Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Мокичи Саито (斎藤 茂吉) – Тайшо дәуірінің жапон ақыны, Арараги танка мектебінің мүшесі және психиатр. Мокичи 1882 жылы Ямагата префектурасының Каминояма ауданындағы Канакаме ауылында дүниеге келген. Ол Токио император университетінің медицина факультетінде оқыды және 1911 жылы бітіргеннен кейін Сугамо ауруханасының (қазіргі Токио метрополитен Мацузава ауруханасы) штат қызметкері болып жұмыс істеді, онда психиатрияны зерттеуді бастады. Кейіннен ол Аояма ауруханасының психиатриялық бөлімін басқарды. Мокичи танканы Масаока Шикидің шәкірті Ито Сачиодан үйренді, ал шеберінің қайтысынан кейін Сачио Негиши танка қоғамының жетекшісі болды және қоғамның ресми журналы «Ашибиді» шығарды. Сачионың басқа әдеби қызметтерге көбірек бейіл тануына байланысты 1908 жылы бұл журнал «Арараги» журналымен ауыстырылды. 1913 жылы Мокичидің «Шакко» («Қызыл шам») атты алғашқы танка жинағы кең жұртшылық арасында үлкен қызығушылық тудырды. Алғашқы басылымда ақынның 1905-1913 жылдардағы туындылары жиналып, 50 танка тізбегі (ренсаку) қамтылған, ал автобиографиялық «Анасы қайтыс болуға жақын» (死にたまふ母) кітаптағы ең танымал тізбек болуы мүмкін. Мокичитің ақындық жолы шамамен 50 жылға созылды. 70 жасында қайтыс болған кезде ол он жеті поэзия жинағын жариялаған, оның ішінде «14 200-ге жуық өлең» бар, жиналған туындылардың басым бөлігі танкаға арналған. 1950 жылы ол поэзия саласындағы алғашқы Йомиури сыйлығын алды. 1951 жылы Мәдениет орденімен марапатталды. Мокичи жазушы Рюносуке Акутагаваның жеке дәрігері болған және оның өзін-өзі өлтіруіне бейхабар түрде тікелей себеп болуы мүмкін. Сондай-ақ, Какиномото но Хитомаро мен Минамото но Санетомоның вакалары туралы филологиялық зерттемелер жазды.
Mokichi Saitō (斎藤 茂吉) was a Japanese poet of the Taishō period, a member of the Araragi school of tanka, and a psychiatrist. Mokichi was born in the village of Kanakame, now part of Kaminoyama, Yamagata in 1882. He attended Tokyo Imperial University Medical School and, upon graduation in 1911, joined the staff of Sugamo Hospital (present day Tokyo Metropolitan Matsuzawa Hospital) where he began his study of psychiatry. He later directed Aoyama Hospital, a psychiatric facility. Mokichi studied tanka under Itō Sachio, a disciple of Masaoka Shiki and leader, after his master's death, of the Negishi Tanka Society; Sachio also edited the society's official journal Ashibi. This magazine, due to Sachio's increasing commitment to other literary activities, was subsequently replaced by Araragi in 1908. The publication in 1913 of Mokichi's first collection of tanka, Shakkō ("Red Light") was an immediate sensation with the broader public. The first edition collected the poet's work from the years 1905 1913 and included 50 tanka sequences (rensaku), with the autobiographical "My Mother is Dying" (死にたまふ母) being perhaps the most celebrated sequence in the book. Mokichi's career as a poet spanned almost 50 years. At the time of his death at the age of 70, he had published seventeen poetry collections which include "14,200 or so poems," the collected works being overwhelmingly devoted to tanka. In 1950 he received the inaugural Yomiuri Prize for poetry. He received the Order of Culture in 1951. Mokichi was the family doctor of author Ryūnosuke Akutagawa and may have unknowingly played an indirect role in the latter's suicide. He also wrote philological essays on waka of Kakinomoto no Hitomaro and of Minamoto no Sanetomo.