D миноры: Музыкалық шығармалар тарихы мен ерекшеліктері

Кіріспе

Минорлық тональность және D нотасына негізделген гамма.

D миноры – D нотасына негізделген, D, E, F, G, A, B және C ноталарынан тұратын минорлық гамма. Оның тональдық белгісінде бір бемоль бар. Оның қатысты мажорлық тональностьы – F мажорлы, ал параллель мажорлық тональностьы – D мажорлы.

D минордағы музыка

Доменико Скарлаттидің 555 клавишалық сонатасының 151-і минор тональностьта, ал 32 сонатаның ішінде ре миноры ең көп таңдалатын минор тональность. Иоганн Себастьян Бахтың «Фуга өнері» ре минор тональностьта жазылған. Майкл Хайднның жалғыз минорлық симфониясы, №29 – ре минор. Моцарттың «Реквиемі» негізінен ре минор тональностьта жазылған, сондай-ақ, әйгілі «Түннің патшайымы» ариясы, «Der Hölle Rache kocht in meinem Herzen», «Дон Джованни» операсының увертюрасы және соңғы көрінісі де осы тональностьта. Моцарттың екі фортепиано концерті минор тональностьта жазылған, олардың бірі – ре минор: №20, K. 466. Бұдан әрі, оның №13, K. 173 және №15, K. 421 скрипкалық квартеттері де ре минор тональностьта. Людвиг ван Бетховеннің ре минорындағы камералық музыка туындылары – оның құйынды №17 фортепианолық сонатасы және «Періштелер триосы» Op. 70/1-нің көңілді Ларгосы. Франц Шуберттің №14 («Өлім мен қыз») скрипкалық квартеті ре минор тональностьта. Габриэль Форенің көптеген камералық музыка туындылары ре минор тональностьта жазылған, оның ішінде фортепианолық трио Op. 120, бірінші фортепианолық квинтет Op. 89 және бірінші виолончельдік соната Op. 109. Арнольд Шёнбергтің «Verklärte Nacht» және №1 скрипкалық квартеті ре минор тональностьта. Бетховеннің №9 симфониясының тональностьы ре минор болғандықтан, Антон Брукнер өзінің №9 симфониясын осы тональностьта жазуға қорқыныш сезінген. Брукнердің бірінші миссасы мен үшінші симфониясынан басқа, Бетховеннен кейінгі көптеген симфониялар ре минор тональностьта жазылған, оның ішінде Роберт Шуманның №4 симфониясы, Сезар Франк жазған жалғыз симфония, Дворжактың жетінші симфониясы және Густав Малердің №3 симфониясы. Жан Сибелиус ре минор тональностьын өзінің асыл сипаттағы туындылары үшін жиі сақтаған; скрипкалық концерт, алтыншы симфония және «Voces intimae» скрипкалық квартеті осы тональностьта жазылған. Ре минор тональностьы Хелене мен Альбан Берг үшін ерекше маңызға ие болды. Ре минор Сергей Рахманиновтың музыкасында жиі кездеседі, оның барлық композиторлық өнімінің шамамен сегізден бір бөлігін құрайтын туындылары осы тональностьта жазылған, оның ішінде үшінші фортепианолық концерт, №1 фортепианолық соната, №1 симфония, №2 «Trio élégiaque», Op. 33 №4 және Op. 39 №8 этюдтер, «Corelli вариациялары» және «Принц Ростислав» симфониялық поэмасы. Классикалық музыка дәуірінен бастап, минор тональностьда басталатын туындылар көбінесе мажор тональностьта аяқталады немесе кем дегенде мажорлық аккордта (мысалы, пикардиялық треті) аяқталады, бірақ ре минор тональностьтағы бірнеше ерекше туындылар бар, олар әлдеқайда жарқын тональностьтарда аяқталады. Ре минордан басталып, ми мажормен аяқталатын екі симфония – Гавергал Брайанның «Готикалық симфониясы» және Карл Нильсеннің №4 («Сөндірілмейтін») симфониясы. Франц Листтің «Данте симфониясы» ре минор тональностьда басталып, си мажор тональностьта аяқталады. Бетховеннің №9 симфониясы сияқты, ре минор симфониясы ре мажормен аяқталуы мүмкін, ал ре мажор симфониясы өзінің аллегро бірінші бөлімінде ре минор тональностьта баяу кіріспеге ие болуы мүмкін. Роббинс Лэндон «1794 жылғы ағылшын композиторларында, әсіресе ре минор тональностьнда, тоникалық минордағы адажио кіріспелері өте танымал болды» деп жазды, ал Йозеф Хайдн бұл процедураны Лондонда жазған ре мажор симфониялары үшін көшірді. Кино композиторы Ханс Циммер қазіргі уақытта ре минор тональностьын ең көп қолданатын композиторлардың бірі. Оның көптеген танымал саундтректері осы тональностьта жазылған; «Гладиатор», «Қараңғы рыцарь», «Кариб теңізінің қарақшылары» және «Да Винчи коды» осылардың ішінде. Оның осы тональностьты жиі қолдануын сыншылар, мысалы Filmtracks.com сайтының Кристиан Клеменсені байқаған, ол бұл тенденцияны «күлкілі жалғандық» деп атады.

Of Domenico Scarlatti's 555 keyboard sonatas, 151 are in minor keys, and with 32 sonatas, D minor is the most often chosen minor key. The Art of Fugue by Johann Sebastian Bach is in D minor. Michael Haydn's only minor key symphony, No. 29, is in D minor. According to Alfred Einstein, the history of tuning has led D minor to be associated with counterpoint and chromaticism (for example, the chromatic fourth), and cites Bach's Chromatic Fantasia and Fugue, BWV 903, in D minor. Mozart's Requiem is written primarily in D minor, as are the famous Queen of the Night Aria, "Der Hölle Rache kocht in meinem Herzen", the ouverture and the final scene of Don Giovanni. Of the two piano concertos that Mozart wrote in a minor key, one of them is in D minor: Piano Concerto No. 20, K. 466. Furthermore, his String Quartet No. 13, K. 173, and String Quartet No. 15, K. 421, are also in D minor. The only chamber music compositions in D minor by Ludwig van Beethoven are his stormy Piano Sonata No. 17 and the haunting Largo of the Ghost Trio Op. 70/1. Franz Schubert's String Quartet No. 14 (Death and the Maiden) is in D minor. A number of Gabriel Fauré's chamber music works are written in D minor, including the Piano Trio Op. 120, the First Piano Quintet Op. 89, and the First Cello Sonata Op. 109. Arnold Schoenberg's Verklärte Nacht is in D minor, as is his String Quartet No. 1. Since D minor is the key of Beethoven's Symphony No. 9, Anton Bruckner felt apprehensive about writing his own Symphony No. 9 in the same key. As well as Bruckner's First Mass and Third Symphony, multiple other post Beethoven symphonies are in D minor, including Robert Schumann's Symphony No. 4, the only Symphony written by César Franck, Dvořák's Seventh Symphony and Symphony No. 3 by Gustav Mahler. Jean Sibelius often reserved the key of D minor for compositions he saw as being of a noble character; the Violin Concerto, the Sixth Symphony, and the string quartet Voces intimae are each in the key. The tonality of D minor held special significance for Helene and Alban Berg. D minor is particularly recurrent in the music of Sergei Rachmaninoff, with pieces written in the key occupying close to one eighth of his total compositional output, including the Third Piano Concerto; the Piano Sonata No. 1; the Symphony No. 1; the Trio élégiaque No. 2; the Études Tableaux, Op. 33, No. 4; and Op. 39, No. 8; the Corelli Variations; and the symphonic poem Prince Rostislav. Works in the classical music era and later beginning in minor typically end in major, or at least on a major chord (such as a picardy third), but there are a few notable examples of works in D minor ending in much sharper keys. Two symphonies that begin in D minor and end in E major are Havergal Brian's Gothic Symphony and Carl Nielsen's Symphony No. 4 (The Inextinguishable). Franz Liszt's Dante Symphony opens in D minor and ends in B major. Similar to a D minor symphony ending in D major, as with Beethoven's Symphony No. 9, a D major symphony can have for its allegro first movement a slow introduction in D minor. Robbins Landon wrote that "Tonic minor Adagio introductions, especially in the key of D minor, were very popular with English composers of the year 1794", and Joseph Haydn copied this procedure for the D major symphonies he wrote in London. Film composer Hans Zimmer is one of the most prominent users of the key of D minor in modern times. Many of his well known scores were written in the key; notable examples are Gladiator, The Dark Knight, Pirates of the Caribbean and The Da Vinci Code. His frequent use of the key has been noticed by reviewers such as Christian Clemmensen of Filmtracks. com, who has called the trend "ridiculous stubbornness".