1919 жылғы Бостон полициясының ереуілі

Кіріспе

1919 жылы АҚШ-тың Массачусетс штатындағы еңбек дағдарысы

Бостон полициясының ереуілі 1919 жылдың 9 қыркүйегінде болды. Бостон полиция қызметкерлері өз кәсіподақтарын мойындау және жалақы мен еңбек жағдайларын жақсарту мақсатымен ереуілге шықты. Полиция комиссары Эдвин Аптон Кертис полиция қызметкерлерінің кәсіподақ құруға құқығы жоқ екенін, тіпті Америка Еңбек Федерациясы (AFL) сияқты ірі ұйымға мүше болуға да құқығы жоқ екенін мәлімдеді. Бұл, кейбірлердің пікірінше, полиция қызметкерлерінің кәсіподаққа қосылуы қалалық шенеуніктер мен бизнес қауымдастығының мүдделерін қорғамайды деген алаңдаушылықтан туындады. Комиссар мен полиция қызметкерлері арасындағы келісімге келу әрекеттері, әсіресе Бостон мэрі Эндрю Джеймс Питерстің бастамасымен, сәтсіз аяқталды. Ереуіл кезінде Бостон бірнеше түн бойы құқықбұзушылыққа ұшырады. Массачусетс штатының ұлттық гвардиясының бірнеше мың сарбазы, сондай-ақ еріктілердің көмегімен тәртіп күшпен қайта орнатылды. Жергілікті және ұлттық баспасөз бұл ереуілді большевиктердің ықпалымен жасалған, азаматтық қоғамды жоюға бағытталған әрекет деп сипаттады. Ереуілшілерді «дезертирлер» және «Лениннің агенттері» деп атады. AFL жетекшісі Сэмюэл Гомперс ереуілдің еңбек қозғалысының беделіне нұқсан келтіретінін мойындады және ереуілшілерге жұмыстарын қайта бастауға кеңес берді. Комиссар Кертис ереуілде болған полиция қызметкерлерін қайтадан жұмысқа алудан бас тартты. Оны Массачусетс штатының губернаторы Кальвин Кулидж қолдады, ол Гомперске жасаған сын айтуы арқасында ұлттық даңққа ие болды. Бірнеше күндік тәртіпсіздіктер мен жалпы ереуіл қаупі кезінде тоғыз бейбіт тұрғын қаза тапты. Олардың сегізін мемлекеттік гвардия сарбаздары атып өлтірді. Полиция ереуілі 13 қыркүйекте комиссар Кертис барлық ереуілшілердің орнын 1500 жаңа офицермен ауыстыратынын жариялаған кезде аяқталды. Жаңа офицерлерге бұрынғыдан жоғары жалақы тағайындалды. Бұл ереуіл кәсіподақтар үшін соққы болды. AFL полиция қызметкерлерін ұйымдастыруға жасаған тырысуларын келесі екі онжылдыққа тоқтатты. Кулидж 1920 жылғы президенттік сайлауда Республикалық партияның вице-президенттікке үміткері болып сайланды және 1923 жылы президент Уоррен Хардингтің қайтысынан кейін АҚШ президенті болды.

The Boston police strike occurred on September 9, 1919, when Boston police officers went on strike seeking recognition for their trade union and improvements in wages and working conditions. Police Commissioner Edwin Upton Curtis denied that police officers had any right to form a union, much less one affiliated with a larger organization like the American Federation of Labor (AFL), which some attribute to concerns that unionized police would not protect the interest of city officials and business leaders. Attempts at reconciliation between the Commissioner and the police officers, particularly on the part of Boston's Mayor Andrew James Peters, failed. During the strike, Boston experienced several nights of lawlessness. Several thousand members of the Massachusetts State Guard, supported by volunteers, restored order by force. Press reaction both locally and nationally described the strike as Bolshevik inspired and directed at the destruction of civil society. The strikers were called "deserters" and "agents of Lenin." Samuel Gompers of the AFL recognized that the strike was damaging the cause of labor in the public mind and advised the strikers to return to work. Commissioner Curtis refused to re hire the striking policemen. He was supported by Massachusetts Governor Calvin Coolidge, whose rebuke of Gompers earned him a national reputation. Nine civilians were killed in several days of civil unrest and the threat of a general strike. Eight of the nine were fatally shot by members of the State Guard. The police strike ended on September 13, when Commissioner Curtis announced the replacement of all striking workers with 1,500 new officers, given higher wages. The strike proved a setback for labor unions. The AFL discontinued its attempts to organize police officers for another two decades. Coolidge went on to win election as the Republican nominee for vice president of the United States in the 1920 presidential election and became President in 1923 upon President Warren Harding's death.

Реакция

Ереуілдің алғашқы күні жарияланған редакциондық мақаласында «Нью-Йорк Таймс» полиция комиссарын қолдап, ереуілшілердің «әлеуметтік емес идеалдарға беймәлім түрде шабыттанғанын немесе Лондон мен Ливерпульдегі әріптестерінің «ұсынысымен» әрекет еткенін» айтты, олар жақында ұқсас ереуілдерді өткізген. Газет былай деді:

Кейіннен бұл ереуілді «большевизмдегі бостондық эссе» деп атап, мэр Питерс пен Строу комиссиясының «келіспеушілікке ұшырамайтын мәселені келісуге» тырысқанына өкініш білдірді. Газеттер ереуілге байланысты қылмыстар мен зорлық-зомбылықтың деңгейін асыра көрсетті, нәтижесінде саяси жауапты қалыптастырған ұлттық ашу туды. Филадельфиядағы бір газет бостондық зорлық-зомбылықты 1919 жылғы басқа да еңбек дауларымен және көптеген нәсілдік тәртіпсіздіктермен бірдей қарастырды: «Америкадағы большевизм енді көрініс емес. Бостонның хаосы оның зұлымдық мәнін ашады». Президент Вудро Вильсон Монтанадан сөйлеген сөзінде бұл ереуілді «цивилизацияға қарсы қылмыс» деп атады, бұл қаланың «құқықсыздық әскеріне» беріліп қалғанын көрсетті. Ол «полиция қызметкерінің міндеті әскери қызметкердің міндеті сияқты қасиетті және тікелей. Ол жеке қызметкер емес, мемлекеттік қызметкер, қоғамның барлық намысы оның қолында. Ол жеке пайданы қоғамдық қауіпсіздікке басым қоюға құқығы жоқ» деді. Бұрынғы Соғыс министрі және Нобель бейбітшілік сыйлығының иегері Элиу Рут 17 қыркүйекте Карнеги залында өткен жиналыста ереуілдің конституциялық үкіметке жасалған шабуыл екенін айтты, өйткені ол «заңдарды орындау, қылмысты жазалау, тәртіпті сақтау билігін АҚШ халқынан» халықтың 3% құрайтын AFL-ге берді. Вашингтондан келген хабардың тақырыбы: «Сенаторлар үкіметті советтендіруге басталған күш-жігерді сезінеді». Огайо штатының газеті ереуілшілерге деген кез келген жанашырлықпен қарауға қарсылық білдірді: «Полиция қызметкері ереуілге шықса, оны қызметінен ғана емес, азаматтығынан да айыру керек. Ол кешірілмейтін күнә жасады, барлық құқығынан айырылды». Жыл соңына қарай ереуілшілер Бостон қаласының бұрынғы полиция қызметкерлерінің қауымдастығын құрды және оның шешім қабылдауға бейімділігіне қайшы келетін, шешімділікке беделді ұлттық репутацияға ие болды. 1918 жылы ол губернатор болып сайлануға шамалы жетті. 1919 жылы ол ереуілшілерді қайта жұмысқа орналастыруды жақтаған қарсыласына қарсы сайлауда дауыс берушілердің 62% -ын жеңіп алды. Ол Бостонды 5 мың дауысқа ғана жеңе алмады, бұл демократиялық қаладағы республикашыл үшін таңғажайып көрсеткіш. Кулидж өзі кейінірек: «Шүбәсіз, Бостондағы полиция ереуілі мені ұлттық деңгейде танымал етті» деді. 1923 жылы Уоррен Гардинг қайтыс болғаннан кейін президенттікке тағайындалғанда, «Нью-Йорк Таймс» оның өмірбаянында: «Кулиджтің табандылығы танылды; Бостон полициясының ереуілін басуы оны ұлттық тұлғаға айналдырды» деп жариялады. Кулидждің саяси қарсыластары оның рөлін басқаша түсіндірді. 1925 жылы Висконсин штатының сенаторы Роберт Ла Фолетт Кулидждің сол жылғы көміршілердің ереуіліне араласпауы оның 1919 жылғы «Бостон мэрінен көмек сұраған кезде, бүлік пен қантөгіске бүкіл штатты қозғайтынша, әрекет етуден бас тартқан» әрекеттерін еске салды. Кейін, мэр Питерс пен Строу комитетінің күш-жігерімен тәртіп қалпына келтірілген кезде, Кулидж милицияны жіберіп, «заң мен тәртіпті» қалпына келтіргені үшін толық мақтаныш алды. Бұл ереуіл жұмысшылардың наразылығына және оның артында тұрған радикализмге деген қоғамдық қорқынышты күшейтті. Бұл 1919-1920 жылдардағы «Қызыл қорқыныш» деп аталатын кезеңдегі қоғамдық алаңдаушылыққа ықпал етті. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі жылдардағы осы және басқа ереуілдердің сәтсіздігі кейінгі жылдары одақ мүшелерінің азаюына ықпал етті. Американың еңбек федерациясы ереуіл кезінде болған саяси қысымға жауап берді және полиция одақтарына берген жарғыларын қайтарып алды. Бұл АҚШ-та полициядағы одақтастықты екі онжылдыққа тоқтатты, өйткені полиция Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін одақтасуға тырыспады. 1930 жылы Бостон транскриптісінің тарихы, 1919 жылы Бостон газеттерінің ең қатаң анти-одақтық газеттері, ереуілдің алғашқы түндері болған қалалық хаос туралы өзінің бастапқы есебін жалғастырды. Онда жағалауға келген, терезелерді сындырып, тонаушылықпен айналысып, жолшыбайлар мен көліктерді таспен атқан көптеген теңізшілер де бар екені айтылған. Онда қаланың солтүстік, оңтүстік және батыс бөліктері қарулы топтардың қолына түскені айтылған. 1933 жылы Массачусетс штатының заң шығарушы органы қабылдаған заң бойынша бір жылдан астам уақыттан бері қызметтен шеттетілген полиция қызметкерлеріне қайта жұмысқа орналасуға өтініш беруді жеңілдетті. Бұл бұрынғы ереуілшілердің қайта жұмысқа орналасуға тырысуына әкеледі деп күтілді, бірақ кейінгі өтініштердің бірнешеуі қабылданбады. 1937 жылы Массачусетс штатының губернаторы Чарльз Ф. Херли 1919 жылғы ереуілшілердің кейбіреулерімен кездескеннен кейін полиция комиссары Джозеф Тимилтидің оларды қайта жұмысқа алмау шешімін қолдады. Бостон полиция патрульдеушілер қауымдастығы 1965 жылы штаттық және муниципалдық қызметкерлердің ұжымдық келісімдерді жүргізу мақсатымен ұйымдасуға рұқсат беретін штаттық заң қабылданғаннан кейін құрылды. АҚШ-тағы полиция қызметкерлері тағы бір ереуілге шыққанша 1974 жылдың шілде айына дейін күтті, сол кезде Балтимор полициясының 15%-дан 50%-ға дейін құрамы басқа муниципалдық одақтарды қолдау мақсатымен бірнеше күн жұмысқа келмеді.

It later called the strike "this Boston essay in Bolshevism" and lamented the attempt of Mayor Peters and the Storrow Commission "to submit to compromise an issue that could not be compromised". Newspaper accounts exaggerated the level of crime and violence that accompanied the strike, resulting in a national furor that shaped the political response. A Philadelphia paper viewed the Boston violence in the same light as other labor unrest and numerous race riots in 1919: "Bolshevism in the United States is no longer a specter. Boston in chaos reveals its sinister substance." President Woodrow Wilson, speaking from Montana, branded the walkout "a crime against civilization" that left the city "at the mercy of an army of thugs." He said that "the obligation of a policeman is as sacred and direct as the obligation of a soldier. He is a public servant, not a private employee, and the whole honor of the community is in his hands. He has no right to prefer any private advantage to the public safety." Elihu Root, a former Secretary of War and winner of the Nobel Peace Prize, told a Carnegie Hall audience on September 17 that the strike was an attack on constitutional government because it represented "the passing of power to enforce laws, the power to punish crime, the power to maintain order from the whole people of the United States" to the 3% of the population represented by the AFL. A report from Washington was headlined: "Senators Think Effort to Sovietize the Government Is Started". The Ohio State Journal opposed any sympathetic treatment of the strikers: "When a policeman strikes, he should be debarred not only from resuming his office, but from citizenship as well. He has committed the unpardonable sin; he has forfeited all his rights." By the end of the year the strikers had formed a new organization called the Association of Former Police of the City of Boston. and a nationwide reputation for decisive action that was not in keeping with his tendency toward deliberation. In 1918, he had narrowly been elected governor. In 1919 he won 62% of the votes when running against an opponent who favored reinstating the strikers. He failed to carry Boston by just 5,000 votes, an impressive showing for a Republican in a strongly Democratic city. Coolidge himself later said, "No doubt it was the police strike in Boston that brought me into national prominence." When he succeeded to the presidency in 1923 upon the death of Warren Harding, the New York Times headlined its biography: "Coolidge Firmness Won Recognition; His Suppression of the Boston Police Strike Made Him a National Figure". Coolidge's political rivals interpreted his role differently. In 1925, U. S. Senator Robert La Follette of Wisconsin said that Coolidge's failure to intervene in that year's coal strike mirrored his 1919 actions when he "persistently refused to act upon the requests of the Mayor of Boston for assistance until riot and bloodshed had aroused the entire State. Then when order had been restored by the efforts of Mayor Peters and the Storrow committee Coolidge sent in the militia and claimed full credit for restoring 'law and order'." The strike heightened public fear of labor unrest and the possible radicalism that lay behind it. It contributed to the public anxiety of the period known as the Red Scare of 1919–1920. The failure of this and other strikes in the years following World War I contributed to declining union membership in subsequent years. The American Federation of Labor responded to political pressure experienced during the strike and revoked the charters it had granted to police unions. That ended police unionism in the U. S. for two decades, as police would not try to unionize until World War II. In 1930, a history of the Boston Transcript, the most resolutely anti union of Boston's newspapers in 1919, perpetuated its original account of urban chaos during the strike's first nights. It described large crowds, including a number of sailors from docked naval ships, that took to the streets, smashing windows, committing robbery and stoning bystanders and cars. It said that the northern, southern, and western areas of the city were all taken over by armed gangs. Legislation passed by the Massachusetts legislature in 1933 made it easier for police officers who had been off the force for more than a year to apply for reinstatement. It was expected that this would lead to an effort by the former strikers to be rehired, but several subsequent appeals for reinstatement were denied. In 1937, Massachusetts Governor Charles F. Hurley, after meeting with some of the 1919 strikers, backed the decision of Police Commissioner Joseph Timilty not to reinstate them. The Boston Police Patrolmen's Association was formed in 1965 following the enactment of a state statute allowing state and municipal workers to organize for the sake of collective bargaining. No police officers in the U. S. went out on strike again until July 1974, when some Baltimore police, estimated at 15% to 50% of the force, refused to report for work for several days as a demonstration of support for other striking municipal unions.

Танымал мәдениетте

Dropkick Murphys тобының Rock Against Bush Volume 2 альбомында Бостон полициясының ереуілі туралы "We Got the Power" әні бар. Денис Лехэйннің "Берілген күн" романының бір бөлігі Бостон полициясының ереуілі кезінде өтеді. Алан Мурдың "Провиденс" комиксінің 7-ші саны Бостон полициясының ереуілі фонында жасалған.