Антон Брукнердің №7 симфониясы – E мажордағы ең танымал шығармасы. 1881-83 ж. жазылып, 1885 ж. өңделген. Бавариялық Людвиг II-ге арналған. Симфония, музыка.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Антон Брукнердің симфониясы
Symphony by Anton Bruckner
Антон Брукнердің E мажорлы, WAB 107 нөміріндегі 7-ші симфониясы композитордың ең танымал симфонияларының бірі. Ол 1881 және 1883 жылдар аралығында жазылып, 1885 жылы қайта жөнделген. Бұл симфония Баварияның Людвиг II-ге арналған. 1884 жылдың 30 желтоқсанында Лейпцигтегі опера театрында Артур Никиш пен Гевандхаус оркестрінің орындауында өткен премьера Брукнерге өміріндегі ең үлкен жетістікті сыйлады. Симфония кейде «Лирикалық» деп аталады, бірақ бұл атау композитордың өзі бергені емес және көбінесе қолданылмайды. BBC Music Magazine журналының 2018 жылғы «Барлық уақыттағы 20 ең ұлы симфония» мақаласында бұл симфония 20-шы орынға қойылды. Брукнер 8-ші симфониясымен де 13-ші орынды иеленеді.
Anton Bruckner's Symphony No. 7 in E major, WAB 107, is one of the composer's best known symphonies. It was written between 1881 and 1883 and was revised in 1885. It is dedicated to Ludwig II of Bavaria. The premiere, given under Arthur Nikisch and the Gewandhaus Orchestra in the opera house at Leipzig on 30 December 1884, brought Bruckner the greatest success he had known in his life. The symphony is sometimes referred to as the "Lyric", though the appellation is not the composer's own, and is seldom used. In the 2018 article "The 20 Greatest Symphonies of all time" from BBC Music Magazine, this symphony is placed at the 20th position. Bruckner also holds the 13th place with Symphony No. 8.
1883 жылғы нұсқа
Бұл – шығарманың тұңғыш қойылымында орындалған нұсқасы. Ол қазірде тек бір қолжазба түрінде сақталған, онда Брукнер мен басқалардың кейінгі түзетулері де бар. Сондықтан осы нұсқаның нақты мазмұны белгісіз және ол жарияланбаған.
This was the version performed at the work's premiere. It survives only in one autograph copy which includes later changes by Bruckner and others, so the exact contents of this version are lost and it is unpublished.
Гутман басылымы (1885 жылы жарық көрген)
Кейбір өзгерістер 1884 жылғы премьерадан кейін, бірақ 1885 жылы Гутманның алғашқы жариялануынан бұрын енгізілді. Никиш, Франц Шалк және Фердинанд Лёвтің осы басылымға зор ықпал еткені қабылданған, бірақ Брукнердің осы өзгерістерге қаншалықты рұқсат бергені туралы пікірталас жүріп жатыр. Бұл өзгерістер көбінесе темп пен оркестрлеуге қатысты.
Some changes were made after the 1884 premiere but before the first publication by Gutmann in 1885. It is widely accepted that Nikisch, Franz Schalk and Ferdinand Löwe had significant influence over this edition, but there is some debate over the extent to which these changes were authorized by Bruckner. These changes mostly affect tempo and orchestration.
Хаас басылымы (1944 жылы жарық көрген)
Роберт Хаас Брукнердің симфонияның бастапқы ойын қалпына келтіру үшін Никиш, Шалк және Лёвтің әсерін жоюға тырысты. Хаас 1883 жылғы қолжазбадан (автографтан) бірнеше материалдарды пайдаланды, бірақ бұл қолжазбада кейінірек енгізілген өзгерістер де болғандықтан, оның көптеген жұмысы болжамға негізделді. Хаас нұсқасының ең айқын ерекшелігі – баяу бөлімде домбыралардың, үшбұрыштың және барабандардың (тимпандардың) болмауы: Хаас Брукнердің соққы аспаптарын алып тастауға шешім қабылдағанын айтты, бірақ ғалымдар бұл мәлімдемені "сенімсіз" деп бағалайды.
Robert Haas attempted to remove the influence of Nikisch, Schalk and Löwe in order to retrieve Bruckner's original conception of the symphony. Haas used some material from the 1883 autograph but because this autograph also includes later changes much of his work was the product of conjecture. The most prominent feature of Haas's edition is the absence of cymbals, triangle and timpani in the slow movement: Haas asserted that Bruckner decided to omit the percussion, a claim scholar fr deems "implausible".
Новак басылымы (1954 жылы жарық көрген)
Леопольд Новак 1885 жылғы Гутман басылымындағы көптеген өзгерістерді, соның ішінде соқпалы аспаптарды сақтап қалды. Ол Гутманнан алынған темп өзгертулерін қайта басып шығарды, бірақ оларды жақша ішіне қойды. Бұл басылымның кейбір орындалуларында баяу бөлімнің кульминациялық нүктесіндегі цимбалдың дыбысы болмайды, бірақ ол нотаға жазылған.
Leopold Nowak kept most of the changes in the 1885 Gutmann edition, including the percussion. He reprinted the tempo modifications from Gutmann but placed them in brackets. Some performances of this edition omit the cymbal crash at the climax of the slow movement, but it is included in the printed score.
Кохр басылымы (2015 жылы жарық көрді)
Бенджамин Гуннар Корс 2015 жылы Антон Брукнердің Urtext Gesamtausgabe жинағының тағы бір басылымын жарыққа шығарды.
Another edition has been issued by Benjamin Gunnar Cohrs for the Anton Bruckner Urtext Gesamtausgabe in 2015.
1921 жылғы камералық құрылым
Осы симфонияның камералық ансамбльге арналған (екі скрипкадан, виоладан, виолончельден, бас, кларнеттен, валторнадан, төрт қолды фортепианодан және гармониядан тұратын) нұсқасы 1921 жылы Арнольд Шенбергтің студенттері мен жақындары Венадағы "Жеке музыкалық орындаулар қоғамы" үшін дайындалды: Ханс Эйслер (1-ші және 3-ші бөлімдер), Эрвин Штайн (2-ші бөлім), және Карл Ранкл (4-ші бөлім). Қоғам ән орындалуға үлкермес бұрын таратылды, және ол 60 жылдан астам уақыттан кейін ғана алғаш рет таныстырылды.
An arrangement of this symphony for chamber ensemble (consisting of 2 violins, viola, cello, bass, clarinet, horn, piano 4 hands, and harmonium) was prepared in 1921 by students and associates of Arnold Schoenberg, for the Viennese "Society for Private Musical Performances": Hanns Eisler (1st and 3rd movements), Erwin Stein (2nd mvt. ), and Karl Rankl (4th mvt.). The Society folded before the arrangement could be performed, and it was not premiered until more than 60 years later.
Дискография
Бірінші коммерциялық жазбаны Оскар Фрид 1924 жылы Берлин мемлекеттік опера оркестрімен Polydor үшін жасады. Төртінші симфониямен қатар, жетінші симфония Брукнердің концерт залында да, жазбада да ең танымал туындысы. Герберт фон Караянның 1885 жылғы нотаның Хаас басылымындағы Вена филармониясымен жасаған соңғы жазбасы, 23 сәуір 1989 жылы, өмірінен үш ай бұрын, Deutsche Grammophon лейблінде, Норман Лебрехттың 100 ең жақсы жазбалар тізімінде 80-орынды иеленді және оның бұрынғы Берлиндегі жазбасына қарағанда "адамгершілікке жақын және нәзік" деп сипатталды. 1999 жылы Курт Сандерлингтің жазбасын қарап, сыншы Дэвид Хурвиц Брукнердің жетінші симфониясының эталондық жазбалары ретінде 1976 жылғы Юген Йохум, 1978 жылғы Бернард Хайтинк, 1989 жылғы Караян және 1999 жылғы Гюнтер Вандтың жазбаларын атады. Стивен Джонсон Карл Бёмнің Вена филармониясымен жасаған жазбасын жоғары бағалайды, Бёмнің "формальды түсінікті айқындығымен, фразеологияға ағынды, икемді көзқараспен теңестіре білетінін" айтады. Қазіргі заманғы жазбалардың көпшілігі скрипкалар үшін вибрато қолданады, бірақ Роджер Норрингтонның Radio Sinfonieorchester Stuttgart des SWR оркестрімен жасаған жазбасы ерекше жағдай. 2014 жылдың желтоқсанында BBC Radio 3 арнасында Джон Дедтридж Бернард Хайтинктің 1966 жылғы Концертгебуу жазбасын "Кітапхана құру" сериясындағы "Бірінші таңдау" ретінде таңдады. (Вилгельм Фуртванглердің 1949 жылы Берлин филармониясымен жасаған жазбасы ең жоғары "тарихи" ұсыныс ретінде таңдалды.) Камералық аранжировканы, басқалармен қатар, Томас Кристиан ансамблі жазды, бұл бір сыншыға "Брукнер симфониясын орындау үшін, қаншалықты жақсы болса да, он музыканттан астам адам қажет екенін" дәлелдеді.
The first commercial recording was made by Oskar Fried with the Berlin State Opera Orchestra in 1924 for Polydor. Along with Symphony No. 4, the Seventh is the most popular Bruckner symphony both in the concert hall and on record. Herbert von Karajan's last recording with the Vienna Philharmonic, 23 April 1989, three months before his death, on the Deutsche Grammophon label, of the Haas edition of the 1885 score, has been singled out by Norman Lebrecht as #80 in his list of the 100 best recordings, and described as "more human and vulnerable" than his earlier Berlin recording. In reviewing the 1999 recording by Kurt Sanderling, the critic David Hurwitz listed as reference (benchmark) recordings of Bruckner's Seventh those by Eugen Jochum in 1976, Bernard Haitink in 1978, Karajan in 1989, and Günter Wand in 1999. Stephen Johnson prefers Karl Böhm's recording with the Vienna Philharmonic, saying that Böhm balances "clear sighted formal understanding with a more fluid, supple approach to phrasing." The vast majority of modern recordings use vibrato for the strings, with Roger Norrington's recording with the Radio Sinfonieorchester Stuttgart des SWR being a notable exception. On BBC Radio 3 in December 2014, John Deathridge selected Bernard Haitink's Concertgebouw recording from 1966 as the 'First Choice' in the 'Building a Library' series. (Wilhelm Furtwangler's 1949 recording with the Berlin Philharmonic was chosen as the top 'Historic' recommendation.) The chamber arrangement has been recorded, by among others, the Thomas Christian Ensemble, proving to one reviewer "beyond doubt that it simply takes more than 10 musicians, no matter how good they are, to play a Bruckner symphony."