Джеральдин Ферраро: Американ саяхатшысы және қоғам қайраткері

Кіріспе

Американдық саясаткер (1935–2011) опера әншісі және актриса.

Джеральдин Энн Ферраро (26 тамыз 1935 – 26 наурыз 2011) – американдық саясаткер, дипломат және адвокат. Ол 1979 жылдан 1985 жылға дейін АҚШ Өкілдер палатасының депутаты болып қызмет етті және 1984 жылғы президенттік сайлауда Демократиялық партияның вице-президенттікке үміткері болды, ол Уолтер Мондейлмен бірге сайлауға түсті; осылайша ол Американың ірі саяси партиясынан вице-президенттікке ұсынылған алғашқы әйел болды. Ферраро сонымен қатар журналист, жазушы және кәсіпкер болды. Ол Нью-Йорк қаласында өсті және заңгер болып оқуға түсуге дейін мемлекеттік мектепте мұғалім болып жұмыс істеді. 1974 жылы Куинс округінің прокуратурасына қызметке орналасып, жыныстық қылмыстар, балаларға жасалған зорлық-зомбылық және отбасылық зорлық-зомбылықпен айналысатын Арнайы құрбандар бюросын басқарды. 1978 жылы АҚШ Өкілдер палатасына сайланды, онда партиялық иерархияда жылдам өрледі және әйелдерге жалақы, зейнетақы және зейнеткерлік жоспарлары саласында теңдік әкелетін заңнамаға баса назар аударды. 1984 жылы бұрынғы вице-президент және президенттікке үміткер Уолтер Мондейл Феррароны алдағы сайлауда өзінің серігі етіп таңдады, ол осылайша ірі партиядан ұлттық үміткер болып танылған алғашқы итальян-американдыққа айналды. Ол сайлауға қосылған кезде Мондейл-Ферраро жұбына жасалған оң бағалаулар тез жоғалып кетті, себебі оның және оның кәсіпкер күйеуінің қаржылық жағдайы мен мүлкі, сондай-ақ оның конгресске ұсынған мәлімдемелеріне қатысты күмәндік тудырды. Нәтижесінде, Мондейл мен Ферраро жалпы сайлауда қолданыстағы президент Рональд Рейган мен вице-президент Джордж Буштан үлкен айырмамен жеңіліске ұшырады. Ферраро 1992 және 1998 жылдары Нью-Йорк штатынан АҚШ Сенатына депутаттыққа екі рет сайлауға түсті, екеуі де партия ішінде алғашқы сайлауда жеңіске жеткенімен, кейіннен басылмаған. 1993 жылдан 1996 жылға дейін Билл Клинтонның президенттік кезеңінде Біріккен Ұлттар Ұйымының Адам құқықтары жөніндегі комиссиясында елші болып қызмет етті. Ол журналист, жазушы және кәсіпкер ретіндегі мансабын жалғастырды және 2008 жылғы президенттік сайлау кампаниясында сенатор Хиллари Клинтонға көмектесті. Ферраро 2011 жылы көп миеломадан қайтыс болды, оған диагноз қойылғаннан кейін 12 жыл өткен соң.

Geraldine Anne Ferraro (August 26, 1935 March 26, 2011) was an American politician, diplomat, and attorney. She served in the United States House of Representatives from 1979 to 1985, and was the Democratic Party's vice presidential nominee in the 1984 presidential election, running alongside Walter Mondale; this made her the first female vice presidential nominee representing a major American political party. She was also a journalist, author, and businesswoman. Ferraro grew up in New York City and worked as a public school teacher before training as a lawyer. She joined the Queens County District Attorney's Office in 1974, heading the new Special Victims Bureau that dealt with sex crimes, child abuse, and domestic violence. In 1978 she was elected to the U. S. House of Representatives, where she rose rapidly in the party hierarchy while focusing on legislation to bring equity for women in the areas of wages, pensions, and retirement plans. In 1984, former vice president and presidential candidate Walter Mondale, seen as an underdog, selected Ferraro to be his running mate in the upcoming election. In doing so Ferraro also became the first widely recognized Italian American to be a major party national nominee. The positive polling the Mondale Ferraro ticket received when she joined soon faded, as damaging questions arose about her and her businessman husband's finances and wealth and her congressional disclosure statements. In the general election, Mondale and Ferraro were defeated in a landslide by incumbent President Ronald Reagan and Vice President George H. W. Bush. Ferraro twice ran campaigns for a seat in the United States Senate from New York, in 1992 and in 1998, both times starting as the front runner for her party's nomination before losing in the primary election. She served as the Ambassador to the United Nations Commission on Human Rights from 1993 until 1996 during the presidential administration of Bill Clinton. She also continued her career as a journalist, author, and businesswoman, and served in the 2008 presidential campaign of Senator Hillary Clinton. Ferraro died in 2011 from multiple myeloma, 12 years after being diagnosed.

Ерте өмір және білім

Джеральдин Энн Ферраро 1935 жылдың 26 тамызында Нью-Йорк штатының Ньюбург қаласында дүниеге келді. Оның әкесі Доминик Ферраро Италиядан (Кампания облысының Марчианизе қаласынан) келген иммигрант және екі мейрамхананың иесі болса, анасы Антонетта Л. Ферраро (қыздығы Коррьери) – бірінші буын итальян-американдық тігінші болған. Оның алдында үш ұлы дүниеге келген, бірақ олардың біреуі нәресте кезінде, екіншісі үш жасында қайтыс болды. Ферраро кішкентай кезінде Ньюбургтегі Маунт-Сент-Мэри шіркеу мектебінде оқыды. 1944 жылдың мамыр айында, ол сегіз жасқа толғанда, әкесі жүрек талмасынан қайтыс болды. Феррароның анасы көп ұзамай ақшаға инвестиция жасап, отбасының барлық қаржысын жоғалтып алды. Осыдан кейін отбасы Оңтүстік Бронкстағы аз қамтылған ауданға көшіп, анасы оларды асырау үшін киім тігу фабрикасында жұмыс істеді. Мэримоунтта Ферраро құрметті студенттер қоғамының мүшесі болды, түрлі клубтар мен спорт секцияларында белсенді қатысты және болашақта сәтті болатынына үміткер деп дауыс берді. Анасы оның міндетті түрде толық білім алуын қалады, тіпті туысы: «Неге тырысып керек? Ол әдемі. Ол қыз. Ол үйленеді» десе де, анасы келіспеді. Ферраро стипендиямен Мэримоунт Манхэттен колледжіне түсті. Соңғы курста ол Куинс округінің Форст-Хиллз ауданында тұратын Джон Заккаромен танысты, ол Иона колледжін бітіріп, АҚШ Теңіз корпусында офицер болып қызмет еткен. Ферраро 1956 жылы ағылшын тілінен бакалавр дәрежесін алды және отбасында колледж бітірген алғашқы әйел болды. 1960 жылы Фордхэм университетінің құқық мектебін құрметті дипломмен бітірді. Оның тобында 179 студент болған, және олардың ішінде бар болғаны екі әйел болды. Джон Заккаро жылжымайтын мүлік агенті және бизнесмен болды. Олардың үш баласы болды: Донна (1962 жылы туған), Джон-младший (1964 жылы туған) және Лора (1966 жылы туған). 1983 жылы олар АҚШ-тың Виргин аралдарындағы Сент-Кройдан пәтер сатып алды. Ферраро кейде басқа клиенттерге де қызмет көрсетті және отбасылық даулы мәселелер бойынша әйелдерге тегін көмек көрсетті. Ол жергілікті демократиялық клубтарда уақыт өткізді, бұл оған заңгерлік ортамен байланыста болуға және жергілікті саясат пен сайлау кампанияларына қатысуға мүмкіндік берді. 1970 жылы ол Квинс округінің әйелдер адвокаттар қауымдастығының президенті болып сайланды. Оны оның туысы, округ прокуроры Николас Ферраро ұстады. Ферраро өзі қарастырған істердің ауырлығына шыдамады, мәселенің түбірлі себептерін шеше алмағанына ренжіді және заң шығарушы органға сайлану туралы ойлады. Асториядан Озон-паркке дейінгі аудан этникалық құрамымен және консервативті көзқарастарымен ерекшеленді. Оның басты мәселелері заң мен тәртіп, қарттарға көмек көрсету және ауданды сақтау болды. Оның итальяндық тегі ауданның этникалық тұрғындарына да ұнады. Ол тез арада танымал болды және басқа Демократиялық партияның жетекшілерімен жақсы қарым-қатынас орнатты, бұл оған ықпалды Басқару және саясат комитетіне орын алуға мүмкіндік берді. Бұл Феррароға өзінің ауданына пайдасы тиетін жобаларды іске асыруға көмектесті. Атап айтқанда, ол Риджвуд және Глендейл аудандарының пошталық кодтарын Бруклиннен туған Квинске ауыстыруға көмектесті. Рейган әкімшілігі бастапқыда бұл шараға ықылымды қарағанмен, оның халыққа тартымдылығын пайдалану үшін оған қол қоюға шешім қабылдады. 1984 жылдың тамызында ол Суперфондты жаңарту туралы заң жобасын қабылдады және Рейган әкімшілігінің қоршаған ортаны тазалау жұмыстарын жүргізгеніне сын көтерді. Ферраро 1984 жылдың басында Никарагуаға сапар жасады, онда ол Контралармен сөйлесті. Ферраро 1980 және 1982 жылдары қайта сайланды және екі жылдық мерзімге үш рет қызмет етті. Палатада Феррароның саяси өзін-өзі сипаттауы «орталық» болып өзгерді. Ұлттық әйелдер ұйымы мен Ұлттық әйелдер саяси кокусы бұл идеяны, сондай-ақ спикер Тип О’Нилл сияқты бірнеше жоғары демократиялық саясаткерлер қолдады. Олардың екеуі де Мондейлдің бес үміткерден тұратын тізіміне енген. Мондейл Феррароны 1984 жылдың 12 шілдесінде өзінің вице-президенттікке үміткері ретінде таңдады. Ферраро: «Мен өте қуаныштымын» деді. Мондейлдің сайлау штабы оның сайлау науқанын өзгертеді деп үміттенді, әйелдерді тартумен қатар, 1980 жылы Рейганға қолдау көрсеткен АҚШ-тың солтүстік-шығысындағы этникалық демократтарды да тарта алады деп сенді. Ферраро АҚШ-тағы ірі партияның ұлттық тізімінде тұңғыш рет қатысқан әйел және итальяндық-американдық болғандықтан, оның 1984 жылғы 19 шілдедегі Демократиялық ұлттық конвенциядағы кандидатурасы сол жиналыстың ең эмоционалды сәттерінің бірі болды. Әйел делегаттар тарихи оқиғаға қуанышпен және мақтанмен қарады. Ферраро марапатталғаннан кейін сөйлеген сөзінде: «Италиядан келген иммигранттың қызы, менің әкем жақсы көрген жаңа елде вице-президенттікке үміткер болып таңдалды» деді. Конвенцияға қатысушылар оның сөзі кезінде көздерінен жас шығарды, себебі бұл сөз әйелдер үшін ғана емес, сондай-ақ Америкаға иммиграция жасаған барлық адам үшін маңызды болды. Бұл сөз американдық риториканың 20 ғасырдың 100 үздік сөзінің тізімінде 56-орынды иеленді. Ферраро бірден көптеген БАҚ назарына ілікті. Бастапқыда журналистер оның әйел екендігіне және кедей отбасында өскеніне назар аударды, олардың баяндамалары көбінесе жағымды болды. Дегенмен, Феррароға сыртқы саясаттағы тәжірибесіздігі туралы көптеген сұрақтар қойылды, ол Конгрестегі сыртқы және ұлттық қауіпсіздік мәселелеріне назар аударғанын айтты. Тед Коппел одан ядролық стратегия туралы сұрақтар қойды, ал Meet the Press бағдарламасында: «Сіздің ойыңызша, кеңестіктер сіз әйел болғаныңыз үшін сізден пайдалануға тырысуы мүмкін бе?» деп сұрады. Феррароны таңдау тәуекелді қадам деп саналды және сарапшылар бұл Мондейлдің сайлау науқаны үшін пайдалы немесе зиянды болады деп ойлады. Оның таңдалуы Демократиялық партия белсенділерінің арасында популярлы болғанымен, жарияланғаннан кейінгі сауалнамалар көрсеткендей, әйелдердің бар болғаны 22 пайызы Феррароның таңдалуына қуанды, ал 18 пайызы бұл «жаман идея» екенімен келісті. Дауыс берушілердің үштен бірі әйелдер ұйымдарының қысымы Мондейлдің шешіміне әкелді деп ойлады, ал ол ең жақсы үміткерді таңдады деп ойлағандар азырақ болды. Дегенмен, конвенциядан кейінгі күндерде Ферраро тиімді үгітші болды, Рейган әкімшілігін күшпен сынаған және кейде Мондейлден де басымдық алған батыл және сенімді стильде сөйледі. (Мондейлдің сайлау штабы қандай да бір сұрақтарға дайын болғанымен, Феррароның отбасының қаржысын тексеруге бар болғаны 48 сағат жұмсады.) Бұл американдық БАҚ ұлттық үміткердің күйеуімен алғаш рет айналысқан кез еді. Заккароның компаниясындағы серіктес ретінде Ферраро оның бизнесі туралы немесе оның қаншалық бай екені туралы көп білмеді. Заккаро әйелінің жаңа лауазымы олардың отбасына қаншалықты көп назар аударатынын түсінбеді және қаржылық ақпаратын жариялауға қарсылық көрсетті. Ол әзілдеп: «Сіздер итальяндық ерлерге үйленгендер, сіздер қалай сезінетініңізді білесіздер» деді. Салық туралы хабарлама теледидар мен газеттерде басымдық алды. Республикашылар оның қаржысын гендерлік мәселе емес деп қарады және Феррароға шабуыл жасауға болатынын айтты, бұл наразылық тудырмайды, ал құқық қорғау органдары айыптамаларды жоңқалады. Бұрынғы мәлімдемесінен бір апта өткен соң, Ферраро Заккаро пікірін өзгерткенін және шілде айының 20 жұлдызында салық декларацияларын жариялайтынын айтты. Толық мәлімдемелерде есепшінің қатесіне байланысты төленбеген 53 мың долларлық федералды салықты төлегені туралы хабарлама бар еді. 1984 жылғы президенттік сайлау науқанында Феррароның қаржысынан басқа ешқандай мәселе БАҚ-та осы деңгейде талқыланбады. Бұл Феррароның өсіп келе жатқан жұлдыздығын төмендетті, Мондейл-Ферраро билеті конвенциядан алған барлық үмітін жойды және күздегі сайлау науқаны үшін мағыналы хабарламаны қалыптастыруды кешіктірді. 1982 жылы Конгреске берген баяндамасында Ферраро «католиктердің абортқа қатысты ұстанымы біртұтас емес және бұл мәселеге қатысты жеке және саяси жауаптардың әртүрлі болуы мүмкін» деп жазған. Ферраро Нью-Йорктің католик архиепископы кардинал Джон О’Коннор және Джеймс Тимл...

Geraldine Anne Ferraro was born on August 26, 1935, in Newburgh, New York, the daughter of Antonetta L. Ferraro (née Corrieri), a first generation Italian American seamstress, and Dominick Ferraro, an Italian immigrant (from Marcianise, Campania) and owner of two restaurants. She had three brothers born before her, but one died in infancy and another at age three. Ferraro attended the parochial school Mount Saint Mary's in Newburgh when she was young. Her father died of a heart attack in May 1944, when she was eight. Ferraro's mother soon invested and lost the remainder of the family's money, forcing the family to move to a low income area in the South Bronx while Ferraro's mother worked in the garment industry to support them. At Marymount Ferraro was a member of the honor society, active in several clubs and sports, voted most likely to succeed, Her mother was adamant that she get a full education, despite an uncle in the family saying, "Why bother? She's pretty. She's a girl. She'll get married." Ferraro attended Marymount Manhattan College with a scholarship During her senior year she began dating John Zaccaro of Forest Hills, Queens, who had graduated from Iona College with a commission in the U. S. Marine Corps. Ferraro received a Bachelor of Arts in English in 1956; she was the first woman in her family to gain a college degree. She earned a Juris Doctor degree with honors from Fordham University School of Law in 1960, Ferraro was one of only two women in her graduating class of 179. He became a realtor and businessman. The couple had three children, Donna (born 1962), John Jr. (born 1964), and Laura (born 1966). They would buy a condominium in Saint Croix in the U. S. Virgin Islands in 1983. She also occasionally worked for other clients and did some pro bono work for women in family court. She spent time at local Democratic clubs, which allowed her to maintain contacts within the legal profession and become involved in local politics and campaigns. In 1970, she was elected president of the Queens County Women's Bar Association. by her cousin, District Attorney Nicholas Ferraro. Moreover, Ferraro found the nature of the cases she dealt with debilitating; She grew frustrated that she was unable to deal with root causes, and talked about running for legislative office; The location for the television series All in the Family, the district, which stretched from Astoria to Ozone Park was known for its ethnic composition and conservative views. Her main issues were law and order, support for the elderly, and neighborhood preservation. Her Italian heritage also appealed to ethnic residents in the district. and quickly found prominence. established a rapport with other House Democratic leaders, this entitled her to a seat on the influential Steering and Policy Committee. both of which allowed Ferraro to push through projects to benefit her district. In particular, she assisted the successful effort of the Ridgewood and Glendale neighborhoods to get their ZIP codes changed from Brooklyn to their native Queens. The Reagan administration, at first lukewarm to the measure, decided to sign it to gain the benefits of its popular appeal. In August 1984, she led passage of a Superfund renewal bill and attacked the Reagan administration's handling of environmental site cleanups. Ferraro took a congressional trip to Nicaragua at the start of 1984, where she spoke to the Contras. In all, Ferraro served three two year terms, being re elected in 1980 and 1982. While in the House, Ferraro's political self description evolved to "moderate". The National Organization for Women and the National Women's Political Caucus pushed the notion, as did several top Democratic figures such as Speaker Tip O'Neill. both of whom were on Mondale's five person short list. Mondale selected Ferraro to be his vice presidential candidate on July 12, 1984. She stated, "I am absolutely thrilled." The Mondale campaign hoped that her selection would change a campaign in which he was well behind; in addition to attracting women, they hoped she could attract ethnic Democrats in the Northeast U. S. who had abandoned their party for Reagan in 1980. As Ferraro was the first woman to run on a major party national ticket in the United States, and the first Italian American, her July 19 nomination at the 1984 Democratic National Convention was one of the most emotional moments of that gathering, with female delegates appearing joyous and proud at the historic occasion. In her acceptance speech, Ferraro said, "The daughter of an immigrant from Italy has been chosen to run for vice president in the new land my father came to love." Convention attendees were in tears during the speech, not just for its significance for women but for all those who had immigrated to America. The speech was listed as number 56 in American Rhetoric's Top 100 Speeches of the 20th Century. Ferraro gained immediate, large scale media attention. At first, journalists focused on her novelty as a woman and her poor family background, and their coverage was overwhelmingly favorable. Nevertheless, Ferraro faced many press questions about her foreign policy inexperience, and responded by discussing her attention to foreign and national security issues in Congress. Ted Koppel questioned her closely about nuclear strategy and during Meet the Press she was asked, "Do you think that in any way the Soviets might be tempted to try to take advantage of you simply because you are a woman?" The choice of Ferraro was viewed as a gamble, and pundits were uncertain whether it would result in a net gain or loss of votes for the Mondale campaign. While her choice was popular among Democratic activists, polls immediately after the announcement showed that only 22 percent of women were excited about Ferraro's selection, versus 18 percent who agreed that it was a "bad idea". By a three to one margin, voters thought that pressure from women's groups had led to Mondale's decision rather than his having chosen the best available candidate. Nonetheless, in the days after the convention Ferraro proved an effective campaigner, with a brash and confident style that forcefully criticized the Reagan administration and sometimes almost overshadowed Mondale. (While the Mondale campaign had anticipated some questions, it had only spent 48 hours on vetting Ferraro's family's finances.) This was also the first time the American media had to deal with a national candidate's husband. with each half partners in Zaccaro's company, Ferraro had little knowledge of his business, or even how much he was worth. Zaccaro did not understand the greater public exposure that his wife's new position brought to their family, and resisted releasing his financial information. She joked, "So you people married to Italian men, you know what it's like." The tax announcement dominated television and newspapers, Republicans saw her finances as a "genderless" issue that they could attack Ferraro with without creating a backlash, and law enforcement officials downplayed the allegations. A week after her previous statement, Ferraro said Zaccaro had changed his mind and would indeed release his tax records, which was done on August 20. The full statements included notice of payment of some $53,000 in back federal taxes that she owed due to what was described as an accountant's error. No campaign issue during the entire 1984 presidential campaign received more media attention than Ferraro's finances. The exposure diminished Ferraro's rising stardom, removed whatever momentum the Mondale–Ferraro ticket gained out of the convention, and delayed formation of a coherent message for the fall campaign. In a 1982 briefing for Congress, Ferraro had written that "the Catholic position on abortion is not monolithic and there can be a range of personal and political responses to the issue." Ferraro was criticized by Cardinal John O'Connor, the Catholic Archbishop of New York, and James Timlin, the Bishop of Scranton, for misrepresenting the Catholic Church's position on abortion. After several days of back and forth debate in the public media, Ferraro finally conceded that, "the Catholic Church's position on abortion is monolithic" but went on to say that "But I do believe that there are a lot of Catholics who do not share the view of the Catholic Church". Mondale and Ferraro rarely touched during their appearances together, to the point that he would not even place his palm on her back when they stood side by side; Ferraro later said this was because anything more and "people were afraid that it would look like, 'Oh, my God, they're dating.'". There was one vice presidential debate between Congresswoman Ferraro and Vice President George H. W. Bush. Held on October 11, the result was proclaimed mostly even by the press and historians; women voters tended to think Ferraro had won, while men, Bush. In the days leading up to the debate, Second Lady of the United States Barbara Bush had publicly referred to Ferraro as "that four million dollar—I can't say it, but it rhymes with 'rich'." Barbara Bush soon apologized, saying she had not meant to imply Ferraro was "a witch". Teeley declined to apologize for the remark, saying it had no sexist implications and the Ferraro campaign was being "hypersensitive" in complaining about it. Ferraro's mother had never told her about his arrest; The printing of the story led Ferraro to state that Post publisher Rupert Murdoch "does not have the worth to wipe the dirt under [my mother's] shoes." Ferraro's womanhood was consistently discussed during the campaign; one study found that a quarter of newspaper articles written about her contained gendered language. Throughout, Ferraro kept campaigning, taking on the traditional running mate role of attacking the opposition vigorously. On November 6, Mondale and Ferraro lost the general election in a landslide. They received only 41 percent of the popular vote compared to Reagan and Bush's 59 percent, and in the Electoral College won only Mondale's home state of Minnesota and the District of Columbia. The ticket even lost Ferraro's congressional district, which had long been one of the more conservative districts in New York City; it tended to vote Republican in presidential races. Ferraro's presence on the ticket had little measurable effect overall. Of the tenth of voters who decided based on the vice presidential candidates, 54 percent went to Mondale–Ferraro, Reagan's personal appeal and campaign themes of prosperity and "It's morning again in America" were quite strong, while Mondale's liberal campaign alienated Southern whites and northern blue collar workers who usually voted Democratic. Political observers generally agree that no combination of Democrats could have won the election in 1984. After the election, the House Ethics Committee found that Ferraro had technically violated the Ethics in Government Act by failing to report, or reporting incorrectly, details of her family's finances, and that she should have reported her husband's holdings on her congressional disclosure forms. However, the committee concluded that she had acted without "deceptive intent", and since she was leaving Congress anyway, no action against her was taken. Ferraro is one of only four U. S. women to run on a major party national ticket. The others are Governor of Alaska Sarah Palin, the 2008 Republican vice presidential nominee;

The campaign did lead to the greater adoption of the honorific "Ms." Two years after the campaign, the Times finally changed its policy and began using "Ms."

Сенаттың бірінші кандидаты және елші

Ферраро вице-президенттікке үміткер болу үшін Палатадағы мандатын тастады. Жаңа танымалдығының арқасында 1985 жылы Diet Pepsi жарнамасында түсті. Сондай-ақ ол сөз сөйлеу арқылы 300 000 доллардан астам табыс тапты. Сенатқа кандидат болу – оның мансабының бастапқы жоспары болған, бірақ Мондейлдің тізіміне енгенге дейін. Алайда, 1985 жылдың желтоқсанында ол 1984 жылғы сайлау науқанынан кейін оның және күйеуінің қаржысына қатысты АҚШ Әділет министрлігінің тергеуіне байланысты сайлауға қатыспайтынын мәлімдеді. Содан кейін, 1986 жылдың қазанында ол 1981 жылы Квинс округінің басшысы Дональд Мэнске сымдық теледидар келісімшарты бойынша пара бергені туралы қылмыстық іс бойынша айыпталды. Бір жылдан кейін сотта ақталды. Оған қарсы іс жағдайлық айғақтарға негізделген, басты куәгердің сенімсіз екені дәлелденді және қорғау тарапы өз куәлігін ұсынбады. 1986 жылдың ақпанында олардың ұлы Джон кокаин сақтағаны және сатқаны үшін тұтқындалды. Ол кінәлі деп танылды және 1988 жылдың маусымында төрт айға бас бостандығынан айырылды. Ферраро сотта осы оқиғаның отбасына тигізген стресін айтып, көздерінен жас шықты. Ферраро демократтық үміткерлерге, әсіресе әйел үміткерлерге қаржы жинау ісінде белсенді болды. Телеарналарда пікір білдіруші ретінде де жұмыс істеді. Фирма қиындыққа тап болғанға дейін. Президент Клинтон 1993 жылдың қаңтарында Феррароны Біріккен Ұлттар Ұйымының Адам құқықтары жөніндегі комиссиясына АҚШ делегациясының мүшесі етіп тағайындады. Ол 1993 жылдың маусымында Венада өткен Адам құқықтары жөніндегі дүниежүзілік конференцияға АҚШ делегатының орынбасары ретінде қатысты. 1993 жылдың қазан айында Клинтон оны "әлемдегі әйелдердің адам құқықтары үшін өте тиімді жақтас" деп айтып, Біріккен Ұлттар Ұйымының Адам құқықтары жөніндегі комиссиясында АҚШ елшісі етіп тағайындады. Клинтон әкімшілігі Феррароны 1995 жылдың қыркүйегінде Пекинде өткен әйелдер жөніндегі төртінші дүниежүзілік конференцияға АҚШ делегациясының төрағасының орынбасары етіп тағайындады. Осы қызметінде ол өзімен бірге жұмыс істеу үшін адам құқықтары мәселелеріндегі сарапшылардың күшті командасын таңдады. Комиссияда жұмыс істеген кезінде ол алғаш рет антисемитизмді адам құқықтарын бұзу деп айыптады және Қытайдың адам құқықтары жөніндегі есебін сынаған ұсынысты тоқтатуға жол бермеді. Қытайдың бұрынғы ұсынысы туралы Ферраро комиссияға: "Бізді осы жерге адам құқықтарының маңызды мәселелерін шешу үшін жібердік, олардан қашпау үшін" деді. "Сол жақтан" деген көзқараспен баяндамашы ретінде. Ол өзінің жылдам, тікелей сөйлеуін және Нью-Йорк акцентін сақтап қалды, ал прокурорлық тәжірибесі бағдарлама форматына жақсы сәйкес келді. Шоу CNN арнасында жоғары рейтингте болды және жұмыс табысты болды. 1998 жылдың басында Ферраро Crossfire-ден кетіп, 1998 жылғы Нью-Йорк штатының Сенатына сайлауда демократтардың үміткері болды. Crossfire жұмысымен мүдделер қақтығысынан қорқып, ол қаржы жинауға кіріспеді, бірақ бірден жетекші үміткер ретінде танылды. Бұрынғы науқандардан айырмашылығы, оның отбасылық қаржысы мәселе болған жоқ. Шумер, қаржы жинауда жақсы, одан бес есе көп ақша жұмсады және Ферраро заманға сай саяси бейне жасауға қол жеткізе алмады. 1998 жылдың 15 қыркүйегіндегі алғашқы сайлауда ол Шумерден 51 пайызға 26 пайызбен жеңілді. Шумер жалпы сайлауда Д'Аматоны жеңіске жеткізді. 1998 жылғы алғашқы сайлауда жеңіліс Феррароның саяси мансабына нүкте қойды. "Нью-Йорк Таймс" газеті сол кезде былай деп жазды: "Егер Ферраро ханымның өрлеуі жылдам болса, оның саяси мансабының соңы ұзаққа созылып, көбінесе ауыртпалықты болды және көз тартарлық болды". Ол мүшелерінің білім беру және кәсіби мақсаттарын қолдауға, этникалық стереотиптермен күресу үшін оң үлгілерді ұсынуға бағытталған ұйымды құруға қатысты және қайтыс болған кезде оның кеңесінің құрметті мүшесі болды. Ферраро көптеген басқа саяси және коммерциялық емес ұйымдармен байланыста болды. Ол Халықаралық істер жөніндегі Ұлттық демократиялық институтының кеңесінің мүшесі және Сыртқы қатынастар кеңесінің мүшесі болды. 1992 жылы ол Project Vote Smart жобасының құрылтайшы кеңесінде болды. 1993 жылы ол Фордхэм құқық мектебінің қонақтар кеңесінде, сондай-ақ Ұлттық сүт безі қатерлі ісігін зерттеу қорының, Нью-Йорк Пасхалық мүгедектер қоғамының және Зейнетақы құқығы орталығының кеңесінде жұмыс істеді, сонымен қатар Planned Parenthood Federation of America-ның кеңесіндегі жүзден астам қоғамдық тұлғалардың бірі болды. және 2003 жылы Ұлттық әйелдер денсаулығы ресурстары орталығының кеңесінде. 2000 жылдары ол Лори Беренсонды босату комитетінің кеңесшілер кеңесінде жұмыс істеді. "Өмірді қалыптастыру: Отбасылық естелік" Феррароның 1998 жылдың қараша айында жарық көрді. Онда оның анасы мен иммигрант әжесінің өмір жолы бейнеленген, сонымен қатар оның отбасының қалған бөлігі де көрсетілген, бұл оның ерте өмірінің естелігі, бірақ оның саяси мансабы туралы ақпарат аз. Ферраро екінші сенат сайлауының соңында ерекше шаршаған сезімде болды. Ол ауруды 2001 жылдың маусымына дейін жария етпеді, ол гематологиялық қатерлі ісіктерді зерттеу және білім беру жөніндегі заңды қабылдау үшін Конгресс тыңдауында сәтті қысым жасау үшін Вашингтонға барды. Ферраро бұл ауру туралы жиі сөйлейтін болды және Multiple Myeloma Research Foundation-ның белсенді қолдаушысы және құрметті кеңес мүшесі болды. Оның күш-жігері жаңа емдеулерді бекітуге және басқаларға қолжетімді етуге көмектесті. Ферраро 1999 жылдың қазанында Fox News Channel арнасында тұрақты саяси сарапшы ретінде жұмыс істеді. 2005 жылға қарай ол арнада эпизодтық түрде пайда болды. 2000 жылдары Ферраро Джорджтаун саяси саясаты институтының штаттағы оқытушысы болды. 2000 жылдың қаңтарында Ферраро мен Линн Мартин – 1984 жылы Джордж Буш-әкесінің дебаттық дайындығында Ферраро рөлін ойнаған бұрынғы республикалық конгрессмен және АҚШ Еңбек министрі корпорацияларға көбірек әйелдерді дамытуға және олардың жұмыс орындарын әйелдерге ыңғайлы етуге қалай кеңес беру керектігін анықтау үшін құрылған компанияға қосылды. G&L Strategies кейіннен Huntsworth компаниясының халықаралық инвесторлық қатынастар және корпоративтік коммуникациялар бөлігіне енді. Ол корпорациялармен, коммерциялық емес ұйымдармен, штаттық үкіметтермен және саяси тұлғалармен жұмыс істеді. Ферраро 2004 жылы "Ферраро: Менің тарихым" кітабын қайта басып шығарды, онда науқаннан бері өткен жиырма жылды қорытындылайтын постскриптум болды. Ферраро 2003 жылдың тамызынан бастап Goodrich Petroleum директорлар кеңесінің мүшесі болды. Ол 1990 жылдары New York Bancorp директорлар кеңесінің мүшесі де болды. Ферраро 2007 жылдың ақпанында Blank Rome заң фирмасының үкіметтік қатынастар практикасында басшылық қызметке тағайындалды, Нью-Йорк пен Вашингтонда жұмыс істеді. Ол Клинтонның 2008 жылғы президенттік науқаны үшін қаржы комитетіне құрметті төраға болып сайланды. Клинтон мен Барак Обама арасында қызықты үміткерлік күрес болды. Екеуі арасындағы науқанда да науқан өкілдері жасаған мәлімдемелерге байланысты нәсілдік шиеленістер туды. (Ферраро 1988 жылы партияның президенттік алғашқы сайлауында Джесси Джексонның үміткерлігін сынайтын ұқсас мәлімдеме жасаған, оның "радикалды" көзқарастарының салдарынан "егер Джесси Джексон қара нәсілді болмағанда, ол жарысқа қатыспайтын" болар еді). Ферраро бұл мәлімдемелерді вице-президенттікке үміткер болған кездегі тәжірибесіне сілтеме жасап қорғады. 1988 жылы өзі туралы жазған мәлімдемеге сәйкес, Ферраро: "Мен тарихи үміткерлік туралы айтып отырдым және 1984 жылы менің тарихи үміткерлігімді еске салдым, егер 1984 жылы менің атым Джеральд Ферраро болғанда, мен вице-президенттікке үміткер болар ма едім?" деді. Обаманың көптеген жақтастары күшті сынға ұшырады және бұл "ашық абсурд" деп атады. Ферраро 2008 жылдың 12 наурызында Клинтонның қаржы комитетінен кетіп қалды, оқиғадан екі күн өткен соң...

Ferraro had relinquished her House seat to run for the vice presidency. Her new found fame led to an appearance in a Diet Pepsi commercial in 1985. She also earned over $300,000 by giving speeches. A Senate candidacy had been her original plan for her career, before she was named to Mondale's ticket. But in December 1985, she said she would not run, due to an ongoing U. S. Justice Department probe on her and her husband's finances stemming from the 1984 campaign revelations. Then, in October 1986, he was indicted on unrelated felony charges regarding an alleged 1981 bribery of Queens Borough President Donald Manes concerning a cable television contract. A full year later, he was acquitted at trial. The case against him was circumstantial, a key prosecution witness proved unreliable, and the defense did not have to present its own testimony. Meanwhile, in February 1986, the couple's son John had been arrested for possession and sale of cocaine. He was convicted, and in June 1988, sentenced to four months' imprisonment; Ferraro broke down in tears in court relating the stress the episode had placed on her family. Ferraro remained active in raising money for Democratic candidates nationwide, especially women candidates. She also did some commentating for television. before the firm fell into difficulties. President Clinton appointed Ferraro as a member of the United States delegation to United Nations Commission on Human Rights in January 1993. She attended the June 1993 World Conference on Human Rights in Vienna as the alternate U. S. delegate. Then in October 1993, Clinton promoted her to be United States Ambassador to the United Nations Commission on Human Rights, saying that Ferraro had been "a highly effective voice for the human rights of women around the world." The Clinton administration named Ferraro vice chair of the U. S. delegation to the landmark September 1995 Fourth World Conference on Women in Beijing; in this role she picked a strong team of experts in human rights issues to serve with her. During her stint on the commission, it for the first time condemned anti Semitism as a human rights violation, and also for the first time prevented China from blocking a motion criticizing its human rights record. Regarding a previous China motion that had failed, Ferraro had told the commission, "Let us do what we were sent here to do—decide important questions of human rights on their merits, not avoid them." as the co host representing the "from the left" vantage. She kept her brassy, rapid fire speech and New York accent intact, and her trial experience from her prosecutor days was a good fit for the program's format. The show stayed strong in ratings for CNN, and the job was lucrative. At the start of 1998, Ferraro left Crossfire and ran for the Democratic nomination again in the 1998 United States Senate election in New York. She had done no fundraising, out of fear of conflict of interest with her Crossfire job, but was nonetheless immediately perceived as the front runner. Unlike the previous campaigns, her family finances never became an issue. Schumer, a tireless fundraiser, outspent her by a five to one margin, and Ferraro failed to establish a political image current with the times. In the September 15, 1998 primary, she was beaten soundly by Schumer by a 51 percent to 26 percent margin. Schumer would go on to decisively unseat D'Amato in the general election. The 1998 primary defeat brought an end to Ferraro's political career. The New York Times wrote at the time: "If Ms. Ferraro's rise was meteoric, her political career's denouement was protracted, often agonizing and, at first glance, baffling." which sought to support the educational and professional goals of its members and put forward positive role models in order to fight ethnic stereotyping, and was still a distinguished member of its board at the time of her death. Ferraro was connected with many other political and non profit organizations. She was a board member of the National Democratic Institute for International Affairs, and a member of the Council on Foreign Relations. In 1992, she was on the founding board of Project Vote Smart. By 1993, she was serving on the Fordham Law School Board of Visitors, as well as on the boards of the National Breast Cancer Research Fund, the New York Easter Seal Society, and the Pension Rights Center, and was one of hundreds of public figures on the Planned Parenthood Federation of America's Board of Advocates. and in 2003, the board of the National Women's Health Resource Center. During the 2000s she was on the board of advisors to the Committee to Free Lori Berenson. Framing a Life: A Family Memoir was published by Ferraro in November 1998. It depicts the life story of her mother and immigrant grandmother; it also portrays the rest of her family, and is a memoir of her early life, but includes relatively little about her political career. Ferraro had felt unusually tired at the end of her second senate campaign. She did not publicly disclose the illness until June 2001, when she went to Washington to successfully press in congressional hearings for passage of the Hematological Cancer Research Investment and Education Act. Ferraro became a frequent speaker on the disease, and an avid supporter and honorary board member of the Multiple Myeloma Research Foundation. Her advocacy helped make the new treatments approved and available for others as well. Ferraro joined Fox News Channel as a regular political commentator in October 1999. By 2005, she was making sporadic appearances on the channel, During the 2000s, Ferraro was an affiliated faculty member at the Georgetown Public Policy Institute. In January 2000, Ferraro and Lynn Martin—a former Republican Congresswoman and U. S. Secretary of Labor who had played Ferraro in George H. W. Bush's debate preparations in 1984 Its goal was to advise corporations on how to develop more women leaders and make their workplaces more amenable to female employees. G&L Strategies subsequently became part of Golin Harris International. an international investor relations and corporate communications component of Huntsworth. There she worked with corporations, non profit organizations, state governments and political figures. She republished Ferraro: My Story in 2004, with a postscript summarizing her life in the twenty years since the campaign. Ferraro was a member of the board of directors of Goodrich Petroleum beginning in August 2003. She was also a board member for New York Bancorp in the 1990s. Ferraro became a principal in the government relations practice of the Blank Rome law firm in February 2007, working both in New York and Washington She assisted with fundraising by assuming an honorary post on the finance committee for Clinton's 2008 presidential campaign. A heated nomination battle emerged between Clinton and Barack Obama. The campaign between the two also saw racial dust ups caused by perceptions of remarks made by campaign surrogates. (Ferraro had made a similar comment in 1988 disparaging Jesse Jackson's candidacy in the party's presidential primaries, saying that because of his "radical" views, "if Jesse Jackson were not black, he wouldn't be in the race.") Ferraro justified the statements by referring to her own run for vice president. Echoing a statement she wrote about herself in 1988, Ferraro said that "I was talking about historic candidacies and what I started off by saying (was that) if you go back to 1984 and look at my historic candidacy, which I had just talked about all these things, in 1984, if my name was Gerard Ferraro instead of Geraldine Ferraro, I would have never been chosen as a vice presidential candidate. It had nothing to do with my qualification." There was strong criticism and charges of racism from many supporters of Obama and Obama called them "patently absurd". Ferraro resigned from Clinton's finance committee on March 12, 2008, two days after the firestorm began, saying that she didn't want the Obama camp to use her comments to hurt Clinton's campaign. Ferraro continued to engage the issue and criticize the Obama campaign via her position as a Fox News Channel contributor. By early April, Ferraro said people were deluging her with negative comments and trying to get her removed from one of the boards she was on: "This has been the worst three weeks of my life." During September 2008, Ferraro gained attention yet again after the announcement of Sarah Palin as the Republican vice presidential nominee, the first such major party bid for a woman since her own in 1984. In reaction to the nomination, Ferraro said, "It's great to be the first, but I don't want to be the only. And so now it is wonderful to see a woman on a national ticket." Ferraro speculated that the pick might win Republican presidential nominee John McCain the election, but said that she was supporting Obama now due to his running mate selection of Joe Biden having resolved her concerns about Obama's lack of experience in certain areas. Ferraro criticized the media's scrutiny of Palin's background and family as gender based and saw parallels with how she was treated by the media during her own run; a University of Alabama study also found that media framing of Ferraro and Palin was similar and often revolved around their nominations being political gambles. A Newsweek cover story detected a change in how women voters responded to a female vice presidential candidate from Ferraro's time to Palin's, but Ferraro correctly predicted that the bounce that McCain received from the Palin pick would dissipate. In a friendly joint retrospective of her 1984 debate with George H. W. Bush, Ferraro said she had had more national issues experience in 1984 than Palin did now, but that it was important that Palin make a good showing in her vice presidential debate so that "little girls [could] see someone there who can stand toe to toe with [Biden]." McCain and Palin ended up losing, but regardless of the 1984 or 2008 election result, Ferraro said that "Every time a woman runs, women win." Much of her care took place at Dana–Farber Cancer Institute in Boston, where she also acted as an informal advocate for other patients. She was able to make a joint appearance with Palin on Fox News Channel's coverage of the November 2010 midterm elections. In March 2011 she went to Massachusetts General Hospital to receive treatment for pain caused by a fracture, a common complication of multiple myeloma. Once there, however, doctors discovered she had come down with pneumonia. Unable to return to her New York home, Ferraro died at Massachusetts General on March 26, 2011. In addition to her husband and three children, who were all present, she was survived by eight grandchildren. Mondale called her "a remarkable woman and a dear human being She was a pioneer in our country for justice for women and a more open society. She broke a lot of molds and it's a better country for what she did." A funeral Mass was held for her on March 31 at the Church of St. Vincent Ferrer in New York, the site where Ferraro and Zaccaro had been married and had renewed their vows on their 50th anniversary the year before. Figures from local, state, and national politics were present, and Mondale and both Clintons were among the speakers. When Hillary Clinton finally captured the Democratic nomination in the 2016 presidential election, becoming the first woman to do so for a major party, there was considerable media commentary recalling, and relating this to, Ferraro's breakthrough 32 years earlier.

Марапаттар мен құрметтер

Ферраро 1994 жылы Ұлттық әйелдер даңқы залына енгізілді. Ферраро 1980-ші жылдары мен 1990-шы жылдардың басында Мэримоунт Манхэттен колледжінен (1982), Нью-Йорк университетінің құқық мектебінен (1984), Хантер колледжінен (1985), Платсбург колледжінен (1985), Бока-Ратон колледжінен (1989), Вирджиния штаты университетінен (1989), Муленберг колледжінен (1990), Бриарклиф бизнес колледжінен (1990) және Потсдам колледжінен (1991) құрметті дипломдар алды. Кейіннен Кейс-Вестерн Резерв университетінен құрметті диплом алды (2003). Конгресте қызмет еткен кезінде Ферраро Куинс округіндегі түрлі ұйымдардан көптеген наградалар алды. 2008 жылы Ферраро Ұлттық әйелдер адвокаттар ассоциациясының жылдық «Trailblazer» сыйлығының алғашқы иегері атанды және Нью-Йорк округтік адвокаттар қауымдастығынан Эдит И. Спивак сыйлығын алды. 2009 жылы Өкілдер палатасы Куинстегі Лонг-Айленд-Ситидегі пошта бөлімін Ферраро атымен атау туралы заң қабылдады, ал 2010 жылы Джеральдин А. Ферраро атындағы пошта бөлімі қайта ашылды. 2013 жылдың күзінде Куинс округіндегі Риджвудтағы P. S. 290Q мектебі Джеральдин А. Ферраро кампусындағы ғалымдарға арналған А. С. Е. Академиясы ретінде қайта ашылды. 2018 жылы ол Ұлттық әйелдер тарихы жобасы тарапынан АҚШ-тағы Әйелдер тарихы айындағы құрметті тұлғалардың бірі ретінде таңдалды.