Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Императорлық еоманри – Ұлыбритания армиясының ерікті атты әскері, ол негізінен Екінші Бур соғысында көзге түсті. 1900 жылдың 2 қаңтарында құрылған бұл күш бастапқыда орта таптан және дәстүрлі еоманриден салынған, бірақ кейінгі жасақтардың құрамында жұмысшы табының үлесі басым болды. Қолда бар еоманри полктері Императорлық еоманридің жалпы штатына аз ғана үлес қосты. Ирландияда 1900 жылдың ақпан айында 120 адам қабылданып алынды. Ол 1908 жылы ресми түрде таратылды, ал жеке еоманри полктері жаңа Аумақтық күшке енгізілді.
The Imperial Yeomanry was a volunteer mounted force of the British Army that mainly saw action during the Second Boer War. Created on 2 January 1900, the force was initially recruited from the middle classes and traditional yeomanry sources, but subsequent contingents were more significantly working class in their composition. The existing yeomanry regiments contributed only a small proportion of the total Imperial Yeomanry establishment. In Ireland 120 men were recruited in February 1900. It was officially disbanded in 1908, with individual Yeomanry regiments incorporated into the new Territorial Force.
Өмірбаян
Голландиялық Кейп колониясы қазіргі Оңтүстік Африкада 17 ғасырдың екінші жартысында құрылды. Кейін колония Голландиялық Шығыс Үндістан компаниясына өтті, ол 1815 жылы оны британдықтарға сатты, осылайша бәсекелес британдықтар басқаратын Кейп колониясын нығайтты. Британдық үкіметке наразы болған голландтық қоныс аударушылар, қазір бурлар деп танылған, Оранж еркін мемлекеті мен Трансвал деген өз аумақтарын құрды. Екі мемлекетті британдықтар 1881 жылы, бурлардың Бірінші бур соғысындағы жеңісінен кейін мойындады. 1886 жылы Трансвалда алтынның табылуы алтын асығуға әкелді, ал бурлардың алтын іздеушілерге қатысы британ үкіметінің көбірек араласуына, британдықтар мен бурлар арасындағы шиеленістің күшеюіне және 1899 жылдың қазанында Екінші бур соғысының басталуына себеп болды. Бурлар негізінен фермерлер болғандықтан және британ армиясының тұрақты күштерінен салмақты түрде кем болғандықтан, олар өте мобильді атты жасақтарға, яғни коммандостарға бірікті және дәл мергендікпен алыстан шайқасты. Олардың тактикасы британ күштеріне қарсы өте тиімді болды, және 1899 жылдың желтоқсан айындағы «Қара апта» деп аталған бір апта ішінде британдықтарға үш маңызды жеңіліс сыйлады. Көп ұзамай, британдықтардың атты күштерін – жаяу әскердің шағын тобын, атқа мінгізіп, жеткіліксіз жабдықталған және атты әскерге лайық емес – күшейту қажеттігі анық болды. Мұндай күшейтудің негізі 1794 жылдан бері еріктілер жасағының атты әскері түрінде бар еді. 1899 жылдың қазан және қараша айларында Соғыс министрлігіндегі еріктілер жасағының өкілі және Саффолк гусарларының мүшесі подполковник А.Г. Лукас осы күшті күшейту көзі ретінде ұсынды. Оның ұсыныстары бастапқыда қабылданбады, бірақ 15 желтоқсан 1899 жылы Коленсо шайқасында жеңілгеннен кейін Оңтүстік Африкадағы британ күштерінің бас қолбасшысы генерал Редверс Буллердің атты жаяу әскерді сұрауы қайта қарауға итермеледі. Алайда, отандық еріктілер жасағы – шамамен 10 000 адамнан тұратын, кавалерия дәстүріне толы және тек Ұлыбритания аумағында ғана қызмет етуге заңмен шектелген шағын қорғаныс күші болды, сондықтан ол Оңтүстік Африкада қызмет етуге жарамсыз еді.
The Dutch Cape Colony was established in modern day South Africa in the second half of the 17th century. The colony subsequently passed to the Dutch East India Company which, in 1815, sold it to the British, thus strengthening the rival British ruled Cape Colony. Unhappy with the subsequent British governance, the Dutch settlers, known now as the Boers, established their own territories, the Orange Free State and the Transvaal. The two states were recognised by the British in 1881, following Boer victory in the First Boer War. The discovery of gold in the Transvaal in 1886 led to a gold rush, and the treatment of the prospectors by the Boers resulted in greater British government involvement, a revival of friction between the British and Boers and, in October 1899, the outbreak of the Second Boer War. Although the Boers were predominantly farmers and were heavily outnumbered by the regular forces of the British Army, they organised themselves into highly mobile mounted columns called commandoes and fought at long range with accurate rifle fire. Their tactics proved to be highly effective against the lumbering British forces, and in one week in December 1899, known as Black Week, they inflicted three significant defeats on the British. It soon became apparent that the British mounted capability – comprising small contingents of regular infantry on horseback and insufficiently supplied, ill suited cavalry – needed to be reinforced. The basis for just such reinforcement had been in existence since 1794 in the form of the volunteer Yeomanry Cavalry. Already, in October and November 1899, Lieutenant Colonel A. G. Lucas, the yeomanry representative in the War Office and a member of the Loyal Suffolk Hussars, had proposed this force as a source of reinforcement. His proposals were initially declined, but the request by General Redvers Buller, Commander in Chief of the British forces in South Africa, for mounted infantry after his defeat in the Battle of Colenso on 15 December 1899 prompted a rethink. The domestic yeomanry was, however, a small home defence force, only some 10,000 strong, steeped in a cavalry tradition and restricted by statute to service only in the United Kingdom, making it in itself unsuitable for service in South Africa.
Жасау
18 желтоқсанда лорд Лонсдейл мен Чешем, екеуі де емендік полктеріне қолбасшылық еткен, Оңтүстік Африкаға қызмет ету үшін отандық емендіктен 2300 ерікті шақыруды ұсынды. Қарулы күштердің бас қолбасшысы лорд Вулсли бұған қарсы болса да, соғыс жөніндегі мемлекеттік хатшының орынбасары және өзі еоман болған Джордж Уиндхам, Чешем мен тағы екі емендік қолбасшысымен бірге императорлық еоман комитетін құрды. 24 желтоқсанда жарияланған нәтиже – Императорлық еоманри, ол 1900 жылғы 2 қаңтарда ресми құрылды. Соғыс аяқталғанда үш бөлек контингенттен шамамен 35 000 адам жиналды. Оның құрылымы – компаниялар мен батальондар, отандық емендіктің эскадрильялары мен полктері емес, атты жаяу әскер ретіндегі рөлін көрсетеді. Бар болған емендік полктерден жаңа күш үшін еріктілер шақырылды, осылайша салыстырмалы түрде дайын ядро құрылды. Дегенмен, бұл жеке құрылым болды, отандық күштерден бөлек, ал отандық емендік алғашқы 10 000-нан астам адамдық контингенттің шамамен 18 пайызын ғана қамтамасыз етті. Еріктілердің арасында емендік күштердің жаяу әскер бөлімшесі – еріктілер күшінен келгендер де болды, бірақ көпшілігі орта тап пен шаруалар қауымынан жаңадан шақырылғандар еді, алайда олардың шамамен 30 пайызы жұмысшы табынан шыққан. Бірінші контингенттің қатысушылары Оңтүстік Африкаға жіберілмес бұрын отандық емендік полктерінде екі-үш айлық жаттығудан өтіп, атпен жүру және атыс қаруын қолдану тәжірибесін жинады. Олардың алғашқы әрекеті 5 сәуірде Босхоф шайқасында болды, онда 3-ші және 10-шы батальондары еуропалық еріктілер мен бурлардың шағын күшін қоршап, жеңді. Бұл жетістік келесі айда Императорлық еоманридің беделін түсірген оқиғамен көлеңкеленді: 27 мамырда Линдлиде 13-шы батальон 2500 бурмен қоршалып, тұтқынға алынды. Емендер төрт күн бойы қоршауда тұрды, содан кейін капитуляциялады, 80 адам қаза тауып, 530-ы тұтқынға алынды. Тұтқындардың арасында Солтүстік Ирландияның болашақ премьер-министрі Джеймс Крейг және Лордтар палатасының төрт мүшесі болды. Линдлидегі жеңіліс емендік полктердің беделіне нұқсан келтірсе де, олар кез келген реттік әскердей жақсы соғысты, ал кінәның көп бөлігі батальонға басшылық еткен реттік офицер подполковник Базил Спрадждің нашар басшылығына және генерал-майор Генри Колвилдің өзінің гвардиялық бригадасымен емендерге көмекке келмеуіне байланысты болды. Сұрақ тудыратын басшылық тағы бір рет 13 желтоқсанда Нойтгедхахт шайқасында емендік полктер мен бурлардың кездесуінде байқалды. Ежелгі әскердің үш ротасы генерал-майор Р. А. П. Клементс басқарған тұрақты бригаданың құрамында болды, олар лагерьде тұрғанда басым бур күштерінің шабуылына ұшырады. Клементс лагерь орнын дұрыс таңдамағаны үшін қатты сынға ұшырады, бірақ оның шапшаң әрекеттері бригадасын шығаруға мүмкіндік берді, бірақ зардап шегумен, осы кезде емендер күрделі біріктірілген операцияда тұрақты армиямен бірге жұмыс істеуге қабілетті екенін көрсетті. 1901 жылдың басында лорд Метхеннің Клерксдорпқа жасаған жорығы кезінде емендік полктер жақсы өнер көрсетті. Емендер Хартбисфонтейнде бурларды жеңді. 1901 жылдың наурыз айының соңына қарай, алғашқы 10 000-нан астам Императорлық еоманридің шамамен 30 пайызы қаза тапты, жарақат алды немесе тұтқынға алынды, бірақ шығындардың көп бөлігі аурудың салдарынан болды. Бір жылдан кейін үйлеріне оралуға рұқсат алған аман қалғандардың баяу демобилизациясы және 16 000-нан астам жаңадан қабылданған екінші контингенттің келуі Императорлық еоманридің санын мамыр айына дейін 23 000-нан астамға дейін арттырды, бірақ 1902 жылдың қаңтарына қарай бұл көрсеткіш 13 650-ге дейін төмендеді.
On 18 December, Lords Lonsdale and Chesham, who both commanded yeomanry regiments, offered to recruit 2,300 volunteers from the domestic yeomanry for service in South Africa. Although Lord Wolseley, Commander in Chief of the Forces opposed it, George Wyndham, Under Secretary of State for War and himself a yeoman, established an imperial yeoman committee with Chesham and two other yeomanry commanders. The result, announced on 24 December, was the Imperial Yeomanry, which was duly established on 2 January 1900. By the end of the war, just under 35,000 men were recruited in three separate contingents. Its structure, companies and battalions rather than the squadrons and regiments of the domestic yeomanry, reflected its role as mounted infantry. The existing yeomanry was invited to provide volunteers for the new force, thus forming a relatively trained nucleus on which it was built. It was, however, a distinct body in its own right, separate from the home force, and the domestic yeomanry provided only around 18 per cent of the first contingent of over 10,000 men. Volunteers also came from the yeomanry's infantry counterpart, the Volunteer Force, but the majority were newly recruited from the yeomanry's traditional demographics of the middle class and the farming community, although some 30 per cent were working class. The first contingent recruits were able to build on the experience many of them already had with horsemanship and firearms courtesy of two or three months drilling in domestic yeomanry regiments before they were shipped to South Africa. Its first action came in the Battle of Boshof on 5 April, when its 3rd and 10th Battalions surrounded and defeated a small force of European volunteers and Boers commanded by the Comte de Villebois Mareuil. This success was overshadowed by a disaster the next month which tarnished the Imperial Yeomanry's reputation, when its 13th Battalion was ambushed and surrounded by 2,500 Boers at Lindley on 27 May. The yeomen were besieged for four days before they finally surrendered, losing 80 killed and 530 captured. Among the prisoners were the future Prime Minister of Northern Ireland, James Craig, and four members of the House of Lords. Although the defeat at Lindley reflected poorly on the yeomanry, the yeomen had fought as competently as any regular soldier, and much of the blame lay with poor leadership by Lieutenant Colonel Basil Spragge, the regular officer commanding the battalion, and the failure of Major General Henry Colvile to come to the aid of the yeomanry with his Guards Brigade. Questionable leadership featured in another encounter between yeomanry and Boer at the Battle of Nooitgedacht on 13 December. Three companies of yeomanry formed part of a regular brigade commanded by Major General R. A. P. Clements which was attacked as it camped, by a superior Boer force. Clements was heavily criticised for his poor choice of campsite, though his swift action enabled him to extricate his brigade, albeit with casualties, during which the yeomen demonstrated their ability to operate alongside the regular army in a complex combined operation. The Yeomanry performed well at the beginning of 1901 with Lord Methuen's march to Klerskdorp The Yeomanry managed to inlfict a defeat on the Boers at Hartbeesfontein. By the end of March 1901, almost 30 per cent of the original 10,000+ Imperial Yeomanry had been killed, injured or taken prisoner, though the majority of losses were caused by disease. The slow demobilisation of the survivors, who were allowed to return home after just one year, and the arrival of a second contingent of over 16,000 new recruits increased the size of the Imperial Yeomanry in country to over 23,000 by May, though this figure had fallen back to 13,650 by January 1902.
Екінші контингент
Екінші топқа қарсы бірқатар мәселелер туды. Бірінші контингент жиналғаннан кейін тоқтатылған жұмысқа алу қайта басталуы керек болды. Бастапқы ниет, бірінші контингент сияқты, жаңа рекруттарды Оңтүстік Африкаға жіберуден бұрын екі-үш ай бойы оқыту еді, бірақ жаңа Бас қолбасшы лорд Китченер оларды тікелей соғыс алаңында оқытуға шешім қабылдады және дереу жіберуді бұйырды. Алайда ол, жалақының көтерілуінің арқасында, бұрын атпен немесе атыс қаруымен тәжірибесі жоқ жұмысшы табынан келген көптеген жаңа рекруттарды тартқанын ескермеді. 1901 жылы Императорлық еоманридің бас инспекторы болған Лорд Чешем кейіннен екінші топ туралы: «Егер атыс және атқа міну сынағы барлық жағдайларда шынымен қолданылған болса, ол өте формалды сипатқа ие болуы керек» деді. Бұл қиындықтар, жаңа, оқытылмаған рекруттардың кенеттен көптеп келуіне байланысты болды, себебі бастапқы контингенттің барлығы 655 адамы ғана қалды, бұл тәжірибелі кадрлардың айтарлықтай жоғалуына әкелді. Сонымен қатар, жетекшілік қызметін атқаратын отандық еоманри офицерлерінің екінші тобы, алғашқы контингенттің азаматтары сияқты, отандық еоманри командирлерімен тексерілмеді және далада нашар сапалы болып шықты. Екінші контингент алғашқы шайқасына 1901 жылдың 29 мамырында Влакфонтейнде қатысты, онда Императорлық еоманридің төрт ротасы, тұрақты жаяу әскердің ротасы және Корольдік артиллерияның екі зеңбірегімен бірге, бригадир-генерал Х.Г. Диксон басқаратын тыл күзетінің бір бөлігі болды. 1500 буардың шабуылынан кейін еоманридің көп бөлігі ыдырап, жаяу әскерге қайта шегінді, бұл шатасу мен шығынға әкелді, ал жаяу әскер мен еоманридің бір ротасының қарсы шабуылы буарларды зейнетке шығуға мәжбүр етті. Қарсы шабуылға 200 сарбаздан тұратын бір ғана рота қатысты және тоғыз адам қаза тапса да, еоманри жалпы санының 30 пайызын құрады, ал тұрақты жаяу әскер 100 адамнан 87 адамды жоғалтып, ауыр шығынға ұшырады. Еоманридің қорғаныс және конвойды күзетудегі тәжірибесіздігі буарлардың шабуылдарында бірнеше рет байқалды. 30 қыркүйекте Модвилде (Рустенбург деп те аталады) буарлар еоманриге қарағанда екі есе көп шығын келтірді және еоманридің барлық жылқыларын өлтірді немесе жарақаттады. 25 желтоқсанда Гренкоп шайқасында (Твифонтейн деп те аталады) 1000 буар 400-ден астам 11-ші батальонды толықтай жойды, ұйықтап жатқан жауынгерлерге шабуыл жасап, 289 адамды өлтіріп, жарақаттап, тұтқынға алды, буарлар 14 адамды өлтіріп, 30 адамды жарақаттады. 25 ақпанда Йзерспруитте 5-ші батальонның 230 сарбазы мен Корольдік Нортумберленд фюзелиерлерінің 225 тұрақты жаяу әскерінен құралған конвойға 1500 буар шабуыл жасады. Британдықтар төрт шабуылды тойтарды, содан кейін 187 адам қаза тапты немесе жарақат алды, оның ішінде 62 еоманри, 170 жылқы, бірнеше жүз мылтық және жарты миллион оқ-дәрі, ал буарлар 51 адамды өлтіріп немесе жарақаттады. 7 наурыздағы Твибош шайқасында генерал-лейтенант Пол Метхен басқарған 1300 сарбаздан тұратын британдық колоннаның, оның ішінде 300 императорлық еоманри, 189 адам қаза тапты немесе жарақат алды және 600 адам тұтқынға алынды, олардың арасында Метхен де болды. Бұл соғыстағы ең ұятты жеңілістердің бірі деп есептелді, және кінә еоманриге таңылды; Оңтүстік Африкаға жақында ғана жіберілген 86-шы (Rough Riders) ротасы, Метхеннің сөзіне сүйенсек, басшылықтан мүлдем құр қалған, «оқ ату тәртібінен және қалай әрекет ету керектігінен хабарсыз» болды, ал 5-ші батальон буарлардың шабуылына қарсы тұсауылдарды тоқтатып, артиллерияны басып алып, колоннаның берілуіне әкелді.
A number of issues conspired against the second contingent. Recruitment, which had ceased after the first contingent had been raised, had to be restarted. The original intention was, as with the first contingent, to train new recruits for two or three months before sending them to South Africa, but the new Commander in Chief, Lord Kitchener, decided that they should be trained in theatre and ordered that they be sent immediately. He failed to appreciate, however, that a pay rise had attracted a significantly greater number of working class recruits who had no prior experience of horses or firearms. Lord Chesham, who in 1901 became the Inspector General of the Imperial Yeomanry, would later state of the second draft that "the shooting and riding test, if it was really applied in all cases, must have been one of very perfunctory character". The difficulties of this sudden injection of raw, untrained recruits were compounded by the fact that only 655 of the original contingent elected to stay on, representing a significant loss of experience. Furthermore, the second tranche of domestic yeomanry officers who provided much of the leadership were not vetted by domestic yeomanry commanders as those few of the first contingent were, and proved to be of poor quality in the field. The second contingent saw its first action at Vlakfontein on 29 May 1901, when four companies of Imperial Yeomanry were, along with a company of regular infantry and two guns of the Royal Artillery, part of a rear guard commanded by Brigadier General H. G. Dixon. An attack by 1,500 Boers caused a significant portion of the yeomanry to break and fall back on the infantry, causing confusion and casualties, before a counter attack by the infantry and one company of yeomanry forced the Boers to retire. Although only one 200 strong company of yeomanry was involved in the counter attack, suffering nine casualties, the yeomanry suffered in total 30 per cent casualties, while the regular infantry suffered very heavily, losing 87 out of an estimated strength of 100. The yeomanry's inexperience in defence and convoy protection was repeatedly exposed in Boer attacks. At Moedwil (also known as Rustenburg) on 30 September, the Boers inflicted nearly twice as many casualties as they sustained and killed or wounded all of the yeomanry's horses. In the Battle of Groenkop (also known as Tweefontein) on 25 December, 1,000 Boers surprised and practically annihilated the 400 strong 11th Battalion as the men slept, inflicting casualties of 289 killed, wounded and captured, for the loss of 14 killed and 30 wounded. At Yzerspruit on 25 February, a convoy escorted by 230 men of the yeomanry 5th Battalion and 225 regular infantry of the Royal Northumberland Fusiliers was attacked by a 1,500 strong Boer force. The British beat back four charges before surrendering with the loss of 187 men killed or wounded, 62 of them yeomen, 170 horses, several hundred rifles and half a million rounds of ammunition, for the loss to the Boers of 51 men killed or wounded. In the Battle of Tweebosch on 7 March, a British column of 1,300 men, 300 of them Imperial Yeomanry, led by Lieutenant General Paul Methuen, suffered 189 killed or wounded and 600 taken prisoner, Methuen among them. It was considered to be one of the most embarrassing defeats of the war, the blame for which was placed on the yeomanry; the 86th (Rough Riders) Company, a raw draft only recently sent to South Africa, lacked leadership, according to Methuen, and were "very much out of hand, lacking both fire discipline and knowledge of how to act", and the 5th Battalion broke in the face of the Boer aggression, leading to the capture of the artillery and surrender of the column.
Үшінші контингент
1901 жылдың соңында 7000-нан астам императорлық еоманридің үшінші контингенті шақырылды. Алдыңғы әрекеттерден алынған сабақтарды ескере отырып, бұл сарбаздар Ұлыбританияда үш ай бойына жан-жақты оқудан өтті, осы кезеңде талапқа сай келмейтін офицерлер мен қатардағы әскерлер іріктеліп алынды, содан кейін Оңтүстік Африкаға жіберілді. Оларды басқару үшін бірқатар тұрақты армия офицерлері бекітілді. Императорлық еоманридің ең жақсы дайындалған контингенті ретінде, ол соғыс аяқталар кезде келді және тек шектеулі ғана қатысты.
At the end of 1901, a third contingent of over 7,000 Imperial Yeomanry was raised. Having learned from the failures of the previous draft, these men underwent three months of thorough training in the UK, during which time sub standard officers and men were weeded out, before being sent to South Africa, and a number of regular army officers were allocated to lead them. Representing the best prepared Imperial Yeomanry contingent, it arrived just as the war was ending, and saw only limited involvement.
Өнер көрсету
Генерал Эдмунд Алленби, Бірінші дүниежүзілік соғыстың Синай және Палестина жорығында Египет экспедициялық күштеріне қолбасшылық еткен кезде, емендік полктарға сүйенетін болды, бірақ императорлық емендікті пайдасыз деп есептеді. Оның сөзіне қарағанда, олар қолдануға жеткілікті білім алған кезде, "бірнеше рет тұтқындалып, әр жолы бурларға ат, мылтық және әр адамға 150 оқтан тұратын оқ-дәрі жиынтығын сыйлаған". Оңтүстік Африкадағы отарлық күштер екінші контингентті бур генералы Кристиан де Веттің есімімен атап, "De Wet's Own" деп атады, себебі ол бурлар үшін мылтық пен жылқының таптырмас көзі болды. Ұлыбритания парламентінде екінші контингент туралы сұрақтар қойылды, баспасөзde оны қынжырлап сөйледі, ал 1901 жылдың шілдесінде Китченер оны қайтаруды қарастырды. Бір айдан кейін Китченер сәлтен жеңілдеп, әлі де сенімсіздік тудыратын адамдар бар екенін, бірақ нашар емендіктердің көпшілігі алынып тасталғанын және қалғандарының ең жақсыларынан көбірек пайда көріп жатқанын айтты. Метхен емендіктердің нашар өнімділігіне дайындық пен оқытудың жетіспеушілігін жабалады және кейіннен наурыз кезінде тәжірибе алғаннан кейін, "қысқа уақыттан кейін оларға толық сенім артатынын" мәлімдеді. Жеті ай бойы императорлық емендікке қолбасшылық еткен генерал-майор Реджинальд Брабазон да тәжірибе алудың маңыздылығын атап өтті, ол "патшаның формасын кигендей, жауынгерлердің құнды корпусы" деп жазды. Императорлық емендік кейде жақсы өнім көрсеткенін Рустенбургтегі оқиға көрсетті, онда олар ұйықтап қалғандықтан және сол кездегі аймақтағы жалғыз колоннаны жоғалтқандықтан, емендіктер тұрақты жаяу әскермен бірдей күшпен шайқасты, ал 74-ші (Дублин) ротасы 24 тамызда Руикопжесте конвойға жасалған шабуылды тойтаруы үшін жоғары мақтауға ие болды. Отандық емендіктерден алынған императорлық емендіктер өз полктеріне оралып, оларға "Оңтүстік Африка 1900–01" деген алғашқы шайқас құрметін сыйлады.
General Edmund Allenby, who would rely on yeomanry regiments when he commanded the Egyptian Expeditionary Force in the Sinai and Palestine Campaign of the First World War, regarded the Imperial Yeomanry as useless. By the time they had learned enough to be of use, according to him, they had "probably been captured two or three times, presenting the Boers on each occasion with a horse, rifle and 150 rounds of ammunition per man". The colonial forces in South Africa had labelled the second contingent "De Wet's Own", after the Boer general Christiaan de Wet, so invaluable was it as a source of rifles and horses to the Boers. Questions were asked about the second contingent in the House of Commons, it began to be derided in the press, and in July 1901 Kitchener considered sending it back. A month later, Kitchener had relented a little, saying that although there were still some who could not be trusted, a good many of the sub standard yeomanry had been removed and he was getting more value from the best of those remaining. Methuen blamed a lack of preparation and training for the yeomanry's poor performance, and later stated that, having gained experience during the campaign, he would "place implicit reliance in them after a short time". After seven months as commander of the Imperial Yeomanry, Major General Reginald Brabazon also underlined the acquisition of experience when he wrote that it was "as valuable a corps of fighting men as ever wore the Queen's uniform". That the Imperial Yeomanry did on occasion perform well was exemplified by the action at Rustenburg where, although caught napping and losing the only column operating in the area at the time, the yeomen had fought as well as the regular infantry, and the 74th (Dublin) Company earned high praise for its conduct in beating off an attack on a convoy at Rooikopjes on 24 August. Those imperial yeomen recruited from the domestic yeomanry returned to their home regiments, endowing them with their first battle honour, "South Africa 1900–01".
Соғыстан кейін
Отандық және императорлық емендер арасындағы айырмашылық соғыстан кейін императорлық емендерге бар болғаны 390 жаңа сарбаз қабылдағанынан анық көрінеді. 1900 жылы отандық емендердің штаты 12 000-нан асып, нақты саны сол көрсеткіштен 2 000-ға жуық кем болды. Күш азаматтық тәртіпсіздіктерді басу үшін билікке көмек ретінде атты полиция ретінде сақталғанмен, бұл рөл 19 ғасырдың екінші жартысында дерлік жойылды. Емендер өзгеруге бейімделмеді, бастапқы әскери рөліне – жеңіл немесе қосымша атты әскерге берік қалды және 1870 және 1882 жылдары оларды атты жаяу әскерге айналдыруға қарсы тұрды. 19 ғасырдың соңына қарай отандық емендер әскери жағынан әлсіз болды, бір ғасыр бұрын құрылғаннан бері көп өзгермеді, оның пайдасы күмәнді және нақты мақсаты болмады. Оңтүстік Африкадағы тәжірибе күшті қайтадан маңызды етті, себебі оның қатары екі есеге өсті, императорлық еменде отандық емендердің салыстырмалы түрде шағын рөлі болды, бірақ ең бастысы – дәстүрлі атты әскерге қарағанда атты жаяу әскердің қажеттілігін көрсетті. Бұл Харрис комитеті анықтады – төрағасы императорлық еменнің бұрынғы генерал-адъютанты лорд Харрис болды, құрамында алты емен офицері және бір тұрақты атты әскер офицері болды, олар отандық еменнің болашақ ұйымдастырылуы, қару-жарағы және жабдықтары туралы кеңес беру үшін шақырылды және 1901 жылғы милиция және емен заңына бағыт берді. Жаңа заңнама отандық емендерді толығымен «Императорлық емендер» деп атады және оларды атты әскерден атты жаяу әскерге айналдырды, олардың негізгі қаруын – семсерді – мылтық пен штыкпен алмастырды. Олар хаки түсті форма киді, стандартты төрт эскадрильялық құрылымды бекітті және әр полкке пулемет бөлімін қосты. Емендердің штаты 35 000 адамды құрады, бірақ нақты саны шамамен 25 000 болды. Бұл сандарға жету үшін 18 жаңа полк құрылды, олардың 12-сі 19 ғасырда таратылған емендер корпусынан қайта құрылды. Харрис комитеті бірауыздан келіспеді, шын мәнінде, екі офицердің азшылық баяндамасы емендер аталымынан «атты әскер» сөзін алып тастауды (бұрын олар «Емен атты әскері» деп аталған) және семсерді зейнеткерлікке шығаруды ұсынды. Емендер бұл өзгерістерге қарсылық көрсетті. Үш полк патшадан парад кезінде семсерді сақтап қалуға рұқсат беруді сұрады, ал 35 командирдің барлығы, біреуін қоспағанда, 1902 жылы армиядан оны сақтап қалуға өтініш білдірді. Бур соғысымен қатар, отандық емендерге қатысты мәселелер де соғыс кезінде жеткілікті дайындықтан өткен адамдармен әскерді күшейтудің жалпы проблемасын көрсетті. Бұл 20 ғасырдың басындағы әскери реформалар туралы пікірталстардың көп бөлігін құрады және емендерге сандық жағынан нашар тұрақты атты әскерге резерв ретінде бейімделуге мүмкіндік берді, осылайша кавалерия рөлін сақтап қалды. Бұл 1902 және 1905 жылдары императорлық емендерге берілген оқу нұсқаулықтарындағы өзгерістерде көрінді. Біріншісі емендерді атты әскер рөліне ұмтылмауға ескертті және емендер мен атты жаяу әскер арасында ешқандай айырмашылық жасамады, бірақ екіншісі тек атты әскердің дәстүрлі шабуыл тактикасын тыйым салды, ал қалған жағдайларда емендерді атты әскермен сәйкестендірді, осылайша оларға аттан түскен атты әскер рөлін берді. Оқудағы назардың өзгеруіне себеп – алты емен полкін тұрақты әскерде дивизиялық атты әскер ретінде бөлу жоспарлары және императорлық емендер құрамында шетелде қызмет етуге шектеу жоқ жеке емендер класын құру болды. Алайда, бұл еріктілерге байланысты болды және тұрақты әскерге жеткілікті адамдардың келісетініне кепілдік берілмеді. Олардың жеткілікті саны келісетіні күмәнді болды, себебі олар осындай резервтік рөлде тиімді болу үшін қажет деп есептелетін алты айлық оқудан өту үшін өмір салтынан бас тарту керек болды. Нәтижесінде, бұл жоспарлар ерікті күштер мен емендерді біріктіретін соңғы заңнамадан алынып тасталды, қазір «Императорлық» префиксі жоқ, 1908 жылы бірыңғай, біріктірілген қосымша ұйым – Аумақтық күшке айналды.
The gulf between domestic and imperial yeomanries is apparent from the fact that the former accepted only 390 new recruits from the latter after the war. By 1900, the domestic yeomanry establishment had stood at just over 12,000 while its actual strength was some 2,000 short of that figure. Although the force had been maintained for its utility as mounted police in aid of the authorities in times of civil unrest, this role had all but disappeared in the second half of the 19th century. The yeomanry failed to adapt, remaining wedded to its original military role of light or auxiliary cavalry and resolutely opposing moves in 1870 and 1882 to convert it to a mounted infantry role. By the end of the 19th century, the domestic yeomanry was militarily weak, largely unchanged since its formation over a century previously, of questionable benefit and no clear purpose. The experiences in South Africa suddenly made the force relevant again, not only for the wave of enthusiasm that saw its numbers double, nor the relatively small role the domestic yeomanry played in the Imperial Yeomanry, but in the clear indication of the necessity of mounted infantry over traditional cavalry. This was identified by the Harris Committee – chaired by the former Assistant Adjutant general of the Imperial Yeomanry, Lord Harris, and comprising six yeomanry officers and a regular cavalry officer, convened to advise on the future organisation, arms and equipment of the domestic yeomanry – and informed the Militia and Yeomanry Act of 1901. The new legislation renamed the domestic yeomanry en bloc to "Imperial Yeomanry" and converted it from cavalry into mounted infantry, replacing its primary weapon, the sword, with rifle and bayonet. It introduced khaki uniforms, mandated a standard four squadron organisation and added a machine gun section to each regiment. The yeomanry's establishment was set at 35,000, though effective strength was only around 25,000, and to achieve these numbers, 18 new regiments were raised, 12 of them resurrected from disbanded 19th century corps of yeomanry. The Harris Committee was not unanimous, and it was in fact a minority report by just two officers that recommended the removal of "cavalry" from the yeomanry's title (it being generally referred to as "Yeomanry Cavalry" before the rename) and the retirement of the sword. The yeomanry resisted these changes. Three regiments petitioned the king to be allowed to retain the sword on parade, and all but one of the 35 commanding officers petitioned the army for its retention in 1902. As well as issues with the domestic yeomanry, the Boer War also exposed the wider problem of reinforcing the army with sufficiently trained men in times of need. This occupied much of the debate concerning military reform in the first decade of the 20th century, and gave the yeomanry the opportunity to retain its treasured role as cavalry by positioning itself as a semi trained reserve to the numerically weak regular cavalry. This was reflected in a change to the training instructions issued to the Imperial Yeomanry in 1902 and 1905. The former warned the yeomanry not to aspire to a cavalry role and made no distinction between yeomen and mounted infantry, but the latter merely proscribed the traditional cavalry tactic of shock action while otherwise aligning the yeomanry with the cavalry, giving it in effect the role of dismounted cavalry. The changed focus in training was prompted by plans to allocate six yeomanry regiments as divisional cavalry in the regular army, supported by the establishment within the Imperial Yeomanry of a separate class of yeoman free of the restriction on service overseas. This, however, relied on men volunteering for such service, and offered the regular army no guarantee that enough men would do so. That enough would volunteer was made more doubtful by the requirement that they should abandon their civilian lives for the six months of training considered necessary for them to be effective in such a reserve role. As a result, the plans were dropped from the final legislation that combined the Volunteer Force and the yeomanry, now without the "Imperial" prefix, into a single, unified auxiliary organisation, the Territorial Force, in 1908.