Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Эмираттық тайпасы
the Emirati tribe
Манасир тайпасы (المناصير) Солтүстік Суданның көптеген сунниттік араб өзен бойындағы тайпаларының бірі болып табылады. Оларды негізінен Біріккен Араб Әмірліктерінде орналасқан Араб түбегіндегі Парсы шығанағы аймағындағы Манасир тайпасымен шатастыруға болмайды. Олар Нилдің төртінші шатқалы аймағында қоныстанды және өздерінің туған жерін Дар әл-Манасир деп атайды. Манасир тайпасы көршілес Рубатаб (الرباطاب) және Шайқия (الشايقيّة) тайпалары сияқты Нилдің түпкілікті халқы болып табылады. Олар ислам дінін қабылдап, араб тілінде сөйлейді. Суданның басқа өзен бойындағы тайпаларынан өзгеше, олардың көп бөлігі көршілес Баюда шөлінде бедуин ретінде өмір сүреді. Дегенмен, көптеген адамдар үшін ешкі, қой және түйе малын шөл аңғарларында бағумен байланысты көшпелі өмір жаңбырлы маусыммен шектеледі, ол Нилдің жыл сайынғы тасқынымен бірге жүреді.
The Manasir people (المناصير) constitute one of many Sunni Arab riverine tribes of Northern Sudan. They are not to be confused with the Manasir of the Persian Gulf region in the Arabian Peninsula based mainly in the United Arab Emirates. They inhabit the region of the Fourth Cataract of the Nile and call their homeland Dar al Manasir. Similar to their neighbouring tribes, the upstream Rubatab (الرباطاب) and the downstream Shaiqiyah (الشايقيّة), the Manasir are an indigenous Nile culture who adopted Islam and speak Arabic as their first language. Unlike other riverine tribes of Sudan, a considerable part of their population lives as Bedouins in the adjacent Bayuda Desert. The nomadic life of herding their stock of goats, sheep and camels in desert valleys is however limited for many to the rainy season, coinciding with the annual inundation of the Nile.
Халық саны
1993 жылы Манасирдің (Шири ауылдық кеңесі) де-факто халқы 30 000 адамды құрады, бұл туралы Суданның Федералды статистика департаментінің деректерінде айтылған және SALIH (1999: 10-11) оны эмпирикалық түрде растаған. Манасир комитетінің басылымдарында 33 000 тұрғын және 17 000 Манасирдің тұрақты еместігі (تعداد السكان المقيمين فى 92/1993 م=33.000 نسمة, تعداد الاسر المترددة فى92/1993 م=17.000 نسمة) туралы мәлімделген (LAGNAH 2005: 6). Екі көрсеткіш те нақты емес және олар Байуда шөліндегі бедуин Манасирді қаншалықты қамтитынын көрсетпейді.
The de facto population of the Manasir (in the Shiri Rural Council) in 1993 had been 30,000, according to data of The Federal Department of Statistics of Sudan cited and empirically verified by SALIH (1999:10 11). The publication of the Manasir committee is talking about 33,000 residents and 17,000 non resident Manasir (تعداد السكان المقيمين فى 92/1993 م=33.000 نسمة, تعداد الاسر المترددة فى92/1993 م=17.000 نسمة), (LAGNAH 2005:6). Both figures remain vague and don't specify to what extent they include the Bedouin Manasir in the Bayudah Desert.
Өрлік белгілері
Суданның басқа тайпалары сияқты, ересектер ұрпақтарының көпшілігі Манасирдің тайпалық белгілеріне (Шілух, الشلوخ) ие, олар шейхтің малға қоятын өртеу белгісінен (Уасм, وسم) шыққан болуы мүмкін. Бұл белгілерді баланың екі жағына қырылған пышақпен салып, оның белгілі бір тайпаға жататындығын көрсетеді. Донколави және Шайкия тайпаларында бұл белгілер көбінесе үш көлденең сызықтан тұрады, ал Рубатаб және Га’алин тайпаларында сызықтар тік болады, Рубатаб тайпасының сызықтары ірілеу және біріне-бірі жақын орналасқан (сағ. CROWFOOT 131–132). Манасир тайпасының тайпалық белгілерінің ерекше дизайны жоқ, олар өзен ағысы бойынша көрші тайпаларының белгілерін көшіреді.
Like other tribes in Sudan, most Manasir of the grown up generations have tribal marks (Shilukh, الشلوخ) which possibly originate from a Sheikh's animal burning mark (Wasm, وسم). The tribal marks are cut with a razor on the cheeks of a child to mark it belonging to a specific tribe. Among the Donqolawi and the Shaiqiya these marks usually consist of three horizontal scars, among the Rubatab and the Ga'aliin the lines are vertical, the scars in the case of the Rubatab being rather larger and closer together (cf. CROWFOOT 131–132). The Manasir do not have a unique design of tribal marks, but copy either the upstream or downstream neighbouring tribes.
Экономика және мәдениет
Манасирлер Ніл өзенінің жанындағы аллювиалды топырақта шағын ауқымды егіншілікпен айналысады. Ұлттық нарықта олардың ең маңызды ақшалай дақылы – түрлі-түрлі құрма (қараңыз: Дар әл-Манасирдегі құрма өсіру). Олар балшық үйлер салудағы (Галус, جالوص) шеберліктерімен де белгілі және бұрын Атбара аймағынан ағаш жеткізіп әкелген (ср. Таиб 1969:3, Салих 1999:152). Олардың материалдық мәдениеті қарапайым, көбінесе түрлі сақтау ыдыстары мен құралдардан тұрады (ср. Манасирлердің материалдық мәдениеті). Олардың мәдениеті мен әлемге қатынасуын түсіну үшін, олардың заманауи ақыны Ибрагим Әли Салманның «Диуанынан» зерттеу жасауға болады.
The riverain Manasir pursue small scale agriculture on alluvial soils in the immediate vicinity of the Nile. Their most important cash crop sold on the national market is a wide variety of dates (cf. Date Cultivation in Dar al Manasir). They are also renowned for their skill in building mud houses (Galus, جالوص) and they used to float wood from the region of Atbarah (cf. TAIYEB 1969:3, SALIH 1999:152). Their material culture is simple and consists mainly of a variety of storage containers and tools (cf. Material Culture of the Manasir). An insight into their culture and perception can be obtained by studying the Diwan of their recent poet Ibrahim 'Ali Salman.