Тэд Уильям Лоусон: «Токиоға 30 секундте» атты әскери мемуарының авторы, Дулиттл рейдіне қатысушы, АҚШ Әуе күштерінің батыр офицері. Кітап фильмге де түсірілді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ Әскери-әуе күштері офицері, АҚШ Әскери-әуе күштерінің ұшқышы және жазушысы Тед Уильям Лоусон (7 наурыз, 1917 – 19 қаңтар, 1992) 1942 жылы Токиоға жасалған Дулиттл рейдіне қатысқандығы туралы "Токио үстінде отыз секунд" атты естелік кітабының авторы ретінде танымал. Бұл кітап кейіннен Спенсер Трейси, Ван Джонсон және Роберт Митчемнің қатысуымен 1944 жылы сол атпен фильмге бейімделді.
United States Army Air Forces officer
the U. S Air Force pilot and author
Major Ted William Lawson (March 7, 1917 – January 19, 1992) was an American officer in the United States Army Air Forces, who is known as the author of Thirty Seconds Over Tokyo, a memoir of his participation in the Doolittle Raid on Tokyo in 1942. The book was subsequently adapted into the 1944 film of the same name starring Spencer Tracy, Van Johnson and Robert Mitchum.
Ерте өмір
Лоусон Калифорния штатының Аламеда қаласында дүниеге келді және 1937–1938 жылдары Лос-Анджелес қалалық колледжінде оқыды. 1940 жылдың наурыз айында ол АҚШ Әуе күштеріне авиация курсанты ретінде қабылданып, күндіз авиациялық инженерлік мамандығын оқып, түнде «Дуглас» ұшақ компаниясының жобалау бөлімінде жұмыс істеді. Санта-Мариядағы Ханкок әуежайында негізгі ұшу сабақтарынан кейін Лоусон Рэндольф әуежайында бастапқы ұшу және Келли әуежайында кеңейтілген оқудан өтті, 1940 жылдың 15 қарашасында ұшқыш диплом мен екінші лейтенант шенін алды. Лоусон Вашингтон штатындағы МакКорд әуежайында орналасқан 17-ші бомбалау тобының 95-ші бомбалау эскадрильясына тағайындалды. Ол B-18 Bolo орта бомбардировщиктерінде екінші ұшқыш ретінде тағайындалды және «Дуглас» B-23 Dragon ұшағында тәжірибе жинады. 1941 жылдың ақпанында ол бірінші ұшқыш болды, ал екі айдан кейін топ әуе корпусындағы бірлікке тағайындалған алғашқы жаңа орта бомбардировщиктердің бірі – жеті B-25 Mitchell ұшағын алды. Оның эскадрильясы МакКордта орналасқан кезде, Лоусон 1941 жылдың 5 қыркүйегінде Спокан қаласында студент кезінде танысқан LACC кітапханашысы Эллен Арлин Рейнольдсқа үйленді. Салтанатта оның куәгері эскадрильялық әріптесі, лейтенант Роберт М. Грей болды, ол кейіннен Дулиттл рейдіне қатысқан ұшқыш еді.
Lawson was born in Alameda, California, and attended Los Angeles City College in 1937–1938. He joined the U. S. Army Air Corps as an aviation cadet in March 1940 while a student studying aeronautical engineering by day and working nights in the drafting department of Douglas Aircraft Company. After basic flight instruction at Hancock Field, Santa Maria, California, Lawson attended primary flying training at Randolph Field and advanced training at Kelly Field, receiving his pilot's wings and commission as a second lieutenant on 15 November 1940. Lawson was assigned to the 95th Bomb Squadron, 17th Bomb Group (Medium) at McChord Field, Washington. He was assigned as a co pilot flying B 18 Bolo medium bombers and checked out in the Douglas B 23 Dragon. He became a first pilot in February 1941 and two months later the group received seven B 25 Mitchells, the first of the new medium bombers to be assigned to a unit in the Air Corps. While his squadron was based at McChord, Lawson married Ellen Arlene Reynolds, a librarian at LACC he had met while a student, in Spokane on 5 September 1941. His best man at the ceremony was squadron mate Lt. Robert M. Gray, who would be a fellow pilot on the Doolittle Raid.
Екінші дүниежүзілік соғыс
1941 жылдың басында Лоусон, ол кезде бірінші лейтенант, Орегон штатының Пендлтон қаласынан 17-ші бомбалау тобымен бірге су асты кемелеріне қарсы патрульдік рейстерді орындап жүрген. Армия Әуе күштерінің B-25 Mitchell бомбалаушысын алған алғашқы тобы болғандықтан, 17-ші топтағы ұшқыштардың тәжірибесі мол болды. Сондықтан, олар Орегоннан Оңтүстік Каролина штатының Колумбия қаласындағы Лексингтон округі әскери әуе базасына жіберілді. Топ 9 ақпанда ресми түрде Колумбияға көшірілді, онда оның жауынгерлік экипаждарына «өте қауіпті», бірақ нақтыланбаған миссияға ерікті болу мүмкіндігі ұсынылды. 17 ақпанда топ 8-ші Әуе күшінен бөлінді. Лейтенант Лоусон, сол кездегі подполковник Джимми Дулиттл басқаратын, 16 авианосецтен ұшырылған B-25 Mitchell бомбалаушыларымен Токио және басқа бірнеше қалаларды бомбалау миссиясына ерікті болып қабылданды. Бұл Перл-Харбор шабуылынан кейін Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Жапонияның материгіне жасалған алғашқы әуе шабуылы болды. Ол рейсте ұшқан ұшаққа «Жарылған үйрек» (AAF сериялық нөмірі 40-2261) деген лақап ат қойылды. Лоусонның өзінің кітабында айтуынша, ұшақтың есімділігі ұшақ ұшып келе жатқанда, қону кезінде ұшақтың құйрығы жерге тиюінен туындаған шағын оқу апатынан пайда болған. Біраз уақыттан кейін Лоусон фюзеляжда «жарылған үйрек» деп жазылғанын көреді. Ол B-25 пулеметшісі, сержант Роджер Лавлейс шабыттандырып, Дональд Дақтың қанаттары сынған, мойынында ұшқыш құлаққаптары бар карикатурасын жасады. Жапониядағы нысаналарын бомбалаудан кейін, жоспарланғаннан 275 шақырымға қашықтатып, барлық бомбалаушылар жапондық емес Қытайдағы қалпына келтіру әуежайларына жетпей отын таусылды. Лоусон мен оның экипажының B-25 ұшағы, қатты дауыл кезінде жағажайға қонуға тырысқанда қозғалтқыштары істен шығып, Нантиен аралының жағалауына құлады. Лоусон мен оның орынбасар ұшқышы B-25-тің алдыңғы әйнегінен шығып кетті, Лоусон сол аяғының күрделі сынығын, сол қол білегінің жаралануын және бетке ауыр жарақаттар алды. Экипаждың барлық бес мүшесі апаттан аман қалды, бірақ ұшу инженері/пулеметші Дэвид Дж. Тэтчерден басқалары ауыр жарақат алды. Бомбалаушы Роберт Кливэр АҚШ-қа қайтарылды, бірақ 1942 жылдың қарашасында тағы бір ұшақ апатында қаза тапты. Лоусонды достық қытайлықтар арқылы Қытайдың бірнеше провинциясына жапондық әскерлер оның экипажының ізін іздеуден қашу үшін тасымалдады. Осыдан кейін, миссияның ұшу хирургі, лейтенант Томас Р. Уайт, Лоусонның жұқтырған аяғын ампутациялады. Ол лейтенант Дональд Смит экипажында пулеметші болып миссияға қатысуға ерікті болған еді. Апатқа ұшыраған бомбалаушының мұрын бөлігіндегі «Жарылған үйрек» суретін жапондықтар құтқарып алып, Токиода көрмеге қойды.
In early 1941, Lawson, then a First Lieutenant, was flying antisubmarine patrols with the 17th Bombardment Group out of Pendleton, Oregon. As the first Army Air Corps group to receive the B 25 Mitchell, the 17th BG had the most experienced pilots and so was ordered from Oregon to Lexington County Army Air Base at Columbia, South Carolina, ostensibly to fly similar patrols off the East Coast of the United States but in actuality to prepare for the mission against Japan. The group officially transferred effective 9 February to Columbia, where its combat crews were offered the opportunity to volunteer for an "extremely hazardous" but unspecified mission. On 17 February the group was detached from the Eighth Air Force. Lieutenant Lawson was accepted as a volunteer for the mission, led by then Lieutenant Colonel Jimmy Doolittle to bomb Tokyo and several other cities with 16 carrier launched B 25 Mitchell bombers from aboard Hornet. This became the first air raid on mainland Japan during World War II, following the Pearl Harbor attack. The aircraft that he flew on the raid was nicknamed "The Ruptured Duck" (AAF serial 40 2261). According to Lawson in his book, the plane's unusual name evolved from a minor training accident where the aircraft tail scraped the ground on take off. Soon after, Lawson found someone had written "ruptured duck" in chalk on the fuselage. Inspired, he had B 25 gunner Cpl. Rodger Lovelace create the now famous caricature of Donald Duck with crutches and wearing pilot's headphones. Launching the mission 170 miles (275 km) farther out than planned after bombing their targets in Japan, all of the bombers ran out of fuel short of their intended recovery airfields in non Japanese occupied China. Lawson and his crew crashed their B 25 off the coast of the small island of Nantien when its engines failed while trying to land on the beach during a heavy storm. Lawson and his co pilot were both thrown through the windscreen of the B 25, with Lawson suffering a compound fracture of the left leg, a lacerated left bicep, and severe facial injuries in the process. All five crew members survived the crash; however all but flight engineer/gunner David J. Thatcher received serious injuries. Bombardier Robert Clever would be returned to the U. S., only to die in another plane crash in November, 1942. After he was transported by friendly Chinese throughout several provinces in China to evade Japanese troops searching for his crew, Lawson's infected leg was amputated by the mission's flight surgeon, Lt Thomas R. White, who had volunteered to fly the mission as a gunner on the crew of Lt. Donald Smith. The nose art of the crashed bomber, "The Ruptured Duck", was later salvaged by the Japanese and put on display in Tokyo.
Автор
1943 жылдың қаңтар айында Лоусон және газет тілшісі Боб Консидин осы миссия туралы "Токио үстінде отыз секунд" атты кітап жазуға бейімделді. Вашингтондағы Мейфлауэр қонақ үйінде төрт түн мен екі күннің ішінде кітаптың барлық мазмұны дайындалды, алайда кітапты басып шығаруға рұқсат 1943 жылдың сәуірінде Соғыс министрлігі шабуыл туралы ақпаратты жариялағаннан кейін ғана алынды. "Токио үстінде отыз секунд" алғаш рет 1943 жылдың 22 мамырынан 26 маусымына дейін "Collier's" журналының алты санында бөлім-бөлім жарияланды. Сол жылы "Random House" баспасы оны 220 беттік қатты мұқабалы "соғыс жылдарындағы кітап" форматында шығарды. Лос-Анджелес аймағындағы достары арқылы Тед "Metro Goldwyn Mayer" продюсері Сэм Зимбалистпен байланысқа шықты, және фильм 1944 жылы түсірілді, онда Ван Джонсон Лоусон рөлін, ал Спенсер Трейси мен Роберт Митчем басқа рөлдерді ойнады. Фильм үздік арнайы эффекттер номинациясы бойынша "Оскар" сыйлығын жеңіп алды. 2003 жылы "Brassey's" баспасы "Токио үстінде отыз секунд" кітабын көптеген фотосуреттермен және Лоусонның әйелі Элленнің алғы сөзімен қайта басып шығарды.
In January 1943, Lawson and newspaper columnist Bob Considine decided to write a book about the mission, entitled Thirty Seconds Over Tokyo. In four nights and two days in the Mayflower Hotel in Washington, D. C., the entire story was worked out, although approval to publish the book was not given until after information about the raid was released by the War Department in April 1943. Thirty Seconds Over Tokyo first appeared serialized in six issues of Collier's magazine, from May 22 to June 26, 1943. It was also published later that year by Random House in a 220 page hardback "wartime book" format. Through friends in the Los Angeles area, Ted made contact with Metro Goldwyn Mayer producer Sam Zimbalist, and the film was launched in 1944, starring Van Johnson as Lawson, alongside Spencer Tracy and Robert Mitchum. It won an Academy Award for Best Special Effects. In 2003, Brassey's reprinted Thirty Seconds Over Tokyo with more photos and an introduction from Lawson's widow, Ellen.
Кейінгі өмірі
Тірі қалған Дулиттл Рейдерлерінің көпшілігімен бірге Лоусон ақырында АҚШ-қа қайтарылды, және оның жағдайында, жарақат алған аяғының екінші ампутациясы мен төменгі жақ бетінің реконструкциясы, соның ішінде қосымша медициналық көмек алды. Сауығу кезеңінде Лоусон Дулиттлдің барлық рейдтерді бір дәрежеге көтеру туралы ұсынысына сәйкес капитан, ал кейін майор шеніне көтерілді. 1943 жылдың мамыр айынан 1944 жылдың сәуіріне дейін Чилидің Сантьяго қаласында АҚШ Әуе миссиясының байланыс офицері болып қызмет етті. Дене мүкіяттығына байланысты 1945 жылдың 2 ақпанында АҚШ Әскери-әуе күштерінен зейнеткерлікке шықты. Оның наградалары: "Ерекше көзге көрген ұшқыш айқасы", "Пурпур жүрек", "А" классының 1-ші дәрежелі Қытай армиясының, теңіз күштерінің және әуе корпусының медалі. Соғыстан кейін Лоусон Оңтүстік Калифорнияда машина жасау шеберханасының иесі және басқарушысы болды, сондай-ақ Рейнольдс Металз компаниясы мен әскерилер арасында байланыс қызметін атқарды. 1992 жылдың 19 қаңтарында Калифорния штатының Чико қаласындағы үйінде дүние салды және Чико зиратындағы мавзолейге жерленді.
Along with the majority of the surviving Doolittle Raiders, Lawson was eventually repatriated back to the United States, and in his case, for further medical care including a second amputation of his injured leg and reconstruction of his lower face. During his recuperation, Lawson was promoted to captain in accordance with Doolittle's recommendation that all the raiders be promoted one grade, and later to major. He served as Liaison Officer, U. S. Air Mission, Santiago, Chile from May 1943 until April 1944. He was retired from the U. S. Army Air Forces for physical disability on February 2, 1945. His decorations include the Distinguished Flying Cross, Purple Heart, and the Chinese Army, Navy, and Air Corps Medal, Class A, 1st Grade. After the war, Lawson owned and operated a machine shop in Southern California, and also worked for Reynolds Metals as a liaison between the company and the military. He died at his home in Chico, California, on January 19, 1992, and was interred at the Chico Cemetery Mausoleum.
Құрметтер мен сыйлықтар
Форт-Беннингтегі Лоусон әскери әуеайлағы, Джорджия штаты, Тед У. Лоусонның құрметіне ішінара аталған. Алғашқыда ол тек Уолтер Р. Лоусонның (Тедпен туыс емес) есімімен аталған, ол Бірінші дүниежүзілік соғыста "Еңбегі үшін айрықша белгі" орденін алған Армиялық әуе корпусының ұшқышы болған. Бірнеше жыл өткен соң, Екінші дүниежүзілік соғыстағы Дулиттл шабуылынан кейін, Тед У. Лоусонның есімі әуеайлақтағы ескерткішке қосылды. Форд аралында орналасқан Тынық мұхиты авиация мұражайында Дулиттл рейді кезінде Тед Лоусонның ұшағымен бірдей боялған B-25 ұшағының үлгісі қойылған.
Lawson Army Airfield at Fort Benning, Georgia is partially named for Ted W. Lawson. It was originally named only for Walter R. Lawson (no relation to Ted), an Army Air Corps flyer who earned the Distinguished Service Cross in World War I. Several years later, after the Doolittle Raid in World War II, Ted W. Lawson's name was added to the memorial at the field. The Pacific Aviation Museum Pearl Harbor, located on Ford Island, has on display a B 25 done in the livery of Lawson's aircraft from the Doolittle Raid.