Қылмыстық қудалау процесі және құқықтық өзгерістер

Кіріспе

Қылмыстық қылмысқа жатқызу процесі

Криминологияда қылмыстық қылмысқа жатқызу немесе криминализация – «мінез-құлық пен адамдардың қылмысқа және қылмыскерге айналу процесі». Бұрын заңмен рұқсат етілген әрекеттер заң шығару арқылы немесе сот шешімімен қылмысқа айналуы мүмкін. Дегенмен, заңдарды түсіндіру қағидаларында заңдардың кері күшпен қолданылуына қарсы ресми презумпция бар, және бұл презумпцияны тек заң шығарушының нақты айқындалған сөздері ғана жоққа шығара алады. Соттардың жаңа заң шығару және бұрынғы әрекеттерді кері күшпен қылмыстық жазаға тарту құқығы да шектеледі. Заңдар қатаң түрде орындалмаған жағдайларда, олармен тыйым салынған әрекеттер тиімдірек немесе адал құқықтық қолдану арқылы де-факто қылмыстық жазаға тартылуы мүмкін. Қылмыстық қылмысқа жатқызу процесі мектептер, отбасы және қылмыстық әділет жүйесі сияқты қоғамдық институттар арқылы жүзеге асады.

Проблемалар

Қылмыс құрбандарының қосқан үлесінің сипаты мен көлеміне қатысты белгілі бір күмәндер болды. Бірақ Гаркау (2001) көрсеткендей, виктимология мен криминология арасындағы қарым-қатынас мәселелі болып тұр. Мазалаған нәрсе – Оң және Сол реализмнің диалектикасы шеңберінде құрбанға назар аудару белгілі бір құрбандар үшін ғана құқықтарды таңдап қолдануға және кейбір құрбандардың құқықтары қоғамдағы өзгеше құқықтар мен құндылықтардан артық деп санауға ықпал етеді. Мысалы, исламдық феминист әйелдерді құрбан ретінде қарастыру тұрақтылығын қамтамасыз етуді көздеп, абортты, зинаны және азғыруды (Зина шариғат заңы бойынша Худуд қылмысы болып саналады) қылмыстан босатуды, ал отбасылық зорлық-зомбылық пен сексуалдық қысымды қылмыстық деп тануды талап етуі мүмкін. Формалды түрде жарияланған теорияда, қоғамның нақты билеуші тобы белгілі бір әрекеттердің немесе мінез-құлықтың зиянды немесе қылмыстық екендігі туралы уақытша пікірге келеді. Тарихи тұрғыдан алғанда, бұл теория ғылыми, медициналық дәлелдермен, саяси өзгерістермен толықтырылып, түзетіледі, ал қылмыстық сот жүйесі осы мәселелерді қылмыс ретінде қарастыруы не қарастырмауы мүмкін. Керісінше, егер жергілікті саясат осы әрекеттерді енді қылмыс деп санамаса, олар қылмыстан босатылуы мүмкін. Мысалы, Еуропа Кеңесі Министрлер Комитетінің қабылдаған № R (95) 12 ұсынымы қылмыстық сот төрелігін басқаруға қатысты, қылмыстық құқық бұзушылықты жою, оны қылмыстық жазадан босату, қылмыстық істі басқа бағытқа бұру немесе медиация сияқты саясатты мүмкіндігінше қолдануды ұсынады. Бірақ оң және солшыл саясаткерлер арасындағы заң мен тәртіп жөніндегі пікірталастар көбінесе сыртқы және ғылыми емес болып келеді, олар тиісті зерттеулерге емес, хабарсыз сайлаушыларға әсер етуге негізделген саясатты қалыптастырады.

Негізгі қағидалар

Бірнеше принциптер қылмыстық жазалау туралы шешімдердің негізі болуы мүмкін. Олардың ішінде минималды принцип, яғни ең төменгі деңгейде қылмыстық жазалау принципі бар. Осы принцип бойынша, жалпы зиян келтіру принципі басқа санкциялардың мүмкіндігін және қылмыстық жазалаудың таңдалған опция ретінде тиімділігін ескермейді. Бұл басқа санкциялар азаматтық соттар, зиян келтіру заңдары және реттеуді қамтиды. Қылмыстық шаралардың қолданылуы "соңғы шара" ретінде қарастырылады, себебі мұндай әрекеттер көбінесе жеке бостандықтарды шектеуге алып келеді – мысалы, түрмеге жабу қозғалыс еркіндігін жоққа шығарады. Осы тұрғыдан алғанда, заң шығару адам құқықтарына басымдық береді. Тікелей әрекеттерге байланысты қылмыстардың көпшілігі (мысалы, кісі өлтіру, зорлау, шабуыл) мұндай көзқарасқа ұшырамайды, бірақ бұл нашар анықталған жағдайларда қосымша негіздемелерді талап етеді.

Залалдар

Жетекші қылмыстық құқық философтары, мысалы, Деннис Бейкер және Джоэл Файнберг, мінез-құлыққа тек қана әділ болған жағдайда ғана қылмыстық санкция қолдану керек деп сараптап келген. Атап айтқанда, осындай теоретиктер, кез келген жағдайда мінез-құлықты қылмыстық деп танудың әділ екенін көрсету үшін объективті негіздер қажет екенін тұжырымдайды. Қылмыстық заңға жүгінудің кең таралған объективті негіздемесі – басқаларға зиян келтіру, бірақ ол барлық жағдайды қамти алмайды. Мысалы, қоғамдық жерде жалаңаш болудің қажетті зияны жоқ. Файнберг басқаларға тигізетін құқық бұзушылықтың да қылмыстық заңға жүгінудің объективті себебі бола алатынын ұсынады, бірақ бұл құқық бұзушылықтың анықталуы конвенциялық моральға байланысты болғандықтан, бұл нақты емес. Проституция – тағы бір күмәнді мәселе, себебі кейбір елдер оны түрлі формаларда рұқсат етеді және оның жалпы қоғамға нақты зиян келтіретінін анықтау қиын. Бір пікір бойынша, проституция жыныстық жолмен берілетін аурулардың, соның ішінде ВИЧ/ЖҚС-тің таралуына себеп болады, демек, проституциямен айналысатын адамдарға зиян келтіреді. Алайда, проституцияны заңдастыру оны реттеу жолын өзгертеді және құқық қорғау органдары жыныстық жолмен берілетін аурулардың таралуын болдырмауға шаралар қолдана алады, осылайша денсаулық сақтау мәселесін шешеді және кәсіптің моральдық тұрғыдан қарастырылуының маңыздылығы төмендейді. Адамдар әртүрлі жағдайларда түрлі физикалық және әлеуметтік зияндарға ұшырайды, бұл олардың елінің экономикалық және саяси даму деңгейіне байланысты өзгереді. Кейбіреулер кедейлік пен нашар тамақтанудан, ал басқалары соғыс сияқты ірі қақтығыстардан немесе тонау сияқты жеке зорлық-зомбылықтан зардап шегеді. Қоршаған орта ластанудан зардап шегуі мүмкін, сондай-ақ жұмыс орнында қауіп-қатерлер болуы мүмкін. Осы зиянды жағдайлардың көптеген көздері назардан тыс қалдырылады, ал мемлекет халықаралық аяқтағы түрлі агенттіктерге бақылау құқықтарын беруге құқылы, онда жоғары ұлттық агенттіктер мен адам құқықтары ұйымдары осы зияндардың себептерін жоюға көмектесе алады.

Leading criminal law philosophers, such as Dennis Baker and Joel Feinberg have argued that conduct should only be criminalized when it is fair to do so. In particular, such theorists assert that objective reasons are needed to demonstrate that it is fair to criminalize conduct in any given case. The commonly cited objective justification for invoking the criminal law is harmful to others, but it cannot deal with all situations. For example, people are not necessarily harmed by public nudity. Feinberg suggests that offence to others also provides an objective reason for invoking the criminal law, but it clearly does not as offence is determined according to conventional morality. Prostitution is another grey area, as some countries allow it in different forms, and it is hard to say whether or not it specifically harms the public in general. One argument may be that prostitution perpetuates the spread of sexually transmitted diseases, including HIV/AIDS, and therefore harms the public which partakes in the act of prostitution. However, the legalization of prostitution would change the way it is regulated, and law enforcement could find a way to prevent the spread of sexually transmitted disease, thus eliminating the health issue and the question of the morality of the profession would be weakened. People experience a range of physical and social injuries in different contexts which will vary according to the level of economic and political development of their country. Some will be injured out of poverty and malnutrition, others by violence which might stem from a major conflict such as war or from the personal violence in a robbery. The environment may be damaged by pollution, there may be hazards at work. Many of these sources of injury will be ignored while the state may delegate powers of control to a number of different agencies within an international framework where supranational agencies and human rights organisations may offer assistance in responding to the causes of those injuries.

Моральдық көзқарас пен автономия

Белгілі бір құқылылық аймағында моральдық тұрғыдан бұрыс саналатын мінез-құлықты қылмыстық жазаға тарту деңгейі даулы мәселе болып табылады. Мысалы, жалған айту немесе уәде беріп бұзу әдетте қылмыс ретінде қарастырылмайды. Патрик Девлин моральдық мінез-құлықтың мемлекеттік бірлік пен тұрақтылықты сақтауда маңызды екеніне сенді, сондықтан заң шығарушыларға immoral мінез-құлықты қылмыстық деп жариялауға құқық берілуі керек деп есептеді. Алайда, осы көзқарасқа қарсылар көбінесе зиян келтіру принципін ғана қолдануды ұсынады және immoral мінез-құлықтың өзі себеп бола алмайды, себебі мұндай әрекеттердің салдары ғана соңғы шешімге келуге мүмкіндік береді. Девлиннің аргументі жалпы халықтың наразылығын моральдың анықтамасы ретінде пайдаланады; алайда, әділдікке қатысты мәселелер бұл дұрыс емес екенін көрсетті және қарсыластар осы тәсіл қолданылса, әлдеқайда қатаң анықтаманы қажет етеді. Қылмыстық жазалауға моральдық негіз беру патерналистік болып табылады, демек жеке тұлғаның тәуелсіздігіне қайшы келеді. Адам құқықтары жөніндегі Еуропалық конвенция көбінесе үкіметтің араласуынан жеке құқықтарды қолдайды, бірақ "денсаулықты және моральды қорғау" мақсатымен араласуға рұқсат беретін ереже сақталған, мысалы, кейбір құқылылық аймақтарында қауіпсіздік белбеулерін міндетті түрде тағу (жеке тұлғаға бағытталған көзқарас тұрғысынан қарағанда) оңай ақталуы қиын, себебі егер халық денсаулығына қатысты шаралар ескерілмесе, басқаларға көп зиян келтірілмейді. Джозеф Раз мемлекеттің моральды күштеп енгізуге құқығы жоқ және оның мұндай міндеті де болмауы керек деп санайды; керісінше, жеке тұлғаның тәуелсіздігін шектеудің кез келген әрекеті зиянды шектеу мақсатымен ғана жасалуы керек. Кейбір моральдық идеалдар егер олар тәуелсіздікті кеңейтсе, олардың орындылығын дәлелдеуге болады. Егер басқа біреудің immoral мінез-құлығы біреудің тәуелсіздігіне нұқсан келтірсе, онда оған қарсы заң шығаруға болады. Тәуелсіздік принципі кейбір топтар үшін әлсіреген: толыққанды жасқа толмағандар және, мысалы, психикалық аурудан зардап шеккен адамдар. Бұл жасөспірімдердің ішімдік ішуіне, темекі шегуіне, құмар ойындарына және жыныстық қатынасқа қатысуына қылмыстық жаза беруді қамтиды. Мұндай қылмыстық жазаға шағымдану сирек кездеседі. Бұған қоғамды шоқтандыру немесе олардың сезімдерін қорлау концепциясы негіз болды. Джоэл Файнберг осы көзқарасты қолдады, ол егер бұл заңнама басқа адамдарға "ауыр зиян" келтіруді тиімді түрде болдырмаса, онда оны қолдаудың дұрыс себебі екенін мәлімдеді.

The extent to which behaviours considered morally wrong in a given jurisdiction should be criminalized is controversial. Lying or breaking promises are not in general criminalised, for example. Patrick Devlin believed that moral behaviour was essential in maintaining the cohesion of a state, and so lawmakers should be entitled to criminalise immoral behaviour. However, opponents of this approach typically suggest use of a harm principle only and that immorality is not a reason in itself since outcomes of such activity can be used to come to a conclusion alone. Devlin's argument uses the disgust of the general public as a definition of morality; however, issues involving prejudice have shown this to be flawed and opponents push for a much stricter definition if this approach is to be used. A moral basis for criminalization would be paternalistic, thereby contrasting with personal autonomy. The European Convention of Human Rights, in the most part supporting individual rights from government interferences, still includes a provision for interference "for the protection of health and morals" such as legally requiring seat belts to be worn (in some jurisdictions) are hard to justify if an individualistic approach is taken, since, if public health provision is ignored, little harm is caused to others. Joseph Raz argues that the state cannot and should not enforce morality; rather, any attempt to limit individual autonomy should be done only to limit harm. Certain moral ideals may be justifiable if they extend autonomy. If the immoral conduct of others impinges on someone else's autonomy, then that can be legislated against. There are some groups for whom the principle of autonomy is weakened: those under an age of majority and those people who are impaired by, for example, a mental disorder. This may involve the criminalization of under age drinking, smoking, gambling and sexual activities. Such criminalization is rarely challenged. The justification for this was the concept of shock or offensive to the public. Such a line was favoured by Joel Feinberg, who argued that it was a good reason in support of legislation if it effectively prevented "serious offence" to persons other than the actor.

Ешқандай

Жалпы құқық бойынша, адамның заңмен талап етілген әрекетті жасаудан бас тартуы – яғни, бірдеңе жасауға міндетті болса да істемеуі – көбінесе жауапкершілікке әкелмейді. Мұндай жағдайлар көбінесе өнеркәсіптік реттеу, әлеуметтік қамсыздандыру мәселелері немесе жүргізу сияқты жеке реттелетін қызметтерде (мысалы, қашып кеткен жағдайда) кездеседі. Бұл белгілі бір тәртіппен қызмет етуге қойылатын шарттарды құрайды және осы контексте түсініледі. Жалпы құқық жүйелерінде жалпы міндеттемелер аз, бірақ оларға ата-ананың балаларын қорғау, жер иесінің өз жерінде құқық бұзушылықтардың жасалуын болдырмау және қауіпті жағдай тудырған адамның осы қауіпті азайтуға тырысу міндеттері кіреді. Орындалмаған әрекеттерге жауапкершілікті шектеуді жақтаушылар мұндай заңның мәтіні бұлыңғыр болады, мүмкін "ақылға қонымды" күтім немесе іс-қимыл туралы сөз болады, сондықтан оны іске асыру қиын болады деп санайды. Бұл прокурорларға кең өкілеттік береді, бұл әділдікке қайшы болуы мүмкін. Басқаларға көмектесу үшін уақыт пен күш жұмсау талабы, көптеген заңдардың жеке тұлғаға бергісі келетін дербестігіне қайшы келуі мүмкін. Оппозиция бұл аргументтер көптеген құқықтық жүйелердің негізі болып табылатын зиянды қағидасына қайшы келетін зиянды ескермейтінін көрсетеді. Өмір мен жеке қауіпсіздік көбінесе құқықтық жүйенің басты басымдықтары болып табылады. Бұл көптеген еуропалық юрисдикцияларда да осылай. Бұлыңғырлығы мен прокурордың дискрециялық өкілеттігіне қарамастан, бұл тым қатал болып саналмайды.

Процедура

Мемлекет зиян келтіретін жағдайға қылмыстық сипат беру арқылы жауап қайтару мәселесін талқылағанда, әлеуметтік саясатты қалыптастыру үшін алдын ала белгіленген критерийлер жоқ. Қылмыстың онтологиялық шындығы болмайды. Қылмыстық әділет жүйесі жеке азаматтарға елеулі қиындықтар тудырмайтын көптеген оқиғаларға жауап береді. Сонымен қатар, ауыр зиян келтіретін және қылмыс ретінде қарастырылуы тиіс оқиғалар, мысалы, корпоративтік кінәлі өлім жағдайлары, көбінесе назардан тыс қалдырылады немесе азаматтық мәселелер ретінде қарастырылады. Қылмыстық процесте мінез-құлық анықталып, жіктеледі. Заңдар жария етіледі, осылайша ешкім білушілікке сылтау таба алмайды және оларға бағынбағандармен күреседі. Қазіргі кезде қылмыстық заңдар көбейіп, қазіргі қоғамдардың әлеуметтік құрылымына тереңірек еніп жатыр. Қылмысты бақылау – өнеркәсіпке айналды, бірақ барлық азаматтарды зияннан қорғау үшін тиімді емес. Бұл процесс үш негізгі компоненттен тұрады: әлеуметтік тәртіпті құру. Бұл – әлеуметтік-экономикалық процесс, "әлеуметтік қарым-қатынастардың негізгі реті, осылайша әлеуметтік өмір сүру үшін қажетті нәрселер белгілі бір болжамдылықпен өндіріліп, таратылуы мүмкін" және идеологиялық процесс, сондықтан "өндіріс пен таратудың нақты міндеттерімен байланысты құндылықтар, сенімдер мен идеялардың дамуы" болуы мүмкін. Осылайша, қоғам заң шығару, оны іске асыру және жазалау жүйесін дамытуы керек, ал бұл жүйе қоғамда өмір сүретін көпшілік үшін қабылданатын болуы керек. Егер заңдар жалпыға ортақ моральдық нормаларға сәйкес келмесе, оларды іске асыру қақтығыстар мен келіспеушіліктерге әкелуі мүмкін. Әлеуметтік тәртіпке бағыну, көбінесе, өзінен-өзі қамтамасыз етілуі керек. Өздігінен басқару жеткіліксіз болған жағдайларда, қоғам құқықтық тәртіпті құруы керек. Бұл процестің бір бөлігі – саяси мемлекет институттарында биліктің шоғырлануы. Кейбір мемлекеттер қылмыстық процесті қауіпсіздік пен қорғаныс туралы алаңдаушылықтарын, бақылау саясатын, полиция қызметін, қылмыстық сот және жазалау жүйесін көрсету ретінде ақтады. Қазіргі мемлекет өзінің функцияларын орталықтандырып, жекешелендіріп жатыр. Бұл мемлекеттің қалған институттарының сипатын және мазмұнын өзгертеді, олар енді басқа коммерциялық ұйымдармен ынтымақтастықта жұмыс істеуі керек. Саяси тәртіп қайта құрылуы керек, осылайша заң шығарушы органдар мен судьялар сияқты саяси органдар мемлекеттік бақылау үшін келісілген мақсаттарды белгілеп, содан кейін құқықтық тәртіптің нақты нәтижелерін, яғни қылмыскер деп танылған және осы жүйе арқылы өңделген адамдарды шығаруы керек.

When a state debates whether to respond to a source of injury by criminalising the behaviour that produces it, there are no pre set criteria to apply in formulating social policy. There is no ontological reality to crime. The criminal justice system responds to a substantial number of events that do not produce significant hardship to individual citizens. Moreover, events which do cause serious injuries and perhaps should be dealt with as crimes, e. g. situations of corporate manslaughter, are either ignored or dealt with as civil matters. The criminalization process defines and classifies behaviour. It broadcasts the laws so that no one may have the excuse of ignorance, and disposes of those who will not obey. There are now more criminal laws and they are penetrating deeper into the social structures of modern societies. Crime control has become an industry, yet it remains ineffective in providing protection to all its citizens from harm. Such as it is, the process is made up of three components:
Creation of a social order. This is both a socio economic process, a " fundamental ordering of social relations so that those things necessary for social survival can be produced and distributed in some predictable fashion" and an ideological process so that there can be a " development of values, beliefs, and ideas related to the concrete tasks of production and distribution."(p. 6). Thus, society must develop the apparatus of law creation, law enforcement and punishment and the system must be acceptable to the majority of those who live in the community. If the laws do not match the general mores, their enforcement will be a source of friction and disharmony. Conformity to the social order must, for the most part, be self enforced. For the times when self enforcement fails, society must create a legal order. This part of the process sees the centralisation of power within the institutions of the political state. Some states justified the criminalization process as demonstrating their concerns about safety and security, the policy of control, policing, criminal justice, and penal practice. The modern state is decentralising and privatising its functions. This is changing the character and content of the remaining institutions of the state which must now work co operatively with other for profit agencies. The political order must realign so that the remaining political entities such as legislatures and judges set agreed targets for state control and then produce actual outputs of the legal order, i. e. of people defined as criminal and processed through that system.

Қылмыстың онтологиялық негізі

Ең қарапайым тұрғыдан алғанда, онтология – болудың негізін анықтайды немесе орнатады. (Хайдеггер, Мартин, «Болу және уақыт», кіріспе, Платонның «Парменид» еңбегіне сілтеме жасап). Кейбір дәстүрлі мектептерде, мысалы, 1688 жылдан кейінгі ағылшын немесе американдықтарда (Американың негізін қалаушы әкелерінің көптеген жазбалары, әсіресе «Федералист» және олардың голландтық ізашарлары (Қосманн, Э. Х., «Голланд Республикасындағы саяси ой», 2004)) онтология заңдық ойлау шеңберінен тыс деп есептеледі, қоғам мен мемлекет арасындағы қазіргі заманғы айырмашылыққа сәйкес (кейбіреулер бұл айырмашылықты римдіктердің өзі мен олардың итальяндық одақтастары соци арасындағы айырмашылыққа негізделген деп санайды, бірақ Томас Гоббстың «Левиафан» еңбегінде баса көрсетілгенге дейін теориялық тұрғыдан толық айқындалмаған). Мемлекет туралы қараңыз.) Дегенмен, кейбір классикалық теоретиктер, мысалы Аристотель, «Саясат» және «Метафизика» еңбектерінде, ал «Топтар» еңбегінде аздау дәрежеде, бұл айырмашылық кем дегенде күмәнді екенін көрсетеді. Адамның саяси жануар екендігі туралы таласқа қарастыру жеткілікті. Саяси жануар ретінде адам өзін құқықтармен қаруланған деп есептейді, бұл ежелгі ағылшын құқықтары болсын немесе бүгінде коммерциялық жүйе арқылы белсенді түрде қолдау көрсетіліп жатқан жалпы адам құқықтары болсын. Кемінде, қазіргі басым американдық үлгіде құқықтан айыру зиян келтірумен тең (әсіресе «Касл-Рок пен Гонзалес» ісі бойынша әділ Стивенстің қарсы пікірін қарастырыңыз), ал зиян келтіру – басым теория бойынша – қажетті ниетпен бірге көптеген жағдайларда қылмысқа, немесе азаматтық өтеуге мүмкіндік бермейтін жағдайларда әкеледі. Осылайша, тағы да қарапайым тілмен айтқанда, және адамдар саяси тұлғалар болғандықтан, қылмыстың онтологиялық негізі бар сияқты көрінеді. (Қылмыстық онтология мәселесіне қатысты бір көзқарас үшін Роберт Бомның «Нарықтық экономикада қылмысты және әлеуметтік бақылауды түсіну: кері қарау және алға жылжу» («Радикалды/критикалық криминология және қылмыстық сот әділдігінің қазіргі перспективалары», Джеффри Ян Росс, ред. Уэстпорт, Коннектикут: Прагер, 1998)) Бұл, одан әрі, онтологияның өзі саяси және транс немесе супра немесе мета саяси онтологияларға бөлінген жағдайда да дұрыс сияқты. Яғни, бұрын христиан теологиясының саласы болған. Бұл теология христиандық немесе басқа саяси емес сенімге жататыны маңызды емес. Мәнісі, болмыс екіге бөлінгенін дәлелдеуге болады. Дегенмен, бұл метасаяси қылмыстар мәселесін күшейтпейді. Осы мақаладағы мақсатымыз саяси аспектімен ғана шектеледі. Жалпы мәселе үшін «Онтология» қараңыз. Бейкер тек объективті зиян мен басқа да объективті жағымсыз салдарлар (немесе бастапқы және қауіп төндіретін құқық бұзушылықтардағы әрекеттер) ғана қылмыстық жазаға тартылуға тиіс екенін айтады. Бейкер басқа жағымсыз салдар деп жеке өмірдің құпиялылығын бұзуды және тікелей зиян келтірмейтін, бірақ қажетсіз салдарларға әкелетін әрекеттерді айтады. Бейкер қоғамдық орындарда (экзибиционизм) жағымсыз ақпаратты қабылдауға мәжбүр етудің салдарынан жеке өмірдің бұзылуы қылмыстық заңға жүгіну үшін жеткілікті жағымсыз салдар болып табылады деп санайды, бірақ пропорционалды жаза мұндай мінез-құлықты түрмеге жабу емес, айыппұл салу арқылы жазалау керек деп мәлімдейді.

Put in the most simple terms, ontology deals with or establishes the clear grounds for being. (Heidegger, Martin, Being and Time, introduction, referencing Plato's Parmenides.) In some of the traditional schools, such as those of the post 1688 English or Americans (many of the writings of the American Founding Fathers, but especially The Federalist) and their Dutch predecessors (see Kossmann, E. H. Political Thought in the Dutch Republic, 2004) ontology proper is deemed beyond the scope of legal thought, in accord with the modern distinction between society and state (which some consider based in the distinction the Romans made between themselves and their Italian allies, the socii, but not given the theoretical articulation we recognize today until emphasized by Thomas Hobbes' Leviathan. See state.) However, some classical theorists, such as Aristotle, in his Politics and Metaphysics, and to a lesser degree in his Topics, suggest that the distinction is at least problematic. One need consider no further than the claim that man is a political animal to see this is so. As a political animal, man has come to see himself as possessed of rights, whether these are the Rights of Englishmen of old, or the universal human rights advocated vigorously toward establishment today through the matrix of commercialism. At least in the today dominant American model, deprivation of right amounts to injury (consider especially Justice Stevens dissenting opinion in Castle Rock v. Gonzales), and injury—so goes the prevailing theory—amounts, when coupled with requisite intent, in most cases, to crime, when it does not admit of civil redress. Thus, again in simple terms, and to the extent that human beings are indeed political beings, crime does seem to have an ontological basis. (For one approach to the question of criminal ontology, see "Understanding Crime and Social Control in Market Economies: Looking Back and Moving Forward" by Robert Bohm in Jeffrey Ian Ross, ed. Cutting the Edge: Current Perspectives in Radical/Critical Criminology and Criminal Justice. Westport, Conn: Praeger, 1998.) This, further, seems to hold if ontology itself is divided into political and trans or supra or meta political ontology—i. e., what once was the realm of Christian theology. It does not matter whether that theology is Christian or belonging to some other apolitical belief. The point is that one may, with some justice, argue persuasively that being is divided. This need not, however, force the question of meta political crimes. Our purposes here, in this article, are limited to the political. For the question in general see Ontology. Baker argues that only objective harms and other objective bad consequences (or actions in the case of inchoate and endangerment offenses) are prima facie criminalizable. By other bad consequences Baker means privacy violations and conduct that does not necessarily result in tangible harm, but does result in unwanted consequences. Baker argues that the privacy violations that result from being forced to receive unwanted obscene information in public places (exhibitionism) would amount to a sufficient bad consequence for the purposes of invoking the criminal law, but argues that proportionate punishment means that such conduct should only be punished with fines rather than jail terms.