1968 жылғы президенттік сайлауда Джонсонға қарсы оппозициялық қозғалыс
Dump Johnson movement
1968 ж. АҚШ президент сайлауында Линдон Джонсонды қайта сайлауға қарсы болған Демократиялық партия мүшелерінің қозғалысы. Вьетнам соғысына наразылық, Роберт Кеннеди үміті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Демократиялық партия мүшелерінің тобы АҚШ-тың 36-шы президентінің қайта сайлануына қарсы болды.
Group of Democratic Party members opposed to the 36th U. S. President's renomination
"Дэмп Джонсон" қозғалысы – 1968 жылғы президенттік сайлауда АҚШ Демократиялық партиясының кандидаттығына қарсы шыққан қозғалыс. Олардың Джонсонға қарсылығының басты себебі Вьетнам соғысына қарсы болуы болды. Бұл қозғалысты Демократиялық партия ішіндегі соғысқа қарсы либералдар, өткенге көз жеткізбеген суық соғыс жақтастары және орталықшылдар арасындағы күрес ретінде қарастыруға болады. 1967 жыл бойы Демократиялық партияның сол қанатында Джонсонның кандидаттығына наразылық білдіріліп келді. "Дэмп Джонсон" қозғалысының басшылары соғысқа қарсы болған Аллард К. Лоуэнштейн мен Кертис Ганс еді. Олардың алғашқы таңдауы Роберт Ф. Кеннеди болды, бірақ ол 1967 жылдың қыркүйек және қазан айларында өткен бірнеше кездесуден кейін ұсыныстан бас тартты. Ол бас тартқан соң, олар Калифорния конгрессмені Дон Эдвардсқа, Айдахо сенаторы Фрэнк Черчқа, Канадада туған экономист Джон Кеннет Галбрайтқа, зейнеткер АҚШ армиясының генералы Джеймс М. Гавинге және Оңтүстік Дакота сенаторы Джордж С. Макговернге жүгінді, бірақ олардың барлығы да бас тартты. Соңында қазан айының ортасында Лоуэнштейн Миннесота сенаторы Юджин Маккартиге жүгінді де, сенатордың келісім білдіргеніне таң қалды. "Біреу тудырып көтеруі керек", - деді Маккарти. Алты күннен кейін Лоуэнштейнмен және тағы бір либерал көшбасшысымен болған кездесуде Маккарти шешімін бекітті: "Сендер үш-төрт есімді айтып отырсыңдар. Енді тізімді бірге қысқартуға болады деп ойлаймын". Джонсонның сайлауға түсу ниеті 12 наурызда күйрегендей болды, өйткені Маккарти Нью-Гэмпширдегі алғашқы сайлауда 42 пайыз дауыс алып, елді таң қалдырды. Осы кезде Кеннеди жарысқа кешігіп қосылды, соғысқа қарсы күштерді екіге бөліп жіберді. Лоуэнштейн және көптеген соғысқа қарсы белсенділер Маккартиді қолдауын жалғастырды, Кеннедидің кешігіп кіруін мүмкіндікті пайдалану және бөлінуге ұйытқылық ету деп есептеді. 31 наурыз күні, Вьетнам туралы телевизия арқылы сөз сөйлегеннен кейін, Джонсон: "Мен өз партиямның кандидаттығын тағы бір мерзімге президенттікке іздемеймін және қабылдамаймын", - деп мәлімдеді. Осылайша Джонсон 1968 жылғы Демократиялық партияның кандидаттығынан бас тартты. Маккарти мен Кеннеди Демократиялық партияның ішкі сайлауларында 5,3 миллионнан астам дауыс жинады, бұл басқа кандидаттардан едәуір көп. Кеннедидің кандидаттығы 5 маусымда Калифорниядағы ішкі сайлаудан кейін оның қазасымен аяқталды.
The Dump Johnson movement was a movement within the United States Democratic Party to oppose the candidacy of President of the United States Lyndon B. Johnson to become the party's nominee in the 1968 presidential election. Their opposition to Johnson stemmed mainly from their opposition to the Vietnam War, while the movement can be seen as part of an internal battle within the Democratic Party between antiwar liberals, unreconstructed Cold Warriors and moderates. Within the left wing of the Democratic Party there had been rumbles all during 1967 of challenging Johnson's candidacy. The leading proponents of the Dump Johnson Movement were two opponents of the war, Allard K. Lowenstein and Curtis Gans. Their first choice to be a candidate was Robert F. Kennedy, but the New York Senator declined after a series of meetings in September and October 1967. When he declined, they next turned to California Congressman Don Edwards, Idaho Senator Frank Church, Canadian born economist John Kenneth Galbraith, retired U. S. Army General James M. Gavin, and South Dakota Senator George S. McGovern, all of whom similarly declined. Finally, in mid October Lowenstein approached Minnesota Senator Eugene McCarthy and found to his surprise that the Senator was willing. 'Somebody has to raise the flag,' McCarthy remarked. Six days later, in a meeting with Lowenstein and another liberal leader McCarthy made his decision definite. "You guys have been talking about three or four names. I think you can cut the list down to one now." Johnson's thoughts of running received a fresh blow on March 12, when McCarthy shocked the country by winning 42 percent of the New Hampshire primary, at which point Kennedy belatedly entered the race, splitting the anti war opposition between two candidates. Lowenstein and many other antiwar activists remained committed to McCarthy, seeing Kennedy's late entry as opportunistic and divisive. On Sunday evening, March 31, at the close of his televised address to the nation on Vietnam, Johnson declared, "I shall not seek, and I will not accept, the nomination of my party for another term as your President". Johnson had withdrawn from the 1968 Democratic candidate race. Between them, McCarthy and Kennedy received more than 5.3 million votes in the Democratic primaries, far more than any other candidates. Kennedy's candidacy ended with his assassination following the California primary on June 5.