2-6-6-0 локомотивтері: тарихы мен сипаттамасы

Кіріспе

Артикуляциялық локомотивтің дөңгелектер тізілімі

Уайт нотациясы бойынша, бу локомотивтерін дөңгелектер тізілімі бойынша жіктеуде, 2 6 6 0 – бұл бір жұп басқару дөңгелегінен, содан кейін үш жұптан тұратын екі жиынтық жетек дөңгелегінен және артқы дөңгелектері жоқ локомотивті білдіреді. Бұл дөңгелектер тізілімі негізінен Mallet типіндегі буыны бар локомотивтерде қолданылған. Сондай-ақ, кейбір танк локомотивтерінің үлгілері де жасалды, олардың дөңгелектер тізіліміне танк түрін көрсететін қосымшалар енгізілді, мысалы, 2 6 6 0T – бүйірлік танктері бар локомотив үшін.

Шолу

2-6-6-0 дөңгелектік схемасы ең көп кездесетін тіркелген күшті бу локомотивтері, әсіресе Малле типтес локомотивтерде қолданылды. Құрама Малле локомотивінде, біріктірілген доңғалақтың артқы жиынтығы кішкентай жоғары қысымды цилиндрлермен қозғалады, ал пайдаланылған бу үлкен төмен қысымды цилиндрлерге жіберіледі, олар біріктірілген доңғалақтың алдыңғы жиынтығын қозғалтады.

Индонезия

Жава мемлекеттік темір жолы (SS/JSS) 1904 жылы алғашқы 2’6’6’0T локомотивін іске қосты. Бірінші партия 1904 және 1909 жылдар аралығында Schwartzkopff және Hartmann компаниясынан жеткізілді. 1910-1911 жылдары жеткізілген екінші партияны Werkspoor компаниясы салды. Бірінші партияның алдыңғы су резервуарлары шаршы, ал екінші партиядағылары еңкейтілген. Бұл локомотивтер 1900 жылы жеткізілген және Батыс Яваның ауыр тау желілерінде жұмыс істеген SS Class 500 (DKA BB10) – алғашқы Mallet локомотивтерінің ізбасары болды. Жаваға келгеннен кейін, бұл локомотивтер SS Class 312–387 деп жіктелді, бірақ кейіннен SS Class 520 (521–543) болып қайта нөмірленді және Purwakarta–Bandung және Cicalengka–Banjar желілерінде аралас жолаушылар мен жүк пойыздарында жұмыс істеді. Жапондық оккупациядан және Индонезия тәуелсіздігінен кейін, бұл локомотивтер CC10 болып қайта нөмірленді және Perusahaan Jawatan Kereta Api (PJKA) дәуіріне дейін Djawatan Kereta Api (DKA), яғни Индонезия Республикасының Теміржол департаменті қолданды. Қызметтен шығарылар алдында CC10 локомотивтері Rangkasbitung және Cibatu деполарына бөлінді. CC10 локомотивтерінің барлығы 1980-ші жылдары қызметтен алынып, мақұлданып жаратылды. Бұл Bull Moose SS Class 1250 (DKA DD52) локомотивтерінің ықшамдалған нұсқасы болды. Олар Cibatu–Garut–Cikajang және Purwakarta–Padalarang желілерінде жұмыс істеді. JSS-тің бұрынғы Mallet локомотивтерін модификациялау тәжірибесі оларға басқа SS локомотивтерімен алмастырылатын стандартты бөлшектерді пайдалана отырып, осы локомотивтерді жобалауға көмектесті. Бұл локомотивтер De Bergkoningin, яғни «Тау патшайымы» деп те белгілі болды. Жергілікті тұрғындар оларды тау жолдарындағы өтімділігі мен үлкен өлшемдері үшін Si Gombar деп атады. 1600 кластың локомотивтері басқа SS локомотивтеріне қарағанда қуаттырақ болды, 1300 тонна салмақты пойыздарды белгілі бір жылдамдықпен сүйреуге және тар бұрыштарды оңай басып өтуге қабілетті болды. Бұл локомотивтер Ява аймағының барлық бөлігінде пайдаланылды. 1942 жылы Голландтік Шығыс Индияны жапондықтар басып алған кезде, JSS локомотивтерінің барлығы жапондық жүйе бойынша қайта нөмірленді. 1600 кластың локомотивтері CC50 болып қайта нөмірленді. Бұл нөмірлеу жүйесі Индонезия тәуелсіздігінен кейін де Djawatan Kereta Api (DKA), яғни Индонезия Республикасының Теміржол департаменті тарапынан Perusahaan Jawatan Kereta Api (PJKA) немесе Индонезия теміржол бюросы компаниясының құрылуына дейін қолданыста болды. 1971 жылы бұл локомотивтер Cibatu, Banjar, Purwakarta, Purwokerto, Ambarawa, Madiun және Sidotopo (Surabaya) локомотив деполарында орналасқан еді.

The Java Staatsspoorwegen (SS/JSS) operated its first of 2 6 6 0Ts in the 1904. The first batch was delivered between 1904 and 1909 from Schwartzkopff and Hartmann. The second batch, delivered between 1910 and 1911, was built by Werkspoor. The front water tanks of the first batch are square, those on the second batch are sloped. These were successor of the first Mallets the SS Class 500s (DKA BB10s), which were delivered in 1900 and worked on the gauge heavy mountain lines of West Java. Just after arrived on Java, these engines classified as SS Class 312–387, but later renumbered as SS Class 520 (521–543) and worked for mixed passenger and freight trains on Purwakarta–Bandung and Cicalengka–Banjar lines. After Japanese occupation and Indonesian Independence, these locomotives were renumbered to CC10 and used by Djawatan Kereta Api (DKA) or The Department of Railway of the Republic of Indonesia until the era of Perusahaan Jawatan Kereta Api (PJKA). By the end of the service, the CC10s were allocated in Rangkasbitung and Cibatu depots. All of CC10s were withdrawn from active service in 1980s and scrapped. These were a compact version of the Bull Moose SS Class 1250 (DKA DD52). They worked on Cibatu–Garut–Cikajang and Purwakarta–Padalarang lines. The experience gained by the JSS modifying earlier Mallets helped them design these locomotives to use standard parts that could be exchanged with other SS locomotives. These locomotives also known as De Bergkoningin or The Queen of the Mountain. They were known as Si Gombar by locals due to the ability on the mountain lines and its huge size. The Class 1600 proved more powerful than other SS locomotives, and able to haul trains weighing 1,300 tons at a speed of , and being able to negotiate tight curves. These locomotives were used throughout Java. During the Japanese occupation of the Dutch East Indies in 1942, all of JSS locomotives were renumbered based on the Japanese numberings. The Class 1600s were renumbered CC50. This numbering system remained in use after the Independence of Indonesia by Djawatan Kereta Api (DKA) the Department of Railways of the Republic of Indonesia until the era of Perusahaan Jawatan Kereta Api (PJKA) or Indonesian Railway Bureau Company. By 1971, these locomotives were located at Cibatu, Banjar, Purwakarta, Purwokerto, Ambarawa, Madiun and Sidotopo (Surabaya) locomotive depots.

Сақтау

Индонезиядағы бу дәуірі 1980 жылдардың басында аяқталды. Қалған локомотивтер станса үйлеріне тасталды. Соңғы CC50 1984 жылы Cibatu Garut желісі жабылғаннан кейін қызметтен шығарылды. 1981 жылы ПЖКА Индонезия мен Нидерланд арасындағы достықтың символы ретінде Пруокерто депосынан CC5022 локомотивін Нидерланд теміржол мұражайына (Нидерланды) сыйлады. Бұл локомотив өзінің бастапқы колониялық нөмірі 1622-ге қайтарылды. 2023 жылы тек үш CC50 қалды: Werkspoor компаниясы жасаған 01 және 22, сондай-ақ SLM 29. CC5001 Таман Мини Индонезия Инданың көлік мұражайында, CC5022 Нидерланд теміржол мұражайында және CC5029 Амбарава теміржол мұражайында сақтаулы.

Жаңа Зеландия

1906 жылғы NZR E класындағы жалғыз локомотив – Жаңа Зеландия темір жолдары департаменті үшін салынған және пайдаланылған жалғыз 2-6-6-0T локомотиві болды. Ол Веллингтондағы Петон шеберханаларында салынды және әлемге әйгілі Римутака тік жолында пайдалану үшін жобаланды. 66 нөмір берілген, сол себепті E 66 аталды, ол өмірінің басында Римутака тік жолында пойызды жоғары және төмен тартты. Ол тіпті осыған арналмаған болса да, Веллингтон-Джонсонвилл учаскесіне көмекші локомотив ретінде ауыстырылды. 1917 жылы E 66 қызметтен алынып, мақұлданып бұзылды. Ол сақтауға жеткілікті ұзақ өмір сүрген жоқ.

Оңтүстік Африка

Оңтүстік Африка темір жолдары (SAR) осы дөңгелекті орналасқан 57 локомотивті пайдаланды, олардың барлығы алты классқа бөлінді. 1909 жылы Натал үкіметтік темір жолы (NGR) бір эксперименттік 2-6-6-0 Mallet типті бу-көпірлі локомотивті пайдалануға енгізді. American Locomotive Company (ALCO) компаниясы салып шыққан бұл локомотив Оңтүстік Африкада пайдалануға енгізілген алғашқы Mallet типті бу локомотиві болды. Локомотивте Валсхарт клапандық механизмі, рамалық конструкция және қаныққан бу қолданылған. Ол кезде бұл елдегі ең қуатты локомотив еді. 1912 жылы ол SAR құрамына қосылғанда, MA класы деп белгіленді. 1910 жылы эксперименттік Mallet локомотивінің қанағаттанарлық жұмыс істегенінен кейін, NGR тағы бес локомотивті пайдалануға енгізді, олар да ALCO компаниясымен салынды. Бұл бес локомотив бұрынғы Mallet локомотивінен көп ерекшеленбеді, негізінен үлкен қазандықтарымен, олардың салмағын біршама арттырды, және көмір сыйымдылығы жоғары тендерлерімен ғана ерекшеленді. 1912 жылы олар SAR құрамына қосылғанда, MB класы деп белгіленді. 1914 жылы SAR он бес MC1 класты Mallet локомотивтерін пайдалануға енгізді. 1913 жылы NBL компаниясынан тапсырыс алған олар, MC класының жаңартылған қазандығымен, суперлифтермен және үлкен диаметрлі төмен және жоғары қысымды цилиндрлермен жабдықталған жақсартылған нұсқасы болды. Нәтижесінде локомотивтің жұмысқа қабілеті жақсарып, сүйреу күші артты. 1918 жылы SAR сегіз MJ1 класты Mallet локомотивтерін тармақ желілерінде пайдалануға енгізді. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде британдық және неміс локомотивтер өндірушілерінің жұмысына кедергі келтірілгендіктен, олар Канададағы Монреаль локомотивтер зауытына (MLW) тапсырыс берді. Локомотивтің дизайнын MLW жасады, ол MJ класты Mallet локомотивтерінің техникалық талаптарына негізделген. MJ класы сияқты, олар да суперлифтермен, Валсхарт клапандық механизмімен және Белпаир оттықтарымен жабдықталған, бірақ сәл үлкен қазандықтарымен және Солтүстік Америка стилінде қазандыққа орнатылған құм қораптарымен ерекшеленді. MJ1 класы SAR пайдаланған соңғы Mallet типті локомотиві болды, ал одан кейін құрылған барлық жаңа локомотивтер Garratt және Modified Fairlies типтес болды.

The South African Railways (SAR) operated 57 Mallet locomotives with this wheel arrangement, spread over six classes, all of them In 1909, the Natal Government Railways (NGR) placed a single experimental 2 6 6 0 Mallet articulated compound steam locomotive in service. Built by the American Locomotive Company (ALCO), this was the first Mallet type compound steam locomotive to enter service in South Africa. The locomotive had Walschaerts valve gear, a bar frame and used saturated steam. At the time it was the most powerful locomotive in the country. In 1912, when it was assimilated into the SAR, it was designated Class MA. In 1910, following on the satisfactory performance of the experimental Mallet, the NGR placed five more in service, also built by ALCO. These five differed little from the previous Mallet, basically only in respect of larger boilers which made them slightly heavier and tenders with a larger coal capacity. In 1912, when they were assimilated into the SAR, they were designated Class MB. In 1914, the SAR placed fifteen Class MC1 Mallets in service. Ordered from NBL in 1913, they were an improved version of the Class MC with a redesigned boiler which included a superheater, and with larger diameter low pressure and high pressure cylinders. The result was a much better performing locomotive with an increased tractive effort. In 1918, the SAR placed eight Class MJ1 Mallets in branchline service. Because of the disruption of British and German locomotive builders during the First World War, they were ordered from Montreal Locomotive Works (MLW) in Canada. The locomotive design was by MLW, based on the specifications for the Class MJ Mallet. Like the Class MJ, they were superheated, with Walschaerts valve gear and Belpaire fireboxes, but with slightly larger boilers and with the sandbox mounted on the boiler in North American style. The Class MJ1 was the last Mallet type to be placed in service by the SAR and all its subsequent new articulated locomotives were to be Garratts and Modified Fairlies.

Америка Құрама Штаттары

Кем дегенде екі американдық теміржолы 2-6-6-0 Мале локомотивтерін пайдаланды. Олардың бірі – Денвер, Солтүстік-Батыс және Тынық мұхиты теміржолы, кейін Денвер және Солт-Лейк теміржолы, ал соңында Денвер және Солт-Лейк теміржолы болып өзгерді. Денвер және Солт-Лейк теміржолын сатып алғаннан кейін, қызмет ету мерзімінің соңына қарай, бұл локомотивтер Денвер және Рио-Гранде Батыс теміржолы (D&RGW) тарапынан қолданылды. Локомотивтер бастапқыда Роллинс өткелі арқылы, кейін Денвер және Солт-Лейк теміржолының Моффат туннелі бағытында пайдаланылды. Олардың ешқайсысы сақталған жоқ; барлығы 1947 және 1952 жылдар аралығында D&RGW тарапынан бұзылып жіберілді. Тағы бірі – Виргиния теміржолы, оның АА кластығындағы 2-6-6-0 локомотиві суретте көрсетілген.