Дженнифер Хигдон: Америкалық композитор және Пулитцер сыйлығының иесі
Jennifer Higdon
Дженнифер Хигдон – американдық композитор, Пулитцер және 3 «Грэмми» жүлдесінің иегері. Заманауи классикалық музыкасы, скрипка, виолончель, арфа концерттері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық композитор (туған 1962)
American composer (born 1962)
Дженифер Элейн Хигдон (31 желтоқсан 1962 жылы туған) – американдық заманауи классикалық музыка композиторы. Ол көптеген наградаларға ие болды, соның ішінде 2010 жылғы скрипка концерті үшін Музыка саласындағы Пулитцер сыйлығы және 2010 жылғы соқпалы аспаптар концерті, 2018 жылғы альт концерті және 2020 жылғы арфа концерті үшін «Үздік заманауи классикалық композиция» номинациясында үш Грэмми сыйлығы. 2019 жылы Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды және 1994 жылдан 2021 жылға дейін Кертис музыка институтында композиция профессоры қызметін атқарды.
Jennifer Elaine Higdon (born December 31, 1962) is an American composer of contemporary classical music. She has received many awards, including the 2010 Pulitzer Prize for Music for her Violin Concerto and three Grammy Awards for Best Contemporary Classical Composition for her Percussion Concerto in 2010, Viola Concerto in 2018, and Harp Concerto in 2020. Elected a Member of the American Philosophical Society in 2019, she was a professor of composition at the Curtis Institute of Music from 1994 to 2021.
Өмірбаян
Хигдон Нью-Йорк штатының Бруклин қаласында дүниеге келген. Ол өмірінің алғашқы 10 жылын Атланта қаласында, Джорджия штатында өткізді, содан кейін Сеймур қаласына, Теннесси штатына көшіп барды. Оның әкесі, Чарльз Хигдон, суретші болған және балаларына әртүрлі өнер түрлерін таныстыруға тырысқан. Ол оларды жаңа және тәжірибелік өнердің әртүрлі көрмелеріне алып барды, бұл оған өнермен ең алғаш танысуға мүмкіндік берді және өнердің мәнін түсінуге көмектесті. Ол сонымен қатар ерте жасында фотосуретке және жазуға қызығушылық танытқан. Өнермен ерте танысқанына қарамастан, ол үйде классикалық музыканы тыңдауға аз мүмкіндік алған. Оның алғашқы музыкалық білімі 1960 жылдардағы рок және фолк музыкасын тыңдау арқылы қалыптасқан. Ол тек орта мектепте концерттік оркестрге қосылып, соқпалы аспаптарда ойнай бастады. Сонымен қатар, ол анасы сатып алған флейтаны алып, ескі флейта оқулығын қолдана отырып, өзінен-өзі ойнауды үйрене бастады. Ол мектептегі концерттік оркестрде флейтада, марш оркестрінде соқпалы аспаптарда ойнады, бірақ университет жылдарына дейін классикалық музыканы аз естіді. Ол Джудит Бентлимен Боулинг Грин мемлекеттік университетінде флейта орындауын оқыды, ол оны композицияны зерттеуге ынталандырды. Жас кезінде формальды білімі жетіспегендіктен, Хигдон университетке қабылданғанда алғашқы кезеңде қиындықтарға тап болды. Ол университетке түсу туралы былай деді: "Мен ешқандай негізгі теорияны, аккордты қалай жазуды, интервалдардың не екенін білмедім және менде пианинода ойнау дағдысы болмады. Мен шынымен бастан бастадым. Менімен бірге оқыған көптеген студенттер менің қарағанда әлдеқайда дамыған еді, ал менде көп нәрсені үйренуге тура келді". Осы қиындықтарға қарамастан, ол еңбекқор және төзімді студент ретінде танылды, тіпті кейбір профессорлардың көңілін қалдырған кездері де болды. Университет оркестрінде ойнағаны туралы ол: "Мен классикалық музыканы көптеген адамдардан өзгеше жолмен таныстым, сондықтан жаңа туындылар маған ескілерге қарағанда көбірек ұнады" деді. Боулинг Гринде ол Роберт Спаномен танысты, ол онда дирижерлік курсын оқытып жүрген және американдық оркестр қауымдастығында Хигдонның музыкасын қолдаған бірі болды. Хигдон Кёртис музыка институтында суретші дипломын алды, онда ол Дэвид Лоуб пен Нед Рорреммен оқыды және болашақ виртуоз Хилари Ханнга сабақ берді. Ол бірнеше түлектерге қабылданбағанына қарамастан, табандылығымен және берілгендігімен көзге түсті. Ол Джордж Крамбтың жетекшілігімен Пенсильвания университетінен композиция бойынша магистр және докторлық дәрежелерін алды. 1994 жылдан 2021 жылға дейін Хигдон Кёртис музыка институтында композиция профессоры болды, онда ол композициялық зерттеулер кафедрасын басқарды. Ол Питтсбург симфониялық оркестрінің, Грин-Бэй симфониялық оркестрінің, Филадельфия оркестрінің, Форт-Уорт симфониясының және Батыс музыка академиясының тұрақты композиторы қызметін атқарды. Хигдон Филадельфия қаласында тұрады.
Higdon was born in Brooklyn, New York. She spent the first 10 years of her life in Atlanta, Georgia before moving to Seymour, Tennessee. Her father, Charles Higdon, was a painter and made efforts to expose his children to different types of art. He took them to various exhibitions of new and experimental art that gave her her earliest exposure to art and helped her to form an idea of what art was. She also developed an interest in photography and writing at an early age. Despite her early introduction to art, she received very little exposure to classical music in her home. Instead, her early musical education came from listening to rock and folk music from the 1960s. It was not until high school that she joined concert band, where she began playing percussion. At about the same time, she picked up a flute her mother had bought, and she began teaching herself to play using an old flute method book. She played flute in her high school's concert band and percussion in marching band, but heard little classical music before her college years. She studied flute performance at Bowling Green State University with Judith Bentley, who encouraged her to explore composition. Because of her lack of formal training at an early age, Higdon struggled to catch up early in her college career. She said of beginning college, "I didn't know any basic theory, how to spell a chord, what intervals were, and I had zero keyboard skills. I basically started from the very, very beginning. Most of the people I started school with were far more advanced than I was, and I had an extraordinary amount of catching up to do." Despite these challenges, she established herself as a hard worker and a resilient student, even when she faced discouragement from some professors. Of playing in the university orchestra, she has said: "Because I came to classical music very differently than most people, the newer stuff had more appeal for me than the older." While at Bowling Green, she met Robert Spano, who was teaching a conducting course there and who became one of the champions of Higdon's music in the American orchestral community. Higdon earned an Artist's Diploma from the Curtis Institute of Music, where she studied with David Loeb and Ned Rorem and taught the future virtuoso Hilary Hahn. She continued to demonstrate her fortitude and dedication by persevering despite a few graduate rejection letters. She eventually obtained both a Master of Arts and a PhD in composition from the University of Pennsylvania under the tutelage of George Crumb. From 1994 to 2021, Higdon was a professor of composition at the Curtis Institute of Music, where she held the Milton L. Rock Chair in Compositional Studies. She has served as Composer in Residence with the Pittsburgh Symphony Orchestra, the Green Bay Symphony Orchestra, the Philadelphia Orchestra, the Fort Worth Symphony and the Music Academy of the West. Higdon lives in Philadelphia.
Шығармалар мен қойылымдар
Хигдонға ірі симфониялық оркестрлерден тапсырыстар түсті, оның ішінде Филадельфия, Кливленд, Чикаго, Атланта, Ұлттық, Миннесота, Питтсбург, Индианаполис және Даллас симфониялық оркестрлері. Ол Кристоф Эшенбах, Марин Алсоп, Леонард Слаткин және Джанкарло Герреро сияқты дирижерлермен тығыз жұмыс істеді. Ол баритон Томас Хэмпсон, пианиношылар Южа Ванг және Гэри Граффман, скрипкашылар Наджа Салерно Сонненберг, Дженнифер Кох және Хилари Хан сынды солистерге арналған шығармалар жазды. Оның шығармалары төрт ондағаннан астам CD-ге жазылды. Оның ең танымал шығармасы – "көк собор", ол 1998 жылы қатерлі ісіктен қайтыс болған бауырының естелігіне арнап жазылған бір бөлімді поэма. 2000 жылы алғаш рет орындалғаннан бері, оны әлемнің 400-ден астам оркестрі орындады.
Higdon has received commissions from major symphony orchestras, including the Philadelphia Orchestra, the Cleveland Orchestra, the Chicago Symphony, the Atlanta Symphony, the National Symphony, the Minnesota Orchestra, the Pittsburgh Symphony, the Indianapolis Symphony, and the Dallas Symphony. Conductors who worked extensively with her include Christoph Eschenbach, Marin Alsop, Leonard Slatkin, and Giancarlo Guerrero. She has written works for soloists including baritone Thomas Hampson, pianists Yuja Wang and Gary Graffman, violinists Nadja Salerno Sonnenberg, Jennifer Koh and Hilary Hahn. Her works have been recorded on more than four dozen CDs. Her most popular work is blue cathedral, a one movement tone poem which she wrote in memory of her brother, who died of cancer in 1998. Premiered in 2000, it has since been performed by more than 400 orchestras around the world.
Cold Mountain (world premiere). Miguel Harth Bedoya, Nathan Gunn, Isabel Leonard, Jay Hunter Morris, Emily Fons, Robert Pomakov, The Santa Fe Opera. PENTATONE PTC 5186583 (2016)
Композициялық стилі мен әсері
Дженифер Хигдонның музыкалық білімі оған көптеген ерекше тәсілдермен әсер етті. Оның стилі оның музыкалық тәрбиесінен қалыптасты, ол классикалық музыкаға қарағанда Битлз, Роллинг Стоунз, Саймон және Гарфункел және тағы да көптеген топтар сияқты халық музыкасына ертерек және күштірек әсер етумен ерекшеленді. Осының нәтижесінде ол өзінің композициялық процесін "интуитивті" және "инстинктивті" деп сипаттайды, онда ол классикалық формалар мен құрылымдарға сәйкес келетін музыка жазудың орнына, түсінікті музыканы жақсы көреді. Дженифер Хигдонның көптеген шығармалары неоромантикалық деп саналады. Гармониялық тұрғыдан алғанда, Хигдонның музыкасы тональдық құрылымдарды қолдануға бейім, бірақ дәстүрлі гармониялық прогрессиялардан бас тартып, ашық интервалдарды ұнатады. Нақты тональдық белгілерден аулақ болу кенеттен, күтпеген гармониялық өзгерістер мен модуляциялар жасауға мүмкіндік береді. Оның көптеген композицияларында ашық квинталар мен параллель квинталарды кездестіруге болады. Том Сервис, сондай-ақ Guardian газетінде Хигдонның оркестрге арналған концертін сынады. Ол былай деп жазды: "Хигдонның шығармасының мәселесі – оның жарқын ишараттары тек сыртқы эффектілер ретінде жұмыс істейді, нақты құрылымдық серпіліс жасамайды". Сол сияқты, Рэймонд Татлл да оң пікір білдірсе де, "Оркестрге арналған концерт әуендік мазмұнымен ерекшеленбесе де, Хигдонның жазуындағы түс пен жарқырау соншалық, көптеген тыңдаушылар оны байқамайды" деп жазды.
Jennifer Higdon's musical background has influenced her in many unique ways. Her style grew out of her musical upbringing, which was characterized by much greater and earlier exposure to popular music such as the Beatles, the Rolling Stones, Simon & Garfunkel, and many other groups, rather than to classical music. As a result, she has described her own compositional process as "intuitive" and "instinctive", where she favors music that makes sense, rather than writing music that adheres to classical forms and structures. Many of Jennifer Higdon's pieces are considered neoromantic. Harmonically, Higdon's music tends to use tonal structures, but eschews traditional harmonic progressions in favor of more open intervals. Avoiding specific key signatures allows for sudden, surprising harmonic shifts and modulations. Open perfect fifths and parallel fifths can be found in most of her compositions. Tom Service, also in the Guardian also criticized Higdon's Concerto For Orchestra. He wrote: "The problem with Higdon's piece is that its flamboyant gestures function only as surface effects, without creating any real structural momentum." Similarly, though in a more positive review, Raymond Tuttle wrote that "even though the Concerto for Orchestra is not remarkable for its melodic content, there is so much color and brilliance in Higdon's writing that few listeners will notice."
Марапаттар
Хигдон Гуггенхайм қорынан, Америка өнер және әдебиет академиясынан (екі сыйлық), өнер саласындағы Пью стипендиясы, «Композитормен кездесу», Ұлттық өнер қоры және ASCAP сыйлықтарын алды. Сонымен қатар, ол Пенсильвания штатының өнер жөніндегі кеңесінен гранттар алды. Хигдон Grand Teton, Tanglewood, Vail, Norfolk, Winnipeg және Cabrillo сияқты фестивальдерде ерекше композитор ретінде танылды. Ол үш рет «Үздік заманауи классикалық композиция» номинациясы бойынша «Грэмми» сыйлығын жеңіп алды. Біріншісі 2010 жылы оның соқпалы аспаптарға арналған концерті үшін, екіншісі 2018 жылы оның альт концерті үшін болды. Бұл концерт оның музыкасына арналған Naxos лейблінің «Higdon: All Things Majestic, Viola Concerto және Oboe Concerto» альбомының бір бөлігі болды, ол сондай-ақ 2018 жылы «Үздік классикалық жинақ» үшін «Грэмми» сыйлығын жеңіп алды. Үшіншісі 2020 жылы оның арфаға арналған концерті үшін табылды. Хигдон өзінің скрипкалық концерті («Lawdon Press») үшін Музыка саласындағы Пулитцер сыйлығын жеңіп алды, оның премьерасы 2009 жылдың 6 ақпанында Индианаполисте өтті. Пулитцер сыйлығының мақтау қағазында бұл шығарма «ағынмен жазылған лирикалық әуен мен таңғажайып виртуоздықты үйлестіретін терең әсерлі туынды» деп сипатталды. Оны Индианаполис симфониясы, Торонто симфониясы, Балтимор симфониясы және Кертис музыка институты бірлесіп тапсырыс берді.
Higdon received awards from the Guggenheim Foundation, the American Academy of Arts & Letters (two awards), the Pew Fellowship in the Arts, Meet the Composer, the National Endowment for the Arts, and ASCAP. In addition she has received grants from the Pennsylvania Council on the Arts. Higdon has been a featured composer at festivals including Grand Teton, Tanglewood, Vail, Norfolk, Winnipeg and Cabrillo. She has won the Grammy Award for Best Contemporary Classical Composition three times. The first was in 2010 for her Percussion Concerto. The second was in 2018 for her Viola Concerto. That concerto was part of an album dedicated to her music on the Naxos label, Higdon: All Things Majestic, Viola Concerto, and Oboe Concerto, which also won the 2018 Grammy for Best Classical Compendium. The third was in 2020 for her Harp Concerto. Higdon won the annual Pulitzer Prize for Music for her Violin Concerto (Lawdon Press), which premiered February 6, 2009, in Indianapolis. The Pulitzer citation called it "a deeply engaging piece that combines flowing lyricism with dazzling virtuosity". It was commissioned jointly by the Indianapolis Symphony, Toronto Symphony, Baltimore Symphony and the Curtis Institute of Music.