Босқын туралы 1951 жылғы конвенция: құқықтар, босқындыққа қатысты халықаралық шарттар, қорғау және қайтару ережесі. Қазіргі заманғы мәселелер талданды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Біріккен Ұлттар Ұйымының көпжақты шарттық келісімі
United Nations multilateral treaty
Конвенция: 146
Convention: 146
Босқындар туралы конвенция 1948 жылғы Адам құқықтарының жалпыға ортақ декларациясының 14-бабына сүйенеді, ол адамдардың басқа елдерде қудалаудан пана табу құқығын мойындайды. Босқын конвенцияда қарастырылғаннан өзге де құқықтар мен жеңілдіктерге ие болуы мүмкін. Конвенциямен орнатылған құқықтар көбінесе бүгінгі күнге дейін күшін сақтап келеді. Кейбір мамандар 21-ғасырдың босқындық қарым-қатынастарының күрделілігі ұлттық мемлекеттің, экономикалық мигранттардың, халықтың қоныс аударуының, экологиялық мигранттардың және қазіргі заманғы соғыстың өзгеруін ескеретін жаңа келісімді қажет етеді деп санайды. Дегенмен, босқындарды қауіпті елдерге қайтармау принципі (33-бап) сияқты қағидалар бүгінгі күнге дейін қолданылып келеді, ал 1951 жылғы конвенция мұндай құқықтардың бастауы болып табылады.
The Refugee Convention builds on Article 14 of the 1948 Universal Declaration of Human Rights, which recognizes the right of persons to seek asylum from persecution in other countries. A refugee may enjoy rights and benefits in a state in addition to those provided for in the Convention. The rights created by the Convention generally still stand today. Some have argued that the complex nature of 21st century refugee relationships calls for a new treaty that recognizes the evolving nature of the nation state, economic migrants, population displacement, environmental migrants, and modern warfare. Nevertheless, ideas like the principle of non refoulement (non returning of refugees to dangerous countries) (Article 33) are still applied today, with the 1951 Convention being the source of such rights. >
Тарих
1951 жылғы құжатқа дейін 1933 жылғы 28 қазанда босқындардың халықаралық мәртебесі туралы конвенция қабылданды, онда Нансен куәліктерін беру, қайтару, құқықтық мәселелер, еңбек жағдайлары, өндірістік оқиғалар, әлеуметтік көмек және қайта құру, білім беру, салық жүйесі және өзаралықтан босату сияқты әкімшілік шаралар қарастырылды, сондай-ақ босқындар мәселелері жөніндегі комитеттер құру көзделген. Конвенция Біріккен Ұлттар Ұйымының арнайы конференциясында 1951 жылғы 28 шілдеде бекітілді және 1954 жылғы 22 сәуірде күшіне енді. Ол бастапқыда 1951 жылғы 1 қаңтарға дейін (Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін) Еуропалық босқындарды қорғаумен шектелді, бірақ мемлекеттер осы ережелерді басқа аймақтардан келген босқындарға да қолдануға қатысты мәлімдеме жасауға құқылы болды. 1967 жылғы хаттама уақыт шектеулерін жойып, босқындарға "географиялық шектеусіз" қатысты, бірақ Конвенцияға қатысушы мемлекеттер бұрын жасаған географиялық аумақ туралы мәлімдемелер сақталды.
Prior to the 1951 document, there was agreed a Convention relating to the International Status of Refugees, of 28 October 1933, which dealt with administrative measures such as the issuance of Nansen certificates, refoulement, legal questions, labour conditions, industrial accidents, welfare and relief, education, fiscal regime and exemption from reciprocity, and provided for the creation of committees for refugees. The Convention was approved at a special United Nations conference on 28 July 1951, and entered into force on 22 April 1954. It was initially limited to protecting European refugees from before 1 January 1951 (after World War II), but states could make a declaration that the provisions would apply to refugees from other places. The 1967 Protocol removed the time limits and applied to refugees "without any geographic limitation" but declarations previously made by parties to the Convention on geographic scope were grandfathered.
Тараптар
2020 жылдың 20 қаңтарына қарай Конвенцияға 146, ал Протоколға 147 мемлекет қатысушы болды. Мадагаскар мен Сент-Китс және Невис тек Конвенцияға, ал Кабо-Верде, Америка Құрама Штаттары және Венесуэла тек Протоколға қатысушы болып табылады. АҚШ 1968 жылы Протоколды ратификациялағаннан бастап, 1951 жылғы түпнұсқа құжатта (2-34 баптар) және Протоколға енгізілген өзгертулермен 1-бапта қарастырылған міндеттемелердің көп бөлігін "Елдің жоғарғы заңы" ретінде қабылдады.
As of 20 January 2020, there were 146 parties to the Convention, and 147 to the Protocol. Madagascar and Saint Kitts and Nevis are parties only to the Convention, while Cape Verde, the United States of America and Venezuela are parties only to the Protocol. Since the US ratified the Protocol in 1968, it undertook a majority of the obligations spelled out in the original 1951 document (Articles 2 34), and Article 1 as amended in the Protocol, as "supreme Law of the Land".