Буги – блюз бен рок-н-ролл музыкасында қолданылатын қайталама, серпіліспен орындалатын ритм. Пианинода пайда болған, кейін басқа аспаптарға бейімделген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Музыкалық стиль — музыкалық техника немесе ырғақ.
Musical style
the musical technique or rhythm
Буги – блюз музыкасында қолданылатын қайталанатын, синкопалық немесе шалқыған ырғақ, "грув" немесе үлгі. Бұл ырғақ бастапқыда буги-вуги музыкасында фортепианода орындалған. Кейіннен бугидің ерекше ырғағы мен сезімі гитара, контрабас және басқа да аспаптарға бейімделді. Ең алғашқы буги-вуги әні 1916 жылы жазылған. 1930 жылдары Бенни Гудман, Гленн Миллер, Томми Дорси және Луи Джордан сияқты свинг-топтары буги хиттерін жариялады. 1950 жылдары буги рок-н-ролл және рокабилли стильдеріне енгізілді. 1980 жылдардың соңы мен 1990 жылдардың басында кантри-топтары кантри бугилерін шығарды. Бүгінде "буги" термині көбінесе поп, диско немесе рок музыкасымен билеуді білдіреді.
Boogie is a repetitive, swung note or shuffle rhythm, "groove" or pattern used in blues which was originally played on the piano in boogie woogie music. The characteristic rhythm and feel of the boogie was then adapted to guitar, double bass, and other instruments. The earliest recorded boogie woogie song was in 1916. By the 1930s, Swing bands such as Benny Goodman, Glenn Miller, Tommy Dorsey and Louis Jordan all had boogie hits. By the 1950s, boogie became incorporated into the emerging rockabilly and rock and roll styles. In the late 1980s and the early 1990s country bands released country boogies. Today, the term "boogie" usually refers to dancing to pop, disco, or rock music.
Тарих
Бастапқыда буги-вуги музыкасында фортепианода ойналып, гитараға бейімделген. Буги-вуги – жоғары темпті ырғақ, бас партиясындағы қайталамалы мелодиялық үлгі және требледегі импровизацияланған вариациялар сериясымен сипатталатын блюз пианиносының стилі. Буги-вуги Оңтүстік штаттарындағы қарапайым барларда дамыған фортепиано стилі, онда пианист қатты ішімдік ішетін көрермендерге ойнайтын. «Вебстердің үшінші жаңа халықаралық сөздігіне» сәйкес, буги-вуги терминінің шығу тегі белгісіз. Оксфорд ағылшын сөздігінде бұл сөз 1913 жылдан бері жалға берілетін кештерде қолданылған «буги» сөзінің қайталамасы екені айтылады. Бұл термин Батыс Африканың қара тілінен, Сьерра-Леонедегі «боги» деген сөзден шыққан болуы мүмкін, ол «билеу» дегенді білдіреді; сондай-ақ, ол «хауса буга» фразасымен байланысты болуы мүмкін, ол «барабан соғу» дегенді білдіреді. Буги 1929 жылы Pine Top Smith's Pine Top's Boogie әнімен хит-парадтарға еніп, 20-шы орынды иеленді. 1930 жылдардың соңында буги сол кездегі танымал Свинг стилінің бір бөлігіне айналды, өйткені «Гленн Миллер, Томми Дорси және Луи Джордан» сияқты үлкен топтардың барлығы буги хиттерін жариялады. Свинг биг-бенд тыңдаушылары буги әуендерін естуді күтті, себебі оның ырғағы сол кездегі популярлы билерге, мысалы, джиттербаг пен Линди-хопқа пайдаланылуы мүмкін еді. Сонымен қатар, 1930 жылдардың соңында кантри әртістері буги-вугиді ойнай бастады, Джонни Барфилд «Boogie Woogie» әнін жазған кезде. The Delmore Brothers-тің «Freight Train Boogie» әні кантри және блюз музыкасының қалай бірігіп, рок-билли деп аталатын жанрды қалыптастырғанын көрсетеді. Sun Records дәуірінің рок-н-ролл дыбысы өз дыбысының бір бөлігі ретінде «құмарлы кантри буги пианиносын» пайдаланды. 1950 жылдардың басында буги танымалдылығы төмендеді, бірақ жаңа рок-н-ролл кейде оның үлгілерін енгізді. 1960 жылдары буги-роктың жаңа түрі пайда болды. Буги үлгілері айналмалы немесе шашу ырғағымен ойналады және әдетте «бір саусақ әр ладқа» деген ережені сақтайды, яғни, жоғарыда көрсетілгендей, егер үшінші саусақ үнемі үшінші ладтағы ноталарды басса, екінші саусақ тек екінші ладтағы ноталарды ғана басады, және т.б. Айналмалы ноталар немесе шашу ноталары – бұл жұптағы алғашқы нотаның ұзақтығы ұзартылып, екіншісінің қысқартылатын ырғақтық тәсіл. «Notes inégales» деп те аталатын айналмалы ноталар джаз музыкасында және басқа джазға ұқсас музыкада, мысалы, блюз бен батыс свингінде кеңінен қолданылады. Айналмалы немесе шашу ырғағы – бұл осылайша қайталанған ноталар жұбын ойнату арқылы туындайтын ырғақ.
The boogie was originally played on the piano in boogie woogie music and adapted to guitar. Boogie woogie is a style of blues piano playing characterized by an up tempo rhythm, a repeated melodic pattern in the bass, and a series of improvised variations in the treble. Boogie woogie developed from a piano style that developed in the rough barrelhouse bars in the Southern states, where a piano player performed for the hard drinking patrons. The origin of the term boogie woogie is unknown, according to Webster's Third New International Dictionary. The Oxford English Dictionary states that the word is a redoubling of boogie, which was used for rent parties as early as 1913. The term may be derived from Black West African English, from the Sierra Leone term "bogi", which means "to dance"; as well, it may be akin to the phrase "hausa buga", which means "to beat drums". Boogie hit the charts with Pine Top Smith's Pine Top's Boogie in 1929, which garnered the number 20 spot. In the late 1930s, boogie became part of the then popular Swing style, as big bands such as "Glenn Miller, Tommy Dorsey, and Louis Jordan all had boogie hits." Swing big band audiences expected to hear boogie tunes, because the beat could be used for the then popular dances such as the jitterbug and the Lindy Hop. As well, country artists began playing boogie woogie in the late 1930s, when Johnny Barfield recorded "Boogie Woogie". The Delmore Brothers "Freight Train Boogie" shows how country music and blues were being blended to form the genre which would become known as rockabilly. The Sun Records era rockabilly sound used "wild country boogie piano" as part of its sound. By the early 1950s, boogie became less popular, but the new rock and roll sometimes incorporated its patterns. In the 1960s, a new form, boogie rock, emerged. Boogie patterns are played with a swing or shuffle rhythm and generally follow the "one finger per fret" rule, where, as in the case directly above, if the third finger always covers the notes on the third fret, the second finger going only on the second fret, etc. The swung notes or shuffle note are a rhythmic device in which the duration of the initial note in a pair is augmented and that of the second is diminished. Also known as "notes inégales", swung notes are widely used in jazz music and other jazz influenced music such as blues and Western swing. A swing or shuffle rhythm is the rhythm produced by playing repeated pairs of notes in this way.