Кіріспе

Үкіметаралық ұйым

Халықаралық көші-қон ұйымы (ХҚҰ) – көші-қон саласында жұмыс істейтін Біріккен Ұлттар Ұйымымен байланысты ұйым. Ұйым көшіп-қонушыларға, соның ішінде ішкі орын ауыстырылған адамдарға, босқындарға және көшіп-қонушы жұмысшыларға операциялық көмек бағдарламаларын іске асырады. Халықаралық көші-қон ұйымының кеңсесі Женевада орналасқан. Оның бас директоры – Эми Поуп.

Тарихи контекст және алдыңғы ұйымдар (1951-1989 жылдар)

Халықаралық көші-қон ұйымы (ХМО) 1951 жылы Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Еуропадағы көптеген ішкі қоныс аударушылар мен соғыс қашқындарына жауап ретінде құрылды. ХМО бастапқыда логистикалық агенттік ретінде 1950 жылдары шамамен бір миллион көші-қоншыны тасымалдауды ұйымдастырды және құрылғаннан бері бірнеше рет атауын өзгертті. 1951 жылы Еуропадан көші-қоншылардың қозғалысы жөніндегі Уақытша үкіметаралық комитеттен (PICMME) бастап, 1952 жылы Еуропалық көші-қон жөніндегі үкіметаралық комитетке (ICEM), 1980 жылы Үкіметаралық көші-қон комитетіне (ICM) және ақырында 1989 жылы Халықаралық көші-қон ұйымына (ХМО) дейін өзгеруі, ХМО-ның өмір бойындағы мандатының эволюциясын көрсетеді, ол көші-қон саласындағы жетекші үкіметаралық ұйымға айналды.

Біріккен Ұлттар Ұйымына кірісу және қазіргі заман (1990 жылдан бастап)

1992 жылы БҰҰ Бас Ассамблеясында оған бақылаушы мәртебесі берілді (БҰҰ резолюциясы A/RES/47/4). IOM 2018 жылдың желтоқсанында Марокконың Маракеш қаласында қабылданған халықаралық көші-қон жөніндегі алғашқы үкіметаралық келісім – Миграция жөніндегі жаһандық келісімнің жасалуын қолдады. Миграция жөніндегі жаһандық келісімді іске асыру, бақылау және қайта қарауды қолдау үшін БҰҰ Бас хатшысы Антониу Гутерриш 2019 жылы БҰҰ-ның миграция жөніндегі желісін құрды. IOM БҰҰ-ның көші-қон жөніндегі желісін үйлестіреді, оған БҰҰ-ның Қашқындар басқармасы, Дүниежүзілік азық-түлік бағдарламасы және Даму бағдарламасы кіреді. Халықаралық көші-қон ұйымының тарихы соңғы жарты ғасырдағы адамның қызметінен туған және табиғи апаттарды, соның ішінде 1999 жылғы Косово мен Тимор оқиғаларын, Азиядағы цунамиді, 2003 жылғы Иракқа басып кіруді, 2004-2005 жылдардағы Пәкістан жер сілкінісін, 2010 жылғы Гаитидегі жер сілкінісін және Еуропадағы көші-қон дағдарысын қамтиды. 2020 жылы ұйым 168 ұлттан 15 311 қызметкерден тұратынын хабарлады. Қазіргі бас директор – Америка Құрама Штаттарынан Эми Поуп, ал Нигериядан Угочи Дэниелс бас директордың орынбасары болып қызмет етеді. Өзара толықтыратын мандаттарға байланысты IOM көбінесе БҰҰ Қашқындар басқармасымен ынтымақтасады. Мысалы, IOM Венесуэладағы жағдайға жауап беру жұмысын Халықаралық көші-қон ұйымы Бас директорының Венесуэла жағдайына өңірлік жауап беру жөніндегі арнайы өкілі арқылы БҰҰ Қашқындар басқармасымен және Оңтүстік және Орталық Америка мен Кариб теңізіндегі 17 елмен бірлесіп жүзеге асырады. Біріккен Ұлттар Ұйымының гуманитарлық істерді үйлестіру жөніндегі кеңсесінің (OCHA) мәліметінше, IOM БҰҰ жүйесіндегі гуманитарлық көмек көрсетудегі маңызды ойыншылардың бірі, әсіресе қоныс аудару жағдайында. IOM-ның негізгі көмек шараларына баспана, қорғау, негізгі медициналық және санитарлық көмек көрсету, өмір қауіпсіздігін қамтамасыз ету, үйлестіру, телекоммуникация және логистика кіреді. БҰҰ-ның төтенше жағдайлар бойынша координаторының тапсырмасы бойынша IOM, БҰҰ Қашқындар басқармасымен бірлесіп, гуманитарлық төтенше жағдайларда лагерьтерді үйлестіру және басқаруға жауапты. Ұйым көші-қон аясында тұрақтандыру, бейбітшілік орнату және даму саласында да белсенді жұмыс істейді.

2003 жылы Amnesty және Human Rights Watch

2003 жылы Amnesty International және Human Rights Watch ұйымдары Австралия үкіметінің "Тынық мұхиты шешімі" аясында пана іздеушілерді құрлықтан тысқары ұстау орталықтарына жіберудегі IOM-ның рөлін сынады. Human Rights Watch IOM-ны босқындарды қорғау мандаты болмаса да, Манус аймақтық өңдеу орталығы мен Наурудағы өңдеу орталығын басқарғаны үшін сынады.

2022 Аустралияның босқындар кеңесі

2022 жылы Индонезиядағы босқындарды орналастыруда IOM-ның атқарған рөлін Австралияның босқындар кеңесі зерттеушілер Ашер Хирш пен Камерон Дойг «Глоб энд Мейл» газетінде Батыс елдерінің атынан құқықтарды бұзушылық әрекеттерді жасыратын гуманитарлық сыпайлық ретінде» деп сипаттады. Австралия үкіметінің қаржыландыруымен IOM жүргізген қоғамдық тұрғын үйлер Австралияның босқындар кеңесі тарапынан «адамдық емес жағдайлар, жалғыздық, негізгі қажеттіліктер мен медициналық көмек жетіспеушілігі, физикалық және сексуалдық зорлық-зомбылық, сондай-ақ тым көп халық» деп бағаланды. Рохинджа Джон Джониад бұл тұрғын үйлерді «ашық түрме» деп атады.