Кіріспе
Бұрынғы Рим-католик монахтар ордені
Селестиндер – 1244 жылы құрылған, бенедиктиндердің бір тармағы болған Рим-католик монахтар ордені. Орденнің жаңа ережесі қабылданған кезде олар Сент-Дамианоның шөлге кеткендері немесе Морониттер (немесе Муррониттер) деп аталды. Олардың негізін қалаушы Петр Морон (Пьетро Мурроне) Селестин V ретінде Папа сайланғаннан кейін ғана Селестин атауын алды. Соңғы монастырь 1785 жылы жабылды.
Негізін қалау
Пьетро Мороненің қасиетті өмірі мен Сульмона маңындағы Маджелла тауындағы жалғыздығында атқарған аскетикалық амалдары көптеген келушілерді қызықтырды, олардың көпшілігі оның өмір салтын бөлісу үшін қалуға ниет білдірді. Олар қасиетті уақытшының тұрған жерінде шағын монастырь салды, бірақ олардың өмірін бөлісуге келгендерді орналастыру үшін ол тым кішкентай болып шықты. Олардың негізін қалаушысы Петр Моронский (кейіннен папа Селестин V) сол аймақта тағы бірнеше шағын ораториялар салдырды. Шамамен 1254 жылы Петр Моронский орденге өзінің тәжірибесіне сәйкес жасалған ереже берді. 1264 жылы жаңа ұйым IV Урбанның бекітуімен Бенедиктиндердің бір тармағы ретінде мойындалды. Орденнің басқаруы Клюни үлгісімен жүзеге асырылды, яғни барлық монастырлар Сульмонадағы Киелі Рух аббаттығына бағынышты болды, ал осы тәуелді үйлер провинцияларға бөлінді. Селестиндердің Италияда тоқсан алты, Францияда жиырма бір және Германияда бірнеше үйлері болды. Кейіннен француз Селестиндері, итальяндық жоғары лауазымды тұлғалардың және 1427 жылы папа Мартин V-тің келісімімен, өздері үшін жаңа конституциялар жасау құқығын алды, олар 17 ғасырда провинциялық басқосуда 1667 жылы қабылданған бірқатар ережелерде жүзеге асырылды. Ол кезде француз қауымы жиырма бір монастырьдан тұрды, оның бас кеңсесі Париж болды және оны генералдың өкілеттігімен провинциал басқарды. Пауль V орденге елеулі көмек көрсетті. Орден 18 ғасырда жойылды.
The administration of the order was carried on somewhat after the pattern of Cluny, that is all monasteries were subject to the Abbey of the Holy Ghost at Sulmona, and these dependent houses were divided into provinces. The Celestines had ninety six houses in Italy, twenty one in France, and a few in Germany. Subsequently, the French Celestines, with the consent of the Italian superiors of the order, and of Pope Martin V in 1427, obtained the privilege of making new constitutions for themselves, which they did in the 17th century in a series of regulations accepted by the provincial chapter in 1667. At that time the French congregation of the order was composed of twenty one monasteries, the head of which was that of Paris, and was governed by a Provincial with the authority of General. Paul V was a notable benefactor of the order. The order became extinct in the eighteenth century.
Тапсырманың сипаттамасы
Олардың ерекше конституциясына сәйкес, Селестиндер таңғы сағат екіде хорға жиналып таңғы құлшылықты оқуға міндетті болды және ауру жағдайынан басқа ет жеуден мүлдем бас тартуға тиіс болды. Олардың ордені ораза ұстауға қатысты көптеген ерекше ережелерді қамтиды, бірақ олар ұқсас қауымдардың ережелерінен кем қатаң, алайда ескі Бенедиктин ережесінен әлдеқайда қатаң болды. Олардың әртүрлі күндердегі әртүрлі дәрежедегі оразаға қатысты егжей-тегжейлі нұсқауларын оқығанда, осы ережелерді жасаушылардың басты мақсаты – аскетикалық өмір салтын қамтамасыз ету екендігіне көз жеткізуге болады. Селестиндер ақ жүннен тігілген сотуна киіп, зығыр лентамен белдеп, сол түсті былғары белбеу, денеге тігілмеген скапуляр және қара қалпақ таққан. Оларға сержанттан басқа кездесуге рұқсат етілмеді. Қысқасы, олардың киімдері цистерциандардың киімдеріне өте ұқсас болды. Алайда, ордендегі дәстүр бойынша, негізін қалаушының заманында олар қалың қоңыр матадан киім киген. Сан-Пьетро шіркеуі мен Монториодағы монастырь бастапқыда Римдегі Селестиндерге тиесілі болды; бірақ олар Францискандарға орын беру үшін Сикст IV-тің бұйрығымен шығарылып, Пападан Верчеллидің Сент-Евсевий шіркеуі мен жанындағы сарайды монастырь ретінде алмастырды.