Николас Бентли: Британ суретшісі мен иллюстраторының өмірі мен шығармашылығы
Nicolas Bentley
Николас Клерихю Бентли (1907-1978) – британдық суретші, иллюстратор және жазушы. 30-40 жылдары әзіл суреттерімен танымал болды. Әкесінен мұра еткен өнер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық автор және суретші (1907–1978)
British author and illustrator (1907–1978)
Николас Клерихью Бентли (14 маусым 1907 – 14 тамыз 1978) – британдық жазушы және суретші, 1930-шы және 1940-шы жылдардағы кітаптар мен журналдардағы әзілді карикатураларымен ең көп танылған. Эдмунд Клерихью Бентлидің (клерихеу өлең түрін ойлап тапқан) ұлы, оған Николас деп ат қойылған, бірақ ол жазуын өзгертуді жөн көрді.
Nicolas Clerihew Bentley (14 June 1907 – 14 August 1978) was a British writer and illustrator, best known for his humorous cartoon drawings in books and magazines in the 1930s and 1940s. The son of Edmund Clerihew Bentley (inventor of the clerihew verse form), he was given the name Nicholas, but opted to change the spelling.
Ерте мансап
Николас Клерихью Бентли 1907 жылғы 14 маусымда Лондонның Хайгейт ауданында дүниеге келді. Ол Университет колледжі мектебінде білім алды, бірақ 17 жасында академиялық қабілеттерінің университетке түсуге жеткізбейтініне көз жеткізіп, мектепті тастап кетті. Содан кейін ол беделді жеке колледж – Хизерлидің көркемсурет мектебіне қабылданды, бірақ бірнеше айдан кейін оқуын доғарды. Хизерлиден кеткен соң Бентли циркте жалақысыз клоун болып жұмыс істеді. Бұл жұмысы аяқталғаннан кейін кинода эпизодтық рөлдерде ойнады; ал 1926 жылғы жалпы ереуіл кезінде Лондон метрополитенінде жұмыс істеді.
Nicholas Clerihew Bentley was born on 14 June 1907 at Highgate in London. He was educated at University College School, which he left at the age of 17, having decided that his academic abilities would not take him to university. He then enrolled at Heatherleys School of Fine Art, a prestigious private college, but left after a few months. After leaving Heatherley's, Bentley worked without pay as a clown in a circus. When this job ended, he was a film extra; and during the General Strike of 1926 he worked on the London Underground.
Автор және суретші
1930 жылдары Бентли Дж. Б. Мортоннан Деймон Раньонға дейін әртүрлі авторлардың шығармаларын суреттеді. Оның ең танымал суреттері Т. С. Элиоттың «Ескі поссумның практикалық мысықтар кітабы» еңбегін безендірді, бірақ ол ұзақ өмірінде 70-тен астам кітапқа сурет салды. Ол әдетте «Николас Бентли суреттерді салды» деген авторлық атын қолданды. Оның сүйікті суреттеу жұмысы – өзінің кітаптарына арналған суреттер еді және ол өзін, ең алдымен, автор деп есептеді. Оның ең белгілі кітаптарының бірі – «Дайын бас тартулар» немесе «Ақ жалғанның келісім кітабы» жылдың әр күніне таңғажайып түрде кең көздерден алынған цитаталарды және тиісті суреттерді ұсынады. Ол сондай-ақ «Алтын билеушілер – және олардан да құндылығы төмендері» (Боадицеядан Елизавета II-ге дейін, 1970) кітабын жазып, суреттеді, бұл ағылшын/британ монархиясы туралы әзіл-қалжыңға толы еңбек.
During the 1930s Bentley illustrated works ranging from J. B. Morton to Damon Runyon. His most famous drawings were to illustrate T. S. Eliot's Old Possum's Book of Practical Cats, but he illustrated more than 70 books in the course of a long career. He customarily used the byline "Nicolas Bentley drew the pictures". His favourite illustration work was for his own books and he considered himself primarily an author. One of his best known books, Ready Refusals, or, The White Liar's Engagement Book gives a quotation for every day of the year, drawn from a surprisingly wide range of sources, together with an appropriate illustration. He also wrote and illustrated Golden Sovereigns – and some of lesser value – from Boadicea to Elizabeth II (1970), a humorous book about the English/British monarchy.
Неке
1934 жылғы 17 қазанда ол балалар кітаптарының авторы, сэр Патрик Гардинер Хейстингстің қызы Барбара Хейстингсқа (1908–1989) үйленді; 1943 жылы олардың Арабелла есімді бір қызы дүниеге келді.
On 17 October 1934, he married Barbara Hastings (1908–1989), a writer of children's books and the daughter of Sir Patrick Gardiner Hastings; they had one child, Arabella, in 1943.
Соғыстан кейінгі жұмыстар
Бентли 1938 жылы қосымша өрт сөндіруші ретінде тіркеліп, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Лондон өрт сөндіру бригадасында қызмет етті. Ол Джордж Майкстің "Шеттен келген адам болу қалай?" (1946) кітабына суреттер салды. Соғыстан кейін ол бірнеше тұрақты карикатура салатын жұмысқа орналасты, оның ішінде Time and Tide (1952–1954) журналында және 1958 жылдан бастап Daily Mail газеті үшін қалташа карикатураларын салу. 1962 жылы ол бұл жұмыстан бас тартып, оның оған тым көп күш салмағанын айтты. Өмірінің соңғы жылдарында ол Auberon Waugh's Diary in Private Eye журналының суретшісі болды және журналға басқа да карикатуралар салған. Ол Сомерсеттегі Шептон Маллетке жақын Даунхедке көшіп өтті. 1978 жылдың 14 тамызында Бат, Сомерсет қаласындағы Корольдік біріккен ауруханада қайтыс болды. Оның "Шындықтың бір нұсқасы" атты автобиографиясы 1960 жылы жарық көрді. Оның өлімінен кейін Оберон Во Private Eye журналында былай деп жазды: "Ник – мейірімді, қарапайым, әзілқой адам болды, оның тыныш кәсібилігі мен жоғары техникалық шеберлігіне ерекше таланттың қатысы болмады".
Bentley had enrolled as an auxiliary fireman in 1938 and served in the London Fire Brigade during the Second World War. He illustrated How to be an Alien (1946) by George Mikes. After the war he took a few regular cartooning jobs, including on Time and Tide (1952–54) and drawing pocket cartoons for the Daily Mail from 1958. He gave this job up in 1962, complaining that it put too much strain on him. In later life he was the illustrator for Auberon Waugh's Diary in Private Eye and contributed other cartoons to the magazine. He moved to Downhead, near Shepton Mallet in Somerset. He died on 14 August 1978, in the Royal United Hospital, Bath, Somerset. His autobiography, A Version of the Truth, was published in 1960. On his death, Auberon Waugh wrote in Private Eye: "Nick was a gentle, modest, humorous man, with none of the usual characteristics of the highly individual genius which inspired his quiet professionalism and supreme technical ability."