Уэсли Ньюкомб Хофельд: Американдық құқықтанушының өмірі мен еңбектері
Wesley Newcomb Hohfeld
Уэсли Хофельд (1879-1918) – американ заңгері, «Негізгі құқықтық ұғымдар» еңбегінің авторы. Әдістемелік мақалалары құқық тарихындағы маңызды орынды иеленеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық заңгер (1879–1918)
American jurist (1879–1918)
Уэсли Ньюкомб Хохфельд (9 тамыз 1879 – 21 қазан 1918) – американдық заңгер. Ол «Құқықтық ережелерге қолданылатын негізгі құқықтық ұғымдар және басқа да заңдық эсселер» (1919) атты маңызды еңбектің авторы. Өмірінің қысқа кезеңінде ол заң саласында бірнеше мақала жариялады. Оның қайтысынан кейін «Негізгі құқықтық ұғымдар» еңбегінің негізі Йель заң журналында (1913 ж.) және (1917 ж.) алғаш жарияланған екі мақаладан құрастырылды. Бұл мақалалар көлемді жариялануға дайындалып, ішінара өңделген болатын. Өңдеу жұмысын аяқтау үшін редакциялық жұмыс жүргізілді, кітап Хохфельдтің қолжазбаларымен және тағы жеті эссесімен бірге жарық көрді. Бұл еңбек құқықтардың мәнін және бостандықтың салдарларын түсінуде маңызды үлес қосады. Хохфельдтің маңыздылығын еске алу үшін Йель университетінде оның атымен кафедра аталды. 2019 жылдан бері бұл кафедраны Гидеон Яффе басқарады, ал одан бұрын 2012 жылы зейнеткерлікке шыққан Жюль Коулман басқарған.
Wesley Newcomb Hohfeld (August 9, 1879 October 21, 1918) was an American jurist. He was the author of the seminal Fundamental Legal Conceptions as Applied in Judicial Reasoning and Other Legal Essays (1919). During his brief life, he published only a handful of law review articles. After his death the material forming the basis of Fundamental Legal Conceptions was derived from two articles first published in the Yale Law Journal (1913) and (1917) that had been partially revised in anticipation of publication in longer form. Editorial work was undertaken to complete the revisions and the book was published with the inclusion of the manuscript notes that Hohfeld had left, plus seven other essays. The work remains a powerful contribution to modern understanding of the nature of rights and the implications of liberty. To reflect Hohfeld's continuing importance, a chair at Yale University is named after him. The chair is currently occupied by Gideon Yaffe as of 2019 and was last held by Jules Coleman, who retired in 2012.
Мансап
Уэсли Ньюкомб Хоффельд 1879 жылы Калифорния штатының Окленд қаласында дүниеге келген. Ол 1901 жылы Берклидегі Калифорния университетін бірінші болып бітіріп, Phi Beta Kappa-ға сайланды. Содан кейін Гарвард заң мектебіне түсіп, онда Гарвард заң шолуының редакторы болды және 1904 жылы бітірді. Бітіргеннен кейін Калифорнияға оралған Хоффельд бір жыл бойы Сан-Францискодағы Моррисон, Коуп және Бробек заң фирмасында қызмет етті. Бұл фирма кейінірек екі ірі заң фирмасының – Morrison & Foerster (қазір де жұмыс істеп тұр) және Brobeck, Phleger & Harrison (2003 жылы таратылған) – алғашқы атасы болды. 1921 жылы Александр Моррисон қайтыс болғаннан кейін, Хоффельдтің ағасы Эдвард Моррисонның жесірі Мей Трейт Моррисоннан рұқсат алып, өзінің жаңа заң фирмасы үшін Моррисон есімін пайдаланды: Моррисон, Хоффельд, Фурстер, Шуман және Кларк. Хоффельд қысқа мерзімге сол кезде Гастингс заң колледжі деп аталған заң мектебінде оқытушы болып жұмыс істеді. Ол сонымен қатар Клаус Спрекельстің мүлігін бөлу сияқты мәселелер бойынша Моррисон фирмасына кеңесші ретінде көмектесті. Хоффельд Йель және Стэнфордпен жасасқан келісімінде "құқықтар" және "ерекшеліктер" туралы өз идеяларын тапқырлықпен қолданды: бір оқу жылынан кейін ол Йельде тұрақты қызметке тағайындалуға "құқық" алды, ал Стэнфордқа қайта оралуға "ерекшелік" алды, ал Стэнфорд оған бір оқу жылынан кейін Стэнфордқа қайта оралу "құқығымен" бір жыл немесе одан да ұзақ мерзімге демалысқа шығуға "ерекшелік" беруге келісті. Олар оның ерекше идеяларын түсіне алмаса, емтиханды сүре алмай қаламыз деп қорқып жүрді. Ол 1918 жылғы 21 қазанда Калифорния штатының Аламеда қаласында 1918 жылғы тұмау пандемиясы кезінде ауыр инфекция салдарынан туындаған эндокардиттен қайтыс болды. "Йель заң журналы" оның естелігіне арналған арнайы нөмірді жариялады.
Wesley Newcomb Hohfeld was born in Oakland, California, in 1879. He graduated first in his class from the University of California, Berkeley, in 1901, and was elected to Phi Beta Kappa. He went on to Harvard Law School, where he served as editor of the Harvard Law Review, and graduated in 1904. After returning to California after graduation, Hohfeld practiced law for one year with the San Francisco law firm of Morrison, Cope & Brobeck, the distant ancestor of two large law firms: Morrison & Foerster (still in business today), and Brobeck, Phleger & Harrison (which collapsed in 2003). After Alexander Morrison died in 1921, Hohfeld's brother Edward obtained the permission of Morrison's widow, May Treat Morrison, to use the Morrison name for his new law firm: Morrison, Hohfeld, Foerster, Shuman and Clark. Hohfeld briefly taught as an instructor at the law school then called the Hastings College of the Law. He also continued to work as a consultant to the Morrison firm on various matters, such as the division of Claus Spreckels's estate. Hohfeld cleverly applied his own ideas about "rights" and "privileges" to the deal he struck with Yale and Stanford: after one academic year, he would have the "right" to a permanent faculty appointment at Yale and the "privilege" of returning to Stanford, while Stanford agreed to grant him the "privilege" of leave for one year or longer, with the "right" to return to Stanford after one academic year. They were terrified he would flunk them for their inability to master his strange ideas. He died on October 21, 1918, in Alameda, California, of endocarditis induced by a severe infection during the 1918 flu pandemic. The Yale Law Journal published a commemorative issue in his memory.
Хохфельд заңгерлік кафедра профессоры
Құқықтану – заң қағидалары мен заңның қолданылу жолдары арқылы құқықтық жүйелерді зерттейтін философия саласы. Хохфельдтің еңбегі – қарапайымдастыруға бағытталды; ол негізгі құқықтық ұғымдарды ажыратып, олардың арасындағы байланыстарды анықтаған өте нақты талдау жасады. Оның жұмысы кең заң принциптерін құрамдас элементтеріне жіктеуге арналған күрделі әдіс ұсынады. Құқықтық қатынастардың өзара байланысын көрсету арқылы, осы талдау саяси тұрғыдан туындайтын салдарларды аңғартады және нақты шешім қабылдау кезіндегі мәселелерді анықтайды. Хохфельд құқықтар жиынтығы (bundle of rights) тұжырымының бастаушысы деп есептеледі, бірақ Хохфельд өзі бұл терминді қолданған емес. Америка Заң Институтының меншік құқығы жөніндегі алғашқы баяндамашысы Гарри Бигелоу Хохфельдтің меншік құқығына қатысты көзқарасын "толыққанды сіңіріп, қабылдады" және оны меншік құқығын қайта қарастыру нысанында кең аудиторияға жеткізді.
Jurisprudence is the branch of philosophy which deals with principles of law and the legal systems through which the law is applied. Hohfeld's contribution was to simplify; he created a very precise analysis which distinguished between fundamental legal concepts and then identified the framework of relationships between them. His work offers a sophisticated method for deconstructing broad legal principles into their component elements. By showing how legal relationships are connected to each other, the resulting analysis illuminates policy implications and identifies the issues which arise in practical decision making. Hohfeld is also credited as the progenitor of the concept of the bundle of rights, although Hohfeld himself never used the term. The American Law Institute's first Reporter of Property, Harry Bigelow, "fully assimilated and embraced" Hohfeld's view of property rights, and propagated them to a wider audience in the form of the first Restatement of Property.
Хоффельдтік талдау үлгілері
Хоффельд коррелятивті екі адамның арасындағы қарым-қатынас тұрғысынан анықтайды. "In rem құқық" теориясында адам мен заттың арасында тікелей байланыс бар. Бұл тұрғыдан алғанда, нақты құқықтар талап ету құқығынан немесе "in personam құқықтардан" ерекшеленеді, олар табиғатынан адамға қарсы қолданылуы керек, ең жақсы мысал – біреудің басқа біреуден ақша талап етуі. Хоффельд құқықтарды түсінудің бұл тәсілінің дұрыс емес екенін көрсетеді. Атап айтқанда, Хоффельд адамның бір затпен заңдық қатынасы болмайтынын дәлелдейді, себебі заңдық қатынас әрқашан екі адамның арасында орнатылады. Кез келген екі адам арасындағы заңдық қатынастар күрделі болғандықтан, оларды ең қарапайым формаларына бөлу тиімді. Заңдық құқықтар бір ғана Хоффельд қатынасына сәйкес келмейді, олар олардан құралады. Құқық басқа адамдармен Хоффельд қатынастарының жиынтығы ретінде анықталуы мүмкін. Хоффельд "in personam" ұғымын "paucital құқық" деп ауыстырады, ал "in rem құқықты" "multital құқықтардың" жиынтығымен немесе құрамымен ауыстырады. Адамның бір немесе бірнеше нақты адамдарға қатысты құқықтары paucital (немесе "in personam") болып табылады, ал адамның көптеген белгісіз адамдарға қатысты құқықтары multital (немесе "in rem") болып табылады. Шарттық құқық paucital (немесе "in personam") болып табылады, өйткені оны тек шарттың нақты тараптарына қарсы ғана қолдануға болады. Меншік құқығы multital (немесе "in rem") болып табылады, өйткені жер иесі өз жерінен белгілі бір адамдарды ғана емес, "барлық әлемді" шығарып тастауға құқылы. Жер иесінің көптеген құқықтары, мүмкіндіктері, өкілеттіктері және иммунитеттері бар; оның multital құқықтары көптеген paucital құқықтардан тұрады. Мысалы, меншік иесінің басқалар оның жеріне баспауға құқығы бар, бірақ мұндай құқық тек қоғамға қарсы емес, сонымен қатар қоғамдағы әр адамға қатысты көптеген жеке, бірақ әдетте бірдей paucital құқықтар бар. Хоффельд мұны "multital" құқық деп атайды. Сондай-ақ, еркіндіктің анықтамасын қарастырайық. Хоффельдтік талдау бойынша, еркіндік – міндеттің де, құқықтың да болмауы. B еркін, себебі оның әрекет етуден бас тартуға міндеті жоқ және A-ның оны әрекет етуге кедері келтіруге құқығы жоқ. Бұл B-нің A қалағандай әрекет етуге шешім қабылдауы мүмкін емес екенін білдірмейді, себебі осылай еркіндік көрінеді. Сондай-ақ, B-нің A-ға C-ге пайда әкелу үшін міндеттеме қабылдауы мүмкін емес екенін де жоққа шығармайды. Мұндай жағдайда C-нің құқығы болмайды және ол міндетті орындау үшін A-ға жүгінуге мәжбүр болады. Шындығында, еркіндік заңдық және моральдық тұрғыдан маңызды, өйткені тек еркіндік ғана адамның өз таңдауын бақылауға мүмкіндік береді. Егер бірдеңе осы таңдауға кедері келтірсе, табиғи реакция – наразылық білдіру және оны түзетуге тырысу. Құқық пен міндет арасындағы өзара байланыс екі адамның әрекет ету таңдауларын қалай шектеуін көрсетеді, ал сырттан бақылаушы A-ның құқығының мәнін зерттемей, заңдық және моральдық салдарларын түсіне алмайды. Сондықтан бұл қатынас сапалық жағынан ерекшеленеді. Еркіндікке кедері келтіру заңсыз деп есептеледі, егжей-тегжейлі дәлелдерді сұрамай. Дегенмен, A мен B арасындағы қарым-қатынастың моральдық тұрғыдан күмәнді екенін анықтау үшін B-нің не істеуі немесе істемеуі керек екенін көрсететін дәлелдерді бағалау қажет.
Hohfeld defines the correlatives in terms of the relationships between two individuals. In the theory of "in rem rights", there is a direct relationship between a person and a thing. Real rights are in this respect unlike claim rights or "rights in personam", which by nature must be exercised against a person, the best example being when someone is owed money by another. Hohfeld demonstrates that this way of understanding rights in general is wrong. In particular, Hohfeld demonstrates that there is no such thing as a legal relation between a person and a thing, since a legal relation always operates between two people. As the legal relations between any two people are complex, it is helpful to break them down into their simplest forms. Legal rights do not correspond to single Hohfeldian relations, but are compounds of them. A right can be defined as an aggregate of the Hohfeldian relations with other people. Hohfeld replaces the concept of "right in personam" by "paucital right" and "right in rem" by a compound or aggregate of "multital rights". Rights held by a person against one or a few definite persons are paucital (or "in personam"), and rights held by a person against a large indefinite class of people are multital (or "in rem"). A contract right is paucital (or "in personam") because it can be enforced only against the specific parties to the contract. A property right is multital (or "in rem") because a landowner has the right to exclude not only specific people from his land but the "whole world". The landowner has many rights, privileges, powers, and immunities; his multital rights are composed of many paucital rights. For example, the owner has a right that others do not step on his land but there is not just one such right against a mass of persons (the community), but many separate although usually identical paucital rights with this content (as many instances as there are people in the community). This is what Hohfeld calls "multital" rights. Consider also the definition of liberty. In Hohfeldian analysis, liberty is defined by an absence both of a duty and of a right. B is free because he has no duty to refrain from acting and because A has no right that he not act. That does not deny that B might decide to do what A wants because that is the essence of liberty. Nor does it deny the possibility that B might accept a duty to A to give a benefit to C. In that situation, C would have no right and would have to rely on A to enforce the duty. The truth is that liberty is significant from both a legal and a moral point of view because only liberty ensures that an individual has control over his or her choices on whether and how to act. If something interferes with this choice, the natural reaction is to resent it and to seek a remedy. The correlative between right and duty inevitably describes the way in which two people are limited in their choices to act, and the outside observer cannot capture the legal and moral implications without examining the nature of the right held by A. Hence, this relationship is qualitatively different. An interference with liberty would be considered wrongful without having to ask for detailed evidence. Yet whether A's relationship with B is morally suspect could only be determined by evaluating evidence on precisely what B's duty requires B to do or not to do.