Кіріспе

Куинси кені – Мичиган штатының Ханкок қаласының жанында орналасқан кең ауқымды мыс кендерінің жиынтығы. Кеніш Куинси тау-кен компаниясына тиесілі болды және 1846 жылдан 1945 жылға дейін жұмыс істеді, алайда кейбір жұмыстар 1970 жылдарға дейін жалғасты. Куинси кеніші «Ескі Сенімді» деп белгілі болды, себебі Куинси тау-кен компаниясы 1868 жылдан 1920 жылға дейін инвесторларына жыл сайын дивиденд төледі. Куинси тау-кен компаниясының тарихи ауданы – АҚШ Ұлттық тарихи ескерткіштер ауданы; Куинсидің екінші драгасы және Куинсидің қорыту зауыты да тарихи маңызы бар.

Өмір сүру мерзімі: 1846-1945 жылдар

Куинси кені 1846 жылы Солтүстік-Батыс Тау-кен компаниясы мен Портж Тау-кен компаниясының бірігуімен құрылды. Үкіметтік кеңселер арасындағы байланыс нашар болғандықтан, осы екі спекулятивтік тау-кен компаниясы 1840 жылдардың басындағы кен алауы кезінде бірдей жер участаларын сатып алған. Директорлар кеңесі жиналып, Массачусетстен (әсіресе, Массачусетс штатының Куинси қаласы кеніне атын берген) елеулі инвестициялармен бірігуге келісті. Сол кезде көптеген мыс кендері іске қосылғанмен, Куинси кені 1840 жылдардағы ең табысты кендердің бірі болды және 1863 жылдан бастап (Минесота кенінің өндірісін басып өткен кезде) 1867 жылға дейін (кейін Калумет пен Хекладан асып кеткенше) елдегі жетекші мыс өндіруші кеніне айналды. Куинси кені Мичиган штатындағы алғашқы мыс кені болды, ол 1856 жылы жақында ашылған Певабик амигдалоидты кен қабатының Куинси жерімен қиылысып өтетіні анықталғанда, жарық кеннен амигдалоидты кенге көшуге көшті. Жоғары сапалы жарық тамырларында үлкен, таза мыс массалары болды, бірақ оларды өндіруге күндер, тіпті айлар жұмсалып, көп шығынға түсуге болар еді. Амигдалоидты кен өндіру базальтты лава ағындарының жоғарғы бөліктеріндегі – «амигдалоидты аймақтардағы» төмен сапалы стратиформатты кен денелерін өндіруден тұрды. Мыс қамтыған тау жыныстарын бірден жарып, басқа жерде әлдеқайда арзан бағамен өңдеуге болады еді. Амигдалоидты кен өндіру жарық кен өндіруден әлдеқайда тиімді болып шықты, ал әсіресе Певабик кен қабатының молдығы мен байлығы Куинсиге 53 жыл қатарынан пайда табуға мүмкіндік берді. Куинси компаниясы көршілес участаларды сатып алып, жанында кеңейді. Компания 1891 жылы Певабик кенін, 1897 жылы Меснард пен Понтиак кендерін, ал 1908 жылы Франклин кенін сатып алды. Бұл кен орнының Калумет пен Хекла Тау-кен компаниясы мен Мыс аймағынан басқа, Кевин тау-кен компанияларының арасында ең ұзақ өмір сүруіне көмектесті. Жұмысшылардың жақсы деңгейдегі біліктілігін тарту үшін Куинси Тау-кен компаниясы жұмысшылар үшін тұрғын үйлер салып, күтіп ұстады. Жұмыс істеу кезеңінде тұрғын үйлердің түрлері қарапайым шатырлардан бастап, кен жабылуға аздай қалғанда үш қабатты үйлерге дейін жетті. Шығыс жағалаудағы басшылар электр энергиясы және су жүргізу сияқты ыңғайлылықтары бар, сәнді үйлер салуды қалаған. Алайда, жергілікті басшылар шахтерлерге мұндай жоғары деңгейдегі тұрғын үйлердің қажеті жоқ деп ойлады. Бірақ шығыс жағалаудағы басшылар жұмысшыларға жақсы үйлер ұсынса, шахтерлердің қалуы, отбасы құруы және аймақтан кету немесе басқа кен компаниясына ауысу ықтималдығы төмендейтінін түсінді. Бұл стратегия тиімді болып шықты және Куинси Тау-кен компаниясының аймақтағы жетекші тау-кен компанияларының бірі ретінде беделін сақтауға көмектесті. Куинси Тау-кен компаниясы 1931 жылы мыс бағасының төмендеуіне байланысты жұмысын тоқтатты (бірақ таратылмады). Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде мысқа деген сұраныс артып, кендер қайта ашылды. Соғыстан кейін үкімет мыс бағасын қолдауды тоқтатқаннан кейін, кендер қайтадан жабылды.

Кен орнының инженерлік жетістіктері

1945 жылы кен өндірісі тоқтатылғанда, Куинсидің No 2 шахтасы әлемдегі ең ұзын шахта болып, 55 градус бұрыштағы кен қабатының бойымен 9,260 фут (2,82 км немесе 1,75 миль) созылды. (Шахта аузынан тік өлшенген тереңдігі 6200 фут.) Осы шахтаға кен мен жұмысшыларды көтеру және түсіру үшін 1918 жылы әлемдегі ең ірі бумен жұмыс істейтін шахта көтергіші салынды және Куинсидің No 2 көтергіш үйіне орналастырылды. Нордберг бу көтергіші мен оның грузин сәулет стилінде салынған, кірпішпен қапталған және итальяндық плиткамен безендірілген темір бетон ғимараты 1918 жылы 370 000 доллардан астам тұрды, бірақ 1929 жылы қолданыстан шыққанға дейін он бір жыл ғана пайдаланылды. Салмағы 880 тоннадан астам болатын көтергіш 10 тонна кенді сағатына 36,4 миль жылдамдықпен көтеріп, алғашқы жылында отынға 16 080 доллар үнемдеді. Көтергіш 3200 куб метр бетоннан құралған, бұрын-соңды құйылған ең үлкен бетон плитасының үстінде орналасқан, және 8 тоннадан астам арматуралық материал қолданылған. No 2 көтергіш үйі 1918 жылға тән емес, үлкен масштабта темір бетоннан салынған, бұл оны өз түріндегі алғашқы нысандардың біріне айналдырды. Әдемі безендірілген көтергіш үйі келуші инвесторларға көрсетілетін көрнекі орын ретінде пайдаланылды.

Бүгінгі шахта

Квинси кеніші қазір Кивинау аймағындағы танымал туристік орынға айналған. Куинси шахталық көтергіштер қауымдастығы ғимараттар мен аумақты күтіп ұстайды және жаз айларында №2 көтергіш үйі мен шахтаның 7-ші деңгейіне экскурсиялар ұйымдастырады. Туристер 7-ші деңгейге Куинси және Торч-Лейк тісті рельстік жолымен жеткізіледі. Көптеген ғимараттарда музей экспонаттары орналасқан. Кен және оны қоршаған аймақтар Кивинау ұлттық тарихи паркінің құрамына кіреді. Кенді өңдеу зауытына тасымалдау үшін пайдаланылған Куинси және Торч Лейк темір жолының екі локомотиві сақталған: №1 локомотив, Томас Ф. Мейсон – 32 тонналық 2-6-0 "Могул" локомотиві, Нью-Йорк штатының Дюнкерк қаласындағы Брукс локомотивтер зауытында жасалған, және №6 локомотив – 1913 жылы сатып алынған соңғы локомотив, 2-8-0 "Консолидация" түрі. №6 шахта үйі (қазір сақталмаған) көбінесе шахта үйі сәулетінің көрнекті мысалы ретінде суреттерде бейнеленеді. 2008 жылдың 6 желтоқсанында Мичиган Технологиялық институтының доценті Уильям Дж. Грегг №2 шахта үйіндегі шахтаға авариялық баспалдақтарды орнату кезінде 225 фут тереңдікке құлап, бір затқа түсіп, оқиға орнында парамедиктермен қайтыс болды деп жарияланды. Квинси кеніші жабылғаннан бері шахталар мен қазбалар жер асты суларымен бірте-бірте толып келеді. Қазіргі уақытта су шахтаның жетінші деңгейіне дейін көтерілген, сондықтан төменгі деңгейлерге жол жоқ. Жетінші деңгей үлкен ағын арқылы кептіріледі, ол шахтаға кіретін басты жол болып табылады. 1892 жылы салынған кезде биіктігі 5 фут, ені 3 фут болған ағын 1970 жылдары Мичиган Технологиялық институты тау-кен зерттеулері үшін кеңейтілді.