Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Куинси кені – Мичиган штатының Ханкок қаласының жанында орналасқан кең ауқымды мыс кендерінің жиынтығы. Кеніш Куинси тау-кен компаниясына тиесілі болды және 1846 жылдан 1945 жылға дейін жұмыс істеді, алайда кейбір жұмыстар 1970 жылдарға дейін жалғасты. Куинси кеніші «Ескі Сенімді» деп белгілі болды, себебі Куинси тау-кен компаниясы 1868 жылдан 1920 жылға дейін инвесторларына жыл сайын дивиденд төледі. Куинси тау-кен компаниясының тарихи ауданы – АҚШ Ұлттық тарихи ескерткіштер ауданы; Куинсидің екінші драгасы және Куинсидің қорыту зауыты да тарихи маңызы бар.
The Quincy Mine is an extensive set of copper mines located near Hancock, Michigan. The mine was owned by the Quincy Mining Company and operated between 1846 and 1945, although some activities continued through the 1970s. The Quincy Mine was known as "Old Reliable," as the Quincy Mine Company paid a dividend to investors every year from 1868 through 1920. The Quincy Mining Company Historic District is a United States National Historic Landmark District; the Quincy Dredge Number Two, and the Quincy Smelter are also historically significant.
Өмір сүру мерзімі: 1846-1945 жылдар
Куинси кені 1846 жылы Солтүстік-Батыс Тау-кен компаниясы мен Портж Тау-кен компаниясының бірігуімен құрылды. Үкіметтік кеңселер арасындағы байланыс нашар болғандықтан, осы екі спекулятивтік тау-кен компаниясы 1840 жылдардың басындағы кен алауы кезінде бірдей жер участаларын сатып алған. Директорлар кеңесі жиналып, Массачусетстен (әсіресе, Массачусетс штатының Куинси қаласы кеніне атын берген) елеулі инвестициялармен бірігуге келісті. Сол кезде көптеген мыс кендері іске қосылғанмен, Куинси кені 1840 жылдардағы ең табысты кендердің бірі болды және 1863 жылдан бастап (Минесота кенінің өндірісін басып өткен кезде) 1867 жылға дейін (кейін Калумет пен Хекладан асып кеткенше) елдегі жетекші мыс өндіруші кеніне айналды. Куинси кені Мичиган штатындағы алғашқы мыс кені болды, ол 1856 жылы жақында ашылған Певабик амигдалоидты кен қабатының Куинси жерімен қиылысып өтетіні анықталғанда, жарық кеннен амигдалоидты кенге көшуге көшті. Жоғары сапалы жарық тамырларында үлкен, таза мыс массалары болды, бірақ оларды өндіруге күндер, тіпті айлар жұмсалып, көп шығынға түсуге болар еді. Амигдалоидты кен өндіру базальтты лава ағындарының жоғарғы бөліктеріндегі – «амигдалоидты аймақтардағы» төмен сапалы стратиформатты кен денелерін өндіруден тұрды. Мыс қамтыған тау жыныстарын бірден жарып, басқа жерде әлдеқайда арзан бағамен өңдеуге болады еді. Амигдалоидты кен өндіру жарық кен өндіруден әлдеқайда тиімді болып шықты, ал әсіресе Певабик кен қабатының молдығы мен байлығы Куинсиге 53 жыл қатарынан пайда табуға мүмкіндік берді. Куинси компаниясы көршілес участаларды сатып алып, жанында кеңейді. Компания 1891 жылы Певабик кенін, 1897 жылы Меснард пен Понтиак кендерін, ал 1908 жылы Франклин кенін сатып алды. Бұл кен орнының Калумет пен Хекла Тау-кен компаниясы мен Мыс аймағынан басқа, Кевин тау-кен компанияларының арасында ең ұзақ өмір сүруіне көмектесті. Жұмысшылардың жақсы деңгейдегі біліктілігін тарту үшін Куинси Тау-кен компаниясы жұмысшылар үшін тұрғын үйлер салып, күтіп ұстады. Жұмыс істеу кезеңінде тұрғын үйлердің түрлері қарапайым шатырлардан бастап, кен жабылуға аздай қалғанда үш қабатты үйлерге дейін жетті. Шығыс жағалаудағы басшылар электр энергиясы және су жүргізу сияқты ыңғайлылықтары бар, сәнді үйлер салуды қалаған. Алайда, жергілікті басшылар шахтерлерге мұндай жоғары деңгейдегі тұрғын үйлердің қажеті жоқ деп ойлады. Бірақ шығыс жағалаудағы басшылар жұмысшыларға жақсы үйлер ұсынса, шахтерлердің қалуы, отбасы құруы және аймақтан кету немесе басқа кен компаниясына ауысу ықтималдығы төмендейтінін түсінді. Бұл стратегия тиімді болып шықты және Куинси Тау-кен компаниясының аймақтағы жетекші тау-кен компанияларының бірі ретінде беделін сақтауға көмектесті. Куинси Тау-кен компаниясы 1931 жылы мыс бағасының төмендеуіне байланысты жұмысын тоқтатты (бірақ таратылмады). Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде мысқа деген сұраныс артып, кендер қайта ашылды. Соғыстан кейін үкімет мыс бағасын қолдауды тоқтатқаннан кейін, кендер қайтадан жабылды.
The Quincy Mine was founded in 1846 by the merger of the Northwest Mining Company and the Portage Mining Company. Due to poor communication between government offices, these two speculative mining companies had purchased the same tracts of land during the mining rush of the early 1840s. The directors met and decided to merge, with significant investment coming from Massachusetts (the town of Quincy, Massachusetts lent the mine its name). While many other copper mines were founded at the same time, the Quincy Mine became the most successful of the 1840s era mines, and was the country's leading copper producing mine from 1863 (when it exceeded the production of the Minesota Mine) through 1867 (after which it was exceeded by the Calumet and Hecla). The mine was the first Michigan copper mine to switch from fissure mining to amygdaloid mining, when the recently discovered Pewabic amygdaloid lode was found to cross Quincy property in 1856. High grade fissure veins contained large, pure masses of copper, but the masses could take days or even months to extract, at high cost. Amygdaloid mining consisted of extracting lower grade strataform orebodies in the "amygdaloid zones," the upper portions of basalt lava flows. Rock bearing small pockets of copper could be blasted out immediately and processed elsewhere at much lower cost. Amygdaloid mining proved much more productive than fissure mining, and the size and richness of the Pewabic lode in particular allowed the Quincy to produce profits for 53 consecutive years. The Quincy company expanded laterally along the lode by buying out adjacent properties. The company bought the Pewabic mine in 1891, the Mesnard and the Pontiac in 1897, and the Franklin mine in 1908. This helped the mine survive longer than almost all other Keweenaw copper mining companies, except the Calumet and Hecla Mining Company and the Copper Range Company. To attract a better class of worker, the Quincy Mining Company built and maintained housing for the workers. Over the course of operations, the types of housing ranged from simple tents in the early days, to complete three story houses shortly before the mine's shutdown. The executives on the east coast wanted to build more elaborate and fancy homes with amenities such as electricity and running water. However, the on site managers didn't think it was necessary for the miners to have such high class dwellings. But the east coast executives realized that if they offered nicer homes to the workers, the miners were more likely to stay, raise families, and be less likely to leave the area or transfer to another mining company. This strategy proved effective and helped the Quincy Mining Company retain its status as one of the premier mining companies in the region. The Quincy Mining Company closed operations (but did not dissolve) in 1931 due to low copper prices. During World War II, the mines re opened due to increased copper demand. When the government stopped supporting copper prices after the war, the mines quickly closed for good.
Кен орнының инженерлік жетістіктері
1945 жылы кен өндірісі тоқтатылғанда, Куинсидің No 2 шахтасы әлемдегі ең ұзын шахта болып, 55 градус бұрыштағы кен қабатының бойымен 9,260 фут (2,82 км немесе 1,75 миль) созылды. (Шахта аузынан тік өлшенген тереңдігі 6200 фут.) Осы шахтаға кен мен жұмысшыларды көтеру және түсіру үшін 1918 жылы әлемдегі ең ірі бумен жұмыс істейтін шахта көтергіші салынды және Куинсидің No 2 көтергіш үйіне орналастырылды. Нордберг бу көтергіші мен оның грузин сәулет стилінде салынған, кірпішпен қапталған және итальяндық плиткамен безендірілген темір бетон ғимараты 1918 жылы 370 000 доллардан астам тұрды, бірақ 1929 жылы қолданыстан шыққанға дейін он бір жыл ғана пайдаланылды. Салмағы 880 тоннадан астам болатын көтергіш 10 тонна кенді сағатына 36,4 миль жылдамдықпен көтеріп, алғашқы жылында отынға 16 080 доллар үнемдеді. Көтергіш 3200 куб метр бетоннан құралған, бұрын-соңды құйылған ең үлкен бетон плитасының үстінде орналасқан, және 8 тоннадан астам арматуралық материал қолданылған. No 2 көтергіш үйі 1918 жылға тән емес, үлкен масштабта темір бетоннан салынған, бұл оны өз түріндегі алғашқы нысандардың біріне айналдырды. Әдемі безендірілген көтергіш үйі келуші инвесторларға көрсетілетін көрнекі орын ретінде пайдаланылды.
When the mine ceased production in 1945, the Quincy Number 2 shaft was the world's longest mine shaft, at 9,260 feet (2.82 km or 1.75 miles) along the dip of the deposit on a 55 degree decline. (measured vertically from the shaft collar, the depth is 6,200 feet.) To raise and lower ore and workers into this shaft, the world's largest steam driven mine hoist was built in 1918 and housed in the Quincy Number 2 Hoist House. The Nordberg Steam Hoist and its reinforced concrete building, built in the Georgian architectural style with brick veneer and Italian tiled walls, cost over $370,000 in 1918 but was used for only eleven years until it ceased usage in 1929. Weighing more than 880 tons, it lifted 10 tons of ore at 36.4 miles per hour, thus saving $16,080 in fuel bills in its first year of operation. The hoist sat on the largest concrete slab ever poured, containing 3200 cu. yards of concrete and over 8 tons of reinforcement material. The Number 2 Hoist House was built as a reinforced concrete structure on a scale rare for 1918, making it one of the first of its kind. The very decorative Hoist House was used as a showpiece for visiting investors.
Бүгінгі шахта
Квинси кеніші қазір Кивинау аймағындағы танымал туристік орынға айналған. Куинси шахталық көтергіштер қауымдастығы ғимараттар мен аумақты күтіп ұстайды және жаз айларында №2 көтергіш үйі мен шахтаның 7-ші деңгейіне экскурсиялар ұйымдастырады. Туристер 7-ші деңгейге Куинси және Торч-Лейк тісті рельстік жолымен жеткізіледі. Көптеген ғимараттарда музей экспонаттары орналасқан. Кен және оны қоршаған аймақтар Кивинау ұлттық тарихи паркінің құрамына кіреді. Кенді өңдеу зауытына тасымалдау үшін пайдаланылған Куинси және Торч Лейк темір жолының екі локомотиві сақталған: №1 локомотив, Томас Ф. Мейсон – 32 тонналық 2-6-0 "Могул" локомотиві, Нью-Йорк штатының Дюнкерк қаласындағы Брукс локомотивтер зауытында жасалған, және №6 локомотив – 1913 жылы сатып алынған соңғы локомотив, 2-8-0 "Консолидация" түрі. №6 шахта үйі (қазір сақталмаған) көбінесе шахта үйі сәулетінің көрнекті мысалы ретінде суреттерде бейнеленеді. 2008 жылдың 6 желтоқсанында Мичиган Технологиялық институтының доценті Уильям Дж. Грегг №2 шахта үйіндегі шахтаға авариялық баспалдақтарды орнату кезінде 225 фут тереңдікке құлап, бір затқа түсіп, оқиға орнында парамедиктермен қайтыс болды деп жарияланды. Квинси кеніші жабылғаннан бері шахталар мен қазбалар жер асты суларымен бірте-бірте толып келеді. Қазіргі уақытта су шахтаның жетінші деңгейіне дейін көтерілген, сондықтан төменгі деңгейлерге жол жоқ. Жетінші деңгей үлкен ағын арқылы кептіріледі, ол шахтаға кіретін басты жол болып табылады. 1892 жылы салынған кезде биіктігі 5 фут, ені 3 фут болған ағын 1970 жылдары Мичиган Технологиялық институты тау-кен зерттеулері үшін кеңейтілді.
The Quincy Mine is now a popular Keweenaw tourist attraction. The Quincy Mine Hoist Association maintains the buildings and grounds, and provides guided tours of the Number 2 Hoist House and the 7th level of the mine during the summer. Tourists are transported to the 7th level by the Quincy and Torch Lake Cog Railway. There are museum style exhibits within many buildings. The mine and surrounding areas are part of Keweenaw National Historical Park. Two locomotives of the Quincy & Torch Lake Railroad, which used to transport the mine’s ore to a mill, are located on site: Locomotive #1, the Thomas F. Mason, being a 32 ton 2 6 0 Mogul built by the Brooks Locomotive Works of Dunkirk, New York, and Locomotive #6, the last engine purchased for the line, being a 2 8 0 Consolidation acquired in 1913. The Number 6 Shaft House (no longer standing) is often pictured in photographs as a picturesque example of shaft house architecture. On December 6, 2008 Michigan Tech Associate Professor William J. Gregg was installing emergency ladders in the mine shaft at the Number 2 Shaft House when he fell 225 feet and landed on an object and was declared dead at the scene by a paramedic who was lowered down to his location. The shafts and stopes of the Quincy Mine have slowly filled with groundwater since the closing of the mine. The water has currently filled the mine up to the seventh level, making all lower levels inaccessible. The seventh level is drained by a large adit, which is the mine tour entrance. The adit, originally five feet high and three feet wide when it was constructed in 1892, was enlarged by Michigan Tech in the 1970s for a mining study.