Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық юморист және жазушы (1925–2015)
American humorist and writer (1925–2015)
Томас Фримен Кох (13 мамыр 1925 – 22 наурыз 2015) – американдық юморист және жазушы. Ол 37 жыл бойы "Mad" журналы үшін жазды.
Thomas Freeman Koch (May 13, 1925 – March 22, 2015) was an American humorist and writer. He wrote for Mad Magazine for 37 years.
Ерте өмір
Кох (айтылуы "Кук") Иллинойс штатының Чарльстон қаласында дүниеге келді және Солтүстік-Батыс университетіне түсу алдында жастығын Индианаполисте өткізді. 1948 жылы "Мен Индиананы есімде сақтаймын" атты өлеңдер жинағын, ал 1950 жылы "Турнир жолы" атты Индиана баскетболы туралы кітабын жариялады. Кейін "Mad" журналының басылымымен бірге төрт кітап шығарды. Кох 1957 жылы Калифорнияға көшіп, үш рет үйленді.
Koch (pronounced "Cook") was born in Charleston, Illinois, and spent his youth in Indianapolis before attending Northwestern University. He published a book of poetry, I'll Remember Indiana, in 1948, and a book about Indiana basketball, Tournament Trail, in 1950. Later with Mad he published four books under the magazine's imprint. Koch moved to California in 1957, and was married three times.
Жазушылық мансап
Кох радио әртістері Боб пен Рейдің басты жазушыларының бірі болды. Осы байланыс оны Mad журналының назарына жеткізді, себебі шоудың бірнеше сценарийлері Морт Драккер салған карикатуралармен бірге журналда жарияланды. Mad журналы бір жарым жылдың ішінде Bob & Ray туралы он мақала жариялады, бірақ Кох 1958 мен 1995 жылдар аралығында журналға түрлі тақырыптар бойынша 300-ден астам материал жазды. Кох NBC радиосының Monitor бағдарламасының штатты жазушысы болды және 1955 жылы NBC оны Боб пен Рейдің арнайы эфирлері үшін сценарийлер жазуға шақырғанда, Дейв Гарроуэйге аптасына 100 беттік материал дайындады. Кохтың айтуынша, "желі басшылары эфирде не болып жатқанын білу үшін жазба күйінде болуын қалады. Мен он сценарий жаздым, олардың сегізін пайдаланды. Сондықтан мен оларға тағы он сценарий жібердім, бірақ олар ешқайсысын қабылдамады. Мен осылай осы жұмысқа ілігіп қалдым". Ол осы дуэт үшін шамамен 3000 комедиялық туынды жазды. Кохтың эскиздерінің ішінде Американың баяу сөйлейтін адамдары, Американың ақшөп қоғамы, Ғылым мырзасы және "The Gathering Dusk" сериалының эпизодтары бар еді. Бұл – Эдна Бессингер басты рөлде сомдаған, "басқалар іздемеген жерде бақытсыздық іздеп, оны тапқан қыз" туралы сатиралық опера. "Томның жұмысы одан да керемет болуы мүмкін емес еді", – деді Боб Эллиотт. "Оның істегенінің бәрі күлкілі болды. Ол – күлкілі ойлардың қымбат кені, және біз бұрыннан жасап келген нәрселерді күшейту үшін қажет болған нәрсе". "Бәрі әдетте өте дұрыс басталды", – деді Кох. "Бұл әзіл екенін білмейсің, бірақ ол жай ғана күлкілі нәрсеге айналып кетеді. Кейбір адамдар оны күлкілі деп ойламайтын". Осының барлығында оның Боб пен Реймен ешқандай шарты болған жоқ; "Кейде олар маған ақша беретін, кейде бермейтін", – деді Кох. Көптеген радио әртістері сияқты, Боб пен Рей өздерінің жазушыларын көрсетпеді; Эллиот кейіннен "Біз оған лайықты құрмет көрсетпедік деп ойлаймын" деп жазды. Кохтың осы дуэтпен кәсіби байланысы 33 жылға созылды, бірақ байланыс сирек болды. Боб Эллиотт өзінің және Рэй Гулдингтің олардың жалғасып жатқан сюжеттік бөлімдерінің келесі қандай болатынын білу үшін Кох жіберген конвертті ашу арқылы білгенін еске алды: "Том Кохтан келген посылка келгенде өте қуанышты болатынбыз". Кохтың қайтысынан кейін Эллиот New York Times газетіне Кохты тек үш рет, ал Гулдингті бір рет кездескенін айтты. Кох Monitor бағдарламасында жұмыс істеген кезде, оған 1957 мен 1959 жылдар аралығында бес минуттық бөлімдерде үнемі эфирге шығатын Fibber McGee және Molly үшін қысқа эскиздер жазу тапсырылды. Кох өзінің материалдарын Индианадағы үйінен, кейін Калифорниядан жазды, онда ол Джордж Гобель, Теннесси Эрни Форд, Дина Шор, Пат Полсен, Дик ван Дайк және Джонатан Винтерс жұлдыздық рөлде ойнаған телешоуларға материал жазды. Кох сондай-ақ "The Lucy Show", "Petticoat Junction", "My World and Welcome to It", "My Mother the Car" және "All in the Family" телешоуларына материал жазды. Кохтың "A Cure for California" атты Боб пен Рейге арналған арнайы бағдарламасы үшін жазған сценарийі "Emmy" сыйлығын жеңіп алды. Кох "Mary Hartman, Mary Hartman" сериалында үй күзетушісі рөлін ойнады; Кох: "Маған бұл мүлдем ұнамады, ол мені қорқытты" деді. "Mad" журналының бас редакторы Ник Меглин Кохты журналға "табиғи сай келетін адам" деп сипаттады. "Ол өте жақсы жазушы, өте сауатты, әртүрлі әзіл-қалжыңдарды, абсурдтан бастап, өткір, зиялы тұжырымдарға дейін қолдана білетін шебер еді. Оның басқа ешкімде болмаған ерекшелігі бар еді". Боб пен Рей сияқты, Кох та үйде жұмыс істеді және Mad кеңсесіне сирек баратын. Ол келгенде, "көйлек, галстук және костюм киіп жүретін", – деді Меглин. "Ол консервативті еді; өте әдемі шашы мен мұрты бар, ал біз джинсы, кроссовка және жейде киіп жүретінбіз". Өзінің мансабы туралы сөйлескенде Кох былай деді: "Адамдар менің осылай жасап керемет өмір сүргенімді айтады, инженерлер, дәрігерлер, сақтандыру агенттері немесе басқа да мамандық иелері. Бірақ бұл әр таңертең оянып, "Құдай-ау, бүгін де осыны жасай аламын ба?" деп ойлайтын жұмыс еді. Оны қалай жасау керектігін білудің немесе тіпті дайындалудың жолы жоқ".
Koch was also one of the primary writers for radio performers Bob and Ray. It was this association that brought him to the attention of Mad when some of the show's scripts were reproduced in the magazine with caricatures of the star duo drawn by Mort Drucker. Mad eventually published ten Bob & Ray articles in the space of a year and a half, but Koch went on to write more than 300 other pieces for the magazine between 1958 and 1995 on a variety of subjects. Koch was a staff writer for NBC Radio's Monitor program, turning out 100 pages of material per week for Dave Garroway, when he was asked by NBC in 1955 to write spot scripts for Bob and Ray's guest appearances. Recalled Koch, "The network preferred to have something written down so they knew what was going out on the air. So I wrote ten spots and they used eight of them. So I sent them ten more and they never did reject another one I just kind of fell into it." He ended up writing nearly 3,000 comedy pieces for the duo. Among Koch's sketches were the Slow Talkers of America, the Parsley Society of America, Mr. Science, and episodes of "The Gathering Dusk," a soap opera parody starring Edna Bessinger, "a girl who's found unhappiness by hunting for it where others have failed to look." "Tom's stuff couldn't have been more on the button," said Bob Elliott. "Everything he did was funny. he was a gold mine of funny thoughts and exactly what we needed to punctuate what we had already been doing." "It always started out fairly straight," said Koch. "You didn't know it was humor and it would just slowly veer off into something that was hilariously funny. Some people didn't think it was funny at all." Through all of it, he never had a contract with Bob and Ray; "Sometimes they would give me money and sometimes they wouldn't," said Koch. Like many radio performers, Bob and Ray did not credit their writers; Elliott later wrote, "I feel we didn’t give him a real shake that he should have had." Koch's professional association with the duo lasted 33 years, though contact was infrequent. Bob Elliott recalled that he and Ray Goulding would only learn where their ongoing storyline segments were headed next by ripping open the envelopes mailed in by Koch: "It was great when the Tom Koch package arrived." Following Koch's death, Elliott told the New York Times that he had only met Koch three times, and that Goulding had met him just once. While Koch was working for Monitor, he was assigned to write short sketches for Fibber McGee and Molly, which aired regularly in five minute segments between 1957 and 1959. Koch wrote his spots from his home in Indiana, and later, California, where he also wrote for television shows starring George Gobel, Tennessee Ernie Ford, Dinah Shore, Pat Paulsen, Dick van Dyke, and Jonathan Winters. Koch also wrote for The Lucy Show, Petticoat Junction, My World and Welcome to It, My Mother the Car, and All in the Family. Koch's script for the Bob and Ray special "A Cure for California" won an Emmy Award. Koch played a bit part as a janitor on Mary Hartman, Mary Hartman; Koch said, "I didn't like it at all It scared the wits out of me." Longtime Mad editor Nick Meglin called Koch a "natural fit" for the magazine. "He was such a polished writer, a very literate craftsman with a far ranging wit that ran the gamut from hilarious absurdity to wry, brilliant commentary He had stuff no one else was doing." As with Bob and Ray, Koch wrote from home and only rarely visited the Mad offices. When he did, "he wore a shirt and a tie and a business suit," recalled Meglin. "He was conservative; very smart mustache and trimmed hair, and we're walking around with jeans and sneakers and sweatshirts and stuff." Discussing his career, Koch said, "People would say I must have had such a great life doing this, people who were engineers, doctors, insurance salesmen or whatever. But it was the kind of work where every morning I would wake up and think, ‘My God, I wonder if I can do it again today.’ There is no way you prepare to do it, or even know how you do it."
43-адамдық шұңқыр
1965 жылы Mad журналының #95 санында Кох жазған және Джордж Вудбридж сурет салған "43 Man Squamish" мақаласы жарияланды. Абсурдты мақала нақты емес ойдан шығарылған спорттың күрделі ережелерін баяндады және екі адамның – оның ішінде Кохтың Нью-Йорк Таймс газетіндегі некрологында, тіпті Кохтың некрологының бірінші сөйлемінде айтылуға лайық болды. Мақалада жаңа терминология түсіндірмей-ақ енгізіледі, ал әзілдің көп бөлігі оқырманның контекст арқылы мағынаны түсінуге жасаған жартылай сәтті әрекеттерінен туындайды. Командадағы әрбір ойыншының не істеу керектігі, қандай жазалар салынғаны және "сары ескерту туы" қашан және қандай себеппен көтерілуі керек екені, тіпті бірнеше рет оқылғаннан кейін де толыққанды түсініксіз болып қалады.
In 1965, Mad #95 included "43 Man Squamish", written by Koch and illustrated by George Woodbridge. The absurdist article detailed the convoluted rules of an imaginary sport, and made enough of an impression to be mentioned in both men's New York Times obituaries, including the first sentence of Koch's. In the article, new terminology is introduced with no explanation; much of the humor derives from the reader's half successful attempts at gleaning a meaning from context. Exactly what everyone on the team is supposed to do, exactly what penalties apply, and exactly when or why the "yellow caution flag" is to be flown remains far from clear, even after repeated readings.
Ережелер
Әр команда бір сол және бір оң Ішкі Гручтан, бір сол және бір оң Сыртқы Гручтан, төрт Тераң Бродерден, төрт Жасық Бродерден, бес Уикеттен, үш Шабуылдаушы Ниблингтен, төрт Төрттендік Фруммерттен, екі Жартылай Фруммерттен, бір Толық Фруммерттен, екі Оверблаттан, екі Андерблаттан, тоғыз Артқы Финкстен, екі Секірушіден және бір Дубликаттан – барлығы 43 адамнан тұрады. Ойын төрешілері – Мұрагерлік судья (британдық судьядай киінген, парикпен), Далалық өкіл (шотландтық килтпен), Бас Коксвейн (ұзын пальтомен) және Багаждарды қиратушы (Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі жылдары жағажайда жүретін ер адам ретінде киінген). Ойын басталғаннан кейін төрешілердің ешқайсысының да билігі жоқ. Скуомиш бесбұрышты алаңда, немесе Флутниде ойналады, ал ойын 15 минуттық кезеңге бөлінеді, ол Огр деп аталады. Көптеген скуомиш ойындары жеті Огрдан тұрады, егер жаңбыр жаумаса. Бұл жағдайда олар сегіз Огр ойнайды. Бәсекелесушілер қолғап, шлем және жүзбекшілер киеді. Олар 3 3/4 дюйм диаметріндегі, өңделмеген ибекс терісінен жасалған және көк жаңқа қауырсындарымен толтырылған Прицті (немесе допты) қуалайды. Әр ойыншы Фруллиппен жабдықталған, ол қарсыластарды кедергілеуге арналған, шопанның таяғына ұқсас ұзын ілмекті таяқ. Кез келген ойын алдында Мұрагерлік судья алдымен монетаны, әдетте жаңа испан песетасын, лақтыруы керек, ал Қонақ Капитаны лақтырудың нәтижесін болжайды. Егер ол дұрыс болжаса, ойын бірден тоқтатылады. Егер олай болмаса, Үй Командасының Капитаны алдымен шабуылда ойнағысы келетінін немесе қорғаныста ойнағысы келетінін шешуі керек. Ойын фруллип флутниге тигеннен кейін және «Ми tío es enfermo, pero la carretera es verde!» («Менің ағам ауырған, бірақ жол жасыл!») деген сөздер айтылғаннан кейін басталады, бұл дана испан мақалы. Прицті қабырғалау, бесінші снайвелде мұз қату, бұқаралық топпен жүгіру, маусымды асыра басу, фактілерге қарауға қабілетсіздік немесе Дубликатты ерте үйге жіберу сияқты бұзушылықтар үшін жазалар қолданылады. Шабуылдаушы команданың жаудың қақпасына жеткенге дейін бес Снивелге құқығы бар. Прицті гол сызығынан алып өту – Вумик деп есептеледі және 17 ұпай береді; фруллиппен соққымен гол соғу – Дурмиш деп есептеледі және тек 11 ұпай береді. 7-ші Огрдан (және жаңбыр жауса 8-ші Огрдан) басқа, тек шабуылдаушы Ниблингтер мен Оверблаттар ғана ұпай жинауға рұқсат етіледі. Мұндай жағдайларда төрт Төрттендік Фруммертке Прицті тебуге немесе лақтыруға рұқсат етіледі, ал тоғыз Финкке Барри Голдуотерді еліктеп қарсыластарды ашуға рұқсат етіледі. Командалар теңдікті бұзу үшін кенеттен өліммен қосымша уақыт ойнауы керек, егер екі Сол жақ Оверблат жеке бұзушылықтарға байланысты ойыннан шығып қалса. Егер олай болса, теңдік командалар флутнидің қарама-қарсы жақтарында (бесбұрышты пішінде қиын) қатарласып, бір жағы күліп қалмайынша бір-біріне ұятты өлеңдерді айту арқылы шешіледі. Ойыншылардың жеткіліксіз саны 43 адамдық скуомиш матчын өткізуге мүмкіндік бермесе, жеңілдетілген нұсқасы ойналуы мүмкін: 2 адамдық скуомиш. Ережелер бірдей, бірақ 2 адамдық скуомиште мақсат – жеңілу.
Each team consists of one left and one right Inside Grouch, one left and one right Outside Grouch, four Deep Brooders, four Shallow Brooders, five Wicket Men, three Offensive Niblings, four Quarter Frummerts, two Half Frummerts, one Full Frummert, two Overblats, two Underblats, nine Back Up Finks, two Leapers and a Dummy—for a total of 43. The game officials are a Probate Judge (dressed as a British judge, with wig), a Field Representative (in a Scottish kilt), a Head Cockswain (in long overcoat), and a Baggage Smasher (dressed as a male beachgoer in pre–World War I years). None of the officials has any authority after play has begun. Squamish is played on a pentagonal field, or Flutney, and the game is divided into a period of 15 minutes, known as an Ogre. Most squamish games consist of seven Ogres, unless of course, it rains. In that case, they are to play eight Ogres. Competitors wear gloves, a helmet, and flippers. They pursue the Pritz (or ball), which is 3 3/4 inches in diameter, constructed from untreated ibex hide, and is stuffed with blue jay feathers. Each player is equipped with a Frullip, a long hooked stick very similar in appearance to a shepherd's crook that is used to impede opponents. Before any game, the Probate Judge must first flip a coin, usually a new Spanish peseta, while the Visiting Captain guesses the toss. If he guesses correctly, the game is cancelled immediately. If not, the Home Team Captain must then decide if he wishes to play offense or defense first. Play begins after a frullip is touched to the flutney and the recitation "Mi tío es enfermo, pero la carretera es verde! ", a wise old Chilean saying that means, "My uncle is sick but the highway is green!" Penalties are applied for infractions such as walling the Pritz, icing on fifth snivel, running with the mob, rushing the season, inability to face facts, or sending the Dummy home early. The offensive team has five Snivels to advance to the enemy goal. Carrying the Pritz across the goal line is a Woomik and scores 17 points; hitting it across with the frullip counts as a Durmish and only scores 11 points. Except in the 7th Ogre (and the 8th, if it rains), only the offensive Niblings and Overblats are allowed to score. In such cases, the four Quarter Frummerts are allowed to kick or throw the Pritz, and the nine Finks are allowed to heckle the opposition by doing imitations of Barry Goldwater. The teams must play a sudden death overtime to break a tie, unless both Left Overblats are out of the game on personal fouls. If this is the case, the tie is settled by the teams lining up on opposite sides of the flutney (inherently difficult on a pentagonal shape) and shouting dirty limericks at each other until one side breaks up laughing. When an insufficient number of players precludes a regulation 43 Man Squamish match, a simplified version may be played: 2 Man Squamish. The rules are identical, except in 2 Man Squamish, the object is to lose.
Нағыз өмірде
Жазушы Кох ойынды толығымен ойналмайтын етіп жасауды ниеттенгенімен, кейбір колледждер команда құрып, ойын ойнауға тырысты. Mad #97 журналының хаттар рубрикасында бірнеше "командалық суреттер" және осы спорттың жаңа жақтастарының әңгімелері жарияланды. Ренсселер политехникалық институтының студенті Гарвардқа үлкен шақыру тастады, ал Альберта университетінің спортшылары: "Біз Батыс Канададағы жалғыз жеңілмеген Сквамиш командасымыз, себебі біз Батыс Канададағы жалғыз командамыз және әлі бірде-бір ойын ойнаған жоқпыз. Бізге қарсы команда табылмайтынына түсіне алмаймыз" деді. Маркет университетінің спорт комитетінен келген хатта олардың үш Сквамиш ойыншысы "спорттық әдеп сақтамағаны үшін" шеттетілгені хабарланды.
Although writer Koch intended the game to be completely unplayable, some colleges attempted to form teams and play the game. The letters column to Mad #97 included several "team photos" and accounts from new acolytes of the sport. A student from Rensselaer Polytechnic Institute issued a public challenge to Harvard, while athletes from the University of Alberta exulted that "we happen to be the only undefeated Squamish team in Western Canada, mainly because we are the only team in Western Canada, and we haven't played a game. We can't understand why we have no opposition." A letter from the Athletic Committee of Marquette University reported that three of its Squamish players had been suspended for "sportsmanlike conduct".
Танымал мәдениетте
43 Man Squamish туралы қысқаша сілтеме "Weird Al" Yankovic-тің "Ақ және Нерди" (2006) видеосында "Тривиалды іздену" сұрағы ретінде келтіріледі. Дэн Симмонс жазған "Эндимион" кітабында баяндаушы өзін қуғыншылардан "қолынан қақпаға ешкіні бағыттап әкеліп жатқан қырық үш адамнан тұратын команданың терең ойлы ойлаушысы сияқты" қашып жүргенін сипаттайды.
There is a brief reference to 43 Man Squamish as a Trivial Pursuit question in the "Weird Al" Yankovic video "White and Nerdy" (2006). In Endymion, by Dan Simmons, the narrator describes himself dodging pursuers "like a deep brooder on a forty three man squamish team herding the goat in for the goal."
Үш бұрышты питней
Mad журналының #241 саны (қыркүйек 1983) Koch осыған ұқсас, ойнауға мүмкін емес үстел ойынымен айналысты, оны Three Cornered Pitney деп атады. Төрт беттік нұсқаулықта Джек Дэвис салған суреттер болды.
For Mad issue #241 (Sept. 1983) Koch followed up with a similarly unplayable board game which he named Three Cornered Pitney. The four pages of rules featured illustrations by Jack Davis.