Ассамбляж – бейнелеу өнерінің үш өлшемді түрі. Табылған заттардан жасалады, коллажға ұқсас, кубизмде бастау алған. Суретшілердің жұмысы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Көркемдік форма және техника
Art form and technique
Ассембляж – әдетте, белгілі бір негізде жасалған, одан немесе оның үстінен көтерілген үш өлшемді элементтерден тұратын көркемдік форма немесе техника. Ол коллажға ұқсас, бірақ коллаж екі өлшемді техника. Бұл бейнелеу өнерінің бір бөлігі және көбінесе қолға түскен заттар қолданылады, алайда олармен ғана шектелмейді.
Assemblage is an artistic form or medium usually created on a defined substrate that consists of three dimensional elements projecting out of or from the substrate. It is similar to collage, a two dimensional medium. It is part of the visual arts and it typically uses found objects, but is not limited to these materials.
Тарих
Көркемдік форманың бастауы Пабло Пикассоның 1912–1914 жылдар шамасындағы кубистік құрылыстарына саяды. Сөздің (көркемдік мағынада) шығу тегін 1950-ші жылдардың басына дейін із кесерге болады, ол кезде Жан Дюбуфет көбелек қанаттарынан жасалған коллаждар сериясын құрады, оларды «assemblages d'empreintes» деп атады. Алайда, Марсель Дюшан, Пабло Пикассо және тағы басқалар Дюбуфеттен бұрын көп жылдар бойы табылған заттармен жұмыс істеген. Ресей суретшісі Владимир Татлин 1910-шы жылдардың ортасында өзінің «кері рельефтерін» жасады. Татлинмен қатар, монтаж жасауды алғашқылардың бірі ретінде сынаған әйел суретші – Эльза фон Фрейтаг Лорингховен, Дада бароншасы болды. 1920-ші жылдары Парижде Александр Кальдер, Хосе Де Крифт, Пикассо және басқалар металл қалдықтарынан, табылған металл заттардан және сымнан толық 3 өлшемді туындылар жасауды бастады. АҚШ-та ең ерте және жемісті монтаж суретшілерінің бірі Луиза Невелсон болды, ол 1930-шы жылдардың соңында ағаштан табылған мүсіндер жасауды бастады. 1950-ші және 60-шы жылдары монтаж кеңінен танылып, қолданыла бастады. Роберт Раушенберг және Джаспер Джонс сияқты суретшілер антиэстетикалық мүсіндер жасау үшін қолдан келген материалдар мен заттарды пайдаланды, бұл монтажға тән идеялардың маңызды бөлігі болды. Суретші Армандо Реверон бамбук, сым немесе крафт қағазы сияқты бір реттік материалдарды қолданғанда осы техниканы алғашқылардың бірі болып қолданды. Ол 1930-шы жылдары басқа суретшілерге дейін бұл стильді қабылдап, шырыш қанаттары бар қаңқа жасады. Кейін Реверон телефон, диван, тігін машинасы, фортепиано және тіпті ноталарымен музыкалық кітаптар сияқты аспаптар мен декорациялар жасады. 1961 жылы Нью-Йорктегі заманауи өнер мұражайында «Монтаж өнері» көрмесі өтті. Көрмеде 20-шы ғасырдың басындағы еуропалық суретшілердің, атап айтқанда Брак, Дюбуфет, Марсель Дюшан, Пикассо және Курт Швиттерстің, сондай-ақ американдық Ман Рэй, Джозеф Корнелл, Роберт Маллари және Роберт Раушенбергтің туындылары көрсетілді. Сонымен қатар, америкалық Батыс жағалауының Джордж Гермс, Брюс Коннер және Эдвард Киенхольц сияқты онша танылмаған суретшілері де қатысты. Көрменің кураторы Уильям С. Зайц монтаждарды алдын ала жасалған табиғи немесе өндірілген материалдардан, заттардан немесе өнер материалдары ретінде қарастырылмаған фрагменттерден жасалған деп сипаттады.
The origin of the art form dates to the cubist constructions of Pablo Picasso c. 1912–1914. The origin of the word (in its artistic sense) can be traced back to the early 1950s, when Jean Dubuffet created a series of collages of butterfly wings, which he titled assemblages d'empreintes. However, Marcel Duchamp, Pablo Picasso and others had been working with found objects for many years prior to Dubuffet. Russian artist Vladimir Tatlin created his "counter reliefs" in the mid 1910s. Alongside Tatlin, the earliest woman artist to try her hand at assemblage was Elsa von Freytag Loringhoven, the Dada Baroness. In Paris in the 1920s Alexander Calder, Jose De Creeft, Picasso and others began making fully 3 dimensional works from metal scraps, found metal objects and wire. In the U. S., one of the earliest and most prolific assemblage artists was Louise Nevelson, who began creating her sculptures from found pieces of wood in the late 1930s. In the 1950s and 60s assemblage started to become more widely known and used. Artists like Robert Rauschenberg and Jasper Johns started using scrappy materials and objects to make anti aesthetic art sculptures, a big part of the ideas that make assemblage what it is. The painter Armando Reverón is one of the first to use this technique when using disposable materials such as bamboo, wires, or kraft paper. In the thirties he made a skeleton with wings of mucilage, adopting this style years before other artists. Later, Reverón made instruments and set pieces such as a telephone, a sofa, a sewing machine, a piano and even music books with their scores. In 1961, the exhibition "The Art of Assemblage" was featured at the New York Museum of Modern Art. The exhibition showcased the work of early 20th century European artists such as Braque, Dubuffet, Marcel Duchamp, Picasso, and Kurt Schwitters alongside Americans Man Ray, Joseph Cornell, Robert Mallary and Robert Rauschenberg, and also included less well known American West Coast assemblage artists such as George Herms, Bruce Conner and Edward Kienholz. William C Seitz, the curator of the exhibition, described assemblages as being made up of preformed natural or manufactured materials, objects, or fragments not intended as art materials.