Екінші дүниежүзілік соғысындағы неміс генералы: Граф Страхвицтің өмірі мен әскери жолы

Германиялық II дүниежүзілік соғыс генералы Хаянт Граф Штрахвицтің өмірі мен мансабы. Темір салбырының Иінтәразды, қылышты және алмасты орденінің иегері. Тарихымен танысыңыз!

27 мин оқу

100%

Дереккөз: Hyacinth Graf Strachwitz — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Германиялық екінші дүниежүзілік соғыс генералы

Хиацинт Граф Штрахвиц (сондай-ақ Хиацинт Граф Штрахвиц фон Гросс Заухе унд Камминец) (30 шілде 1893 – 25 сәуір 1968) – екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі Вермахттың аристократ тегінен шыққан офицері. Ол Екінші дәрежелі Темір крестінің дулы жапырақтары, қылыштары және алмаздарымен марапатталған. Штрахвиц 1893 жылы Сілезиядағы отбасылық мүлігінде дүниеге келген. Ол Пруссияның әртүрлі әскери академияларында білім алып, Бірінші дүниежүзілік соғыста қызмет еткен, онда 1914 жылдың қазанында француз күштеріне тұтқынға түскен. Тұтқындықтан қашуға көптеген сәтсіз әрекеттер жасаған. 1918 жылы соғыс аяқталғаннан кейін Германияға оралды. Ол Фрайкорпқа қосылып, Берлиндегі неміс революциясының Спартакшылар көтерілісіне қарсы күресті; кейіннен ол Силезия көтерілістерінде поляк күштерімен шайқасты. 1920 жылдардың ортасында ол әкесінен отбасылық мүлікті мұраға алды; кейіннен ол нацистік партияның және Allgemeine SS мүшесі болды. Штрахвиц 1939 жылы Польшаға басып кіруге және 1940 жылы Франция шайқасына қатысты. 16-шы танк дивизиясына ауыстырылып, Югославияға басып кіруге және Барбаросса операциясына, яғни немістердің Кеңес Одағына басып кіруіне қатысты. 1942 жылдың жазында Калах шайқасы үшін Екінші дәрежелі Темір крестінің дулы жапырақтарымен марапатталды. Харьковтың үшінші шайқасындағы ерлігі үшін Темір крестіне қылыштар қосылды. Содан кейін ол Курск шайқасында және Днепрге неміс әскерлерінің шегінуіне қатысты. 1944 жылдың басында Нарва шайқасындағы шайқас тобын басқарған кезде 15 сәуірде Темір крестіне алмаз қосылды. 1945 жылы АҚШ әскерлеріне тәслим болды және 1947 жылы босатылды. 1968 жылы қайтыс болды және толық әскери салтанатпен жерленді.

Ерте өмір және мансап

Штрахвиц 1893 жылғы 30 шілдеде Грос Штейнде, Пруссия Корольдігінің Силезия провинциясындағы Грос Штрехлиц ауданында дүниеге келген. Бүгінде ол Польшаның Ополе воеводиясындағы Гоголин қаласындағы Камень-Слёнски. Штрахвиц Гьязинт граф Штрахвицтің (1864–1942) және оның әйелі Алоизияның (1872–1940), туған тегі Мэтушка баронессасы және Топпольчан мен Спаэтгеннің қызы есімді әйелінің екінші баласы болды. Оның үлкен әпкесі Алоизия (1892–1972), одан кейін «Цеслаус» лақап атымен танымал інісі Йоханнес (1896–1917), қарындасы Элизабет (1897–1992), інісі Манфред (1899–1972), інісі Мариано (1902–1922) және кіші әпкесі Маргарет (1905–1989) болды. Оның отбасы ежелгі Силезия католик аристократиясының (Урадель) мүшелері болып есептелді және Үстіңгі Силезияда, соның ішінде Грос Штейндегі отбасылық сарайда (Schloss) үлкен жерлерге иелік етті. Отбасы 1241 жылы Легница шайқасында монғол шапқыншылығына қарсы күресте қаза тапқан бірнеше мүшелері туралы айтты. Ол тұңғыш ұл болғандықтан граф Штрахвиц титулының мұрагері болды және отбасылық дәстүр бойынша 12 ғасырлық әулие есімімен Хьязинт деп шайылды. Әулиеге тиесілі кейбір киімдер 1945 жылға дейін отбасының қолында болды. Штрахвиц Оппельнде (қазіргі Ополе) халық мектебінде (Volksschule) және гимназияда оқыды. Ол Вальштаттағы (қазіргі Легницке-Поле) Корольдік Пруссия кадет корпусында (Königlich Preußischen Kadettenkorps) білімін жалғастырды және әскери дайындықтан өтті, содан кейін Берлин-Лихтерфельдедегі Бас әскери академияға (Hauptkadettenanstalt) ауысты. Кадет академиясындағы ең жақын достарының арасында Бірінші дүниежүзілік соғыстағы ұшқыш-эсс және сондай-ақ Силезиялық Манфред фон Рихтгофен және Екінші дүниежүзілік соғыстағы полковник Андреас фон Аулоктың ағасы Ханс фон Аулок болды. 1912 жылдың тамызында кадет Штрахвиц Потсдамдағы элиталық Гвардия корпусына (Gardes du Corps) Fähnrich (энкай) шенімен қабылданды. Гвардия корпусы 1740 жылы Пруссия королі Ұлы Фридрих тарапынан құрылған және Императорлық неміс армиясындағы ең беделді қызмет саналатын. Олардың қамқоршысы император Вильгельм II болды, ол оларды номиналды түрде басқарды. 1912 жылдың соңында Штрахвиц Ганновердегі соғыс мектебіне (Kriegsschule) офицерлік курсқа жіберілді, онда ол әртүрлі спорт түрлерінде өте жақсы нәтижелер көрсетті. 1914 жылдың 17 ақпанында Лейтенант (кіші лейтенант) шеніне тағайындалды. Ганноверден Пруссияның Бас әскери академиясына оралғаннан кейін Штрахвиц Гвардия корпусының спорт офицері болып тағайындалды. Ол күнделікті гимнастиканы және апталық төзімділік жүгіруді енгізді. 1916 жылғы Олимпиада ойындарына қатысуға таңдалған Гвардия корпусының спорт командасы оның амбициясын одан әрі арттырды. Ол ат спорты, фехтовани және жеңіл атлетикамен айналысты, бұл оның басты назарына айналды. Штрахвиц спортшы ретінде өте жақсы жетістіктерге жетті және досы Пруссияның принці Фридрих Карлмен бірге Олимпиада ойындарына дайындалған ең жақсы спортшылардың бірі болды, деді Ролл Штрахвиц.

Strachwitz was born on 30 July 1893 in Groß Stein, in the district of Groß Strehlitz in the Province of Silesia, the Kingdom of Prussia. Today it is Kamień Śląski, in Gogolin, Opole Voivodeship, Poland. Strachwitz was the second child of Hyazinth Graf Strachwitz (1864–1942) and his wife Aloysia (1872–1940), née Gräfin von Matuschka Freiin von Toppolczan und Spaetgen. He had an older sister, Aloysia (1892–1972), followed by his younger brother Johannes (1896–1917) nicknamed "Ceslaus", his sister Elisabeth (1897–1992), his brother Manfred (1899–1972), his brother Mariano (1902–1922), and his youngest sister Margarethe (1905–1989). His family were members of the old Silesian Catholic nobility (Uradel) and held large estates in Upper Silesia, including the family Schloss (castle) at Groß Stein. The family claimed a number of members killed fighting the 1241 Mongol invasion at the Battle of Legnica. As the first born son he was the heir to the title Graf (Count) Strachwitz and, following family tradition, he was christened Hyazinth, after the 12th century saint. Some clothing belonging to the saint was in the family's possession until 1945. Strachwitz attended the Volksschule (primary school) and the Gymnasium (advanced secondary school) in Oppeln—present day Opole. He received further schooling and paramilitary training at the Königlich Preußischen Kadettenkorps (Royal Prussian cadet corps) in Wahlstatt—present day Legnickie Pole—before he transferred to the Hauptkadettenanstalt (Main Military Academy) in Berlin Lichterfelde. Among his closest friends at the cadet academy were Manfred von Richthofen, the World War I flying ace and a fellow Silesian, and Hans von Aulock, brother of the World War II colonel Andreas von Aulock. In August 1912, Cadet Strachwitz was admitted to the élite Gardes du Corps (Life Guards) cavalry regiment in Potsdam as a Fähnrich (Ensign). The Life Guards had been established by Prussian King Frederick the Great in 1740, and were considered the most prestigious posting in the Imperial German Army. Their patron was Emperor Wilhelm II, who nominally commanded them. Strachwitz was sent to an officer training course at the Kriegsschule (War School) in Hanover in late 1912, where he excelled at various sports. Strachwitz was commissioned as Leutnant (Second Lieutenant) on 17 February 1914. Upon his return to the Prussian Main Military Academy from Hanover, Strachwitz was appointed as the sports officer for the Life Guards. He introduced daily gymnastics and weekly endurance running. The Life Guards sports team was selected to participate in the planned 1916 Olympic Games, and this further encouraged his ambition. He participated in equestrian, fencing and track and field athletics, which became his prime focus. Strachwitz continued to excel as a sportsman and, with his friend Prince Friedrich Karl of Prussia, was among the best athletes to train for the Olympic Games according to Roll Strachwitz.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Страхвиц әскери қызметке шақырылды. Оның полкі гвардиялық кавалерия дивизиясына бағынышты және батысқа орналасуы жоспарланған. Оның бөлімшесі Бельгия шекарасына жақын орналасқан жерге жеткенде, Страхвиц және оның взводы жаудың артына енетін ұзақ қашықтықтан барлау патруліне ерікті болды. Оның тапсырмасы жаудың теміржол және байланыс желілері туралы барлық ақпаратты жинап, оларды бұзуға, сондай-ақ жаудың соғысқа дайындықтары туралы хабарлау болды. Егер жағдай мүмкіндік берсе, ол теміржол және телефон желілерін бұзып, пойыздарды жолдан шығарып, мүмкіндігінше көп зиян келтіруге тиіс еді. Оның патрулі көптеген кедергілерге тап болды және олар үнемі британдық немесе француз күштерінің байқауына жақын болды. Олардың мақсаты Париж-Лимож-Бордо теміржолы болды. Страхвиц хабаршы жіберіп, ол неміс шекарасына жетіп, жинаған ақпаратты жеткізді. Патруль Фонтенбло теміржол станциясының сигналдық қорабын жарды, және Шарлонға жақын Марнадағы неміс әскерлеріне күшпен жол ашуға тырысты. Алайда француз күштерінің күші тым күшті болғандықтан, патруль өте алмады. Алты апта бойы жаудың артында болғаннан кейін олардың азығы таусылып, ұрлықпен немесе тілеу сұрап өмір сүруге мәжбүр болды. Содан кейін Страхвиц Швейцарияға баруға ниеттенді, өйткені француз-швейцариялық шекарасы қатты қорғалмаған деп ойлады. Француз әскерлерімен қысқаша шайқастан кейін Страхвицтің бірі ауыр жарақат алды, бұл оларды медициналық көмек іздеуге мәжбүр етті. Көп апта бойы ашық ауада өмір сүрген кезде олардың киімдері нашарлап кетті, сондықтан Страхвиц бұл мүмкіндікті пайдаланып, өз адамдарына жаңа киім сатып алды. Олардың алға жылжуын жарақат алған жолдастары баяулатты, және француз әскерлері оларды азаматтық киіммен ұстады. Страхвиц пен оның адамдарын француз капитаны сұраққа алып, оларды тыңшы және саботажшы деп айыптады. Келесі күні оларды Шалон түрмесіне алып барып, онда бөлек ұстады. Страхвиц офицер ретінде жеке камерада отырды. Таңертең ерте тұрып, олардың бәрі ату отрядының алдына тізбектеліп тұрды, бірақ француз капитаны жазалауды тоқтатуға үлгерді. 1914 жылдың 14 қазанында Страхвиц пен оның адамдары француз әскери сотының алдында сотталды. Сот олардың барлығын бес жылға Қаян аралында қамауға алып, жұмыс істеуге мәжбүр етті. Сонымен қатар, олар әскери атағынан айырылып, соғыс тұтқындары мәртебесін жоғалтты. Содан кейін Страхвицті Лион мен Монпелье түрмелеріне, содан кейін Ре аралына, содан түрме кемесі Қаянға жөнелді. Оның кетуіне қандай жағдай кедергі болғаны белгісіз, бірақ ол Риом мен Авиньонға қамалды. Авиньон түрмесінде оны күзетшілер де, басқа тұтқындар да физикалық және психикалық жағынан азаптап, қинады. Ол жалаңаш күйінде қабырғаға тізгіленіп, тамақтан айырылып, қатты соққыға ұшырады. Авиньонда бір жыл болғаннан кейін ол неміс формасына киініп, соғыс кезінде тұтқын ретінде пайдаланылған Форт-Бараоға әкелінді. Барода ол батыстағы соғыс сарқылу соғысына айналып, тек Шығыс майданында ғана неміс әскерлері әлі де табысқа жеткенін білді. Оның денсаулығы тез жақсарып, Страхвиц қашу жоспарларын жасауға кірісті. Ол басқа неміс сарбаздарымен бірге қашу туннелін қазып бастады, ол байқалды. Страхвиц қайтадан жалғыздық камерасына қамалды. Неміс U-боттарының шабуылдарына қарсы қорғану ретінде неміс тұтқындары кейде француз сауда кемелерінің жүк қоймаларында тасымалданатын. "Қашуға бел буған" деп саналған Страхвиц Марсель немесе Тулон мен Грекияның Салоники қалалары арасында жүретін кемеде жүктік орынға орналастырылды. Төрт рет тамақсыз жүргеннен кейін, ол сүйек болып көрінді, оны Бароға қайтарып жіберді. Жалғыздықта ұсталған кезінде ол қайтадан қалпына келіп, қашып шығуды жоспарлады. Бірде ол бір жауынгермен түрме қабырғасынан асып өтіп, бейтарап Швейцарияға бет алды. Алайда, Страхвиц тікенді сымға құлап, аяғын жарақаттады, ал жарақат қанды уландыруға әкелді. Олар көмек іздеп жүргенде, француз полициясы оларды ұстап алып, әскери сотқа тапсырды. Содан кейін оны Каркассондағы офицерлерге арналған әскери түрмеге жіберді, онда оның медициналық көмек сұрауы елемеді. Жарақат ауыр болғандықтан, ол есінен шықты. Халықаралық Қызыл Крест ұйымының швейцариялық медициналық комиссиясы оны Швейцарияның Женева қаласындағы ауруханаға ауыстырды. Страхвиц Женевада тез сауығып кетті. Оның сауығып келе жатқан кезінде оған Грекия патшайымы, неміс императорының қарындасы София Прусская, Мекленбург герцогы Фридрих Франц IV және Гессен герцогы Эрнст Людвиг келді. Мюнхен архиепископы Михаэль фон Фаульхабер, Ватиканға жол тартқанда, оған сый көрсету үшін де тоқтады. Дәрігерлер Страхвицке француз үкіметі оны толық қалпына келгеннен кейін Францияға қайтару туралы өтініш жасағанын, бес жылдық мәжбүрлі еңбек мерзімін өтеу үшін айтты. Страхвиц содан кейін Люцерндегі виллаға көшті, онда анасы мен қарындасы оны көріп келді. Францияға қайтарылып қалудан қатты қорқып, олар экстрадициядан қашу жоспарын жасады. Ол Швейцариядағы психиатриялық ауруханада "соғысты күтіп отыруы" керек еді. Жоспар жұмыс істеді, бірақ Страхвиц осы процесте ақылынан айырылудың аз-аздан шегіне жетті. Соғыс аяқталды және Страхвиц Германияға оралуға жіберілді. Францияда түрмеде болған қызметі үшін оған Екінші және Бірінші дәрежелі Темір Осыл табысталды.

At the outbreak of World War I Strachwitz was mobilized. His regiment was subordinated to the Guards Cavalry Division and scheduled for deployment in the west. When his unit arrived at their position near the Belgian border Strachwitz and his platoon volunteered for a mounted, long distance reconnaissance patrol, which would penetrate far behind enemy lines. His orders were to gather intelligence on enemy rail and communications connections and potentially disturb them, as well as report on the war preparations being made by the enemy. If the situation allowed, he was to destroy railway and telephone connections and to derail trains, causing as much havoc as possible. His patrol ran into many obstacles and they were constantly on the verge of being detected by either British or French forces. Their objective was the Paris–Limoges–Bordeaux train track. Strachwitz dispatched a messenger, who broke through to the German lines and delivered the intelligence they had gathered. The patrol blew up the signal box at the Fontainebleau railway station, and tried to force their way through to presumed German troops at the Marne near Châlons. However the French forces were too strong and the patrol was unable to get through. After six weeks behind enemy lines their rations were depleted and they had to live by stealing or begging. Strachwitz then intended to head for Switzerland, hoping that the French Swiss border was not as heavily protected. After a brief skirmish with French forces, one of Strachwitz's men was seriously wounded, which forced them to seek medical attention. During many weeks of outdoor living their uniforms had deteriorated, so Strachwitz took that opportunity to buy new clothes for his men. Their progress was slowed by a wounded comrade, and they were caught in civilian clothes by French forces. Strachwitz and his men were questioned by a French captain and accused of being spies and saboteurs. They were taken the next day to the prison at Châlons, where they were separated. Strachwitz, as an officer, was placed in solitary confinement. Early in the morning they were all lined up for the firing squad, but a French captain arrived just in time to stop the execution. Strachwitz and his men were then tried before a French military court on 14 October 1914. The court sentenced them all to five years of forced labour on the prison island of Cayenne. At the same time they were deprived of rank, thus losing the status of prisoners of war. Strachwitz was then taken to the prisons at Lyon and Montpellier, and then to the Île de Ré, from where the prison ship would depart for Cayenne. It is unclear what circumstances prevented his departure, but he was imprisoned at Riom and Avignon instead. At Avignon prison he was physically and mentally tortured by both the guards and the other prisoners. The torture included being chained naked to a wall, deprived of food and beaten severely. After one year at Avignon he was put in a German uniform and taken to Fort Barraux, used as a prisoner of war facility during the war. At Barraux he learned that the war in the west had turned into a war of attrition and that only on the Eastern Front were German troops still reporting successes. His health improved rapidly and Strachwitz started making escape plans. With other German soldiers he started digging an escape tunnel, which was detected. Strachwitz was again put in solitary confinement. As a deterrent against German U boat attacks, German prisoners of war were sometimes carried in the cargo holds of French merchant ships. Now classified as "determined to escape", Strachwitz was put in the cargo hold of a ship which commuted between Marseilles or Toulon and Thessaloniki, Greece. Appearing skeletal after four trips without food, he was returned to Barraux. During further solitary confinement he recovered again and made further escape plans. With a fellow soldier, he climbed over the prison walls, planning to head for neutral Switzerland. However, Strachwitz injured his foot when he fell into barbed wire and the injury caused blood poisoning. While searching for help, they were picked up by the French police and turned over to a military court. He was then sent to a war prison for officers at Carcassonne where his request for medical attention was ignored. The injury was severe and he became delirious. An inspection by the Swiss medical commission from the International Red Cross ordered him transferred to a hospital in Geneva, Switzerland, where he awoke after days of unconsciousness. Strachwitz recovered quickly in Geneva. During his convalescence he was visited by the Queen of Greece, the sister of the German Emperor, Sophia of Prussia, the Duke of Mecklenburg Frederick Francis IV and the Duke of Hesse Ernest Louis. The Archbishop of Munich Michael von Faulhaber, who was on his way to the Vatican, also stopped by to pay his respects. The doctors told Strachwitz that the French government had requested his extradition back to France, once he had fully recovered, to serve his full term of five years of forced labour. Strachwitz then moved into a villa in Luzern where he was visited by his mother and sister. He had a great fear of being returned to France, and together they came up with a plan to avoid his extradition. He would "sit out the war" in a mental asylum in Switzerland. The plan worked, although Strachwitz was on the verge of going genuinely mad in the process. The war ended and Strachwitz was released to return to Germany. For his service during the war while imprisoned by the French he was awarded the Iron Cross, Second and First Class.

Веймар республикасында

1918 жылдың қарашасындағы қару тоқтату туралы келісімнен кейін Страхвиц елге қайтарылып, азаматтық тәртіпсіздікке толы Германияға оралды. Швейцария мен Германия шекарасындағы Констанц және Мюнхен арқылы Берлинге сапарлады. Сапарында бұрынғы неміс әскерлерінің әскери тәртібі бұзылғанын көрді. Бұл жағдайға шыдамай, коммунистік төңкерілгеннен қорқып, Берлинге жол тартты, Берлиннің Anhalter Bahnhof вокзалында досы күтіп алды. Страхвиц досына алдын ала қоңырау шалып, Gardes du Corps формасын әкелуін сұрады, ол оны дереу киді. Берлин төңкеріс күйінде болды. Канцлер Фридрих Эберт басшылығындағы жаңадан құрылған уақытша үкіметке Германия революциясының Спартакшыл көтерілісі қауіп төндірді, олардың мақсаты кеңес үлгісіндегі коммунистік диктатура орнату болды. Эберт фрейкорптарда (жартылай әскери ұйымдарда) ұйымдастырылған бұрынғы әскерлерге, олардың ішінде Страхвицке де, көтерілісшілерге шабуыл жасап, көтерілісті басуға бұйрық берді. 1919 жылдың басында Берлиндегі осы оқиғалардан кейін Страхвиц өз үйіне оралды, онда оның отбасы сарайы француз офицерлерімен басылып алынған. 1919 жылдың 25 шілдесінде ол Александрин Фрейин Саурма-Ельцке үйленді, ал олардың тұңғыш баласы, ұл, 1920 жылдың 4 мамырында дүниеге келді. Жоғарғы Силезияны британдық, француз және итальяндық әскерлер басып алды және француз генералы Анри Ле Ронд басқаратын Одақтас Комиссия басқарды. Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңындағы Версаль шарты бойынша Германияның бұрынғы аумағы көрші елдерге ауысты, солардың кейбіреулері соғыс басталғанда мүлдем болған жоқ. Жаңа Екінші Польша Республикасының жағдайында, Шарт бұрын Германия империясының құрамына кірген аумақтарды бөліп алып, 1795 жылы Польшаның үшінші бөлінісі нәтижесінде жоғалған Польша мемлекетін қайта құруға мүмкіндік берді. Бірінші дүниежүзілік соғыстағы тұтқындық тәжірибесінен туған француздықтарға деген Страхвицтің сенімсіздігі өте зор болды. Ол тек итальяндықтар ғана Жоғарғы Силезияны басып алуда адал және бейтарап рөл атқарды деп сенді. Әкесі оны отбасылық иеліктерді және бизнесті басқаруға дайындалып, білім алуға шақырды. Ол әкесінің Oberinspektor (Бас инспектор) басшылығына кірді. Сонымен қатар, Страхвиц Силезияның "поляктарға беріліп жатқанынан" қорқып, Одақтас Комиссияның әрекеттерін ескере отырып, Oberschlesischer Selbstschutz (Жоғарғы Силезия өзін-өзі қорғау) ұйымына қосылды. Страхвиц қару-жарақ жинады және еріктілерді жалдады, бұл тыйым салынған. Ол төрт рет ұсталды және француздықтар тарапынан Оппельдегі түрмеге қамалған. Оның әкесі де Одақтас Комиссияға қарсылығы үшін түрмеге қамалған. 1921 жылы Силезия көтерілісі кезінде, Польша Веймар Республикасынан Жоғарғы Силезияны бөліп алуға тырысқанда, Страхвиц генералдар Бернхард фон Хюльсен мен Карл Хёфердің басшылығымен қызмет етті. Соғыстың ең қызығып тұрған сәтінде, поляктар Аннаберг ауылының жанындағы төбеге бекінді, қазіргі Annaberg – Góra Świętej Anny, неміс фрейкорптары 21 мамыр мен 26 мамыр аралығында Аннаберг шайқасы деп аталған шабуылға шықты. Страхвиц және оның екі батальоны поляк позицияларын айналып өтіп, 21 мамыр күні түн ортасында олардың бір бөлігін қолға-қол соғыста басып алды. Страхвиц тау басына жеткен алғашқы неміс болды. Олар алты далалық зеңбірек, көптеген пулеметтер, мылтықтар мен оқ-дәрілерді қолға түсірді. 4 маусымда фрейкорптар поляк позицияларына шабуыл жасады. Бұл шайқаста Страхвиц және оның адамдары поляк артиллериясының батареясын басып алып, оны поляктарға қарсы қолданды. Осы қызметтері үшін ол Императорлық Егермендіктің Шлезийский Адлер (Шлезиялық Бүркіт) медалін, екінші және бірінші дәрежедегі, емен жапырақтарымен және қылыштармен марапатталды. Оның кіші інісі Манфред те Силезия үшін соғысты және Кризовада өз адамын басқарғанда ауыр жарақат алды. Екі айдан кейін оның әйелі екінші баласын дүниеге әкелді, ол Александрин Алоизия Мария Элизабет Тереза есімді қыз болды. 1921 жылы Рейхсвер министрлігі оған 1916 жылға дейін Oberleutnant (бірінші лейтенант) шеніне көтерілгенін хабарлады. 1925 жылдың 22 наурызында Страхвицтер отбасы тағы да үлкейді. Үшінші бала, Хьюбертус Артур есімді ұл, "Харти" лақап атымен, олардың Шедлицтегі иеліктерінде дүниеге келді, кейіннен ол Альт-Зидель деп аталды. 1925 жылы Страхвиц және оның отбасы Гроссштайннан Альт-Зидельдегі иеліктеріне көшті, өйткені оның әкесі Гроссштайнде қалды. 1924-1933 жылдары Страхвиц көптеген жергілікті фермерлер қосылған екі сүт кооперативін құрды. Сонымен қатар, ол бірнеше семестр орман шаруашылығын оқыды. Ол Жоғарғы Силезиядағы орман шаруашылығы мен егіншілікті жаңғырту үшін өзінің ықпалын пайдаланды. Оның амбицияларына Жоғарғы Силезияның Forstausschuss (Орман комитеті) төрағалығы және Landwirtschaftskammer (Ауыл шаруашылығы палатасы) мүшелігі көмектесті. Страхвиц 1929 жылы әкесінің иелігін толығымен қабылдады, алдымен бас менеджер ретінде, содан кейін иегер ретінде. Бұл Страхвицті Силезиядағы ең бай жер және орман иелерінің біріне айналдырды. Гроссштайндегі сараймен қатар, ол Кляйнштайн – қазіргі Камионек және Гроссштайндегі әк зауыты мен карьер, Гроссштайн мен Альт-Зидельдегі дистилляция зауытына ие болды.

After the Armistice in November 1918, Strachwitz was repatriated and returned to a Germany in civil turmoil. He travelled to Berlin via Konstanz, at the Swiss German border, and Munich. On his journey he saw many former German soldiers whose military discipline had broken down. Unable to tolerate this situation and fearing a Communist revolution, he travelled on to Berlin, arriving at the Berlin Anhalter Bahnhof where he was met by a friend. Strachwitz had called ahead asking his friend to bring him his Gardes du Corps uniform, which he put on immediately. Berlin was in a state of revolution. The newly established provisional government under the leadership of Chancellor Friedrich Ebert was threatened by the Spartacist uprising of the German Revolution, whose ambition was a Soviet style communist dictatorship. Ebert ordered the former soldiers, organized in Freikorps (paramilitary organizations), among them Strachwitz, to attack the insurgents and put down the uprising. In early 1919, following these events in Berlin, Strachwitz returned to his home estate, where he found his family palace taken over by French officers. On 25 July 1919, he married Alexandrine Freiin Saurma Jeltsch, nicknamed "Alda", and their first child, a son, was born on 4 May 1920. Upper Silesia was occupied by British, French and Italian forces and being governed by an Inter Allied Committee headed by a French general, Henri Le Rond. The Versailles Treaty at the end of World War I had shifted formerly German territory into neighbouring countries, some of which had not existed at the beginning of the war. In the case of the new Second Polish Republic, the Treaty detached some of territory, which had formerly been part of the German Empire, to recreate the country of Poland, which had disappeared as a result of the Third Partition of Poland in 1795. Strachwitz' distrust for the French, rooted in his experiences as a prisoner of war during World War I, was immense. He believed that only the Italians had played an honest and neutral role in the occupation of Upper Silesia. His father urged him to prepare and educate himself in order to take over the family estate and business. He was put under the guidance of his father's Oberinspektor (Chief Inspector). In parallel, Strachwitz, fearing that Silesia was being "handed over to the Poles", as he viewed the actions of the Inter Allied Committee, joined the Oberschlesischer Selbstschutz (Upper Silesian Self Defence). Strachwitz collected weapons and recruited volunteers, which was prohibited. He was caught four times and put in prison in Oppeln by the French. His father also went to prison for his opposition to the Inter Allied Committee. In 1921, during the Silesian Uprisings, when Poland tried to separate Upper Silesia from the Weimar Republic, Strachwitz served under the Generals Bernhard von Hülsen and Karl Höfer. At the peak of the conflict, when the Poles dug in on the Annaberg, a hill near the village of Annaberg—present day Góra Świętej Anny, the German Freikorps launched the assault in what would become the Battle of Annaberg, which was fought between 21 May and 26 May 1921. Strachwitz and his two battalions outflanked the Polish positions and overran part of them in hand to hand combat around midnight on 21 May. Strachwitz was the first German to reach the summit. They captured six field guns, numerous machine guns, rifles and ammunition. On 4 June the Freikorps attacked Polish positions at Kandrzin—present day Kędzierzyn—and Slawentzitz—present day Sławięcice. In this battle Strachwitz and his men captured a Polish artillery battery, which they turned against the Poles. For these services he received the Schlesischer Adler (Silesian Eagle) medal, Second and First Class with Oak Leaves and Swords. His younger brother Manfred also fought for Silesia and was severely wounded leading his men at Krizova. Two months later his wife gave birth to their second child, a daughter named Alexandrine Aloysia Maria Elisabeth Therese born on 30 July 1921, nicknamed "Lisalex". The Ministry of the Reichswehr informed him in 1921 that he had been promoted to Oberleutnant (first lieutenant), the promotion backdated to 1916. The Strachwitz family grew further when on 22 March 1925 a third child, a son named Hubertus Arthur, nicknamed "Harti", was born on their manor at Schedlitz, later renamed Alt Siedel—present day Siedlec. In 1925, Strachwitz and his family moved from Groß Stein to their manor in Alt Siedel because of personal differences with his father, who remained in Groß Stein. Between 1924 and 1933 Strachwitz founded two dairy cooperatives which many local farmers joined. In parallel he studied a few semesters of forestry. He used his influence in Upper Silesia to modernize forestry and farming. His ambitions were aided by his presidency of the Forstausschuss (Forestry Committee) of Upper Silesia and his membership in the Landwirtschaftskammer (Chamber of Agriculture). Strachwitz completely took over his father's estate in 1929, first as the general manager and then as owner. This made Strachwitz one of the wealthiest land and forest owners in Silesia. Along with the palace in Groß Stein he owned a lime kiln and quarry in Klein Stein—present day Kamionek—and Groß Stein, a distillery in Groß Stein and Alt Siedel.

Ұлттық социализм

Страхвиц 1931 жылы Мюнхендегі нацистік партияның Рейхсleitung (Райх басшылығы) кеңесіне нацистік партияға мүшелікке өтініш берді. Ол қабылданды және 1932 жылы Бреслаудағы партияның Орцгруппасына (жергілікті топ) 1 405 562 нөмірімен қосылды. 1933 жылдың 17 сәуірінде ол Allgemeine SS-тің мүшесі болды, оның мүшелік нөмірі 82 857 болды, ал 1936 жылы СС Штурмбаннфюрер дәрежесіне жетті. СС-тегі мансабымен қатар, оның әскери резервтегі әскери шені де өсті. 1934 жылы ол резервтегі гауптман шеніне ие болды, ал бір жылдан кейін резервтегі ритмейстер (ат әскерінің капитаны) болды. 1933 жылдың 30 қаңтарында Адольф Гитлер басшылығымен нацистік партия билікке келіп, Германияны қайта қаруландыруды бастады. Германия армиясы Panzer (танк) күштеріне ерекше назар аударғандықтан үлкейтіліп, жаңартылды. Жеке құрам кавалериядан тартылды. 1935 жылдың қазан айында 2-ші танк полкі құрылды және сол кезде генерал Максимилиан фон Вайхс басқаратын 1-ші танк дивизиясына бағынышты болды. Бреслаудағы 7-ші атқыштар полкінің резервтегі офицері болған Страхвиц танк күштеріне ауысуды сұрады және 1936 жылдың мамырында, содан кейін 1937 жылдың шілдесінен тамызына дейін Страхвиц маневрлерге және оқу-жаттығуларға қатысты. 1-ші танк дивизиясы 1939 жылдың 25 тамызында Польшаға шабуылға дайындық мақсатында Силезияға көшірілді.

Екінші дүниежүзілік соғыс

2-панцер полкі 1-панцер дивизиясының құрамында төрт жеңіл рота және екі орта рота болды, барлығы 54 I танкысы, 62 II танкысы, 6 III танкысы, 28 IV танкысы және 6 басқару танкысынан тұрды. Вермахт 1939 жылдың 1 қыркүйегінде Польшаға формальды түрде соғыс жарияламастан басып кірді, ал Страхвицтің полкі сол күні шекараны кесіп өтті. Қазан айының басында дивизия Германияға қайтарылды; Страхвиц 1939 жылдың соңында өз полкіне оралды.

Франция шайқасы

1-ші танк дивизиясы Францияға және Бенлюкс елдеріне шабуылға дайындалып жатты, Страхвиц 2-ші танк полкінде жабдықтау офицері болып қызмет етті. Ол 1940 жылдың 1-9 наурызынан бастап менингитпен ауырып, ауруханада жатты, содан кейін 1940 жылдың 28 сәуірінен 9 мамырына дейін аяғына жарақат алып ауруханада болды. Дивизия генерал Хайнц Гудериан басқаратын XIX армия корпусына бағынышты болды. Германияның шабуылы «Fall Gelb» жоспары бойынша 1940 жылдың 10 мамырында басталды. XIX армия корпусы Люксембург арқылы қарсылықсыз өтіп, сағат 10:00-де Бельгия шекарасына жетті. Меза өзенін кесіп өту кезінде, бірінші мақсатта, Страхвиц көпір арқылы қозғалысты ұйымдастырды және одақтастардың әуе шабуылына тойтарыс беру үшін зениттік оқ-дәрілерді жеткізуді қамтамасыз етті. Француз қарсыласы Вендресс маңында жойылды. 1-ші танк дивизиясы алға жылжуын жалғастырып, 1940 жылдың 23 мамырында Кале маңындағы Ла-Манш жағалауына жетті, онда олар британдықтардың күшті қарсылығына тап болды. 10-шы танк дивизиясына Калені басып алу міндеті жүктелді, ал Гудериан 1-ші танк дивизиясына Гравелинге баруға бұйрық берді. 1-ші танк бригадасының бөлімдері және оған бағынышты моторизацияланған «Großdeutschland» жаяу әскер полкі сол түні Грейлинден оңтүстікке қарай Аа өзеніне жетті, Дюнкерктен оңтүстік-батысқа қарай. Страхвиц өзінің «жеке іс-қимылдарының» біріне шығып, француз және британдық шептерін бұзып, Дюнкеркке жуықтап, британдық және одақтас күштердің теңіз арқылы эвакуациясын көрді және осы туралы командиріне және дивизия штабына хабарлады. 1-ші танк дивизиясының бөлімдері 2 маусымда Ретельге қайта орналастырылды. Франция шайқасының екінші кезеңі, «Fall Rot» (Қызыл жоспар) басталмай жатты, Страхвиц 2-ші танк полкіне оралып, қайтадан жабдықтау офицері болып қызмет етті. Осы аралықта Страхвиц 6 маусымда «жеке іс-қимылдары» үшін 1-сыныпты Темір крестімен марапатталды. 1940 жылдың 9-10 маусым түнінде 1-ші танк дивизиясының екі полкі Эйн өзенін кесіп өтті. Соңғы мақсат – Белфорт, ол қысқа ғана қарсылық көрсеткеннен кейін капитуляциялады. Осымен Страхвиц полкі үшін Франция шайқасы аяқталды. «Теңіз арыстаны» операциясына екі танк ротасын бөліп, Ұлыбританияға жоспарланған, бірақ тоқтатылған шабуылдан кейін, 2-ші танк полкінің қалған бөлімдері Шығыс Пруссияға ауыстырылды.

The 1st Panzer Division was preparing for the attack on France and the Low Countries, with Strachwitz serving as a supply officer in the 2nd Panzer Regiment. He was out sick with meningitis and in hospital from 1–9 March 1940, and then from 28 April – 9 May 1940 with an injured foot. The division was subordinated to XIX Army Corps under the command of General Heinz Guderian. The German attack, under the Fall Gelb directive, began on the morning of 10 May 1940. The XIX Army Corps advanced without resistance through Luxemburg and reached the Belgian border at 10:00. During the crossing of the Meuse, the first objective, Strachwitz organized the traffic across the bridge and ensured delivery of the anti aircraft ammunition to help fend off an Allied aerial attack. The French resistance was broken near Vendresse. The 1st Panzer Division continued to push forward, reaching the Channel coast near Calais on 23 May 1940, where they encountered heavy British resistance. The 10th Panzer Division was tasked with taking Calais, while Guderian ordered the 1st Panzer Division to head for Gravelines. Elements of the 1st Panzer Brigade and the subordinated Infantry Regiment (motorized) Großdeutschland reached the river Aa south of Gravelines that night, southwest of Dunkirk. Strachwitz went on one of his "solo runs", penetrated the French and British lines and almost reached Dunkirk, where he observed the evacuation of British and allied forces by sea, which he reported to his commanding officer and the divisional staff. Parts of the 1st Panzer Division were relocated to Rethel on 2 June. The second phase of the Battle of France, Fall Rot (Case Red), was about to begin and Strachwitz returned to the 2nd Panzer Regiment where he again served as a supply officer. Strachwitz in the meantime had been awarded the Clasp to the Iron Cross 1st Class on 6 June for his daring "solo runs". The two regiments of the 1st Panzer Division crossed the Aisne on the night of 9/10 June 1940. The final objective was Belfort, which capitulated after a short resistance. This ended the Battle of France for Strachwitz's regiment. After having detached two Panzer companies for Operation Sea Lion, the planned and aborted invasion of the United Kingdom, the remaining units of the 2nd Panzer Regiment were transferred to East Prussia.

Балқандағы науқан

1940 жылғы 2 қазанда Франция шайқасынан кейін 2-панцер полкі 16-панцер дивизиясына бағынышты болды. Страхвиц дивизия қолбасшысы генерал-майор Ханс Хубеден танк ротасының басқаруын сұрады, ал Хубе Страхвицке 1-ші батальонды берді, ол 1942 жылғы қазанға дейін осы лауазымда болды. 1940 жылғы желтоқсанда 16-панцер дивизиясы Lehrtruppe (көрсету әскерлері) деп жарияланды, бұл жаңа қару-жарақ пен тактиканы сынауға арналған бөлімше болды. Бавария, Австрия және Венгрия арқылы олар Румынияға ауыстырылды, Страхвицтің I батальоны Медиашта орналасқан. Дивизияға Плоештидегі мұнай өндіріс орындарын қорғау міндеті жүктелді, бұл неміс соғыс күшін арттыру үшін маңызды болды. Олар румыниялық офицерлерді неміс танк тактикасына оқытты. Оқудан басқа, сарбаздардың істеуге ештеңесі болмады және олар жалықты. 1941 жылғы наурыз айында Страхвиц Германиядағы Козельге қайта шақырылды, онда жаңа толықтыру бөлімі құрылатын болды. Ол туған қаласына оралды, 24 сағаттан кейін Хубеден келген телеграмма оны қайта шақырды. Бұған дейін Белградта бірқатар оқиғалар болды. 1941 жылғы 25 наурызда Югославияның ханзадасы Пауль үкіметі Үшжақты келісімге қол қойып, Екінші дүниежүзілік соғысқа араласпау үшін Осі державаларына қосылды. Бұл дереу Белградта жаппай наразылықтар мен Әскери-әуе күштерінің қолбасшысы генерал Душан Симович басқарған әскери төңкеріске әкелді. Нәтижесінде Гитлер Муссолинидің Албаниядағы және Грек-Италия соғысындағы амбицияларын қолдап қана қоймай, Югославияға шабуыл жасауды да шешті. Осы мақсатта генерал-оберст Эвальд фон Клейст басқаратын 1-панцер тобының күштеріне Белградқа шабуыл жасауға бұйрық берілді. Страхвицтің 1-ші батальоны 1941 жылғы 6 сәуірде шабуылға дайындалуға бұйрық алды. Оның міндеті – "Гросс-Германия" атты (моторландырылған) жаяу әскер полкімен Вершец (қазіргі Вршац) арқылы Белградқа өту болды. Оның оң жағын СС "Дас Райх" дивизиясы, сол жағын 11-ші танк дивизиясы қорғады. Шабуылға дейін ауыр артиллериялық оқ жаудырылып, неміс әскерлері сағат 10:30-да шекараны кесті. Қорғаныс желісі тез бұзылды және неміс әскерлері Вершецке жетті, онда оларды қуанышпен қарсы алған тұрғындар мен оркестр күтіп тұрды. Олардың келесі мақсаты – Дунай өзені болды. Олар Дунайға жеткенде, Панчеводағы көпірдің қирағанын көрді. Панчевода Страхвицтің бөлімшесі 11-ші танк дивизиясымен байланысты. Ол мұнда 11-ші танк дивизиясында қызмет ететін үлкен ұлы Хьязинтпен кездесті. Страхвиц Дунайды кесіп өту үшін қайықтар мен баржаларды тартып алуды бастады. Бұл жұмыс Страхвицке барлық іс-әрекеттерді тоқтату туралы бұйрық келгенге дейін жалғасты. Оның бөлімшесіне Тимишоараға шегіну бұйырылды. 16 сәуірде Хубе 16-панцер дивизиясының енді науқанда қажет емес екенін және Пловдивте қайта топтасуға бұйрық берілгенін хабарлады. 1941 жылғы мамыр айының басында Oberstleutnant Рудольф Сиккениусқа 2-панцер полкіне басшылық тапсырылды. 16-панцер дивизиясының барлығы Германиядағы өздерінің базалық пункттеріне қайтаруға бұйрық берілді, ал 2-панцер полкі Ратиборға (қазіргі Рацибуж) қайтаруға бұйрық берілді, онда олардың жабдықтары жөнделді. 1941 жылғы 9 маусымда Страхвицке Coroana României ордені табысталды. 1941 жылғы маусымның ортасында дивизияға жаңа орын ауыстыру бұйрығы келді. 16-шы танк дивизиясы Германия-Польша шекарасын Грос-Вартенберг (қазіргі Сицау) арқылы өтіп, Висла өзеніндегі Ожаровқа бет алды, ол 1941 жылғы 19 маусымда қол жеткізілді. Неміс сарбаздары бастапқыда Ресей арқылы транзиттен өтіп, Таяу Шығысқа бара жатыр деп ойлады, онда олар Эрвин Роммельдің Африка корпусымен қосылатын болады. Бірақ генерал-фельдмаршал Вальтер фон Райхенау, 2-панцер полкінің 4-ші ротасындағы лейтенант ұлын көрген кезде, келесі науқанның нақты мақсатын оларға ашты. Бұл "Барбаросса" операциясы, Кеңес Одағына шабуыл жасау.

On 2 October 1940, following the Battle of France, Panzer Regiment 2 was subordinated to the 16th Panzer Division. Strachwitz asked the divisional commander Generalmajor Hans Hube for the command of a Panzer company, and Hube gave Strachwitz the 1st Battalion, a position he held until October 1942. In December 1940, 16th Panzer Division was declared a Lehrtruppe (demonstration troop), a unit to be involved in experimentation with new weapons and tactics. Via Bavaria, Austria and Hungary they were transferred to Romania, with Strachwitz's I. Battalion stationed at Mediaș. The division was tasked with the protection of the oil fields at Ploiești, which were vital to the German war effort. They trained some Romanian officers in German Panzer tactics. Apart from training, the soldiers had nothing to do and became bored. In March 1941 Strachwitz was sent back to Cosel in Germany where a new replacement unit was to be founded. He returned via his home town and 24 hours later a telegram from Hube called him back. This was preceded by a series of events in Belgrade. On 25 March 1941, the government of Prince Paul of Yugoslavia had signed the Tripartite Pact, joining the Axis powers in an effort to stay out of World War II. This was immediately followed by mass protests in Belgrade and a military coup d'état led by Air Force commander General Dušan Simović. As a result, Hitler chose not only to support Mussolini's ambitions in Albania and in the Greco Italian War but also to attack Yugoslavia. For this purpose the mobilized forces of 1st Panzer Group under the command of Generaloberst Ewald von Kleist were ordered to attack Belgrade in what would become the Invasion of Yugoslavia. Strachwitz's 1st Battalion received the order to prepare for the attack on 6 April 1941. His orders were to break through with the Infanterie Regiment (motorized) "Großdeutschland" to Belgrade via Werschetz—present day Vršac. His right flank was protected by the SS Division "Das Reich" and his left flank by the 11th Panzer Division. The attack was preceded by a heavy artillery barrage and the Germans crossed the border at 10:30. The defences were quickly taken and the German troops reached the Werschetz, where they were greeted by cheering inhabitants and a band. Their next objective was the River Danube. They reached the Danube at Pančevo, only to find the bridge there destroyed. At Pančevo Strachwitz's unit linked up with the 11th Panzer Division. Here he encountered his oldest son Hyazinth, who was serving with the 11th Panzer Division. Strachwitz started confiscating boats and barges in an attempt to cross the Danube. This work had begun when Strachwitz received the order to halt all activities. His unit was ordered to retreat to Timișoara. On 16 April Hube announced that the 16th Panzer Division would no longer be needed in the campaign and were ordered to regroup at Plovdiv. In early May 1941 Oberstleutnant Rudolf Sieckenius was given command of Panzer Regiment 2. The entire 16th Panzer Division was ordered back to their home bases in Germany, with Panzer Regiment 2 ordered to Ratibor—present day Racibórz, where their equipment was overhauled. Strachwitz was awarded the Coroana României on 9 June 1941. In mid June 1941, the division received new orders to relocate. The 16th Panzer Division crossed the German Polish border at Groß Wartenberg—present day Syców, heading for Ożarów at the Vistula, which was reached on 19 June 1941. The German soldiers initially believed that they were just going to transit through Russia, on their way to the Middle East where they would link up with Erwin Rommel's Afrika Corps. But Generalfeldmarschall (Field Marshal) Walther von Reichenau, who visited his son, a Leutnant in the 4th company of Panzer Regiment 2, revealed to them the true objective of the next campaign. It would be Operation Barbarossa, the invasion of the Soviet Union.

Кеңес Одағына қарсы соғыс

Неміс шабуылы 1941 жылғы 22 маусымда сағат 3:30-да Кеңес Одағына қарсы артиллериялық оққа ұюмен басталды. 16-шы танк дивизиясы фельдмаршал фон Рундштедт басқаратын Оңтүстік армиялар тобының құрамына бағынды. Мақсаты – 6-шы және 17-ші армиялармен, сондай-ақ 1-ші танк тобымен бірлесіп, екі армияның қысқыштарын ұстап, Киевке қарай жылжу, совет әскерлерінің қанатын айналып, Днепр өзенінде оларды қоршауға алу болды. Басты міндет – экономикалық маңызы бар Донец бассейні мен Кавказдағы мұнай кендерін басып алу еді. Неміс армиясының барлау ұшақтары 26 маусым күні таңертең 16-шы танк дивизиясының жанында жаудың алғашқы бөлімдерін анықтады. Осы кезде дивизия неміс-совет шекарасын кесіп өтіп, Буг өзеніндегі көпір басын бекітті. Жабдықтар артта қалды және оның полкі 28 маусымға дейін қайта жабдықталмады. Оның бөлімшесі келесі күні алғаш рет Т-34 және бірнеше КВ-1 және КВ-2 танктерімен кездесті. Бұл танктердің бронясы мықтырақ болды және оның Panzer III танктерінен басым артықшылықтары бар еді. 88 мм Flak артиллериясының, танкіге қарсы қолданылып, көмегімен совет әскерлерін кері шегіндіруге қол жеткізді. Бригада 11-12 қыркүйек түнінде Днепрді кешіп өтті. Киев шайқасында совет әскерлерін қоршаудан кейін, бригада олардың қашпауына кедергі келтіру үшін жіберілді. Бригада 1941 жылғы 4 қазанға дейін шайқаста болды. 1942 жылғы 1 қаңтарда Страхвиц резервтегі оберстлейтенант (лейтенант-полковник) шеніне көтерілді. 1942 жылғы наурыздың ортасында Шығыс майданға қайта оралды. 1942 жылғы жазда Страхвиц өз танктерімен Дон өзеніне, одан әрі Сталинградқа қарай жылды. Оның бөлімшесі 1942 жылғы 23 тамызда Сталинградтың солтүстігінде Волга өзеніне бірінші болып жетті. Осы кезде 16-шы танк дивизиясы 1942 жылғы қарашада Сталинградта қоршауға түскен 6-шы армияға қарасты болды. Осы уақытқа дейін Страхвиц танк полкіне қолбасшылық етуге тағайындалған еді. 1942 жылғы 13 қазанда Страхвицтің командалық танкысы тікелей оққа түскен кезде ауыр жарақат алды, бұл күйік шақырып, дереу дала госпиталіне жатқызуды талап етті. Страхвиц өзінің I./Panzer Regiment 2-сінің басшылығын гауптман Бернд Фрейтаг фон Лоринговенге тапсырды. Одан кейін ол ауруханаға жеткізіліп, 1942 жылғы 10 қарашаға дейін Бреслауда емделді. 1942 жылғы 11-18 қарашада Берлиндегі Charité-де одан әрі емделді. Осы кезде ол Темір крестінің рыцарь айқасына жапырақтарымен марапатталғаны туралы хабар алды. 1942 жылғы желтоқсанда Гитлердің өзінен "Жапырақтарды" қабылдау үшін Фюрер штабына шақырылды. Содан кейін ол демалыс үшін Бад Гастейнге, ал содан кейін Альт-Сидельдегі үйіне қайтты. 1943 жылғы 1 қаңтарда Страхвиц резервтегі полковник шеніне көтерілді.

The German offensive began at 3:30 on 22 June 1941 with an artillery strike against the Soviet Union. The 16th Panzer Division was subordinated to Army Group South under the command of Field Marshal von Rundstedt. The goal, together with the 6th Army and 17th Army as well as Panzer Group 1, was to follow the pincers of both armies, heading for Kiev and rolling up the Soviet flanks in the process, and encircling them at the Dnieper River. The main objective was to occupy the economically important Donets Basin as well as the oil field in the Caucasus. German Army reconnaissance aircraft spotted the first enemy formations in the vicinity of the 16th Panzer Division on the morning of 26 June. By this date the division had already progressed beyond the German Soviet demarcation line and secured a bridgehead over the Bug River. Supplies were lagging behind and his regiment was not resupplied until 28 June. His unit first encountered the T 34 and a few KV 1 and KV 2 tanks the following day. These tanks had stronger armour and outgunned his Panzer III tanks. With the support of the 88 mm Flak artillery, deployed in an anti tank role, they were able to repulse the Soviet forces. The brigade crossed the Dnieper on the night of 11/12 September. Following the encirclement of Soviet forces in the Battle of Kiev the brigade was dispatched to prevent Soviet troops from escaping the pocket. The brigade remained in action until 4 October 1941. Strachwitz was promoted to Oberstleutnant (lieutenant colonel) of the Reserves on 1 January 1942. He returned to the Eastern Front in mid March 1942. Throughout the summer of 1942 Strachwitz led his tanks in the advance to the Don River and across it to Stalingrad. His unit was the first to reach the Volga River north of Stalingrad on 23 August 1942. By this time the 16th Panzer Division was assigned to the 6th Army, which was encircled at Stalingrad in November 1942. By now, Strachwitz had been promoted to command the Panzer Regiment. Strachwitz was severely wounded on 13 October 1942 by a direct hit on his command tank, which caused severe burns requiring immediate treatment in a field hospital. Strachwitz handed over command of his I./Panzer Regiment 2 to Hauptmann Bernd Freytag von Loringhoven. He then had to be flown out and was treated at a hospital at Breslau until 10 November 1942. He received further treatment at the Charité in Berlin from 11 to 18 November 1942. During this stay he received news that he had been awarded the Oak Leaves to his Knight's Cross of the Iron Cross. He was ordered to the Führerhauptquartier in December 1942 for the presentation of the Oak Leaves by Hitler himself. He then went to Bad Gastein for a period of convalescence before spending his vacation at home in Alt Siedel. Strachwitz was promoted to Oberst (colonel) of the Reserves on 1 January 1943.

Гросгерман танк полкі

1943 жылдың қаңтар айының соңында Страхвицке Фюрер-бас штабына бару бұйырылды. Генерал Рудольф Шмундт және Армия бас штабының бастығы Курт Зайцлермен әңгімелескенде, оған "Großdeutschland" атты танк полкін құру міндеті жүктелді. Полк сол кезде генерал-майор Вальтер Хорнлайн басқаратын "Großdeutschland" (моторландырылған) жаяу әскер дивизиясына бағынды. Страхвиц 15 қаңтарда полкке ресми түрде қолбасшылық етіп, ақпан айының соңында Полтаваға келді. Тьюздің сөзіне сәйкес, бұл тағайындаманың мақсаты "Großdeutschland" дивизиясының жауынгерлік қабілетін арттыру болды. Хорнлайн танк соғысында жеткілікті тәжірибесіз болды және кеңесші ретінде тәжірибелі танк командиріне мұқтаж еді. Ол полкті SS Gruppenführer Paul Hausser-дің II SS танк корпусымен бірге Харьков үшін үшінші шайқаста басқарды. Страхвицке 1943 жылдың 28 наурызында Емен жапырақты Темір крестінің рыцарлық айқасына семсерлер қоса берілді. Ол Харьков және Белгородтағы басшылығы үшін осы награданы алды. 1943 жылдың 5 шілдесінде, "Цитадель" операциясының бірінші күні (5-16 шілде 1943), Курск шайқасының неміс кодолық атауы, "Großdeutschland" операциялық аймағында "Пантера" батальоны Березовый маңындағы лайға батып, фюзильерлердің шабуылына қолдау көрсетуге қабілетсіз болды. Ниптің мәлімдемесіне сәйкес, полковник Карл Деккер және полковник-лейтенант Майнрад фон Лаухерт осы сәтсіздікке жиі жауапты деп есептелген. Алайда, Нипе былай демекші: "Страхвиц оқиға орнында болған деп сенімді түрде айтуға болады; демек, "Großdeutschland" танктерінің әрекеттеріне қатысты кез келген жауапкершілік танк графына тиесілі". Шайқас аяқталғаннан кейін Деккер Гудерианға "Großdeutschland" дивизиясының артық шығындары туралы шағымдаған хат жазды. Осы хатта Деккер Страхвицтің Курск шайқасының бірінші күнінде танктерін қалай басқарғанын "ақылға сыймас" деп сипаттады. Страхвиц 10 шілдеде қайтадан жарақат алды. Оның шайқас тобы Хорнлайннің бұйрығымен 258.4 биіктігін басып алу мақсатымен шайқасқа жіберілді, ол Верхопеньенің батысында орналасқан. Шайқас тобы 9 шілде күні кешке шамамен 30 совет танкысімен кездесті. Қараңғылықтың салдарынан шабуыл жасау мүмкін болмады. Осы оқиғалар кезінде ол ұлы Хьязинттің ауыр жарақат алғанын естіді. 10 шілдеде кешке ол совет танктеріне шабуыл жасауға бұйрық берді. Бірінші T-34 танктері жойылды, Страхвиц шабуылды танк ішінде басқарып, пулеметшісіне от ашуды тоқтатуға бұйрық берді. Страхвиц бейсалылықпен сол қолын қарудың дулына тіреп алды. Пулеметші бұйрықсыз атып, зеңбіректің кері соққысынан оның сол қолы сынды. Страхвиц дереу далалық госпитальға эвакуацияланды. Салдарынан Страхвиц шайқас тобының басқаруын гауптман Вальтер фон Витерсхаймге тапсырды. Страхвицтің қолы гипске салынды, дәрігерлердің кеңесіне қарамастан ол өз полкіне оралды. Бұл туралы естіген Хорнлайн ашуланып, Страхвицке далалық госпитальға қайта оралуға тікелей бұйрық берді. 1943 жылдың қарашасында Страхвиц "Großdeutschland" полкін тастап кетті.

At the end of January 1943 Strachwitz was ordered to the Führerhauptquartier. Talking to General Rudolf Schmundt and Kurt Zeitzler, the Chief of Staff of the Oberkommando des Heeres, he was tasked with the creation of the Panzer Regiment "Großdeutschland". The regiment was subordinated to the Infanterie Division (motorized) "Großdeutschland" then under the command of Generalmajor Walter Hörnlein. Strachwitz was officially placed in command of the regiment on 15 January, arriving with this unit in late February at Poltava. According to Tewes, this assignment intended to increase the combat effectiveness of the "Großdeutschland" division. Hörnlein had little experience with tank warfare and needed an experienced tank commander as an advisor. He led the regiment when it took part in the Third Battle of Kharkov, fighting alongside SS Gruppenführer Paul Hausser's II SS Panzer Corps. Strachwitz was awarded the Swords to his Knight's Cross of the Iron Cross with Oak Leaves on 28 March 1943. He received the latter for his leadership at Kharkov and Belgorod. On 5 July 1943, the first day of Operation Citadel (5–16 July 1943), the German code name for the Battle of Kursk, in the Großdeutschland area of operations, the Panther battalion got bogged down in the mud near Beresowyj and failed to support the Füsiliers attack. Nipe indicates that Oberst Karl Decker and Oberstleutnant Meinrad von Lauchert have often been made responsible for this failure. However, Nipe argues "that it can safely be assumed that Strachwitz was present; thus, any responsibility regarding actions of Großdeutschlands Panzers belongs to the Panzer Count." Following the battle, Decker wrote a letter to Guderian complaining about the unnecessary losses infringed by the Großdeutschland division. In this letter Decker stated, that how Strachwitz lead his tanks on the first day of Kursk must be characterized as "idiotic". Strachwitz was wounded again on 10 July. His battle group had been ordered into combat by Hörnlein with the objective of capturing Hill 258.4, about west of Werchopenje. The battle group encountered roughly 30 Soviet tanks on the evening of 9 July. An attack proved unfeasible due to the settling darkness. During these events he received news that his son, Hyazinth, had been severely wounded. At dusk on 10 July he ordered the attack on the Soviet tanks. The first T 34s had been destroyed and Strachwitz was directing the attack from his command tank and had ordered his gunner to hold fire. Strachwitz was carelessly resting his left arm on the gun breech. The gunner, without orders, fired the gun, causing the recoiling gun to smash his left arm. Strachwitz was immediately evacuated to a field hospital. In consequence, Strachwitz passed command of the battle group to Hauptmann Walter von Wietersheim. Strachwitz's arm was put in a cast and against medical advice he returned to his regiment. When Hörnlein learned of this he became furious and gave Strachwitz a direct order to return to the field hospital. In November 1943, Strachwitz left the "Großdeutschland".

Кривасу көпіршігі үшін шайқас

Ауыр жарақат салдарынан Страхвиц майданнан кетуге мәжбүр болды. Бреслаудағы госпитальде жатып, үйінде сауыққаннан кейін, ол Солтүстік армия тобының "Höheren Panzerführer" (жоғары танк командирі) лауазымына тағайындалды. Страхвиц 18-ші армияның бас қолбасшысы, Солтүстік армия тобының қолбасшысы генерал-оберст Георг Линдеманнға есеп берді. 1944 жылдың 26 наурызында неміс 170-ші, 11-ші және 227-ші жаяу әскер дивизиялары мен танкке қарсы бригададан құралған Страхвицтің шайқас тобы Таллин теміржолының оңтүстігіндегі совет 109-шы атқыштар корпусының қанаттарына шабуыл жасады. Шабуылды танктер бастап, жаяу әскер олардың артынан ерді, кеңес атқыштар корпусының бекінілген позицияларын бұзып өтті. Күннің соңына қарай, көпірбасының батыс бөлігіндегі 72-ші және 109-шы атқыштар корпусының бөлімдері қоршауға алынды. Совет әскерінің қалған бөлігі артқа шегінді, оқ-дәрі мен жабдықтарды тасымалдауға жергілікті тұрғындарды пайдаланған. Страхвиц болжағандай, атқыштар корпусы келесі күні қарсы шабуыл жасады. Ол 23-ші Шығыс Пруссиялық гренадерлік полкімен тойтарылды, кеңес әскеріне ауыр шығын келтірді. 28 наурызда атқыштар корпусының қатарын бірнеше жерде екі шағын танк тобы бұзып, көпірбасын екіге бөліп алды. Содан кейін 41 неміс шабуылдық бомбалаушысы атып түсірілді. Көпірбасының батыс жартысы 31 наурызға дейін жойылды, шамамен 6000 совет әскері қаза тапты. 1944 жылдың 1 сәуірінде Страхвиц резервтегі генерал-майор (генерал-майор) шеніне көтерілді. 6 сәуірде Страхвицтің шайқас тобының алдау шабуылы Крывасу көпірбасының шығыс бөлігін, оны совет 6-шы және 117-ші атқыштар корпусы қорғаған, шатастырды. Шабуыл совет әскерін неміс шабуылы оларды батыс қанатынан оқшаулауға бағытталған деп ойлауға итермеледі. Нақты шабуыл тікелей 59-шы армияға қарсы бағытталды және ауыр бомбалаумен басталды. 59-шы армияның позицияларына шабуылдық бомбалаушылар шабуыл жасады, ал орман өртенді. Сонымен қатар, 61-ші жаяу әскер дивизиясы мен Страхвицтің танк отряды 59-шы армияның қорғанысына терең еніп, екі атқыштар корпусын бөліп, оларды бекіністеріне шегінуге мәжбүр етті. Кеңес Одағының маршалы Леонид Говоров бұл жаңалыққа ашуланып, жаңадан қайта орналастырылған 8-ші армияны жіберді. Олардың "Тигр I" танктерін тоқтату әрекеті сәтсіз аяқталды. 7 сәуірде Говоров әскерлеріне қорғанысқа көшуге бұйрық берді. 59-шы армия барлық себептерге байланысты тағы 5700 әскерін жоғалтқаннан кейін көпірбасынан шығарылды. Осы жетістіктері үшін Страхвиц 1944 жылдың 15 сәуірінде Емен жапырақтары, қылыштармен және алмаздары бар Темір крестінің рыцарь кресімен марапатталды. Ресми табыстау бірнеше аптадан кейін Гитлер жасады. Көктемгі мұзды ерігендіктен, танктерді пайдалану мүмкін болмады. 8-ші армия 19-24 сәуір аралығында жүргізілген неміс шабуылын тойтарып, немiс әскері шабуылда 2235 сарбазын жоғалтты, ал сәуір айындағы немiс әскерінің барлық себептерге байланыстығы шығыны 13 274 адамды құрады. Сәуірдегі совет әскерінің шығыны белгісіз, бірақ Март Лаардың бағалауынша, барлық себептерге байланысты кем дегенде 30 000 адам қаза тапты. Шығындар екі тараптың да күшін сарқып шықты. Содан кейін майдан артиллерия, әуе және снайперлік шайқастардан, сондай-ақ барлау взводтары арасындағы қақтығыстардан басқа тоқтады.

The severe injury to Strachwitz's left arm had forced him to retire from the front line. After a stay in the hospital at Breslau and a period of convalescence at home he received an order assigning him as "Höheren Panzerführer" (higher tank commander) to the Army Group North. Strachwitz reported to the commander in chief of the 18th Army, Generaloberst Georg Lindemann, commander of Army Group North. On 26 March 1944, the Strachwitz Battle Group, consisting of the German 170th, 11th, and 227th Infantry Divisions and a tank hunting brigade, attacked the flanks of the Soviet 109th Rifle Corps south of the Tallinn railway, supported by an air strike. The tanks led the attack and the infantry followed, penetrating the fortified positions of a Soviet rifle corps. By the end of the day, the Soviet 72nd and parts of the 109th Rifle Corps in the Westsack (west sack) of the bridgehead were encircled. The rest of the Soviet rifle corps retreated, shooting the local civilians who had been used for carrying ammunition and supplies from the rear. As Strachwitz had predicted, the rifle corps counterattacked on the following day. It was repelled by the 23rd East Prussian Grenadier Regiment, which inflicted heavy casualties on the Soviets. Two small groups of tanks broke through the lines of the rifle corps on 28 March in several places, splitting the bridgehead in two. Fierce air combat followed, with 41 German dive bombers shot down. The west half of the bridgehead was destroyed by 31 March, with an estimated 6,000 Soviet casualties. On 1 April 1944 Strachwitz was promoted to Generalmajor (Major General) of the Reserves. The Ostsack (east sack) of the Krivasoo bridgehead, defended by the Soviet 6th and the 117th Rifle Corps, were confused by the Strachwitz Battle Group's diversionary attack on 6 April. The attack deceived the Soviet forces into thinking that the German attack intended to cut them out from the west flank. The actual assault came directly at the 59th Army and started with a heavy bombardment. The positions of the 59th Army were attacked by dive bombers and the forest there was set afire. At the same time, the 61st Infantry Division and the Strachwitz tank squadron pierced deep into the 59th Army's defences, splitting the two rifle corps apart and forcing them to retreat to their fortifications. Marshal of the Soviet Union Leonid Govorov was outraged by the news, sending in the freshly re deployed 8th Army. Their attempt to cut off the Tiger I tanks was repelled. On 7 April, Govorov ordered his troops to switch on to the defensive. The 59th Army, having lost another 5,700 troops from all causes, was withdrawn from the bridgehead. For these successes Strachwitz received the Knight's Cross of the Iron Cross with Oak Leaves, Swords and Diamonds on 15 April 1944. The official presentation was made a few weeks later by Hitler. The spring thaw meant that the tanks were then impossible to use. The 8th Army repelled the German attack, which lasted from 19 to 24 April. The Germans lost 2,235 troops, dead and captured, in the offensive, while the total of German casualties in April, from all causes, was 13,274. Soviet casualties in April are unknown, but are estimated by Mart Laar to be at least 30,000 men from all causes. The losses exhausted the strengths of both sides. The front subsequently stagnated with the exception of artillery, air, and sniper activity and clashes between reconnaissance platoons for the next several months.

Соңғы шайқастар

Страхвиц Дитрих фон Саукеннің XXXIX танк корпусы құрамындағы Доппелькопф операциясында, кеңес әскерлерінің Багратион операциясындағы маңызды ілгерілеуінен кейін қарсы шабуылға шықты. Саукеннің мақсаты – Курлянды қалтасында қоршауда қалған күштерге көмек көрсету болды. 18 тамыздағы Страхвицтің шабуылына дейін «Принц Евгений» крейсерінен ауыр артиллериялық оқ жаудырылды. Оның әскерлері түске қарай Тукумстағы 16-армиямен қосылды. 1944 жылдың 24 тамызында дивизия штабына барған кезде Страхвиц автомобиль апатында ауыр жарақат алды, көлігі аударылып, ішіндегілер қаза болды. Ол бас сүйегінің сынуы және басқа жарақаттар алды, өміріне қауіп төнді. Ол алдымен далалық госпитальда, содан кейін Рига мен Бреслауда емделді. Страхвиц 28 қарашадан 23 желтоқсанға дейін Альт-Сидельдегі үйіне қайтып, жазылып қалды. 1945 жылдың 12 қаңтарында Кеңес Армиясы Висла-Одер операциясын бастады. Бірнеше күннің ішінде кеңес әскерлері жүздеген шақырымға жылжып, Польшаның көп бөлігін басып алып, Рейхтің тереңіне енді. Бұл шабуыл А армиялар тобын және Германияның қалған әскери қарсылық күштерін жойды. Кеңес әскерлері 19 қаңтарда Силезия шекарасын өтті, ал 20 қаңтарда генерал-оберст Фердинанд Шёрнер армиялар тобының бас қолбасшысы болып тағайындалды. Шёрнердің Оппель штабында Страхвиц майданға командирлікке жіберуді сұрады. Шёрнер оны бастапқыда штабына бекітті, онда Страхвиц арнайы танкке қарсы бригада (Panzerjagdbrigade) құру туралы ұсыныс жасады. 3-ші гвардиялық танк армиясы 1945 жылдың 23 және 24 қаңтарында Оппель мен Гроссштайнды басып алды. Шёрнер танкке қарсы бригада құруға рұқсат берді. Бұл бригадалар механикаландырылмаған, бірақ Panzerfaust сияқты қолда ұсталатын қару-жарақтарды қолданатын жаяу әскерлерінен құралған. 30 қаңтарда ол резервтегі генерал-лейтенант шеніне көтеріліп, жаңадан құрылған Жоғарғы Силезия танкке қарсы бригадасына командир болып тағайындалды. Страхвицтің басқаруына шамамен 8000 жаңа сарбаз келді, олардың көп бөлігі Померания, Шығыс Пруссия және Силезияның қауіпті аймақтарынан шақырылған. Страхвицтің тактикасы Вермахт ішінде тез танымал болды. Кейін Страхвиц Висла армиялар тобының танкке қарсы күштеріне, ал сәуір айында Орталық армиялар тобының танкке қарсы бөлімшелеріне командир болып тағайындалды. Страхвиц және оның әскерлері 8 мамыр 1945 жылы Германия капитуляциясына дейін Шёрнердің басшылығымен шайқасты. Страхвиц Бавариядағы АҚШ армиясына тұтқынға берілді. Ол Марбургқа жақын Альендорфтағы әскери тұтқын лагеріне жеткізілді, онда ол бұрынғы Вермахт генералдары Франц Хальдер, Хайнц Гудериан және Адольф Галландпен бірге ұсталды.

Strachwitz led an ad hoc formation in Operation Doppelkopf as part of Dietrich von Saucken's XXXIX Panzer Corps counter offensive following the major Soviet advance in Operation Bagration. Saucken's goal was to relieve the encircled forces in the Courland Pocket. Strachwitz's attack on 18 August was preceded by a heavy artillery bombardment from the heavy cruiser Prinz Eugen; forces inside the pocket attacked to link up with Strachwitz's force. His troops reached the 16th Army at Tukums by midday. During a visit to a division command post on 24 August 1944 Strachwitz was badly injured in an automobile accident when his vehicle rolled over, killing the other occupants. He sustained a fractured skull and other injuries, and his survival was in doubt. He was treated at a field hospital, and then at Riga and Breslau. Strachwitz signed himself out of the hospital and convalesced at his manor in Alt Siedel from 28 November to 23 December 1944. The Red Army started the Vistula–Oder Offensive on 12 January 1945. Within a matter of days the Soviet forces had advanced hundreds of kilometres, taking much of Poland and striking deep within the borders of the Reich. The offensive broke Army Group A and much of Germany's remaining capacity for military resistance. The Soviet forces crossed the Silesian border on 19 January and Generaloberst Ferdinand Schörner was appointed commander of the army group on 20 January. At Schörner's headquarters at Oppeln, Strachwitz requested a frontline command. Schörner initially assigned him to his staff where Strachwitz developed a proposal that would create a specialized Panzerjagdbrigade (tank hunting brigade). The 3rd Guards Tank Army occupied Oppeln and Groß Stein on 23 and 24 January 1945, respectively. Schörner authorized the creation of tank destroyer brigade. These brigades were not mechanized units but rather infantry soldiers deploying hand held weapons such as the Panzerfaust. On 30 January 1945, he was promoted to Generalleutnant of the Reserves and put in command of the newly created Panzerjäger Brigade Upper Silesia. Strachwitz's command received about 8,000 recruits, mostly from the threatened territories of Pomerania, East Prussia and Silesia. Strachwitz' tactics quickly made news within the Wehrmacht. Strachwitz then became commander of the Panzerjagdverbände of Army Group Vistula, and, in April, of the Panzerjagdeinheiten of Army Group Centre. Strachwitz and his men fought under the command of Schörner until the German capitulation on 8 May 1945. Strachwitz surrendered to the US Army in Bavaria. He was taken to the prisoner of war camp at Allendorf near Marburg, where he was interned together with former Wehrmacht generals Franz Halder, Heinz Guderian and Adolf Galland.

Неміс қарсыласына қатысу

Тарихшы Штайнбахтың айтуынша, Страхвиц нацизмге қарсы неміс әскери қарсылығымен байланыста болған. Хоффманн оның "Ланц жоспарымен" байланысты болғанын, генералдар Хьюберт Ланц, Ханс Шпейдель және Пол Лёнингпен бірге, генерал дер Гебергструппе Хьюберт Ланц куәлік етеді. Жоспар бойынша, 1943 жылдың ақпан айының басында Полтавадағы Ланц әскер бөліміне жоспарланған сапары кезінде Гитлерді тұтқындау немесе өлтіру көзделіпті. Бұл оқиғада Страхвицтің міндеті – Гитлер келгеннен кейін көп ұзамай оның және оның күзетшілерінің айналасын танктерімен қоршау болған. Ланц Гитлерді тұтқындап, қарсылық көрсетілген жағдайда Страхвицтің танктері бүкіл делегацияны атып тастайтынын айтқан. Гитлер сапарды тоқтатып, жоспардан бас тартты. Сонымен қатар, Тьюз бұл жоспарды Ланц пен Страхвиц Валкиде талқылағанын мәлімдейді. Идея – Гитлерді тұтқындап, сол кездегі Орталық армия тобының бас қолбасшысы генерал-фельдмаршал Гюнтер фон Клюгеге тапсыру еді. Алайда, автор Ролл бұл оқиғаға күмән келтіріп, 1943 жылы Гитлерді өлтіруге тырысқан Страхвицтің туысы Рудольф Кристоф Фрайхерр фон Герсдорфтың Страхвицтің Гитлерді өлтіруді кісі өлтіру деп санағанын бірнеше рет айтқандығын атап көрсетеді. Роллдың қорытындысы бойынша, Страхвиц Гитлерге қол жұмсауды ойлауға тым прус офицері болған.

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін және соңғы жылдары

1947 жылғы маусымда одақтастар Страхвицті босатті. Бостандыққа шыққанға дейін ол әйелі мен кіші ұлынан айырылып, мүлкін жоғалтты. Алда 1946 жылғы 6 қаңтарда Вельден-ан-дер-Филс қаласында АҚШ әскери жүк көлігінің соқтығысынан қаза тапты. Марбург маңындағы Альендорф лагерінде әлі де тұтқында болған Страхвицке жерлеу рәсіміне қатысуға рұқсат берілмеді. Аяғын жоғалтқан Харти соғыс аяқталар алдында, 1945 жылғы 25 наурызда Хольштайн маңында қаза тапты. Страхвиц 1947 жылғы 30 шілдеде Хольцхаузенде барон Фердинанд Эдуард фон Штуммның немересі Нора фон Штуммға (1916–2000) үйленді. Олар Норамен 1951–1960 жылдары дүниеге келген төрт балаға – екі қыз бен екі ұлға ие болды. Хусни әл-Заимнің шақыруымен Страхвиц 1948 жылғы араб-израиль соғысы кезінде 1949 жылғы қаңтар–маусым аралығында Сирия қарулы күштеріне ауыл шаруашылығы және әскери кеңесші болды. Хусни әл-Заимнің артында тұрған ықпалды тұлға – пан-араб революциясын қалаған және мемлекеттің ішінде билік жүргізуге тырысқан Адиб Шишакли еді. Өзін араб халықтарының Отто фон Бисмаркі санайтын Шишаклидің мақсаты – Сирияны "Пруссиялық Арабияға" айналдыру болатын. Оның басшылығымен Сирияға 30-нан астам кеңесші келді. Страхвиц Ресейдегі әскери табыстарымен мақтанғандықтан, сириялық офицерлермен қарым-қатынасы қиын болды, ал оның ауыл шаруашылығына қатысты ұсыныстарына мән берілмеді. Адиб Шишакли билікті басып алған кезде Страхвиц пен оның әйелі Сириядан кетіп қалды. Олар сол кезде Аргентинаға виза алған еді, онда басқа кеңесші қызмет табуға үміттенді. Ливан арқылы олар Италияның Ливорно қаласына жетіп, жоспарларын өзгертіп, шарап шаруашылығымен айналысты. 1951 жылы Қызыл Крест паспортымен Германияға оралды. Бавариядағы Грабенштаттқа жақын Винкльдегі мүлікке қоныстанды және мұқтаж силезиялықтарға көмек көрсету үшін "Oberschlesisches Hilfswerk" (Жоғарғы Силезия қоры) құрды. Страхвиц 1968 жылғы 25 сәуірде өкпе рагынан Тростберг ауруханасында қайтыс болды. Ол Грабенштатт ауылдық зиратында, алғашқы әйелінің қасында жерленді. Құрмет көрсету белгісі ретінде Бундесвер салтанатты қарауыл қойды. Хайнц Георг Лемм аза тұту сөз сөйледі.

Strachwitz was released by the Allies in June 1947. By the time of his release, he had lost his wife, his youngest son and his estate. Alda was killed in a traffic accident on 6 January 1946, run over by a US military truck in Velden an der Vils. Strachwitz, still a US prisoner of war in camp Allendorf near Marburg, was denied permission to attend the funeral. Harti, who had lost a leg, was killed in action shortly before the end of the war on 25 March 1945 near Holstein. Strachwitz married Nora von Strumm (1916–2000), granddaughter of Baron Ferdinand Eduard von Stumm, on 30 July 1947 in Holzhausen. He and Nora had four children, two daughters and two sons, born between 1951 and 1960. At the invitation of Husni al Za'im, Strachwitz was an agricultural and military advisor for the Syrian Armed Forces from January–June 1949 during the 1948 Arab–Israeli War. The influential man behind Husni al Za'im was Adib Shishakli, who wanted a Pan Arab revolution and was trying to run the state from behind the scenes. Seeing himself as a state maker, the Otto von Bismarck of the Arabian peoples, Shishakli's goal was to transform Syria into a kind of "Prussian Arabia". Under his leadership, Syria brought over 30 advisors to Syria. Strachwitz, bragging about his military successes in Russia, had a very difficult time with the Syrian officers, and his agricultural suggestions were ignored as well. When Adib Shishakli seized power, Strachwitz and his wife left Syria. In the meantime, they had received a visa for Argentina, where they hoped to find another advisory position. Via Lebanon, they arrived in Livorno, Italy, where they changed their plans and ran a winery. They returned to Germany in 1951 with a Red Cross passport. He settled on an estate in Winkl near Grabenstätt in Bavaria and founded the "Oberschlesisches Hilfswerk" (Upper Silesian Fund) supporting fellow Silesians in need. Strachwitz died on 25 April 1968 of lung cancer in hospital in Trostberg. He was laid to rest in the village cemetery of Grabenstätt, beside his first wife. The Bundeswehr provided an honour guard as a mark of respect. Heinz Georg Lemm delivered the eulogy.