәде бермеді; ерте заманғы өмір салтының ережесінде айтылғандай, "Бегиндер ретінде өмір сүретінше" үйленбеуге уәде бергенімен, олар кез келген уақытта қауымды тастауға құқылы болды. Бегиндер 13 ғасырдағы рухани жаңару қозғалысының бір бөлігі болды, ол ерікті кедейлік, кедейлер мен науқастарға көмек көрсету және діни құлшылық арқылы Исаның өмірін үлгі етуге баса назар аударды.
The Beguines (/b//eɪ//'//ɡ//iː//n//z//, /'/b//ɛ//ɡ//iː//n//z/) and the Beghards ('/b//ɛ//ɡ//ər//d//z//, //b//ə//'//ɡ//ɑr//d//z/) were Christian lay religious orders that were active in Western Europe, particularly in the Low Countries, in the 13th–16th centuries. Their members lived in semi monastic communities but did not take formal religious vows; although they promised not to marry "as long as they lived as Beguines", to quote an early Rule of Life, they were free to leave at any time. Beguines were part of a larger spiritual revival movement of the 13th century that stressed imitation of Jesus' life through voluntary poverty, care of the poor and sick, and religious devotion.
Этимология
"Бегинь" (beguinas; begijn) терминінің шығу тегі нақты емес және оны кемсіту мағынасында қолданған болуы мүмкін. Ғалымдар енді "Энциклопедия Британиканың" он бірінші басылымында (1911) баяндалған, бұл атауның Лиеж қалалық дін қызметкері Ламберт ле Бегтен шыққан деген теорияға сенбейді. Сент-Бегганың есімінен немесе ескі саксон тіліндегі "beggen" деген сөзден – "тілеу" немесе "дұға ету" деген мағынадағы сөзді қайта құрастырудан туды деген басқа теориялар да жоққа шығарылды. Қозғалыстың атының шығу тегі әлі де белгісіз, сондай-ақ оның басталу мерзімі де нақты емес. Бегиндердің ешқашан катар еретиктерінің құрамына кіргеніне дәлел жоқ. Энциклопедиялар мұндай түсіндірмелерді еске алғанда, көбінесе оларды бекер деп санайды.
The term "Beguine" (beguinas; begijn) is of uncertain origin and may have been pejorative. Scholars no longer credit the theory expounded in the Encyclopædia Britannica Eleventh Edition (1911) that the name derived from Lambert le Bègue, a priest of Liège. Other theories, such as derivation from the name of St. Begga and from the purported, reconstructed Old Saxon word beggen, "to beg" or "to pray", have also been discredited. The origin of the movement's name continues to be uncertain, as are the dates for the beginning of the movement itself. There is likewise no evidence that Beguines ever formed part of the Cathar heretical groups. Encyclopedias, when they mention this latter explanation at all, tend to dismiss it.
Қоғамдар және мәртебе
12 ғасырдың басында, Төмен елдердегі кейбір әйелдер жалғыз өмір сүрді және өздерін дұға мен жақсы амалдарға арнады, бірақ кешірім серті қабылдамады. Алғашқыда олардың саны аз болды, бірақ ғасыр ішінде олардың қатары көбейді. Орта ғасырларда Төмен елдердегі қалалық демографиялық құрылым мен неке салтының ерекшелігіне байланысты әйелдердің саны ерлерден көп болды. Олар қалаларда тұрып, мұқтаждарға көмектесті. 13 ғасырда олардың кейбіреулері бірін-біріне жақын үйлер сатып алды. Осы шағын әйелдер қауымдастығы тез арада діни және мемлекеттік биліктің назарына ілікті. Әйелдердің дұғаға, қасиетті рәсімдерге және қайырымдылыққа берілгендігіне қозғалған немесе шабыттанған жергілікті дін қызметкерлері, олардың рухани беделін заманауи мәселелерді шешу үшін, әсіресе шіркеудің ереске қарсы күресі үшін пайдалануға тырысты. Бірнеше дін қызметкерлері осы mulieres religiosae (немесе діни әйелдердің) өлімінен кейін оларды қасиеттілер ретінде насирлеуге тырысты. Мұның ең танымал мысалы – 13 ғасырдың басында Джеймс де Витри мен Мари д’Ойни арасындағы қарым-қатынас. Мари д’Ойни Джеймске әсер етті, оның уағыздарын жақсартты, ал оның көптеген кереметтері Латеран IV соборының қасиетті бағдарламасын ілгерілетуге көмектесті. Мари қайтыс болғаннан кейін Джеймс Лиеж епархиясындағы «діндар әйелдер» атынан Римге сапар шегіп, әйелдерге бірге тұруға және жақсы христиандық өмір сүруге шақыруға Пападан рұқсат сұрады. Бегиналар монах емес еді, бірақ кейде олармен шатастырылады. Бегиналар жеке, ресми емес кешірім сертіне берілді. Апостольдық өмір салтының идеалдарымен – ақылсыздық ордендерінің құрылуына әкелген идеалдармен – жанданған бегиналар дұға мен әлемдегі белсенді қызметке толы өмір сүрді. Әйелдер болғандықтан, бегиналарға уағыз айту мен оқытуға тыйым салынды, бірақ олар өздерінің бауырластарын тәубе етуге, қызмет етуге және дұға етуге белсенді түрде шақырды. Бегиналар ешқашан ресми, Папа мақұлдаған діни орден ретінде танылмады. Олар бекітілген ережеге бағынбады, монастырьларда тұрмады және жеке мүліктерінен бас тартпады. Шын мәнінде, бегиналар кез келген уақытта діни шақыруларын тастауға құқылы болды, өйткені ол ешқандай міндетті монахтық сертпен бекітілмеген еді. Көп жағдайда «бегина» термині қарапайым киім киіп, қарапайым халықтан өзгеше, діни өмір салтын ұстанатын әйелге қатысты қолданылды. Камбре, Валенсиен және Льеж сияқты қалаларда жергілікті билік осы әйелдер үшін бегинаж деп аталатын ресми қауымдастықтар құрды. Бегинаждар (Голланд тілінде сөйлейтін аймақтарда Бегиньховен) көбінесе қала орталықтарына жақын немесе олардың ішінде орналасқан және мата өндірісі үшін сумен қамтамасыз ететін өзендерге жақын болды. Кейбір әйелдер ұқсас ойлы діндар әйелдердің қауымдастықтарына қосылып, бегинажға кіргені үшін «бегина» деген атауды алды, ал көптеген әйелдер жалғыз немесе бір-екі ұқсас ойлы әйелмен бірге өмір сүрді. Бегиналар өздерін асырау үшін әртүрлі кәсіптермен айналысты. Төмен елдердегі әйелдер қаланың табысты жүн өнеркәсібінде жұмыс істеуге бейім болды. Париждік бегиналар қаланың дамып келе жатқан жібек өнеркәсібіне маңызды үлес қосты. Бегинаждар монастырь емес еді. Аналық үй сияқты жалпы құрылым болған жоқ. Әр бегинаж өзінің ережесін қабылдады. Лиеж епископы өзінің епархиясында бегиналарға арналған ереже жасады. Алайда, әр қауымдастықтың өзіндік толықтығы және өмір сүрудің өзіндік тәртібі болды. Кейіннен көптеген адамдар Франциск әйелінің үшінші орденінің ережесін қабылдады. Бегиналар қауымдастығы мүшелерінің әлеуметтік жағдайы бойынша әртүрлі болды; олардың кейбіреулері тек жоғары дәрежелі әйелдерді қабылдады; басқалары тек қарапайым жағдайдағы адамдарға арналған; басқалары әртүрлі жағдайдағы әйелдерді қабылдады, және бұл ең танымал болды. Генттегі үлкен бегинаж сияқты бірнешеуінде мыңдаған тұрғындар болды. 1264 жылға дейін құрылған Париж бегинажында 400-ге жуық әйел тұрды. Дюселин Динь Марсейде бегиналық қозғалысты құрды; оның қауымының мүшесі жасаған агиографиясы жалпы қозғалысқа жарық түсіреді. Бұл жартылай монастырь институты өз дәуіріне бейімделіп, бүкіл елге тез тарады. Кейбір бегиналар «қасиетті әйелдер» (mulieres sanctae) ретінде танымал болды және олардың құлшыныстары аймақтағы діни өмірге әсер етті. Бегиналық діни өмір сол дәуірдің мистикасының бір бөлігі болды. 1207 жылы Мехеленде, 1245 жылы Брюссельде, 1232 жылға дейін Лёвенде, 1234 жылы Антверпенде және 1244 жылы Брюггеде бегинаж болды. Ғасырдың соңына қарай Төмен елдердегі көптеген қалаларда бегинаж болды; бірнеше ірі қалаларда екі немесе одан да көп бегинаж болды. Кейбір ықпалды бегинаждар – Бегиньхоф (Амстердам), Бегиньхоф (Бреда) және Бегиньхоф (Утрехт).
At the beginning of the 12th century, some women in the Low Countries lived alone and devoted themselves to prayer and good works without taking vows. At first there were only a few, but in the course of the century, their numbers increased. In the Middle Ages there were more women than men due to the structure of urban demographics and marriage patterns in the Low Countries. These women lived in towns, where they attended to the poor. During the 13th century, some of them bought homes that neighbored each other. These small communities of women soon attracted the attention of secular and clerical authorities. Moved or inspired by the women's commitment to prayer, the sacraments, and charitable service in the world, local clergy sought to channel and deploy the women's spiritual fame in response to contemporary problems, especially the institutional church's war on heresy. Several clerics sought to promote these mulieres religiosae (or religious women) as saints after their deaths. Probably the most famous instance of this was the relationship between James of Vitry and Marie d'Oignies, who is sometimes referred to as the prototypical Beguine, in the early 13th century. Marie d'Oignies inspired James. She encouraged and improved his preaching and many of her miracles served to promote the sacramental program of Lateran IV. After Marie's death, James traveled to Rome on behalf of the "religious women" in the Diocese of Liège, seeking papal permission for the women to live in common and incite one another to live good Christian lives. Beguines were not nuns, but they are sometimes conflated with them. Beguines took personal, informal vows of chastity. Animated by the ideals of the vita apostolica—the same ideals that led to the formation of the mendicant orders—Beguines pursued a life of contemplative prayer and active service in the world. As women, Beguines were forbidden to preach and teach, yet they actively exhorted their fellow Christians to live lives of penance, service, and prayer. Beguines were never recognized as an official, papally approved religious order. They did not follow an approved rule, they did not live in convents, and they did not give up their personal property. In fact, Beguines were free to abandon their religious vocation at any time since it was not enforced by any binding monastic vow. In many cases, the term "Beguine" referred to a woman who wore humble garb and stood apart as living a religious life above and beyond the practice of ordinary laypeople. In cities such as Cambrai, Valenciennes, and Liège, local officials established formal communities for these women that became known as beguinages. Beguinages (Begijnhoven in Dutch speaking areas) tended to be located near or within town centers and were often close to the rivers that provided water for their work in the cloth industry. While some women joined communities of like minded lay religious women, adopting the label "Beguine" by virtue of entering a beguinage, many women lived alone or with one or two other like minded women. Beguines engaged in a range of occupations to support themselves. Women in the Low Countries tended to work in the cities' lucrative wool industry. Parisian Beguines were important contributors to the city's burgeoning silk industry. Beguinages were not convents. There was no overarching structure such as a mother house. Each beguinage adopted its own rule. The Bishop of Liège created a rule for Beguines in his diocese. However, every community was complete in itself and fixed its own order of living. Later, many adopted the rule of the Third Order of Saint Francis. Beguine communities varied in terms of the social status of their members; some of them only admitted ladies of high degree; others were reserved exclusively for persons in humble circumstances; others still welcomed women of every condition, and these were the most popular. Several, like the great beguinage of Ghent, had thousands of inhabitants. The Beguinage of Paris, founded before 1264, housed as many as 400 women. Douceline of Digne founded the Beguine movement in Marseille; her hagiography, which was composed by a member of her community, sheds light on the movement in general. This semi monastic institution was adapted to its age and spread rapidly throughout the land. Some Beguines became known as "holy women" (mulieres sanctae), and their devotions influenced religious life within the region. Beguine religious life was part of the mysticism of that age. There was a beguinage at Mechelen as early as 1207, at Brussels in 1245, at Leuven before 1232, at Antwerp in 1234, and at Bruges in 1244. By the close of the century, most communes in the Low Countries had a beguinage; several of the great cities had two or more. Some influential Beguinages were Begijnhof (Amsterdam), Begijnhof (Breda), and Begijnhof (Utrecht).
Сын-пикирлер мен әлеуметтік реакция
13 ғасырдың өркендеуімен бірге, кейбір бегиндердің екіұшты әлеуметтік және құқықтық мәртебесіне байланысты сынға ұшырауы мүмкін болды. Әлемде өмір сүруді ұмыртқалы таңдау ретінде, бірақ көптеген қарапайым адамдардан (кем дегенде, құлшыныс тұрғысынан) асып түсетін немесе ерекшеленетін жолмен, бегиндер құрметке ие болғанмен, сонымен бірге наразылық тудырды. Кейбір аймақтарда «бегин» термині өте көрсенді, тіпті жағымсыз діни әйелді білдірді; бұл бейне екіжүзділік туралы айыптауларға жылдам әкелді (мысалы, «Роман де ла Роза» романындағы «Қысылған тыйылу» деп аталған бегин). Кейбір дін қызметкерлері ережеге берілмей «діни» мәртебені қабылдауға наразылық білдірді, ал қарапайым халық некеге және әлемдік өмірдің басқа белгілеріне жасалған сырттай наразылыққа ренжіді. Әйелдердің шіркеу және қарапайым билік органдарына қатысты құқықтық жағдайы белгісіз болды. Бегиндер екі әлемнің де артықшылықтарын пайдаланатын сияқты көрінді: өз мүліктерін сақтап, қарапайым адамдар сияқты әлемде өмір сүру, сонымен бірге дін қызметкерлерінің құқықтары мен қорғауын талап ету. Екінші жағынан, Роберт де Сорбон (1274 ж. қайтыс болған) сияқты құрметті адамдар бегиндердің тіпті қапалға алынғандарға қарағанда да Құдайға көбірек құлшыныс ететінін атап өтті, себебі олар антсыз және қабырғасыз, әлемнің құмарлықтарымен қоршалған діни өмірді өз еріктерімен іздеді. Бегин атауының күші бегин тарихының «шешімді» сәттерінде айқын көрінеді, оның Джеймс Витридің (бегин қозғалысының ең ерте және ең танымал жақтаушысы) уағыздарында алғаш рет пайда болуынан бастап, сотталған мистик Маргарита Пореттің (1310 жылы ерестік айыбымен Парижде өртке берілген) ісіне және 1311–1312 жылдары Венадағы кеңесте діни емес әйелдерді айыптаудағы орталық рөліне дейін.
As the 13th century progressed, some Beguines came under criticism as a result of their ambiguous social and legal status. As a conscious choice to live in the world but in a way that effectively surpassed (at least in piety) or stood out from most laypeople, Beguines attracted disapprobation as much as admiration. In some regions, the term Beguine itself denoted an ostentatiously, even obnoxiously religious woman; an image that quickly led to accusations of hypocrisy (consider the Beguine known as "Constrained Abstinence" in the Roman de la Rose). Some professed religious were offended by the assuming of "religious" status without the commitment to a rule, while the laity resented the implicit disapproval of marriage and other markers of secular life. The women's legal standing in relation to ecclesiastical and lay authorities was unclear. Beguines seemed to enjoy the best of both worlds: holding on to their property and living in the world as laypeople while claiming the privileges and protections of the professed religious. On the other hand, admirers such as the secular cleric Robert de Sorbon (died (d.) 1274) noted that Beguines exhibited far more devotion to God than even the cloistered, since they voluntarily pursued a religious life without vows and walls, surrounded by the world's temptations. The power of the Beguine label is evident in the "watershed" moments of Beguine history, from its first appearance in the sermons of James of Vitry (the Beguine movement's earliest and perhaps most famous promoter), to its reference in the trial of the doomed mystic Marguerite Porete (who was burned at the stake in Paris on charges of heresy in 1310), to its centrality in the condemnation of lay religious women at the Council of Vienne in 1311–1312.
Маргарита Порете
1290-шы жылдардың басында Маргарита Порете "Жай жандардың айнасы" деп аталатын мистикалық кітап жазды. Ежелгі француз тілінде жазылған бұл кітап жанның жойылуын, әсіресе оның ешбір нәрселікке айналуын, яғни Құдаймен ешқандай айырмасыз бірігуін сипаттайды. Кітап Орта ғасырлар мен одан кейінгі кезеңдерде кең таралды (мүмкін, ондаған данасы Батыс Еуропаның соңғы ортағасырлық дәуірінде тарады), бірақ "Жаратушының махаббатымен жойылған жан табиғаттың барлық тілегін орындауға құқылы және міндетті" сияқты мәлімдемелерге байланысты дау тудырды. Кейбіреулер мұны жанның Құдаймен біртұтас бола алатыны және осы күйде адам моральдық заңды сақтамай, шіркеуге, оның қасиетті тізіміне немесе канондарына мұқтаж болмайтыны деп түсінді. Бірақ Порете мұндай күйдегі жандардың тек жақсылықты қалайтынын және күнә жасауға қабілетсіз екенін түсіндірді. Дегенмен, оның ілімін қате түсіну оңай болды, әсіресе білімі аз адамдар үшін. Сондай-ақ, Порете ілімін тарату тәсілі де мәселе тудырды, ол сол дәуірдегі діни емес әйелдер арасында кейбір дін қызметкерлері алаңдаған әрекеттер мен мінез-құлықты еске түсірді. Шындығында, Порете Францияның доминикан инквизиторы тарапынан сотталып, 1310 жылы қайтадан еретик ретінде өртеуге берілді. 1311 жылы – Порете қайтыс болғаннан кейін, шіркеу шенеуніктері Вена кеңесінде Поретенің идеялары мен іс-әрекеттері мен бегинка мәртебесі арасындағы бірнеше байланысты анықтады. Кеңестің "Cum de Quibusdam" деген жарлығында бегинкалар "жоғарғы Ұш Тұрғыр және құдайлық мән туралы талас-тартыс жасайды және уағыздайды, сондай-ақ католиктік сенімге қайшы келетін, сенім туралы мақалалар мен шіркеудің қасиетті тізіміне қатысты пікірлер енгізеді" делінген.
Sometime during the early to mid 1290s, Marguerite Porete wrote a mystical book known as The Mirror of Simple Souls. Written in Old French, the book describes the annihilation of the soul, specifically its descent into a state of nothingness—of union with God without distinction. While clearly popular throughout the Middle Ages and beyond (perhaps dozens of copies circulated throughout late medieval western Europe) the book provoked controversy, likely because of statements such as "A soul annihilated in the love of the creator can, and should, grant to nature all it desires", which some understood as meaning a soul can become one with God, and when in this state one could ignore the moral law, as they had no need for the Church, its sacraments, or its canons. This was not what Porete taught, since she explained that souls in such a state desired only good and would not be able to sin. Nevertheless, her teachings were easy to misconstrue. Particularly by the unlearned. Also at issue was the manner in which Porete disseminated her teachings, which was evocative of actions and behaviors some clerics were finding increasingly problematic among lay religious women in that era. Indeed, Porete was eventually tried by the Dominican inquisitor of France and burned at the stake as a relapsed heretic in 1310. In 1311—the year after Porete's death—ecclesiastical officials made several specific connections between Porete's ideas and deeds and the Beguine status in general at the Council of Vienne. One of the council's decrees, Cum de Quibusdam, claimed that Beguines "dispute and preach about the highest Trinity and the divine essence and introduce opinions contrary to the Catholic faith concerning the articles of the faith and the sacraments of the church".
1312 жылдан кейінгі құлдырау
1312 жылы Вена кеңесінен кейін бегиндердің саны азайды. 14 ғасырда кейбір қауымдастар монастырлық және саяхатшы монахтар ордендеріне қосылды. Дегенмен, көптеген бегиндер Вена шешімдерінен кейінгі кезеңде де сақталды. Осы институттардың көпшілігі 16 ғасырдағы Реформация кезінде немесе Франция революциясының қайнаған жылдары мен әлеуметтік дүрбелең кезінде таратылды. Бельгияның Брюгге, Лиер, Мехелен, Лёвен және Гент сияқты аймақтарында бірнеше бегиндер 20 ғасырдың басына дейін тірі қалды, ал 1905 жылы Генттегі бегиндер қауымдастығының мүшелері мыңға жуық болды.
After the Council of Vienne in 1312, the Beguines declined. By the 14th century, some communities were absorbed by monastic and mendicant orders. Many, however, survived the aftermath of the Vienne decrees. Most of these institutions were suppressed during the Reformation of the 16th century or during the stormy years of revolutions and social unrest of the French Revolution. A few béguinages persisted until the early 20th century in parts of Belgium, including those of Bruges, Lier, Mechelen, Leuven and Ghent, which last numbered nearly a thousand members in 1905.
Бегиндар тірі қалған
Орта ғасырдың соңында қаланың оңтүстік шекарасының қалыптасуына зор үлес қоскан деп саналатын Амстердамның Бегинхоф қауымы, протестанттық реформация кезінде өз католиктік дінінде мызғымай тұрды. Олардың приход шіркеуі тәркіленіп, Англиядан қуылған пуритандарға берілді. Соңғы Амстердам бегины 1971 жылы қайтыс болды, бірақ Бегинхоф қаланың ең танымал орындарының бірі болып сақталып келеді. Соңғы дәстүрлі бегина Марселла Паттин 2013 жылдың 14 сәуірінде Кортрейкте 92 жасында дүние салды. 1920 жылы Бельгия Конгосында дүниеге келген ол 1941 жылы Генттегі Синт-Амандсбергтегі Венгрияның Елизаветасының қасиетті бұрышына қабылданды және 1960 жылы Кортрейктегі Изге Елизавета бегинатына көшті, онда тоғыз адамнан тұратын қауымның мүшесі болды.
The community of Begijnhof, Amsterdam, credited with having considerably influenced the development of what was the city's southern edge in the late Middle Ages, survived the Protestant Reformation staunchly Catholic. Their parish church was confiscated and given over to exiled English Puritans. The last Amsterdam Beguine died in 1971, but the Begijnhof remains one of the city's best known landmarks. Marcella Pattyn, the last traditional Beguine, died on 14 April 2013 in Kortrijk at the age of 92. Born in the Belgian Congo in 1920, she was accepted into the Holy Corner of Elizabeth of Hungary at Sint Amandsberg, Ghent, in 1941 and moved to the Béguinage of St Elisabeth at Kortrijk in 1960, where she became one of a community of nine.
Екінші және үшінші толқындар
Жазушы Жан Хьюз Рабер, ортағасырлық әйелдер қозғалысын зерттеуші, 17 ғасырда архиепископ Матиас Ховий қолдауымен пайда болған Бегина қозғалысының екінші толқынын айтады. Оның қызметіне Мехелендегі Ірі Бегиналарды жақсартуға көмектесу кірді. Рабер екінші қозғалыстың нақты аяқталуы болмағанын мәлімдейді. Ол АҚШ-тағы Дороти Дей, Әйелі Ұрсула қоғамы және Франсиска Эрнандестің бастамасымен құрылған әйелдер қауымдастығы сияқты католиктік мирян қозғалыстарын 20 ғасырда Бегиналардың жалғасы ретінде қарастыруға болатынын ұсынады. Рабердің пікірінше, 12 ғасырдағы Бегиналардың әлеуметтік және экономикалық күштерге берген жауабы қазіргі жағдайларға сай модельді ұсынады: экономикалық белгісіздік немесе одан да нашар жағдай, халықтың ішінде жалғыз әйелдердің үлесінің артуы және тұрғын үй құнының төмендеуі салдарынан байлықты жоғалту. Ол Калифорниядағы «Американдық Бегиналар» тобын Бегина қозғалысының қайта жандануының мысалы ретінде келтіреді, бірақ олардың айқын, бірақ міндетті түрде мәселе тудырмайтын айырмашылықтары бар. Соңғы онжылдықтарда Германияда жаңа Бегина қозғалысы пайда болды. Жақында Ванкуверде (Британдық Колумбия, Канада) «Мейірімді Бегиналар» құрылды. Бұл – рухани қауымдастық тамырлары бар, білімді католик әйелдерінен құралған үшінші тәртіп. Олардың қызметтері – игі амалдар жасау, тыныш ойлармен шұғылдану және рухани құндылықтарын өмірге енгізу.
Writer Jean Hughes Raber, a student of medieval women's movements, posited a second wave of the Beguine movement, which occurred in the 17th century, when it was supported by Archbishop Mathias Hovius. His involvement included helping improve the Great Beguines at Mechelen. Raber says there was no clear end to the Second Movement. She suggests that Catholic lay movements, such as those of Dorothy Day in the United States, the Company of St. Ursula and communities of women initiated by Francisca Hernandez, can be seen as extensions of the Beguines into the 20th century. Raber suggests the Beguines' response to social and economic forces in the 12th century offers a model that can meet current conditions: economic uncertainty or worse, single women comprising a larger section of the population, and loss of wealth in the form of deflated values of housing. She cites a California based group, the American Beguines, as an example of the revival of the Beguine Movement, with notable but not necessarily problematic differences. In recent decades, a new Beguine movement has arisen in Germany. Recently, the Beguines of Mercy were founded in Vancouver, British Columbia, Canada. It is a contemplative third order of educated Catholic women whose roots are in spiritual community. Their affiliations are good works, quiet contemplation, and living out their spiritual values.
Белгілі бегиндар
Қазіргі әдебиетте қозғалыстың белгілі өкілдері болған бегиналардың арасында: Кристина фон Стоммельн, Дюселин Динье, Хадевич, Маргарита Порете, Мари д'Ойни және Магдебургтік Мехтильд есімдері аталады. Заманауи бегиналар қатарында Марселла Паттин және, мүмкін, Дороти Дэй бар.
Among Beguines who have become well known representatives of the movement in contemporary literature are: Christina von Stommeln, Douceline of Digne, Hadewijch, Marguerite Porete, Marie d'Oignies, and Mechthild of Magdeburg. Modern Beguines include Marcella Pattyn, and perhaps Dorothy Day.
Қайыршылар (жақындар)
Кеңінен тараған діни жаңару бегиндерге жақын бірнеше ерлер қоғамдарын тудырды. Олардың ішінде бегардтар ең көп санымен және ең маңыздысы болды.
A widespread religious revival inspired several societies for men which were kindred to the Beguines. Of these, the Beghards were the most numerous and the most important.
Мүшелік
Бегардтар – дінге бейтарап адамдар болатын, бегиндар сияқты, олар ешқандай уәделермен байланысты болған жоқ, олар сақтаған өмірлік ереже біркелкі болған жоқ, және әр қауымның мүшелері тек өздерінің жергілікті басшыларына ғана бағынатын. Олар жеке меншікке ие болған жоқ; әр монастырьдың ағайындары ортақ қоржылға ие болды, бір шатыр астында бірге тұрып, бір үстел басында тамақтанды. Олардың көпшілігі – тоқымашылар, бояушылар және жүн жуушылар сияқты қарапайым текті адамдар еді, қалалық қолөнершілердің гильдияларымен тығыз байланыста болды. Мысалы, Брюссельдегі Бегардтар қауымына тоқымашылар гильдиясының мүшесі болған ер адам ғана қабылданатын. Бегардтар көбінесе бақытқа қанағаттанбаған адамдар – достарынан аман қалған, немесе қайғылы оқиғалар отбасылық байланыстарын үзіп жіберген, денсаулығы нашарлаған немесе жасы ұлғайған, немесе жазабас оқиғаға ұшырағандықтан өздерін-өздері ұстай алмайтын адамдар еді. Егер "орта ғасырлық Нидерланд қалалары әйелдер мәселесін бегинаж арқылы шешкен болса", Бегардтар қауымдастықтарының өсуі шаршаған жұмысшы еркектерге пана берді. Адамдар ең алдымен рухани дүниесін жетілдіру үшін бірікті. Өз құтқарылу жолын іздегенде, олар көршілерін де еске алатын және қолөнершілер гильдияларымен байланыста болғандықтан, діни өмірге әсер етті. Олар 200 жылдан астам уақыт бойы Нидерланд қалалары мен ауылдарының діни көзқарасын қалыптастырды, әсіресе шаруалар үшін.
The Beghards were all laymen and, like the Beguines, they were not bound by vows, the rule of life which they observed was not uniform, and the members of each community were subject only to their own local superiors. They held no private property; the brethren of each cloister had a common purse, dwelt together under one roof and ate at the same board. They were for the most part men of humble origin—like weavers, dyers, and fullers—who were closely connected with the city craft guilds. For example, no man could be admitted to the Beghards' community at Brussels unless he were a member of the Weavers' Company. The Beghards were often men to whom fortune had not been kind—men who had outlived their friends, or whose family ties had been broken by some untoward event and who, by reason of failing health or advancing years, or perhaps on account of some accident, were unable to stand alone. If "the medieval towns of the Netherlands found in the Beguinage a solution of their feminine question", the growth of the Beghard communities provided a place for the worn out working man. The men had banded together in the first place to build up the inner man. While working out their own salvation, they remained mindful of their neighbors and, thanks to their connection with the craft guilds, they influenced the religious life. They are credited with shaping the religious opinion of the cities and towns of the Netherlands for more than 200 years, especially for the peasant.
Чиркенеге қатысты
Діни билік бегиндердің еретикалық ұмтылыстары бар деп сенді және кейде оларға тәртіптік шаралар қолдануға тырысты. Фрицлар (1259), Майнц (1261) және Эйхштатт (1282) синодтары оларға қарсы шаралар қабылдады, ал Безиер синоды (1299) оларды "жанама қолдаусыз" деп таныды. Олар Вьенн кеңесінде (1312) айыпталып, бірақ бұл үкімді папа Иоанн XXII (1321) жеңілдетіп, бегиндерге реформадан кейін бұрынғы тіршілік салтын қайта бастауға рұқсат берді. Бегардтар одан да жақтырмас болды; 14 ғасырда оларды Әулие Тақ, епископтар (әсіресе Германияда) және Инквизиция бірнеше рет айыптады. Католик энциклопедиясында жазған Эрнест Гиллиат Смит бегардтардың арасында иманды және ізгі адамдар болғанын айтады. Олардың қорғанында папа Григорий XI (1374–77) және папа Бонифаций IX (1394) Германия мен Нидерланды епископтарына хаттар жолдады. Квиетизм доктринасы осы қауым мүшелерінің көзқарасына ұқсас деп саналады.
Religious authorities believed the Beguines had heretical tendencies and sometimes tried to bring disciplinary measures against them. The Synods of Fritzlar (1259), Mainz (1261), and Eichstätt (1282) brought measures against them and they were forbidden as "having no approbation" by the Synod of Béziers (1299). They were condemned by the Council of Vienne (1312), but this sentence was mitigated by Pope John XXII (1321), who permitted the Beguines to resume their mode of life after reform. The Beghards were more obstinate; during the 14th century, they were repeatedly condemned by the Holy See, the bishops (notably in Germany) and the Inquisition. Ernest Gilliat Smith, writing in the Catholic Encyclopedia said that men of faith and piety were found among the Beghards. In their behalf, Pope Gregory XI (1374–77) and Pope Boniface IX (1394) addressed Bulls to the bishops of Germany and the Netherlands. The doctrine of Quietism is believed to resemble the stance of these community members.
Қазіргі заманғы құлдырау
Орта ғасырдың соңына таман Бегхард қауымдастықтары төмендеп кетті. Олардың саны тоқыма саудасының азаюымен кеміп, ол өнеркәсіп тоқтағанда бірте-бірте жойылды. Фландрия мен Валонияда осындай ортағасырлық негіздердің ең көп саны 94 болды, бірақ 1734 жылы олар 34-ке дейін азайды. Рим папасы Григорий XVI 1832 жылғы "Мирари вос" энцикликасында оларды сынап айтты. 1856 жылы 20 негіз қалған еді.
Before the close of the Middle Ages, Beghard communities were in decline. Their numbers diminished with the waning of the textile trade and, when that industry died, gradually dwindled away. The highest number of such medieval foundations in Flanders and Wallonia was 94, but in 1734 they had been reduced to just 34. Pope Gregory XVI referred to them critically in his 1832 encyclical letter Mirari vos. There were 20 remaining foundations in 1856.
Әдебиеттік сілтемелер
Джойс Холлидейдің 2020 жылғы "От бағанасы" романы Маргарита Пореттенің жазбаларына негізделген бегиналар туралы ойдан шығарылған әңгімені ұсынады. Лоренс Стерннің көп томдық "Тристрам Шэндидің өмірі мен пікірлері" (1759–1767) романында, оның кейіпкері капрал Трим бегинаны сипаттайды. Шарлотта Бронтенің 1853 жылғы "Вильетта" романында бегиналар мен бегинаж 17-тарауда, "Ла Террас" деген атаумен еске алынады. Франсуаза Малле Жорристің тұңғыш романы – "Le rempart des Béguines" (1952; 2006 жылы жаңа ағылшын тіліндегі аудармада "The Illusionist" деп жарияланды). Романның атауы – Герс қалашығының буржуазиялық қоғамынан бөлек тұратын куртизан Тамараның тұратын көшесінің аты. Сибил Дана Рейнольдстың 2012 жылғы "Мерке мен бал" романы (2022 жылы қайта қаралып, қайта басылды) ортағасырлық Франциядағы Бель-Кьордың әпкелері – бегиналар тобының қиялданған тарихы мен саяхатын баяндайды. Умберто Эконың 1980 жылғы "Розаның аты" романында (1983 жылы ағылшын тілінде) Инквизиция қудалаған еретикалық қозғалыстардың ішінде Бегардтар жиі еске алынады. Бернард Корнвеллдің 2003 жылғы "Еретик" романында бас кейіпкер Томас Хоктон құтқарып алған, сотталған бегина еретігі Геннивье кейіпкері бар. Карен Мейтлендтің 2009 жылғы "Сыртқы құс өлтірушілер" романында 14 ғасырдың басындағы Улевик ауылындағы бегиналар тобы бейнеленген. Кен Фоллетт өзінің 2012 жылғы "Бүкіл әлем" романында Нидерландыдағы бегиналардың өмірін айтады. Хельга Жилен 2019 жылғы Лёвендегі Үлкен Бегинажға жасаған виртуалды турында бегиналар мен монахтар арасындағы айырмашылықты түсіндіреді. Жан де Мённың ескі француз әдебиетінің 13 ғасырлық классикасы "Роман де ла Роза" романының 53-тарауында, аллегориялық қарсыласы Жалған Көрініс бегиналарды "қалайшақтарға жат емес, себебі шындығында олар алыстан иіс шығарады" деп сипаттайды, сондай-ақ олар "жаман бүлінген шорталар" және "жаман сандал аяқ киім" киеді дейді.
Joyce Hollyday's 2020 novel Pillar of Fire offers a fictionalized account of Beguines based in part on the writing of Marguerite Porete. In his multi volume novel The Life and Opinions of Tristram Shandy, Gentleman (1759–1767), Laurence Sterne has his character Corporal Trim describe a Beguine. In Charlotte Brontë's 1853 novel Villette, Beguines and a beguinage are mentioned in Chapter 17, "La Terrasse". Françoise Mallet Joris's first novel was Le rempart des Béguines (1952; published in 2006 in a new English translation as The Illusionist). The title is the name of the street where Tamara, a courtesan, lives apart from the bourgeois society of Gers, a fictional Flemish town. The 2012 novel Ink & Honey (revised and reissued 2022) by Sibyl Dana Reynolds, tells the fictional story and journey of a group of beguines, the sisters of Belle Coeur, set in medieval France. In Umberto Eco's 1980 novel The Name of the Rose (1983 in English), the Beghards are frequently mentioned among the heretical movements which the Inquisition is persecuting. Bernard Cornwell in his 2003 novel Heretic has a character, Genevieve, who is a condemned Beguine heretic rescued by the main character, Thomas of Hookton. Karen Maitland in her 2009 novel The Owl Killers portrays a group of Beguines in the fictional early 14th century English village of Ulewic. Ken Follett in his 2012 novel World Without End mentions the life of Beguines in the Netherlands. Helga Gielen in her 2019 virtual tour in the Grand Beguinage of Leuven explains the difference between Beguines and nuns. In chapter 53 of Jean de Meun's 13th classic of Old French literature, Roman de la Rose, the Beguines are described by the allegorical antagonist False Seeming are described as "to which vermin are no strangers, for in truth from far they're odorous" who wear "foul crumpled hose" and "ugly sandalled shoes".