Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вольфганг Амадей Моцарттың камералық ансамбль үшін шығармасы, сонымен қатар британдық электронды музыка ди-джейі және продюсері Eine Kleine Nacht Musik.
Composition for a chamber ensemble by Wolfgang Amadeus Mozart
the British electronic music DJ and producer also known as Eine Kleine Nacht Musik
Eine kleine Nachtmusik (G мажордағы скрипкаларға арналған 13-ші серенада), K. 525 – 1787 жылы Вольфганг Амадей Моцарттың (1756–1791) камералық ансамблі үшін жазылған композиция. Немецше атау "бір шағын түнгі музыка" дегенді білдіреді. Бұл шығарма екі скрипка, альт, виолончель және контрабас ансамблі үшін жазылған, бірақ көбінесе скрипкалық оркестрлер орындайды. Серенада Моцарттың ең әйгілі шығармаларының бірі.
Eine kleine Nachtmusik (Serenade No. 13 for strings in G major), K. 525, is a 1787 composition for a chamber ensemble by Wolfgang Amadeus Mozart (1756–1791). The German title means "a little night music". The work is written for an ensemble of two violins, viola, cello and double bass, but is often performed by string orchestras. The serenade is one of Mozart's most famous works.
Құрастыру, жариялау және қабылдау
Серенада 1787 жылдың 10 тамызында Венада аяқталды, бұл Моцарт өзінің «Дон Жуан» операсының екінші актісімен жұмыс істеп жүрген кезеңмен дәл келеді. Оның неліктен жазылғаны белгісіз. Вольфганг Хильдесхаймер Моцарттың көптеген серенадалары тапсырыс бойынша жазылғандығын еске салса, бұл серенада да тапсырыспен жазылған, бірақ оның пайда болуы мен алғашқы орындалуы туралы мәліметтер сақталмаған. Шығарманың дәстүрлі атауы Моцарттың жеке каталогындағы «Eine kleine Nacht Musik» деген жазбадан келген. Заслав пен Каудери атап өткендей, Моцарт әуенге ерекше атау бермеген, тек өзінің шағын серенадасын аяқтағанын тіркеген. Бұл шығарма Моцарттың қайтысынан көп уақыт өткен соң, 1827 жылы Иоганн Андре Оффенбах-ам-Майнда жариялаған. Оны 1799 жылы Моцарттың жесірі Констанца күйеуінің шығармаларының үлкен жинағының бір бөлігі ретінде осы баспагерге сатқан. Бүгінде серенада кеңінен орындалады және жазылады; шындығында, Джейкобсон мен Хильдесхаймер бұл серенада Моцарттың барлық шығармаларының арасында ең танымал деп санайды. Музыка туралы Хильдесхаймер былай деп жазады: «Біз оны әрбір көшеде естісек те, оның жоғары сапасы күмәнсіз, жеңіл, бірақ қуанышпен жазылған туынды».
The serenade was completed in Vienna on 10 August 1787, around the time Mozart was working on the second act of his opera Don Giovanni. It is not known why it was composed. Wolfgang Hildesheimer, noting that most of Mozart's serenades were written on commission, suggests that this serenade, too, was a commission, whose origin and first performance were not recorded. The traditionally used name of the work comes from the entry Mozart made for it in his personal catalog, which begins, "Eine kleine Nacht Musik". As Zaslaw and Cowdery point out, Mozart almost certainly was not giving the piece a special title, but only entering in his records that he had completed a little serenade. The work was not published until about 1827, long after Mozart's death, by Johann André in Offenbach am Main. It had been sold to this publisher in 1799 by Mozart's widow Constanze, part of a large bundle of her husband's compositions. Today, the serenade is widely performed and recorded; indeed, both Jacobson and Hildesheimer opine that the serenade is the most popular of all Mozart's works. Of the music, Hildesheimer writes, "even if we hear it on every street corner, its high quality is undisputed, an occasional piece from a light but happy pen."
II. Роман: Анданте
Екінші бөлім, темпі Andante деп белгіленген, C мажор тональдығындағы субдоминанталық Романс. Ол ABACA формасында, соңында кодамен аяқталады. Бөлімдердің тональдығы: A және B үшін C мажор, ал C үшін C минор. A бөлімінің ортадағы қайталануы уақыты қысқартылған, тек тақырыптың бірінші жартысынан тұрады. Дэниел Хартц бұл бөлімді гавот ритмін еске түсіретіндей деп сипаттайды: оның әр бөлімі тактың ортасынан басталады, қос көтеріліспен.
The second movement, with the tempo marked Andante, is a Romanze in the subdominant key of C major. It is in rondo form, taking the shape A–B–A–C–A plus a final coda. The keys of the sections are C major for A and B, C minor for C. The middle appearance of A is truncated, consisting of only the first half of the theme. Daniel Heartz describes the movement as evoking gavotte rhythm: each of its sections begins in the middle of the measure, with a double upbeat.
III. Менюетто: Аллегретто
Үшінші бөлім, "Аллегретто" деп белгіленген, минует пен триодан тұрады, екеуі де 3/4 тактіден. Минует G мажор тональдылығында, ал контрастты трио D мажор тональдылығында. Бұл формадағыдай, триодан кейін минует қайтадан бастап орындалады.
The third movement, marked Allegretto, is a minuet and trio, both in time. The minuet is in the home key of G major, the contrasting trio in the dominant key of D major. As is normal in this form, the minuet is played again da capo following the trio.
IV. Рондо: Аллегро
Төртінші және соңғы бөлім шалқыған темпте, аллегро белгісімен берілген; тональность қайтадан G мажор, ал тақырыптық материал А–Б–А–Б–А ретімен ұсынылады және А тақырыбына негізделген ұзақ кодамен аяқталады. Бұл бөлім соната-рондо формасында жазылған. Моцарт экспозиция бөлімінен бөлек, даму және рекапитуляция бөлімдерін де қайталау керектігін көрсетеді. Рекапитуляцияның бірінші тақырыбы ерекше, себебі оның соңғы екі тактысы ғана параллель минорда қайта оралады. Одан кейін шығарманы аяқтайтын кода келеді.
The fourth and last movement is in lively tempo, marked Allegro; the key is again G major and the thematic material is presented in the order A–B–A–B–A and concludes with a long coda based on the A theme. The movement is written in sonata rondo form. Mozart specifies repeats not just for the exposition section but also for the following development and recapitulation section. The recapitulation's first theme is unusual because only its last two bars return in the parallel minor. This is followed by the coda which ends the piece.
Мүмкін қосымша қозғалыс
Жоғарыда аталған каталогтағы жазбада Моцарт бұл шығарманы бес бөлімнен тұрады деп көрсеткен ("Allegro – Minuet and Trio – Romance – Minuet and Trio – Finale."). Оның тізіміндегі екінші бөлім – минует пен трио – ұзақ уақыт бойы жоғалып кеткені саналды, және Моцарт немесе басқа біреу оны алып тастады ма, жоқ па, ешкім білмейді. 1984 жылғы жазуында Кристофер Хогвуд Томас Атвудтың минуетін (Моцарттан сабақ алған кезде пайдаланған эскиздерінен табылған) және жоғалған бөлімді алмастыру үшін жаңадан жазылған трио қолданды. Алайда, музыкатанушы Альфред Эйнштейн, жоғалған бөлімнің "B мажордағы фортепиано сонатасы" K. 498a-дағы минует болуы мүмкін деген болжам жасады. K. 498a, композитор Август Эберхард Мюллерге жатқызылған, Моцарттың К. 450, К. 456 және К. 595 фортепиано концерттерінен материалды қайта өңдеу арқылы жасалған жұмысының маңызды бөлігін қамтиды. Осыған байланысты Эйнштейн, Мюллердің сонатасындағы минует "Eine kleine Nachtmusik" шығармасының жоғалған бөлімінің аранжировкасы болуы мүмкін деп санайды. 1971 жылы бұл бөлім музыкатанушы және орындаушы Турстон Дарт дайындаған шығарманың жазуына енгізілді. 1989 жылы K. 498a-ның минуеті мен триосы Джонатан Дель Мардың "Nimbus Records" үшін жасаған "Eine Kleine Nachtmusik" аранжировкасының құрамында қайта жазылды.
In the catalog entry mentioned above, Mozart listed the work as having five movements ("Allegro – Minuet and Trio – Romance – Minuet and Trio – Finale."). The second movement in his listing — a minuet and trio — was long thought lost, and no one knows if Mozart or someone else removed it. In his 1984 recording, Christopher Hogwood used a minuet of Thomas Attwood (found in his sketchbooks used while he took lessons from Mozart), and an additional newly composed trio to substitute the missing movement. Musicologist Alfred Einstein suggested, however, that a minuet in the Piano Sonata in B major, K. 498a, is the missing movement. K. 498a, which is credited to the composer August Eberhard Müller, incorporates significant amounts of Mozart's work in the form of reworkings of material from the piano concertos K. 450, K. 456, and K. 595, leading Einstein to suggest that the minuet in Müller's sonata might be an arrangement of the missing movement from Eine kleine Nachtmusik. In 1971, this movement was incorporated into a recording of the work prepared by the musicologist and performer Thurston Dart. In 1989, the minuet and trio of K. 498a was again recorded as part of an arrangement of Eine Kleine Nachtmusik made by Jonathan Del Mar for Nimbus Records.