Кіріспе
Француз велоспортшысы және комментаторы Сирилл Гимар (Cyrille Guimard, 20 қаңтар 1947 жылы туған) – француз бұрынғы кәсіби жол жарыс велоспортшысы, спорттық директор және теледидар комментаторы. Оның үш шабандозы – Бернард Хино, Лоран Финьон және Люсьен Ван Импе – «Тур де Франс» жарысында жеңімпаз атанды. Оның тағы бір шәкірті Грег Лемонд оны «әлемдегі ең жақсы (тренер)» және «менде болған ең жақсы тренер» деп сипаттады. Велоспорт журналисі Уильям Фоттерингхэм оны «Тур» тарихындағы ең үздік спорттық директор деп атады. Ол үш түрде де ұлттық чемпион атанды: 1967 жылы әуесқой ретінде жол, 1970 жылы трек спринті және 1976 жылы велокросс. 1970 және 1971 жылдардағы жол чемпионаттарында одан бұрынғы жүргізушілер дисквалификацияланды және атақтар берілмеді. Ол: «Менен бұрынғылар допинг-тесттен өтпегені үшін дисквалификацияланғаннан кейін федерация маған атақ беру туралы ой ойламады» деді. Ол 1970, 1972, 1973 және 1974 жылдары «Тур де Франс» жарысының кезеңдерін жеңіп алды, оның төртеуі 1972 жылы болды, бірақ жарысты тек екі рет аяқтады. 1970 жылы 62-ші, ал 1971 жылы жетінші орын алды, бұл оның бірде-бір кезеңді жеңмеген жалғыз жылы болды. Ол 1972 жылы ұпайлар бойынша көшбасшының жасыл жейдесін киді және сол жылы белсенділік сыйлығын жеңіп алды. Гимардың ең жарқын «Тур де Франс» жарысы 1972 жылы болды, ол жалпы есеп бойынша көшбасшы ретінде сары жейде киіп, тауларда Эдди Меркстің көрсеткіштеріне теңесті. Ұзақ көтерілістерде көшбасшылықты сақтап қалу үшін күресу оның тізелеріне ауырсыну тудырды, оның бірі 1969 жылы жаттығу кезінде көлік апатында жарақат алған. Меркс Альп тауларында екі кезеңді жеңіп алды, ал Гимар келесісінде жеңіске жетті. Меркс Мон Ревардқа дейінгі 28 шақырымдық кезеңде оны жеңуге тырысты, бірақ Гимар сынғанның орнына 10 см айырмамен жеңіп шықты, өйткені бельгиялық жеңімпаз жеңіске жеткенін ойлап қолын көтерді. Гимар Париждегі финиш сызығына екі күн қалғанда екінші орында тұрды және ұпайлар бойынша көшбасшы болды, бірақ жарыстан шығуға мәжбүр болды. Жарыс барысында Гимарға жасалған емдеуге қатысты алаңдаушылықтар туды, және ол енді жүре алмайтындықтан, оны әр таңертең велосипедке көтеріп әкелуге тура келді. Оған күтім жасаған команданың өкілі Бернард Сайнц болды, ол 2008 жылы спортшыларды допингке салуы және біліктілігі жоқ дәрігер ретінде жұмыс істегені үшін үш жылға сотталды. Сайнц жазаның бірінші жартысын түрмеде өтеуге, ал қалған жартысын мерзімінен бұрын босатуға сотталды. Сотта ол медициналық білімі бар екенін дәлелдемеді. Ол өзінің өмірбаянында былай деп жазды: «Біздің ынтымақтастығымыз кезінде допингке қатысты алғашқы айыптаулар пайда болды. Бұл «Лох-Несс» жыртқышының өмірі сияқты ұзаққа созылған ақылға сыймас қауесет, өйткені мен оны 2000 жылдың 30 сәуірінде «Journal du Dimanche» газетінде қайтадан пайда болғанын көрдім! 30 жыл бойы адамдар менің Сирилдің күшін шектен тыс арттырғанымды және оның тізелері 1972 жылғы «Тур де Франс» жарысында менің әдістерімнің салдарынан зардап шеккенін айтып жүр. Көптеген адамдар, ештеңе білмейтінін айтып, бәрін білемін деп жазып, сөйлейді». Екі жігіт Сайнц Ган командасының менеджерінің көмекшісі болған кезде танысты, Гимар осы командамен Раймонд Пулидормен бірге жарысқан. Сайнц 1972 жылғы «Тур» барысында Гимардың қасында болды. 1973 жылы Гимар Авиньоннан Монпельеге дейінгі кезеңнің соңында допинг-тесттен ұсталды. Тізе ауыруы Гимардың жарыс карьерасын аяқтады және ол команданы басқаруға көшті.
Cyrille Guimard (born 20 January 1947) is a French former professional road racing cyclist who became a directeur sportif and television commentator. Three of his riders, Bernard Hinault, Laurent Fignon, and Lucien Van Impe, won the Tour de France. Another of his protégés, Greg LeMond, described him as "the best (coach) in the world" and "the best coach I ever had". He has been described by cycling journalist William Fotheringham as the greatest directeur sportif in the history of the Tour. He was national champion in all three forms: road in 1967 as an amateur, track sprint in 1970 and cyclo cross in 1976. The riders ahead of him in the 1970 and 1971 professional road championships were disqualified and the titles not given. He said: "After those in front of me were disqualified for failing the drugs test, the federation never had the idea of giving me the titles.". He won stages of the Tour de France in 1970, 1972, 1973 and 1974 – four of them in 1972 – although he finished the race only twice. He came 62nd in 1970 and seventh in 1971, the only year in which he didn't win a stage. He wore the Green jersey of leader of the points competition in 1972 and also won that year's combativity award. Guimard's most striking Tour de France was in 1972, when he wore the yellow jersey as leader of the general classification and matched Eddy Merckx in the mountains. Fighting to keep the lead on long climbs created pain in his knees, one of which he injured in 1969 in an accident with a car while he was training. Merckx won two stages in the Alps and Guimard the next. Merckx tried to dispose of him on a 28 km stage to Mont Revard but Guimard, instead of cracking, won by 10 cm as the Belgian raised his hands thinking he had won. Guimard was in second place and leading the points competition two days from the finish in Paris when he was forced to withdraw. There were concerns about Guimard's treatment during the race, and reports that he had to be carried to his bike each morning because he could no longer walk. The team official caring for him was Bernard Sainz, sentenced to three years in 2008 for doping athletes and practising as an unqualified doctor. Sainz was sentenced to be jailed for the first half of the sentence and to be released on probation for the rest. He produced no evidence of medical training at his trial. He wrote in his autobiography:It was at the time of our collaboration that the first accusations of doping came. An absurd rumour with a life as long as the Loch Ness monster because I saw it reappear in the Journal du Dimanche on 30 April 2000! For 30 years, people have been saying that I pushed Cyrille beyond his limits and that his knees ended up cracking in the 1972 Tour de France because of my methods. As is often the case, people talk and write, claiming to know everything when they know nothing. The two men met when Sainz was assistant manager of Gan, the team for which Guimard rode with Raymond Poulidor. Sainz was at Guimard's side throughout the 1972 Tour. In 1973, Guimard was caught in a drugs test at the end of the stage from Avignon to Montpellier. Knee pain ended Guimard's racing and he moved into team management.
Команданы басқару
Гимар «Гитан» командасының спорттық директоры болды, құрамында Бернард Хино мен Люсьен Ван Импе болды. Команданы бұрынғы ұлттық чемпион Жан Стаблински басқарды. Гимар француздық велокросс чемпионатында жеңіске жеткен болатын. 1976 жылы ол бас спорттық директор болып тағайындалды. Хино командадан кетуді ойластырып жүрді, бірақ Гимар, Хиномен бірге пелотонды аралағандықтан, оны қалуға көндірді. Хино былай деді: «Стаблински ескі мектептің менеджері еді: «Жарысыңдар, кейін сөйлесеміз». Ол маған ешқандай кеңес бермеді, бірақ ол әдепті адам еді. Егер ол сөзінде тұрып, мені күнтізбедегі барлық жарыстарға қатырмаса, мен одан да әсерлі болатын едім. Мен машина емеспін, ол менден тым көп күтті. Егер Гимар болмаса, «Мерсье» командасының Рэймонд Пулидорымен бірігіп, біз тіл табыса алмас едік. Біздің арамызда соғыстар болып, мен қайта-қайта барлық командаларды сынап, көп уақытымды ысырапқа жіберген болар едім. Егер сіз жарысқа толыққанды берілгіңіз келсе, дұрыс жағдайларды тауып, әріптестеріңізбен жақсы қарым-қатынаста болуыңыз керек. Гимармен жағдай жақсаратынын және біз бағдарламаға келісе алатынымызды білдім. Гимар мен мен бір-бірімізді жақсы түсіндік және кейіннен арамызда келіспеушіліктер туса да, көптеген мақсаттарымызды жүзеге асырдық». Гимар спорттық директор ретінде өзінің беделін қалыптастырды. Ол «Gitane–Campagnolo», «Renault–Elf–Gitane», «Système U–Gitane», «Super U», «Castorama» және «Cofidis» командаларын басқарды; оның жетекшілігімен Ван Импе, Хино, Лоран Финьон, Грег Лемонд, Шарли Мотте және Марк Мадиот сынды велошабандыздар жарысқа қатысты. Оның шабандыздары «Тур де Франс» жарысында жеті рет жеңіске жетті. Ван Импе былай деді: «Сирилл – мен кездескен ең жақсы спорттық директорлардың бірі еді. Ол болмаса, «Тур» жарысында жеңіске жетер едім деп ойламаймын. Мүмкін, мен де жеңіске жетер едім, бірақ оның шабандыздармен сөйлесуі бізді шынымен көтеріп жіберді. Жарысқа қайта шабыттандыру үшін одан артық ешкім жоқ. Менеджер ретінде ол әрқашан ойлағандай, жолақысы бар адам болып қала берді. Бұл – басты нәрсе. Ол үнемі үзіліс жасап, оны қашан қалдыру керектігін білетін. Таңертеңгі брифингте айтқандары жарыста орындалды. Ал екінші жағынан, жарыс аяқталғаннан кейін ол әрқашан соңғы сөзді айтуды қалаған – нағыз бретон! Бірақ Гимар – Гимар болып қала береді». 1976 жылғы «Тур де Франс» жарысының Сент-Ларри-Сулан кезеңінде Ван Импе голландиялық Жооп Зоетемелктің артынан жүгіріп, голландиялықтың шаршап қалатынын есептеді. Ол команданың көмекшілерінің шабуылға бару туралы айтқандарын елемеді және егер Гимар басқаша жүруді қаласа, онда оны өзі айту керек деді. Гимар Ван Импеге қарсы шығып, егер Ван Импе шабуыл жасамаса, оны өз көлігімен жолдан шығаратынын айқайлады. Ван Импе шабуыл жасап, алдымыздағы саяхатшыларды ұстап алды, алаңның жартысын уақыт шегінен тыс қалдырды және Зоетемелкті үш минутқа жеңді. Осылайша ол «Тур» жарысында жеңіске жетті. Хино: «Гимармен дауласпайсың» деді. 1995 жылдың соңында «Castorama» командасы спорттан кеткен кезде Гимар командасыз қалды. Ол «Cofidis» командасын құруға көмектесті, бірақ 1997 жылы оны жалған есеп және жалған несие алуда айыптап, сот ісі бойынша кетіп қалды. Гимар 1996 жылы велосипед қаңқаларын жасау үшін 2,8 миллион франк мемлекеттік көмекпен құрылған «Siclor» компаниясының құрылтайшы директорларының бірі болды. 1997 жылдың қаңтар айында 4,5 миллион франк берешегімен құлдырап кетті. Сот Гимарды «әлеуметтік қорларды теріс пайдалану» үшін шартты түрде бас бостандығынан айырды, ал «Cofidis» несие компаниясы: «Сирил Гимардың жеке қиындықтарын және бұқаралық ақпарат құралдарының қауіп-қатерлерін ескере отырып, олар «Cofidis» компаниясына әділетсіз әкелуі мүмкін, Сирил Гимард пен «Cofidis» өздерінің ынтымақтастығын тоқтатуға келісті» деді. 2003 жылы Гимар француздық әуесқой велосипедшілер командасының кеңесшісі және техникалық директоры болды – «Vélo Club Roubaix», онда ол әуесқой Энди Шлекпен жұмыс істеді. 2007 жылы «Vélo Club Roubaix Lille Metropole» Гимар менеджері ретінде кәсіби континенталды командаға айналды. Ол командада 2014 жылға дейін қалады. 2017 жылдың маусым айында Гимар Франция құрамасының бапкері болып тағайындалды. 2019 жылы оның орнын Томас Воклер алды.
Велосипед саясаты
Гвимар 23 жасында кәсіби велошабандылардың ұйымы Union Nationale des Coureurs Professionels президенті болды. 2009 жылы Гвимар Францияның Халықаралық велосипедшілер одағында (UCI) Францияны өкілдік ететін Франция Велосипед Федерациясының (FFC) президенті болып сайлануға тырысты, бірақ сәтті болмады. Оның сайлау кампаниясы федерация басшылығын жек көрушілікке, өздеріне ұнамайтын адамдарды ығыстыруға және ұнағандарын өздеріне тартуға айыптады. Ол федерацияның қаржылық есептерін аудиттен өткізуді талап етті. Гвимардың сөзіне сүйенсек, кәсіби велошабандылар допингке қатысы бар екені анықталған жағдайда бір жылдық жалақысын тоқтата тұруға берілген кредит картасы арқылы төлеуге міндетті болуы керек. Гвимар төрт жыл бойы Франция Велосипед Федерациясының басқарушы органының мүшесі және екі жыл бойы федералдық кеңесінің мүшесі болды, бірақ 2014 жылдың желтоқсанында федерация оны спорттық мәселелер бойынша кеңеспегендігіне байланысты соңғы органнан кетіп қалды.