Джон Сейберт: Евангельдік қауымдастықтың басшысы және епископы
John Seybert
Джон Сейберт (1791-1860) – Евангеликалық қауымдастықтың екінші епископы, Евангеликалық Біріккен Бауырлар шіркеуінің алдағысы. Биографиясы, өмірі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джон Сейберт (1791 – 1860) – евангелистік қауымдастықтың американдық епископы. Ол осы діни ұйымның екінші епискобы болды және Евангелиелік Біріккен Бауырлар шіркеуінің (және Біріккен Методистік шіркеуінің) алдын батырларының бірі еді. Ол 1839 жылғы Бас конференцияда сайланды.
John Seybert (1791 – 1860) was an American bishop of the Evangelical Association. He was only the second Bishop of this denomination, a predecessor to the Evangelical United Brethren Church (and the United Methodist Church). He was elected at the General Conference of 1839.
Тууы және отбасы
Сейберт 1791 жылдың 7 шілдесінде Пенсильвания штатының Манхайм қаласында дүниеге келді және 1860 жылдың 4 қаңтарында Огайо штатының Флат-Рок маңында қайтыс болды. Оның әкесі Генри Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде британ армиясында неміс жалдамалы әскері болған. Ол тұтқындалып, Пенсильвания штатының Ланкастер қаласында түрмеге қамалған. Соғыстан кейін ол үш жылға м. Шаффнерге міндетті еңбек етіп берді. 1790 жылы Генри Сьюзан Крейзерге үйленді. Олардың төрт ұлының екеуі – Джон мен Дэвид есейді.
Seybert was born 7 July 1791 in Manheim, Pennsylvania and died 4 January 1860 near Flat Rock, Ohio. His father, Henry, had been a German mercenary soldier in the British army during the American Revolutionary War. He was captured and imprisoned at Lancaster, Pennsylvania. After the war he became something of an indentured servant to a Mr. Schaffner, serving for three years. In 1790 Henry was married to Susan Kreuzer. Two of their four sons survived to maturity, John and David.
Ерте өмір және дінге айналу
Джон аға лютерандық сенімде бекітілді. Ол неміс және ағылшын тілдерінде бастауыш білім алды. Отбасы жақсы жағдайға ие болды, Джон 1806 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін Мангеймге жақын жердегі ферманы мұраға алды. Генри қайтыс болғаннан кейін бір жыл өткен соң, Джонның анасы ұлдарын тастап, Пенсильвания штатындағы Хармонидегі "Раппиттер" деп аталатын діни қауымға кірді. Джон өмірінің соңына дейін оның әйелімен байланысын сақтап тұрса да, оның іс-әрекеті Дәуіттің анасынан түңгіш рет алыстауына себеп болды. Лютеран болып өсіп, тіпті сенімін бекіткенімен, Джон 1810 жылғы 21 маусымда Мангеймде саяхатшы евангелист уағызшы Маттиас Бетцтің өткізген діни жаңғыруында дінге қайта оралды. Ол бірден христиандық сенімге деген үлкен құлшынысын көрсетті. Мангеймде жиналатын сыныптың жетекшісі болып сайланды. Сонымен қатар, жақын жердегі Маунт Джойда жиналатын сыныптың да жетекшісі болып тағайындалды.
John, Sr. was confirmed in the Lutheran faith. He received an elementary education in German and English. The family prospered, John receiving in 1806 at his father's death a farm near Manheim. One year after Henry's death, John's mother deserted her sons and entered a religious community at Harmony, Pennsylvania, called the Rappites. Though John maintained contact with her until his death, her actions permanently alienated David from their mother. Though raised, even confirmed, a Lutheran, John was converted at a revival held by an itinerant Evangelical preacher, Matthias Betz, in Manheim, 21 June 1810. Immediately he showed great zeal for the Christian faith. He was chosen as class leader of a class that met in Manheim. He was also recruited as class leader of a class that met in nearby Mount Joy.
Діни қызмет
Сейбертті Евангелиелік қауымдастықтың уағыз қызметіне Рев. Джон Дрейсбах, алғашқы діни лидер әкелді. Сейберт 1819 жылы сынақтан өткен уағыздаушы ретінде қабылданды және Ланкастер округіне тағайындалды. Ол Библия мен теологияны зерттеудің қатаң тәртібін бастады, және осы тәртіпті ұзақ қызметі бойы сақтады. 1822 жылы Сейберт диакен болып тоғыстырылды. Ол басқа шіркеулерде/округтерде қызмет етіп, соңында Огайо конференциясына жетті. Огайоның батпақты аймақтарын аралап жүргенде, ол малярияға шалдықты, бұл оның қалған өмірінде денсаулығының нашар болуына себеп болды. 1824 жылы ол ақсақал болып тоғыстырылды. 1825 жылы ол қадағалаушы ақсақал лауазымына сайланды, Пенсильваниядағы Қанахан округіне (Сускехана өзенінің шығысы, Вирджинияның оңтүстігі және Нью-Йоркке дейінгі кең аумақ) тағайындалды.
Seybert was brought into the preaching ministry of the Evangelical Association by the Rev. John Dreisbach, an early denominational leader. Seybert was received as a preacher on trial in 1819 and appointed to the Lancaster Circuit. He began a strenuous discipline of Biblical and theological study, which he follow throughout his long ministry. In 1822 Seybert was ordained a deacon. He went on to serve other churches/circuits, finally arriving in the Ohio Conference. While traveling through swampy areas of Ohio, he contracted malaria which kept him in precarious health the rest of his life. In 1824 he was ordained an elder. In 1825 he was elected to the supervisory position of presiding elder, appointed to the Canaan District in Pennsylvania (a large area mostly east of the Susquehanna River, south into Virginia, and north into New York).
Епископтық қызмет
Евангелистік қауымдастықтың аумақтық кеңеюі, сондай-ақ оның қайырымдылық және миссионерлік қоғамдарының күрделенуі 1839 жылы дінбастың басшылықты үлкен орталықтандыруға ұласты. Бұл Джон Сейберттің 1808 жылы негізін қалаушы епископ Джейкоб Олбрайт қайтыс болғаннан бері бұл лауазымды алғаш рет иеленген евангелистік көшбасшы болып сайлануына әкелді. Сейберт көп дұға етіп, өзін-өзі тексергеннен кейін ғана бұл сайлауды қабылдады. Епископ ретінде Сейберт кеңейіп жатқан шіркеуде кеңінен саяхаттап, жалпы миссионерлік қызметте де, барлық конференцияларда төрағалық етуі керек болды. Ол жолдары жақсы жерлерде арбамен сапар шегетін. Жолдары жоқ жерлерде ол атпен, ал кейде жаяу жүрді. Оның саяхаттары Нью-Йорк, Нью-Джерси, Шенандоа аңғары, Пенсильванияның оңтүстік-батысы, батысқа қарай Сент-Луис, шығыс Айова, солтүстік Иллинойс, Милуоки, Детройт, Канададағы Ватерлоо, Буффало және Мохок аңғарына дейін созылды. Мысалы, 1850 жылы ол Пенсильванияда 106 күн, Нью-Йоркте 50 күн, Огайода 60 күн, Мичиганда 11 күн, Индианада 34 күн, Иллинойста 81 күн, Висконсинде 14 күн, Мэрилендте 6 күн, Канадада 3 күн (барлығы 365 күн) жол жүрді. Кейінірек пойызбен саяхаттау мүмкіндігі болғанымен, епископ Сейберт бұрынғы саяхат тәсілдерін жалғастырды, себебі ол осылайша жолында мұқтаж жандарға көмектесе алды.
The expansion of the Evangelical Association, both in territory as well as the increasing complexity of its Charitable and Mission Societies, led the denomination in 1839 to adopt a great centralization of leadership. This led to John Seybert's election as Bishop, the first Evangelical leader to hold that office since the death of founder, Bishop Jacob Albright in 1808. Seybert accepted this election only after much prayer and self examination. As a bishop, Seybert was required to travel extensively throughout the expanding Church, both in general ministry as well as to preside at all Conferences. He traveled by carriage where roads were passable. Where there were no roads, he traveled on horseback, and sometimes walked. His travels ranged from New York, to New Jersey, to the Shenandoah Valley, to southwestern Pennsylvania, as far west as St. Louis, eastern Iowa, northern Illinois, Milwaukee, Detroit, Waterloo in Canada, Buffalo, and the Mohawk Valley. In one year (1850), for example, he traveled 106 days in Pennsylvania, 50 days in New York, 60 days in Ohio, 11 days in Michigan, 34 days in Indiana, 81 days in Illinois, 14 days in Wisconsin, 6 days in Maryland, and 3 days in Canada (for a total of 365 days). Although in later years he could have traveled by train, Bishop Seybert continued his previous methods of travel because it allowed him to minister to people in need all along his route.