Кіріспе
1975 жылы Дэвид Боуидің "Golden Years" әнін ағылшын музыканты Дэвид Боуи жазды. Ол RCA Records компаниясымен 1975 жылдың 21 қарашасында оның "Station to Station" (1976) атты онінші студиялық альбомының жетекші синглы ретінде шығарылды. Әннің бір бөлігі Боуи "Жерге құлаған адам" (1976) фильміне түсірілімдерге кіріспес бұрын жазылған, бірақ негізінен студияда жинақталды және альбомға дайындалған алғашқы туынды болды. Дэвид Боуи мен Гарри Маслин бірлесіп продюсерлік еткен жазба 1975 жылдың қыркүйегінде Лос-Анджелестегі Cherokee студиясында өтті. Боуидің көп мөлшерде кокаин қолдануына байланысты, ол кейіннен "Station to Station" альбомын жазу процесінен көбінесе ештеңе есіне есірмегенін айтты. Музыкалық тұрғыдан алғанда, "Golden Years" – Боуидің бұрынғы "Young Americans" (1975) альбомындағы, әсіресе "Fame" әнін еске түсіретін фанк және диско стиліндегі ән, бірақ одан да күштірек және қатал дыбыстық эффектіге ие. Әннің аранжировкасында 1950-ші жылдардағы бірнеше ду-уоп тректерінен алынған элементтер қолданылған. Лирикалық мазмұнында, баяндаушы өзінің серігіне лимузинге міну және сыртқы әлемнен оқшаулану мүмкіндігін ұсынады. Яғни, ол серігіне әрқашан оны қорғайтынына және жарқын болашаққа уаде беретініне сендіреді. "Golden Years" әні музыка сыншылары мен Боуидің өмірбаянын жазғандар тарапынан жоғары бағаланды, олар әннің композициясын ерекше атап өтті. Боуи әннің шығарылымына дейін "Soul Train" бағдарламасында оны мимикалық түрде орындады, онда ол дұрыс сөйлей алмаған. Ән шығарылғаннан кейін коммерциялық сәттілікке жетіп, Ұлыбританияда сегізінші, ал АҚШ-та онінші орынға ие болды. Ән 1976 жылы Боуидің "Isolar" гастролінде сирек орындалса, басқа гастрольдерде жиі орындалды. "Golden Years" Боуидің ең үздік әндерінің тізіміне енді, сондай-ақ әртүрлі жинақ альбомдарына қосылды, көптеген әртістер оны каверледі және бірнеше фильмдер мен саундтректерде пайда болды, оның ішінде Дэвид Боуидің көп жылдық серігі Тони Висконти жасаған жаңа ремикспен "A Knight's Tale" (2001) фильмінде де қолданылды.
"Golden Years" is a song by the English musician David Bowie, released by RCA Records on 21 November 1975 as the lead single from his tenth studio album Station to Station (1976). Partially written before Bowie began shooting for the film The Man Who Fell to Earth (1976), the song was mostly compiled in the studio and was the first track completed for the album. Co produced by Bowie and Harry Maslin, recording took place at Cherokee Studios in Los Angeles during September 1975. Due to Bowie's heavy cocaine use, he later recalled remembering almost nothing of Station to Stations production. Musically, "Golden Years" is a funk and disco song that is reminiscent of the music on Bowie's previous album, Young Americans (1975), particularly "Fame", but with a harsher, grinding edge. The song utilises elements of several 1950s doo wop tracks in its arrangement. Lyrically, the narrator offers a companion hope of entering a limousine and being isolated from the outside world. In other words, he assures his companion that she will always be protected by him and promises her a brighter future. "Golden Years" has been viewed positively by music critics and biographers, who have highlighted its composition. Bowie preceded its release by miming the song on Soul Train, where he appeared incoherent. Upon release, the song was a commercial success, peaking at number eight in the UK and number ten in the US. The song was rarely played throughout Bowie's 1976 Isolar tour but regularly on other tours. "Golden Years" has appeared on lists of Bowie's best songs and has been included on various compilation albums, covered by numerous artists and made appearances in several films and soundtracks, including A Knight's Tale (2001), which featured a new remix by Bowie's longtime collaborator Tony Visconti.
Өмірбаян және жазу
Дэвид Боуи "Алтын жылдар" әнін 1975 жылдың мамырында, "Жерге құлаған адам" (1976) фильмінің түсірілімі басталар алдында жазды. Ән кімге арналып жазылғандығы туралы әртүрлі мәліметтер бар. Боуидің өмірбаяндары осы әнді американдық әнші Элвис Преслиге арнап жазғанын, бірақ ол одан бас тартқанын айтады. Боуи Преслинің демо жазбаларын тыңдағанын еске алады, және екеуі де RCA Records компаниясымен келісім шартта болғандықтан, Преслидің менеджері полковник Том Паркер Боуидің Пресли үшін әндер жазуы керек деп ойлаған. Боуи Преслиді "керемет" деп, онымен жұмыс істегенді өте қалағанын айтты. Әртістердің кеңселерi байланысқа шықса да, ештеңе орындалмады. Пресли Боуиге "Барлықтарыңызға сәттілік, тамаша турне тілеймін" деп хат жіберді, Боуи осы хатты өмірінің соңына дейін сақтап қалды. Керісінше, Крис О'Лири Паркермен келіссөздер тоқтап қалғандықтан ән Преслиге ешқашан ұсынылмағанын мәлімдеді. Дэвидтің бірінші әйелі Энджи Боуи кейін ол әнді өзіне арнап жазғанын айтып, телефон арқылы оған осы әнді орындағанын еске алды, "жылдар бұрын, ол маған [1970 жылғы "The Prettiest Star" әнін] осылай орындаған. Бұл да сондай әсер қалдырды. Мен оны сатып алдым". Кристофер Сэндфордтың айтуынша, Ава Черри де осы әнге шабыттандырған адаммын деп мәлімдеген. Дэвид Боуидің 1975 жылы шыққан "Fame" синглі, бұрынғы "Beatles" мүшесі Джон Леннонмен бірлесіп жазылған, үлкен коммерциялық сәттілікке жетіп, АҚШ Billboard Hot 100 тізімінде бірінші орынға шықты. Сондықтан RCA одан кейін де жаңа әндер күтіп отырды. "Жерге құлаған адам" фильмі бойынша жұмысын қыркүйек айында аяқтағаннан кейін Боуи келесі альбомын жазу үшін Лос-Анджелеске оралды. Жұмыс тобынан Боуи "Fame" үшін жұмыс істеген команданы қайта шақырды: продюсер Гарри Маслин, гитаристтер Карлос Аломар және Эрл Слик, барабаншы Деннис Дэвис және Боуидің ескі досы Джефф МакКормик (Уоррен Пейс ретінде танымал), сондай-ақ басист Джордж Мюррей шақырылды. Студия ретінде Боуи мен Маслин Лос-Анджелестің Cherokee Studios студиясын таңдады, ол кезде Филадельфияның Sigma Sound Studios студиясынан жақсырақ жабдықталған еді, онда Боуи "Young Americans" (1975) альбомын жазған; онда бес түрлі студиялық бөлме, 24 тректі араластыру консолі, тәулік бойы жұмыс істеуге мүмкіндік, кеңірек орын және лаунж бар болды. Жаңа альбомның жаздырылуы 1975 жылдың қыркүйек айының соңында басталып, қараша айында аяқталды. Болашақ "Golden Years" синглі 21 және 30 қыркүйек аралығында жазылған алғашқы ән болды. Бір кезде ол альбомның атау әні болуы керек еді. Маслин осы жазба туралы: "Біз осы әнді тез арада жазып, аяқтадық. Он күн ішінде оның дұрыс екенін білдік. Бірақ альбомның қалған бөлігіне көп уақыт кетті" деді. "Station to Station" альбомының көп бөлігі сияқты, осы әннің де элементтері жазудан бұрын емес, студияда құрылды. МакКормик Боуиге әннің аранжировкасы бойынша ұсыныстар жасады, соның ішінде рефреннен кейін "WAH wah WAH" тіркесін және бридждерде "Go oh oh old" тіркесін қосуды ұсынды. Ол сондай-ақ Боуиге қосалқы вокалдарды үйлестіруге көмектесті, ол өзінің естеліктерінде былай деп еске алады: "Біз әннің қосалқы вокалын жаздырғанымызда, Дэвид дауысын жартысында жоғалтып, жұмысты аяқтауды маған тапсырды. Бұл дегеніміз, мен хордан бұрынғы өте жоғары ноталар тізбесін орындауым керек еді, бұл Дәуітке қиын болды, ал мен үшін тіпті қиынрақ болды". Боуидің сеанстар кезінде кокаинді көп қолданғандықтан, ол кейін альбомның жаздырылуы туралы ештеңе есіне түсірмейтінін еске алды.
Композиция және әндер
Station to Station альбомы Боуи мансабындағы өткелді альбом ретінде қарастырылады, ол Young Americans альбомының фанк және соул стилін дамытып, электрондық музыка мен неміс музыкасының krautrock жанрының, әсіресе Neu! және Kraftwerk тобының ықпалын енгізеді. Боуи бұл стильдерді 1970-жылдардың соңындағы "Берлин трилогиясында" одан әрі зерттейді. "Stay" трегі сияқты "Golden Years" әні де Young Americans стиліне негізделген, бірақ одан да өткір, қатал дыбыстық бояуы бар. Николас Пегг әнге альбомның қалған бөлігіне тән "берік музыкалық ландшафттың" тән еместігін айтады. Ән 1950-жылдардың ду-уоп элементтерін де пайдаланады; негізгі гитара рифі 1968 жылғы Cliff Nobles and Company тобының "The Horse" әніне негізделген, ал көпжолғы вокалдық рефрен Diamonds тобының 1958 жылғы "Happy Years" сингліне ұқсас. "Golden Years" әнінің композициясына әсер еткен тағы бір ән – Drifters тобының 1963 жылғы "On Broadway" әні, Боуи оны репетиция кезінде фортепианода орындап, әр жолдан кейін "come buh buh buh baby" деген сөзді қосып, сондай-ақ Earl Slick бірнеше рифтер үшін пайдаланған Dyke and the Blazers тобының 1966 жылғы "Funky Broadway" әні. Ән "Fame" стиліне ұқсас болғанымен, О'Лири оның негізгі гитара рифінде краутрок элементтерінің араласып кеткенін айтады. Сарындамашылар әннің дыбысын фанк, диско, ду-уоп және поп жанрларына жатқызады. "Golden Years" әні B мажор тональдылығында жазылған және (F–E) "қарапайым екі аккордты" рифпен басталады, Дэвид Бакли тыңдаушының назарын бірден аударады деп санайды. Автор Питер Доггет бұл рифті Боуидің 1973 жылғы "Aladdin Sane" альбомының тайтл трегімен "салыстырады", бірақ "мүлдем басқа жағдайда". Ол былай деп жазады: "Магиялық ингредиенттер – соққылы дыбыстар: әннің басынан бастап, хай-хэт цимбалына таяқтардың соққысы, ағаш блоктарының керемет дыбысы, барабанның кенеттен толуы". Оның сөзіне сүйенсек, бұл элементтер әннің куплетерінде Пресли рухын "арнаға" салады, ал хорда "көңілді, күшті" дыбыспен ерекшеленеді. Ән О'Лири "екі гитараның дуэлі" деп атаған нәрсені ұсынады, екеуі де жеке арналарға енгізілген: оң жақтағысы әннің басындағы рифтің әртүрлі вариацияларын орындайды, ал сол жақтағысы "сырғанап өтетін ырғақты" орындайды, көпірден кейін үш аккордты рифпен "WAH wah WAH" дыбысын қайталайды. Әннің құрылымы ерекше, себебі көпірлер екіден алты тактқа дейін өзгереді. Ұзын көпір G мажордан ("ешнәрсе сізге тимейді") A минорға ("алтын"), содан кейін E минор 7-ге ("жылдар") өтеді, содан кейін 2/4 уақытында аяқталады. Мұнда Боуи "go oh oh old" деп әндейді, ал Мюррейдің бас гитарасы Moog синтезаторымен үйлеседі. Әннің барлық бөлімінде қол шапалақтау, вибраслап және мелодика сияқты перкуссиялық аспаптардың көп қолданылуы байқалады. О'Лири Боуидің үшінші куплетінде "all the WAY" (F тональдылығында орындалған) жолдарына дейін рэп орындағанын анықтады, содан кейін тағы бір хордың алдында "көлеңкеге қаш" сөздері келеді. Биограф Марк Шпиц Station to Station альбомын "махаббат туралы әндер альбомы" деп түсіндіреді, әсіресе "өзіңде махаббат жоқ кезде жазатын түр". Шындығында, Джеймс Перон "Golden Years" әнін махаббат сөзі жоқ махаббат әнінің түрі деп санайды. Әннің баяндаушысы серігіне лимузинге мініп, сыртқы әлемнен оқшаулануды ұсынады. Басқаша айтқанда, ол серігін қандай жағдайда болса да қорғайтынына сендіріп, жарқын болашаққа уәде береді. NME редакторы Рой Карр мен Чарльз Шаар Мюррей лирикада "өткен мүмкіндіктер мен қуаныштар үшін өкініш" сезімі бар екенін айтады. О'Лири Боуидің Лос-Анджелестегі өмірі лирикалық мазмұнға әсер еткенін мәлімдейді.
Жарнама және релиз
1975 жылғы 4 қарашада Боуи «Soul Train» американ телешоуында «Fame» және сол кезде жарық көрмеген «Golden Years» әндерін орындады. Боуи алты ай бұрын Элтон Джонынан кейін бағдарламаға қатысқан екінші ақ түсті әртіс болды. Орындау және сұхбат кезінде ол мас екені байқалды және Пеггтің айтуынша, «ұйқысыздық пен дұрыс ойлаудың ең төменгі деңгейіне» жеткен. Боуи кейіннен өз мінез-құлқынан ұялды, 1999 жылы «Golden Years» әнін жатқа алмай кеткенін және шоудың ди-джейі оны сөккенін еске алды. Спитц бұл орындауды «епті» және «жаңқа» деп сипаттаса, О’Лири оны Боуидің «ең жалғыз, ең қайғылы теледидардағы орындауы» деп атады. Нәтижесіндегі видеоклип әннің бүкіл әлем бойынша жарнамалау үшін ресми емес музыкалық видеосы ретінде пайдаланылды. «Rebel Rebel» пен «Diamond Dogs» (1974) арасындағы байланыс сияқты, «Golden Years» та сол кездегі жаңа альбомның біршама ерекше промо-тизері болды. «Rolling Stone» журналының жазушысы Тери Морис бұл әнді «Pin Ups» (1973) альбомынан бері Боуидің ең әдемі өзімшілдігі деп санады. «Billboard» журналының бір рецензенті Боуи «Fame» және «Golden Years» сияқты әндермен «өзінің музыкалық шешімін тапты» деп ойлады. «Record World» әннің «өте қарапайым стилі бар және қарапайым тартымдылық тудырады» деді. Өзінің «Starman» кітабында биограф Пол Тринка «Golden Years» әнін «керемет [және] сезімтал» деп атайды, бұл ән «Боуидің кокаиндік масудан кейін пайда болғаннан кейін маңызды мансаптық кеңес беруге немесе қызықты әзіл айту қабілетін көрсетеді» деп мәлімдейді. Бұдан бөлек, Бакли бұл әнді Боуидің ең жақсы синглдерінің бірі деп санайды. Ән Боуидің ең ұлы әндерінің бірнеше тізіміне енді. «Mojo» журналы оны 2015 жылы Боуидің ең ұлы әндерінің 11-і деп атады. 2016 жылы Боуидің барлық синглдерін нашардан жақсыға қарай бағалаған тізімде «Ultimate Classic Rock» «Golden Years» әнін 11-орынға қойды, оны «альбомның кереметтігінің бір үлгісі» деп атады. 2018 жылы «NME» қызметкерлері бұл әнді Боуидің 40 ең жақсы әнінің тізімінде 16-орынға қойды. Екі жылдан кейін «Smooth Radio»-ның Том Эймс оны Боуидің ең ұлы әндерінің 13-і деп атады. Сол жылы «The Guardian»-ның Алексис Петридис оны Боуидің 50 ең ұлы әнінің тізімінде 14-орынға дауыс берді, оны «Station to Station» күрделі, қиын эмоционалдық аймағының ортасындағы қарапайым қуаныш сәті» деп сипаттады.
Тірі орындалу және кейінгі релиздер
"Golden Years" әні Боуи 1976 жылы Isolar гастролі кезінде сирек орындалған. Томас Джером Сибруктың сөзіне қарағанда, Боуи оны орындау кезінде дауысымен қиналған. Кейін ән 1983 жылы "Serious Moonlight", 1990 жылы "Sound+Vision" және 2000 жылы "Mini" турнелерінде тұрақты түрде орындалды. "Serious Moonlight" турнесі мен "Glastonbury" фестиваліндегі әннің тікелей орындалуы "Serious Moonlight" (1983) және "Glastonbury 2000" (2018) фильмдерінде жарияланды. "Golden Years" бірнеше жинақ альбомдарға енді, оның ішінде Changesonebowie (1976), The Best of Bowie (1980), Changesbowie (1990), The Singles Collection (1993), The Best of David Bowie 1974/1979 (1998), Best of Bowie (2002), The Platinum Collection (2006), Nothing Has Changed (2014) және Legacy (The Very Best of David Bowie) (2016) альбомдары бар. 2016 жылы ән, оның түпкі альбомымен бірге, Who Can I Be Now? (1974–1976) жинақ қорабының бір бөлігі ретінде қайта жаңартылды. Әннің жеке үлгісі Re:Call 2 жинағына да қосылды. DJ Tokimonsta жасаған әннің жаңа ремиксі 2023 жылдың мамырында цифрлық сингл ретінде жарық көрді.
Қаптама нұсқалары мен БАҚ-тағы көріністер
1976 жылғы ақпанда ағылшын комедианттары Питер Глейз және Ян Хант "Алтын жылдар" әнін BBC балалар телесериалы Crackerjack! үшін орындады. Пегг бұл орындалуды "күдірсiz ең ерекше нұсқасы – және Боуи әнінің ең таңғажайып орындалуына лайықты үміткер" деп атайды. Кейіннен американдық әнші Мэрилин Мэнсон 1998 жылғы "Dead Man on Campus" фильмі үшін әнді қайта жазды, ал 2013 жылғы Боуидің "Love Is Lost" әнін ремикстеген және оның соңғы альбомы "Blackstar" (2016) үшін жұмыс істеген LCD Soundsystem тобының Джеймс Мерфи 2014 жылғы "While We're Young" фильміне әнді қайта жазды. Ән бірнеше фильмдер мен саундтректерде пайда болды, соның ішінде "Trainspotting #2: Music from the Motion Picture, Vol. #2" (1997). Боуидің түпнұсқасының аспаптық нұсқасы американдық "Stephen King's Golden Years" (1991) телесериалының титрлерінде ойнады, ал стандартты трек Брайан Хельгеландтың 2001 жылғы "A Knight's Tale" фильмінің түпнұсқа саундтрегіне енгізілді. Ән Боуидің көп жылдық серігі Тони Висконти жасаған жаңа ремиксте пайда болды, онда ол біртіндеп ортағасырлық саундтректі ығыстырады, өйткені Пеггтің сөзімен айтқанда, "салтанатты фарандола дискотекалық тойға айналады". Мәдениет сыншысы Энтони Лейн фильмдегі "Алтын жылдар" әнінің қолданылуын "мен білетін анахронизмнің ең жақсы және ең адал мысалы" деп атады.