Кіріспе

Шәу Шау I (Шиважи Самбхажи Раже Бхосале; 18 мамыр 1682 – 15 желтоқсан 1749) – атасы Шиважи I құрған Маратха империясының бесінші Шәупаты. Ол Бхонсле әулетінен шыққан, Самбхаджи I мен Есубайдың ұлы. Кішкентай шағында ол Моғол императоры Ауранзебтің Раигадты қоршауы кезінде тұтқындалып, моғолдарда тұтқында болды. Ауранзебтің қайтысынан кейін, Тарабай мен Шаху арасындағы ішкі тартысты қоздыру ниетімен ол тұтқыннан босатылды. Раджа Шаху қанды Кхед шайқасында жеңіске жетіп, Шәупат атағын алды. Шаху билігі тұсында Маратха билігі мен ықпалы Солтүстік-Батыс, Орталық және Батыс Үндістанның көп бөлігіне тарады, осы арқылы күшті Маратха империясы құрылды. Оның қайтысынан кейін, Пешва Бхаттар және олардың Шинде және Холкар үйінің қолбасшылары, Нагпурдың Сенасахибсуба Бхонслелері және Бароданың Сенахасхель Гайквадтары сияқты министрлері мен генералдары, Шәупаттың бұйрықтарымен еркін коалиция аясында империяның өз бөліктерін басқарды.

Ерте өмір

1689 жылы жеті жасында Шаху Раигарх шайқасынан кейін анасымен бірге моғолдарға тұтқынға алынды. Аурангзеб орталықтандырылмаған маратхалармен соғысып, тақ мұрагері Шахуды өзінің соғысында пайдалы құрал ретінде қолдануға ниеттенді. Сондықтан ол Шаху мен анасына жақсы қарады. Моғол тұтқында болған кезде де Шахудың анасы, императрица Йесубай, өзінің жеке иеліктерін Дешмұх ретінде басқаруын жалғастырды. Аурангзеб Шахуды, шын аты Шиваджи болған, атасы Шиваджи I-ге қарама-қарсы 'Сав немесе Садху Шиваджи' деп санады, осыдан оның танымал лақабы 'Раджа Шаху', яғни 'Адал немесе Әулие патша' деген мағынаны алды. Шаху моғол қызметіндегі жоғары дәрежелі маратха сардарларының екі қызына үйленді. Аурангзеб Шахуға Шиваджидің Бхавани қылышын, Афзал ханның қылышын және тағы бір алтын сапты қылыш сыйлады. Сондай-ақ, ол Шахуға Ақкалкот, Супа, Барамати және Невас аймақтарындағы жерлерге және кірістерге санадтар берді, осымен оның күнкөрісі қамтамасыз етілді. 1707 жылы Аурангзеб қайтыс болғаннан кейін, оның ұлдарының бірі, ханзада Азам Шах, маратхалар арасында араздық тудыру ниетімен Шахуды босатты, сондай-ақ, оның өзінің моғол тағына таласуында Шаху оның жағында болсын деп үміттенеді. Сол кезде Маратха патшалығын ұлының (Шиваджи деп те аталған) атынан басқарған Тарабай шаңырағы, Шахуды Самбхаджи ұлының орнына моғолдар қойған жалған деп айыптады. Шаху 1708 жылы Чхатрапати тағына ие болу үшін Тарабайға қарсы азаматтық соғыс бастады және жеңіске жетті.

Билік етуінің алғашқы жылдары

Аурангзеб қайтыс болғаннан кейін Шаху өз Отанына оралуға асықты. Зинат-ун-Нисса мен Зұлфиқар хан оған Азам-шахтан ресми тағайындама күтпеуді, керісінше, бірден моғол лагерін тастап, өз еліне аттануды кеңес берді. Ол осы кеңеске бойын беріп, 1707 жылдың 8 мамырында Дорахадағы моғол лагерін қалдырды. Баратпур, Джайпур, Жодхпур және Удайпур билеушілері Шахуды Пунеге жолында жылы күтіп алды. Шаху қасиетті Уджайн қаласына сапар шегіп, Шри Махакалешварға құрмет көрсетті. Бүрханпурда Шаху Жотияжи Кашкарды моғолдардан санад алу үшін қалдырды. Шаху Нармададан шамамен отыз шақырым оңтүстікке орналасқан Бижагадқа жетті, онда ол Аурангзебке қарсы ұзақ уақыт бойы көтеріліс жасаған және Маратхалармен ынтымақтасқан Рауал Мохансин қосылды. Мохансин Шахудың ісін қолдаған және оған әскер мен қаржымен көмектескен бірінші адам болды. Бижагадтан Шаху Сұлтанпурға бет бұрды, онда Амитрао Кадамбанде, Ламканидың Рауал Суджансин, Бокилдер, Пурандарелер және басқа да брамин отбасылары сияқты бірнеше Маратха басшылары оған қосылды.

Алғашқы қақтығыстар

Махараштраға жеткен соң, 15 мың әскердің қолбасшысы Сенасахибсуба Парсоджи Бхонсле Шахуға адалдық серт берді. Парсоджидің мысалына Сардар Нимажи Шинде, Сарлашкар Хайбатрау Німбалкар, Рустамрао Джадхаврао (Шахудың қайнағасы) және Бағлана мен Хандеште әрекет еткен Чимнажи Дамодар да тез ерді. Тарабайдың әскерлері Кудас-Кхед маңында қақтығысуға дайындалды. 1707 жылдың 3 тамызында Жотияжи Кесаркар Бахадур Шахтан Бурханпурда Раджа Шахуға ресми санад алды, осылайша Бахадур Шах Жажау шайқасында Азам Ханды өлтірді. Шаху мен оның ұрпақтары Моғол императорлары тарапынан Шиваджидің заңды мұрагерлері ретінде мойындалды. Делідегі Моғолдар кірісінің төрттен бірін шаут салығы ретінде, ал Шахапати Шахуға қорғау үшін тағы 10% берді. Кейін олар Маратхалардың құыршақ үкіметіне айналды.

Кхед шайқасы

Пунадан Кхед Кудусқа қарай жорықта Шаху, Парад қаласынан қарсылыққа тап болды, онда Патил Саяжи Лохандеге тиесілі әлсіз артиллериясы бар шағын бекініс орналасқан еді. Бекініс шабуылға алынып, қиратылды, ал қоршауда қалғандар қырғынға ұшырады. Патил Саяжидің жесірі өзінің ұлы Раноджиді Шахудың паланкиніне отырғызды. Шаху бұл жеңісті өзінің алғашқы жеңісі деп есептеп, балаға Фатесинх деген есім берді және оны өзінің ұлы ретінде қабылдады. Кхедке жеткен соң Шаху Дханаджи Джадавтың лагеріне жасырын кіріп, оның ықыласына ие болған Дханаджидің бақылаушысы Нарорам Ранга Раомен кездесті. Нарорам Шахудың Маратха тағына талап етуінің заңдылығын көрсетіп, Дханаджиді дұрыс уақытта дұрыс іске кірісуге көндірді. Содан кейін Дханаджи де Шахуға адалдық серт берді. 1707 жылдың 12 қазанында Тарабай мен Раджа Шахудың әскерлері арасында Кхед шайқасы болды. Тарабайдың әскерлерін Пратинидхи Паршурам Тримбак және Сарсенапати Хандерао Дабхаде басқарды, олар ауыр шығынға ұшырады, ал Дханаджи Джадав Шахуға берген адалдық антының арқасында тек номиналды шайқастарға қатысты. Осылайша Шаху керемет жеңіске жетіп, Паршурам Тримбак Пратинидхи Сатара бекінісіне қашып кетті. Шайқастан кейін Шаху Джеджуридегі Хандоба ғибадатханасына барып, құрмет көрсетіп, «Кшатриякулаватсанса Шриют Раджа Шаху Чхатрапати» атағын алды. Сәттілікке толы кезеңде Шаху Раигад, Торна, Вичитрагад және Чандан Вандан бекіністерін, сондай-ақ бірнеше кішігірім бекіністерді рекордтық уақытта басып алды. Бір ай ішінде Кхед шайқасынан кейін ол Сатараның алдына келді. Сатара бекінісінің табанында, жеті жыл бұрын Аурангзеб лагерь құрған жерде, Шаху Тарабайдың Праттинихиіне бекіністі қарсылықсыз тапсыруды талап етті. Бірақ ол бас тартқандықтан, Шаху оны қоршауға алды. Сегіз күнде басып алуға ниеттенген Шаху бекіністің әскери қолбасшысы (хавальдар) Шейх Мираның отбасын лагерінен алыс емес Вай ауылында жасырғанын білді. Шаху ақылға қонымды амал қолдануға шешім қабылдады және Шейх Мираны, егер ол бекіністі тапсырмаса, оның әйелі мен балаларын зеңбіректерден атқылап өлтіретінімен қорқытты. Шейх Мира Шахудың бұйрығын орындауға дайын екенін көрсетті. Алайда, Праттинихи қарсылық көрсеткендіктен, Шейх Мира оны түрмеге қамап, 1708 жылдың 1 қаңтарында Шахуға қақпаларды ашты. Дханаджи Джадав, Аурангзебтің Сатара бекінісін басып алу үшін тоғыз айға созылған шабуылын көрген адам, Шахудың оны қаншалықты оңай және жылдам басып алғанына таң қалды деседі. Осылайша Сатара Шаху патшалығының астанасы болды.

Консолидациялау

Канхожи Ангре Тарабай мен Шаху арасындағы соғыстың мүмкіндігін пайдаланып, өзін екеуінің де билігінен босатты. Оның орнына ол ірі сауда орталығы болған Калянды және көршілес Раджмачи мен Лохагад бекіністерін басып алды. Шаху өзінің Пешвасы немесе премьер-министрі Бахироджи Пингале бастаған үлкен күш жіберді. Канхожи Пингалені жеңіп, оны Лохагадта тұтқынға алды және Шахудың астанасы Сатараға қарай алға жылжуды бастады. Шаху өзінің Сенакарта Баладжи Вишванатына қарсыластарын бағындыру үшін тағы бір тұрақты әскер (Хузурат) жинауға бұйрық берді. Балажи келіссөздер жолымен жүруге ұмтылды және Шахудың адмиралмен келіссөз жүргізуге уәкілетті өкілі болып тағайындалды. Балажи мен Канхожи Лонавалада кездесті. Жаңадан тағайындалған Пешва маратхалар үшін ескі теңізшінің патриотизмін оятуға тырысты. Канходжи Ангре Конканды басқару құқығымен Шахудың теңіз флотының сархелі (бас адмиралы) болуға келісті. Балажи мен Канхожи бірлесіп Жанжираның мұсылман сиддтеріне шабуыл жасады. Олардың біріккен күштері Конкан жағалауының көп бөлігін, соның ішінде Баладжидің туған жері Шриварданды басып алды, ол кейін Ангре феодалының бір бөлігіне айналды. Баладжидің табысына риза болған Шаху Бахироджи Пингалені жұмыстан босатып, 1713 жылдың 16 қарашасында Баладжи Вишванатты Пешва етіп тағайындады. Атанидің маратха иегері Химмат Бахадур Витоджи Чаван қайтыс болғаннан кейін, оның ұлы Удаджи Чаван оның феодалы және Химмат Бахадур атағын иеленді. Маратха-моғол соғыстары кезінде Удаджидің әкесі Рамчандра Аматьяның жақын досы болды, ал Удаджи Тарабайдың (соның салдарынан оның ұлы Самбхаджидің) тобына қосылды. Удаджи Баттис Шираледегі өзінің қамалынан Шахудың аумақтарына жиі шабуыл жасап, олардан алынатын салықты "Чаван Чоут" деп атады. 1730 жылдары Сенапати Тримбакрао Дабхаде қайтыс болғаннан кейін және Баджираоның алыс жорықтарынан кейін Удаджи Чаван Тарабайдың ұлы Самбхаджиден Шахуға қарсы Варана өзенінен күш алып өтуге рұхсат алды. Ол Широлда лагерь құрып, елді тонауға кірісті. Шаху сол маңайда аң аулап жүрген кезде Удаджи Чаванды шақырып, оған қауіпсіз өтуді уәде етті. Шахудан қатаң сөгіс алғаннан кейін Удаджи Чаван оны өлтіруді шешті. Бірнеше күннен кейін төрт кісі жалғыз отырған Шахудың шатырына кірді. Шахудың қасқырларға деген бейжайлығынан қасқырлар жүректерін жоғалтып, оның аяқтарына қаруларын тастап, мейірім сұрап жалбарынды. Шаху олардың жұмыс берушісі туралы сұрағанда, олар өздерін Удаджи Чаван жібергенін мойындады. Шаху әрбір қаскөйге алтын білезік сыйлап, оларды қаруларын жинап, Самбхаджиге қарсы күреске кірісуге шешім қабылдағанда, олардың жақсы және адал қызметшілер екенін растайтын өзінен алынған куәліктің қоса берілуімен Удаджиге қайтарып жіберді. Шамбхусима Джадав пен Праттинидхи Варана өзенінің жағалауындағы Самбхаджи лагеріне шабуыл жасап, Колхапур армиясының көп бөлігін жойды. Самбхаджидің барлық әскери қоймасы мен жабдықтары Праттинидхилердің қолына түсті. Тарабай, Раджасбай, Самбхаджидің әйелі Джиджабай, Бхагвантрао Рамчандра және Вянкатрао Жоши шахрапати Шахуға тұтқынға алынды, ол Самбхаджидің анасы мен әйеліне Панхалаға жіберді. Көңілі қалған Тарабай Шахумен бірге Сатарада оған дайындалған сарайда тұруға шешім қабылдады, соның салдарынан азамат соғысындағы рөлін аяқтады. Шахудың әскерлері Вишальгадты басып алып, Самбхаджиді келісімге келуге мәжбүр етті. Екі ағайынның кездесуі Жахинвади деген ашық алаңда өтті. Жахинвади Махараштраның ақсүйектерінің шатырларымен және жабдықтарымен безендірілді. Адамдармен және аттармен, сондай-ақ сансыз жүк көліктерімен 200 мыңнан астам сарбаз болды. Белгіленген күні Шаху мен Самбхаджи өздерінің лагерьлерінен асыл тастармен қапталған howdahs бар пилдерге мініп жолға шықты. Олар бір-біріне көз жеткізгеннен кейін, олардың пилдері тізе бүгіп, олардың салт аттылары оларды байғұс араб аттарына мінуге қалдырды. Аттар кездескенде, екі ханзаде түсіп қалды. Самбхаджи басын Шахудың аяғына қойып, оған мойынсұнуын білдірді. Шаху иіліп, оның туысын көтеріп құшақтады. Содан кейін Шаху мен Самбхаджи бір-бірін алтын монеталармен және гүл шоқтарымен сыйлап, салтанатты шараны аяқтады. Екі айдан кейін Сатарада "Варана келісімшарты" деп аталатын ресми келісім жасалды, ол Маратха азамат соғысын аяқтады және Кольхапурды Сатара Чhatrapati империясының қатаң бағынысты бөлігіне айналдырды. Фәтхсинг Бхонслеге Самбхаджиді Панхалаға қайтаруға бұйрық берілді. Шаху Самбхаджимен бірге сегіз шақырым жол жүрді, ал жол екі монархтың пойызында Маратха билеушілерінің әшекейлері мен жібектерімен жанып кетті. Ғалым К. А. Кинкейдтің айтуынша: "Енри Францискпен Алтын киім алаңында кездескенде, тіпті француз абыройлыларының сән-салтанаты да Самбхаджидің Шахумен кездесуінің ұлылығына жете алмас еді."

Шатрапати Шаһу билігі

Келесі елу жыл ішінде Пешва Баладжидің ұлы Баджирао I және немересі Баладжи Баджирао Маратха билігін Үндістан субконтинентінің барлық бағыттарына кеңейтті. Палхед шайқасы 1728 жылдың 28 ақпанында Махараштра штатының Нашик қаласына жақын Палхед ауылында Маратха империясы мен Хайдарабад Низамы, Асаф Джах I арасында өтті, онда Маратхалар Низамды жеңді. Бундельханд шайқасынан кейін Маратхалар Ганг-Ямуна аралығындағы маңызды күшке айналды. Шаху тұсында Маратхалар Бундельханд, Бунди, Малва, Гуджарат, Гвалиор, Кота және Ганг-Ямуна аралығын бағындырды. Шаху шаруалардың мүддесін қорғады, шөлейт жерлерді өңдеуге келтірді, ағаш отырғызуды ынталандырды және ауыр салықтарды алып тастау арқылы кедейлердің қиын жағдайын жеңілдетті. Шаху көптеген адамдар тарапынан «Бола Шанкар» (Шиваның игі ниетті бейнесі) деп құрметпен еске алынды, ол әділ мінезімен және қарапайым халықпен еркін араласуымен белгілі болды. Шаху мерекелерде, тойларда, кешкі ас дастарханында және үйлену тойларында белсенді қатысып, халқының жағдайын қадағалап отырды. Әр түрлі топтардың өкілдері оны үйлену сияқты жеке шараларға шақыруға құқылы деп санады, ол олармен шын жүректен араласып, оларға жұмсады және қажеттілік туғанда көмектесті. Шаху замандас жазушылардың бірінен «Пуньяшлоке» (игі ниетті мұра) деген атақ алды. Ол білікті лауазымдарға адамдарды тағайындағаны және оларға лайықты өкілеттік бергені үшін, сондай-ақ бұзық істерді тиісінше жазалағаны үшін мақтауға ие болды. Ол жеке өмірінде кигендей, қарапайым ақ киімде жұрт алдына шықты, иығынан әдемі түсіп тұратын ұзын сұр шашымен. Оның өмірінде жеке құпия жоқ еді және кез келген азамат оған жүгіне алатын. Ол империясының аймақтарын атпен немесе паланкинмен, шағын сүйемелдеушілермен аралап, әрқашан хатшысы мен кеңсе қызметкерлерін бірге алып жүретін.

Отбасы

Шахудың төрт әйелі, екі ұлы және төрт қызы болды. Оның Ширке әйелдері Сакуарбай мен Сагунабайдың «Дареми Махал» және «Дакта Махал» деп аталатын жеке резиденциялары болған. Олардың өздерінің «Читнис/Читнавис» министрлері болды. Олар «Ватан» деп аталатын жерлерден, сондай-ақ Колаба ауданының Кундалика портындағы саудадан түсетін табыс пен артықшылықтардан кіріс көріп отырды. Бұған қоса, олар Чхатрапатиден балық, тұз, күріш, дәмдеуіштер және какао бұршақтары сияқты түрлі бағалы тауарларды Роха мен Аштамидің салықтан босатылған порттары арқылы тасымалдауға «Санад» алған. Абиссиниялықтар мен еуропалықтардың шабуылдары жиі болып тұратын. Патшайымдардан әскери көмекпен көптеген жаңа пайда болғандардың заңсыз әрекеттерін тоқтатуды жиі сұраған. Есептер көрсетіп тұрғандай, патшайымдар Батыс Үндістан жағалауында болып жатқан оқиғалардан жақсы хабардар болған және Конкан аймағының саяси жағдасын сақтап тұру үшін ықпалды Маратха сардарларымен және Брахмендра Свами сияқты басқа да маңызды тұлғалармен тығыз байланыста болған. Шаху Парвати Колхаткарт үш жасында асырап алған. Ол Райгадтың Пен қаласындағы Конканастха брахман мамледардың қызы болған. Ол оған соғыс және басқару ілімін үйреткен. Кейін ол оны 15 жасында Садашиврао Бауға үйлендірген. Әкесі тірі болғанына қарамастан, ол оның қалың малын берген. Ол екі ұлды асырап алған: Фатехсин I деп аталған Раноджи Лоханде және Сатараның Раджарам II (кейін Рамараджа Чхатрапати атанған). Раджарам II-ні Шахудың әкесінің қарындасы Тарабай әкелген. Бастапқыда ол жас жігіттің өзінің немересі және осылайша Шиваджи ұрпағы екенін мәлімдеген, бірақ кейін ол оны өзінің саясатында пайдаланғысы келмегендіктен, жалғаншы екенін мойындаған. Ақырында ол басқа Маратха сардарларының куәлігінде оның заңдылығын мойындаған. Осы оқиғаның қозғауынан кейін Шаху қайтыс болғаннан кейін Тарабай Сатара сотын басып алу үшін Рамараджа Чхатрапатиді қастандықпен тұтқындаған. Осылайша, атқару билігі Пунедегі Пешва Баладжи Баджираомен тікелей заңдастырылған. Шаху Раноджи Лохандені, кейін Фатехсин I Раже Сахиб Бхонсле деп аталған, Парудтың патили Мехербан Саяжи Лоханде ұлын асырап алған. Саяжи Патил Маратха соғысы кезінде Шахудың Парудты шабуылдағанда қаза тапқан, ал оның анасы оны Шахудың паланкинінде отырғанда оған тапсырған. Осылайша Фәтхесин шамамен 1708 жылы Ақкалкоттың алғашқы ражасы болған. Асырап алғаннан кейін Фәтхесин Ақкалкот қаласын және оның төңірегіндегі жерлерді алған. Фәтхесин ұрпақтары кейін Махараштраның Ақкалкот мемлекетінде Лоханде Бхонсле әулетін құрған.

Мұра, өлім және мұрагерлік

Сатара (Сапта Тара) – қамалдың атауы, ал қамалдың төменгі жағындағы астана Шахунагар деп аталды. Шаху 1721 жылы өзінің тағын қамалдан қаланың Рангмахал сарайына көшірді. Жаңа қаланы Махадара және Явтешвар төбелерінен құбырлар арқылы жеткізілген таза сумен қамтамасыз етті. Сондай-ақ, қалада монета соғу орны құрылды. Шаху жабайы аң аулау және құстарды ату сияқты спорт түрлерін ұнатты. Ол осы мақсатта Сатарадан тыс, орманға күнделікті саяхат жасап, таза ауа мен жаттығулар жасады. Жаңбыр маусымында балық аулаумен де айналысты. Шаху әншілерді, музыка ойнаушыларды, жырауларды және актерлерді қолдады. Ол жақсы жаттықтырылған итттерді ұстап, олардың тұқымын ерекше бағалады. Сонымен қатар, ол жақсы өсірілген жылқылар мен құстарды ұнатты, олардың қасиеттерін және ерекшеліктерін білді. Ол шамдар, хош иістер, пышақтар, қылыштар, темекі, ұңғыр сияқты түрлі сирек заттарды адмиралы Канходжи Ангре арқылы еуропалық саудагерлерден тапсырыс беріп тұратын. Ол сондай-ақ піл сүйегін де сатып алды. Ол әдемі бақтарды ұнатты және әртүрлі жерлерден әкелінген сирек жеміс ағаштары мен гүлдерді отырғызуды бұйырды. Чатрапати Шаху 1749 жылдың 15 желтоқсанында Шахунагарда қайтыс болды. Малхар Читнис Шахудың өлімінен кейін жазған жазбаларында: «Ол жас-қарттың, ер-әйелдің, ақсүйектердің және қызметшілердің, үлкендердің және кішілердің әкесі және қорғаушысы болды. Мұндай патша бұрын болған емес. Оның билігінде тіпті қылмыскерлерге де қатаңдық танытылмады. Оның жауы болған жоқ. Естілмеген аза күйі естілді». Шахуның мәйіті кремацияланған жеріне оның ескерткіші орнатылды. Шахудың шексіз жомарттығы туралы көптеген әңгімелер айтылды, және оның сарайында оны үнділік «Махабхарата» эпосының батыры Карнамен салыстырды. Низам әл-Мұлк немересі Мұзаффар Жанг Шахудың өлімі туралы естігенде келесідей мақтау айтты: «Шаху Маратха сарайында, ал Низам-ул-Мүлік Моғол сарайында, олардың сияқты екі ұлы адамды табу қиын. Ол өз мемлекетінің мүддесін мұқият қорғады: оған тең келген жоқ. Ол «жаусыз» (Ажатшатру) атағына лайық. Дұрыс адамдарды дұрыс қызметке тағайындау арқылы Шаху өзінің әскерлерінің батырлығын арттырды және оларға кеңейуге кең мүмкіндік берді, соның арқасында Маратханың билігін Үндістанның барлық аймақтарына жеткізіп, атасы Шиваджидің қалауын орындады. Шахудың мінезінің ерекшелігі, ол өзінің жақындары мен қарапайым халқына ғана емес, тіпті нәсіл, дін және басқару жағынан өзгеше адамдарды бақытты етуден ең жоғары қуаныш алды. Өзі қарапайым, тыныш өмір сүргенімен, адамдардың әртүрлі кәсіптері мен қызығушылықтарын көріп, қатты қуанды. Осы тұрғыдан алғанда оны қасиетті деп атауға болады. Тіпті оны өлтіруге келген қаскөйлерге де жаза бермей, оларды жіберді, осылайша ол халықтың санасында өзінің тұлғасына деген шынайы құрмет сезімін тудырды». Шахудың қайтыс болуына байланысты оның жесірі Сакварбай және оның кәнизактары Сатара сарайындағы мұрагерлік мәселесіне байланысты Тарабай мен Пешва Баладжи Баджи Рао арасындағы саяси интригалар салдарынан сати жасады. Оның асырап алған ұлы Раджарам II Сатара тағына отырды. Алайда, шын мәнінде билікті алдымен Тарабай, содан кейін Пешва Баладжи Баджи Рао иеленді.