Екінші дүниежүзілік соғыстағы неміс әскери қолбасшысы Отто фон Штүльпнагель
Otto von Stülpnagel
Отто фон Штүльпнагель: Екінші дүйнжүзылық соғыста Францияны басып алған неміс әскери қолбасшысы. Өмірбаяны, тұтқынға түсуі және қайтысы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Отто Эдвин фон Штульпнагель (16 маусым 1878 – 6 ақпан 1948) – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде оккупацияланған Франциядағы неміс әскери қолбасшысы. Соғыстан кейін одақтас әскерлермен тұтқындалған ол 1948 жылы түрмеде өз-өліміне қол жеткізді.
Otto Edwin von Stülpnagel (16 June 1878 – 6 February 1948) was a German military commander of occupied France during the Second World War. Arrested by Allied authorities after the war, he committed suicide in prison in 1948.
Мансап
Отто фон Стилпнагель 16 маусым 1878 жылы Берлинде дүниеге келген. Ол Стилпнагель әулетінің мүшесі болды. Әскери қызметтегі отбасының ұзақ дәстүріне сай, ол әскери мансапқа ұмтылды. 1898 жылы офицерлік шен алып, Императорлық Бас штабқа қабылданды. Бірінші дүниежүзілік соғыста батыс майданында көрсеткен ерлігі үшін бірнеше орденмен марапатталды. Pour le Mérite орденіне ұсынылған Стилпнагель Версаль келісімі бойынша жасалған штат қысқартуларынан аман қалды. Неміс әскерлерінің жасаған қатыгездіктері туралы айыптауларға наразылық білдіріп, «Неміс соғыс қылмыстары туралы шындық» (Die Wahrheit über die deutschen Kriegsverbrechen, 1921) атты танымал кітабында неміс әскерилерінің әрекеттерін қорғады. 1931 жылы генерал-лейтенант шеніне көтерілген Стилпнагель Веймар дәуірінде Курт фон Шлейхер және Эрих Фрайхерр фон дем Буш Иппенбургпен бірге Рейхсверде жетекші рөл атқарды. 1934 жылы жаңа құрылған Люфтваффеге ауыстырылып, кейін әуе күштері академиясын басқарды. 1939 жылдың наурыз айында зейнетке шықты. Польшаға неміс басқыншылығы алдында Гитлер Стилпнагельді қайтадан әскери қызметке шақырып, оны Австриядағы әскери округтің (Wehrkreis XVII) басшысы етіп тағайындады. Ол бұл лауазымда он төрт ай қызмет етті. Гитлердің бұйрығымен армия мен MBF «қауіпсіздікті» қамтамасыз етуге жауапты болды, бірақ Франциядағы басқа мемлекеттік және нацистік партия органдарына да белгілі бір деңгейде ықпал етуге мүмкіндік берілді. Париждегі Германия елшісі Отто Абец Франция мен Германия арасындағы дипломатиялық қатынастарды бақылап, кейін басқарды, бірақ оның ықпалы іс жүзінде шектеулі болды. Гитлер елшісіне француздық ынтымақтастық үшін жеңілдіктер беруге рұқсат бермеді, ал Үшінші Рейх пен Виши Франция арасындағы ресми келіссөздер нәтижесіз аяқталды. Басып алынған және бос Франция арасындағы шекара сызығы арқылы маңызды шикізат, азық-түлік және адамдар ағынын бақылауға алған Стилпнагель француздық ынтымақтастықты ынталандыру үшін адамдар мен тауарларға әскери бекеттерден өтуге рұқсат бере алатын, немесе шекараларды жауып, француз экономикасын тоқтата алатын. Франциядағы шекара сызығын және Германиямен, Бельгиямен шекараны бақылау MBF-ке Германия саясаты мен француз істеріне айтарлықтай ықпал етті. Осылайша, 1940 жылдың қазанынан 1942 жылдың қаңтарына дейін Стилпнагель франко-неміс қарым-қатынастарында маңызды рөл атқарды. Нацистік соғыс күшін қолдау мақсатында француз өнеркәсіптік ресурстарын Германияның соғыс экономикасына бағындыруға бел буған Стилпнагель Германияның соғыс күшін алға жылжытпайтын барлық әрекеттерді тоқтатты. Бұл мақсат оны Екінші дүниежүзілік соғысты еврейлер мен олардың коммунистік одақтастарына қарсы күрес деп қарастырған нацистік партияның белсенді мүшелерімен келіспеушілікке ұшыратты. Неміс әскерлері Парижде басып алғаннан кейін Рейхслейтер Розенбергтің топтары мен Германия елшілігінің қызметкерлері француз еврейлерінің өнер коллекцияларын тәркілеуді бастады. Франция үкіметі Францияның өнер мұрасын тәркілеуге наразылық білдіріп, неміс дипломаттары мен MBF-ке шағымданды. Виши режимімен жақсы қарым-қатынас орнатуға құштар болған Стилпнагель мен оның қызметкерлері тәркілеуді айыптап, наразылық хаттарын Гитлерге жеткізді, бірақ нәтиже болмады. Гитлер Эйнзатцстабты әскери бақылаудан босатып, еврей өнерінің коллекцияларын тонауды санкциялады. СС-пен болған қақтығыстар да осыған ұқсас болды. Оккупацияның басында кеңесші рөлге қабылдауға мәжбүр болған СС «еврей қауіпі» деп аталатын қауіпке наразылық білдіріп, MBF-ке Францияда «растық қарсыластарға» қарсы белсенді науқан бастауға қысым жасады, бірақ өз бетінше әрекет етуге өкілеттілік алмады. Француз қарсылық тобы полковник Карл Фридрих Хотцты 1941 жылдың 20 қазанында Нант қаласында және 21 қазанда Бордода атып өлтіргеннен кейін Гитлер Стилпнагельге әр шабуыл үшін 100-150 француз тұтқынын атып тастауды бұйырды. MBF дереу Гитлер саясатын ресми арналар арқылы айыптап, екі шабуылды да бір оқиға ретінде қарастырып, барлығы 98 тұтқынға оқ атты. Француздық ынтымақтастықты сақтауға бел буған Стилпнагель үлкен көлемде өлім жазаларын айыптады. Ал СС Гитлердің еврейлердің құпия қастандығына қарсы соғысына деген құлшынысын 1941 жылдың 2-3 қазанында Париждегі жеті синагоганы бомбалау арқылы көрсетті. Шабуылдардан ұялған Стилпнагель Берлиндегі жоғары лауазымды тұлғаларға шағымданды, бірақ оның қайталап айтқан наразылықтары нацистік нәсілдік саясатқа жылы қолдау білдірді. MBF-тің Францияға деген құмарлығын күдіктенген, Oberkommando der Wehrmacht (OKW; Қарулы күштердің Бас штабы) басшысы фельдмаршал Вильгельм Кейтель Стилпнагельдің шағымдарынан шаршады. 1942 жылдың 2 ақпанында ол MBF-ке қарсылықтың барлық әрекеттеріне «қатты ескерту шараларымен, соның ішінде көптеген тұтқындалған коммунистердің, еврейлердің немесе бұрынғы шабуылдар жасаған адамдардың атылуымен, сондай-ақ кемінде 1000 еврейдің немесе коммунистің кейінірек көшірілуі үшін тұтқындалуымен» жауап беруді бұйырды. 1941 жылдың 15 желтоқсанында 95 тұтқынды атып тастаған Стилпнагель жазалау саясатын одан әрі күшейтуден бас тартты. Ол дереу ашулы хат арқылы отставкаға кетті. Оның туысы Карл Хайнрих фон Стилпнагель оның орнына келді. Стилпнагель нервтік ауруға шалдыққан болуы мүмкін. Соғыстың қалған бөлігін әйелімен бірге Берлинде өткізді.
Otto von Stülpnagel was born on 16 June 1878 in Berlin. He was a member of the Stülpnagel family. He pursued a military career in keeping with his family's long tradition of military service. Commissioned in 1898 and accepted as a member of the Imperial General Staff, he received several decorations for distinguished service on the western front during World War I. Nominated for the Pour le Mérite, Stülpnagel survived personnel cuts mandated by the Treaty of Versailles. Dismayed by accusations of German atrocities, he published an angry defence of German military conduct in a popular book entitled Die Wahrheit über die deutschen Kriegsverbrechen (The Truth about German War Crimes) (1921). Promoted to the rank Generalleutnant (lieutenant general) in 1931, Stülpnagel played a leading role in the Reichswehr in conjunction with Kurt von Schleicher and Erich Freiherr von dem Bussche Ippenburg during the Weimar era. Transferred to the fledgling Luftwaffe in 1934, Stülpnagel eventually took charge of the air force academy before falling from favour and retiring in March 1939. Days before the German invasion of Poland, Hitler recalled Stülpnagel to active service and placed him in charge of a military district in Austria (Wehrkreis XVII), and he held the latter post for fourteen months. Orders from Hitler placed the army and the MBF in charge of "security" but allowed other state and Nazi party agencies to exercise a degree of influence in Occupied France. The German ambassador in Paris, Otto Abetz, first supervised and later controlled diplomatic relations between France and Germany, but that power amounted to little in practice. Hitler would not allow his ambassador to trade concessions for French cooperation, and formal negotiations between the Third Reich and Vichy France came to nought. With control of the flow of vital raw materials, food, and people across the demarcation line that separated occupied from unoccupied France, Stülpnagel could reward French cooperation by allowing people and goods to cross military checkpoints, or he could seal the borders and bring the French economy to a grinding halt. Control over both the demarcation line inside France and borders with Germany and Belgium gave the MBF considerable influence over German policy and French affairs. Thus Stülpnagel played a major role in Franco German relations between October 1940 and January 1942. Determined to support the Nazi war effort by placing French industrial resources at the disposal of the German war economy, Stülpnagel discouraged all activities that did not advance the German war effort. The latter goal placed him at loggerheads with Nazi party stalwarts who viewed World War II as a struggle against Jews and their alleged Communist allies. Days after German troops occupied Paris, agents of the Reichsleiter Rosenberg Taskforce and German embassy staff began to confiscate the art collections of prominent French Jews. Upset by the apparent seizure of France's artistic patrimony, the French government complained to German diplomats and the MBF. Eager to maintain cordial relations with the Vichy regime, Stülpnagel and his staff condemned the confiscations through a series of protests that eventually reached Hitler's desk, but to no avail. Hitler eventually exempted the Einsatzstab from military control and sanctioned the wholesale theft of Jewish art collections. Conflict with the SS followed a similar pattern. Forced to accept an advisory role at the start of the Occupation, the SS complained of the alleged danger of the so called 'Jewish menace' and pressed MBF to launch an active campaign against "racial opponents" in France, but lacked the authority to act independently. After French Resistance groups shot Colonel Karl Friedrich Hotz in Nantes on 20 October and in Bordeaux on 21 October 1941, Hitler ordered Stülpnagel to execute 100 150 French hostages for each attack. The MBF immediately condemned Hitler's policy through official channels, treated both attacks as a single incident, and shot a total of 98 hostages. Determined to preserve French cooperation, Stülpnagel condemned large scale executions. In contrast, the SS demonstrated its enthusiasm for Hitler's war against the so called Jewish conspiracy by bombing seven synagogues in Paris on the night of 2/3 October 1941. Embarrassed by the attacks, Stülpnagel complained to superiors in Berlin, but his repeated protests only reiterated tepid support for Nazi racial policy. Suspecting the MBF of Francophilia, Field Marshal Wilhelm Keitel, the head of Oberkommando der Wehrmacht (OKW; Armed Forces High Command) grew tired of Stülpnagel's complaints. On 2 February 1942, he directed the MBF to answer all acts of resistance with "sharp deterrents, including the execution of a large number of imprisoned Communists, Jews, or people who carried out previous attacks, and the arrest of at least 1,000 Jews or Communists for later evacuation." Stülpnagel, who had executed 95 hostages on 15 December 1941, refused to go any further in the implementation of the retaliation policy. He promptly submitted a bitter letter of resignation. Succeeded by his cousin Carl Heinrich von Stülpnagel, Stülpnagel may have suffered a nervous breakdown. He spent the remainder of the war with his wife in Berlin.
Түрмеге қамау және өлім
Германияның капитуляциясынан кейін одақтас әскерлерімен тұтқындалған Штүльпнагель француз әскери түрмесіне ауыстырылды. Француз билігі оны соғыс қылмыстарына айыптап, 1948 жылғы 6 ақпанда Черше-Миди түрмесінде өзін-өзі өлтірді. Ол Шампиньи-Сен-Андре неміс әскери бейіттерінде жерленген.
Arrested by Allied authorities after Germany's surrender, Stülpnagel was moved to a French military prison. Charged with war crimes by French authorities, Stülpnagel committed suicide in Cherche Midi Prison on 6 February 1948. He is buried in the Champigny Saint André German war cemetery.