Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Фердинанд Чарльз Карл "Ферни" Фламан (25 қаңтар 1927 - 22 маусым 2012) – Канаданың кәсіби мұзды хоккейде қорғаушысы, Ұлттық хоккей лигасының «Бостон Брюинс» және «Торонто Мейпл Лифс» командаларында ойнаған. Ол физикалық күшпен ойнайтын және қарсыласын қатаң тексеруге беделді қорғаушы ретінде танымал болды. Жатықтырушы ретінде Фламан жоғары оқу орны деңгейінде, «Солтүстік-шығыс университетінің» бас жаттықтырушысы болып табысты.
Ferdinand Charles Carl "Fernie" Flaman (January 25, 1927 – June 22, 2012) was a Canadian professional ice hockey defenceman who played for the Boston Bruins and Toronto Maple Leafs in the National Hockey League. He was known as a physical defensive defenceman and a consummate bodychecker. As a coach, Flaman was successful at the collegiate ranks as the head coach of Northeastern University.
Мансап
1943 жылы «Брюинс» клубымен келісімшартқа отырып, «Бостон Олимпиадасы» кіші лигасында үш маусым ойнағаннан кейін (осы кезеңде ол 1945 және 1946 жылдары Шығыс хоккей лигасының бірінші құрама командасына енді), Фламан 1947 жылғы маусымда негізгі құрамға толыққандай қабылданды. Ол «Бостон» сапында бес маусым ойнады, содан кейін «Торонто Мейпл Лифс» клубына ауысты, олармен бірге 1951 жылы Стэнли кубогын жеңіп алды. «Торонто» сапында тағы үш маусым ойнағаннан кейін, 1954 жылы қайта «Брюинс» клубына оралды (онда ол 150 айыптық минутпен лигада көшбасшы болды), және тағы жеті маусым ойнады. Бұл оның ең жақсы жылдары болды, себебі ол 1955 жылы «Брюинс» капитаны болып тағайындалды (және НХЛ мансабының соңына дейін осы қызметте болды), үш рет НХЛ екінші құрама командасына (1955, 1957 және 1958) енді, және бес «Жұлдыздар» ойынында қатысты. 1961 жылы Фламан АХЛ «Провиденс Редс» командасының ойыншы-бапкері және бас менеджері болып тағайындалды, ал 1963–1964 маусымынан кейін белсенді ойыншы ретінде зейнеткерлікке шықты. Одан кейін ол «Провиденс» командасын тағы бір жыл жаттықтырды, содан кейін Батыс және Орталық хоккей лигаларындағы командаларды жаттықтырды. 1970 жылы Фламан Солтүстік-Шығыс университетінің «Хаскис» ерлер командасының бас бапкері болып тағайындалды және он тоғыз маусым бойы жаттықтырды (мектеп тарихындағы ең ұзақ мерзім), 256–301–24 есебін көрсетті. 1982 жылы ол АҚШ-тың үздік колледж бапкері атанды, ал «Хаскис» командасын төрт рет «Бинпот» турнирінде және 1988 жылы Хоккей Шығыс чемпионатында жеңіске жеткізді. Келесі жылы ол Солтүстік-Шығыс университетінен зейнеткерлікке шықты. Өмірінің қалған бөлігін «Дьяволдар» клубының скауты ретінде өткізді. Фламан НХЛ мансабында 910 ойында 34 гол және 174 нәтижелі пас беріп, 208 ұпай жинады, сонымен қатар 1370 айыптық минут алды. Ол зейнеткерлікке шыққан кезде НХЛ тарихындағы мансаптық айыптық минуттары бойынша үшінші орында тұрды. Фламан 1965 жылы Род-Айленд хоккей даңқы залына, 1989 жылы Солтүстік-Шығыс даңқы залына, 1990 жылы Хоккей даңқы залына, 1992 жылы Саскачеван спорт даңқы залына және 2019 жылы Тед Найт Саскачеван хоккей даңқы залына енгізілді. Ол 2012 жылы қайтыс болды.
After being signed by the Bruins in 1943 and playing three seasons for the minor league Boston Olympics (during which time he was named to the Eastern Hockey League's First All Star Team in 1945 and 1946), Flaman made the big club for good in the 1947 season. He played five seasons for Boston before being traded to the Toronto Maple Leafs, with whom he won a Stanley Cup the year he was dealt in 1951. He played three more seasons for Toronto before being dealt back to the Bruins in 1954 (in which he led the league in penalty minutes with 150), for whom he played seven more seasons. Those were his peak years, as he was named Bruins' captain in 1955 (and served as such for the rest of his NHL career), was named to three NHL Second All Star Teams (1955, 1957 and 1958), and played in five All Star Games. In 1961, Flaman was named the player coach general manager of the AHL Providence Reds, retiring as an active player after the 1963–1964 season. He coached Providence for one more year after that, coaching teams in the Western Hockey League and the Central Hockey League thereafter. In 1970, Flaman was named the head coach of the Northeastern University Huskies men's college team, and coached for nineteen seasons (the longest tenure in school history), amassing a 256–301–24 record. He was named United States college coach of the year in 1982, and led the Huskies to four Beanpot Tournament championships and a Hockey East championship in 1988. He retired from Northeastern the next year. He carried out the remainder of his career serving as a scout for the Devils. Flaman finished his NHL career with 34 goals and 174 assists for 208 points in 910 games, and added 1370 penalty minutes. At the time of his retirement, he was third in NHL history in career penalty minutes. Flaman was inducted into the Rhode Island Hockey Hall of Fame in 1965, the Northeastern Hall of Fame in 1989, the Hockey Hall of Fame in 1990, the Saskatchewan Sports Hall of Fame in 1992, and the Ted Knight Saskatchewan Hockey Hall of Fame in 2019. He died in 2012.