«Шенандоа» (1965) фильмі – Джеймс Стюарт бас рөлдегі Азамат соғысы туралы эпикалық драма. Антисоғыс тақырыбы, әсем түсірілім, танымал «Oh Shenandoah» әні.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1965 жылы түсірілген америкалық Азамат соғысы фильмінің режиссері Эндрю В. МакЛаглен.
1965 American Civil War film directed by Andrew V. McLaglen
«Шенноа» – Джеймс Стюарттың басты рөлде ойнаған, сонымен қатар Даг МакКлур, Гленн Корбетт, Патрик Уэйн және, кинодағы дебюттерінде, Катарине Росс пен Розмари Форсайтқа арналған 1965 жылғы американдық фильм. Фильмді Эндрю В. МакЛаглен режиссерлік етті. Америкалық «Ох Шенноа» халық әні фильмнің саундтрегінде маңызды орын алады. Азамат соғысы кезінде болғанымен, фильмнің соғысқа қарсы және гуманитарлық идеялары Вьетнам соғысына қарсы көзқарас қалыптасқанда көрермендердің арасында жақсы қабылданып, әсер етті. Фильм шыққаннан кейін тақырыбымен қатар техникалық жағынан да жоғары бағаланды.
Shenandoah is a 1965 American film set during the American Civil War starring James Stewart and featuring Doug McClure, Glenn Corbett, Patrick Wayne, and, in their film debuts, Katharine Ross and Rosemary Forsyth. The picture was directed by Andrew V. McLaglen. The American folk song "Oh Shenandoah" features prominently in the film's soundtrack. Though set during the Civil War, the film's strong antiwar and humanitarian themes resonated with audiences in later years as attitudes began to change against the Vietnam War. Upon its release, the film was praised for its themes as well as its technical production.
Сюжет
Вирджиния штатында 1864 жылы, Азамат соғысы кезінде, Андерсон әулетінің басшысы Чарли Андерсон және оның алты ұлы – Джейкоб, Джон, Джеймс, Натан, Генри және Бой (16 жаста) отбасылық шаруашылықты жүргізеді, ал қызы Дженни мен келіні Энн үй шаруасына қарайды. Отбасында құлдар жоқ. Чарли апта сайын шіркеуге барып, өзін «Құдайға мойынсұнған» адам деп есептесе де, ешқандай жетістігі үшін Құдайға алғыс айтпайды, керісінше, әсіресе кешкі ас кезінде дұға оқығанда өзіне мақтау айтады. Ол әйелінің өлімі үшін Құдайды кінәлайды. Оның отбасы шіркеуге үнемі кешігеді және орындықтарын босату үшін басқа адамдарды ығыстырады, бұл пастор мен қауымның наразылығын тудырады. Чарли – жеке басының мүддесін жоғары қоятын адамдардың үлгісі. Азамат соғысы үш жылдан бері оның шаруашылығынан небары шақырымда жүріп жатса да, ол соғыс мәселелерімен немесе адалдықпен айналыспайды, тек өзінің және отбасының әл-ауқаты туралы ғана ойлайды. Чарлидің үлкен ұлы Джейкоб Вирджинияны қорғау үшін Конфедерация армиясына қосылғысы келеді, бірақ Чарли отбасына соғыс тікелей оларға қатысты болмаса, оларға қатыспау керектігін қайта-қайта айтады. Ұлдарының кейбіреулері әскерге баруға ниет білдірсе де, әкесінің тілегін орындап, шаруашылықта қалады. Дженниге Конфедерация офицері Сэм әуес болады. Ол Дженниге үйленгісі келеді, Чарли рұқсат берген соң, бірнеше күннен кейін үйлену тойы өтеді. Анттар айтылғаннан кейін, шіркеудің арт жағында күтіп тұрған сарбаз Сэмді дереу қайтаруды талап етеді. Сэм кетеді, бұл оның жаңа әйелін қатты қайғыға жетеді. Сэм кеткеннен кейін көп ұзамай Энн босанады, қыз бала туып, оны Чарлидің марқұм әйелінің құрметіне Марта деп атайды. Ракун аулауға шыққан Бой мен оның досы Габриэль Конфедерация армиясының тұзағына түсіп қалады. Олар қашып, көлде су ішуге тоқтайды. Бой өзеннен тапқан көтерілісші сарбаздың ескі кепі шапқасын киеді. Оларға Одақ патрулі келіп, Бойды соғыс тұтқыны ретінде ұстайды, шапқаға қарап, оның бүлікші сарбаз екенін қателесіп ойлайды. Габриэльге қарапайым сарбаз бостандыққа шыққандығын айтады, ол Андерсондарға осы жаңалықты жеткізеді, содан кейін Дженни Конфедерациядағы құлдар бостандыққа шығарылғандығын растағаннан кейін, ол өздігінен жолға шығады. Чарли Бойдың тұтқындалғаны туралы хабарды естігенде, ол Джейкоб, Джон, Натан, Генри және Дженнимен бірге оны іздеуге кетеді, Джеймс пен Эннді кішкентай балаларымен бірге шаруашылықта қалдырады. Андерсондар жақын маңдағы Одақ лагеріне барады. Оларға онда тұтқындар жоқ екені айтылады, бірақ 16 жастағы ұлы бар полковник Фэрчайлд оларды Конфедерация тұтқындары теміржол арқылы солтүстікке жеткізілетін мүмкін жерге бағыттайды. Алайда, пойыз депосындағы капитан Чарлиге вагондарды қарауға рұқсат бермейді, өйткені оның «орындалуы керек кестесі бар». Чарли рельстерге кедергі қойып, содан соң Одақ сақшыларын қарусыздандырып, оларды қашырып жібереді. Ол вагондарды қарап шығады, бірақ Бойды таба алмайды, сондықтан атқа отырып кетеді. Ол көтеріліп қарағанда, бостандыққа шығарылған тұтқындардың арасынан Сэмді көреді. Дженни күйеуін көріп қатты қуанады. Сэм Андерсондармен бірге пойызды өртеп, үйлеріне қашуды айтады, өйткені Оңтүстіктің соғыста жеңіске жету мүмкіндігі жоқ екенін біледі. Басқа әскери тұтқын лагеріне жеткізілгеннен кейін Бой көтерілісші сарбаз Картермен дос болады, ол қашуды жоспарлайды және Бойдың бірге келуіне рұқсат береді. Олар бірнеше адаммен бірге дөңгелекті кемеге тиеліп, оңтүстікке қарай қашып кетеді. Олар Конфедерация лагеріне жетеді, келесі күні федералистердің шабуылына ұшырайды. Картер шайқаста қаза табады, ал Бойдың аяғына оқ тиеді. Одақ әскері оны өлтіруге жақындасады, бірақ ол Одақ армиясына қосылған Габриэль екені белгілі болады. Габриэль Бойға шайқас аяқталғанға дейін бұтада жасырынуға көмектеседі. Фермаға оралғанда, үш Конфедерация тонаушысы шаруашылыққа шабуыл жасап, Джеймсті өлтіріп, Эннге шабуыл жасап өлтіреді. Үйге қайта бара жатқанда Андерсондар жолды күзеткен Конфедерация жасағын кездестіреді. Аттардың шуынан оянған жас күзетші Жақыпқа бірден оқ атып, оны дереу өлтіреді. Чарли күзетшіні басуға кіріседі, бірақ оның жасын сұрауға тоқтайды. Күзетші: «Ол он алты жаста, мырза», - деп жауап береді. Чарли Бойды еске алып, күзетшіге оның өмір сүріп, қартайғанын және көптеген ұлдары болғанын қалайтынын айтады. Ол күзетшіге баласын жоғалтудың қандай екенін білуін қалайды. Сонда күзетші жылай бастайды. Андерсондар үйге келгенде, дәрігер Джеймс пен Энннің қалай болғанын айтады. Марта әлі тірі, қара нәсілді әйел оның күтушісі болып жұмыс істейді, Чарли оны құшағына алады. Келесі күні таңғы ас дастарқанында Чарли әдеттегі дұғасын бастайды, бірақ қатты қайғыға батып, оны аяқтай алмайды. Ол әйелінің қабіріне бару үшін үйден шығады. Ол әйелінің, Джеймс, Жақып және Энннің қабірлерін көреді, ал қашықтықта шіркеу қоңырауы естіледі. Фермада ол ешкімге сенбі күні екенін айтпағанын білуді талап етеді. Барлық отбасы киініп, шіркеуге дайындалады, әдеттегідей кешігіп, ән басталар кезде барады. Қауым алғашқы әннен кейін аяқталғанда, пастор келесі әнді жариялауға кіріседі. Бой қолтық астында аяғына сүйеніп есіктен кіреді. Барлық қауым оған қарайды, ал Чарли оның неге болғанын көру үшін бұрылады. Оның жүзі жарқырайды, ол ұлын орындыққа көмектеседі. Барлығы бір ауыздан қуанышпен ән салады.
In the Commonwealth of Virginia in 1864, during the Civil War, family patriarch Charlie Anderson and his six sons Jacob, John, James, Nathan, Henry, and Boy (who is 16) run the family farm, while his daughter Jennie and daughter in law Ann take care of the housework. The family has no slaves. Though Charlie attends church weekly and considers himself a "God fearing" man, he doesn't give God credit for anything, but takes credit for himself especially during dinner prayer. He internally blames God for taking his wife from him. His family is regularly late for church and will force people out of their seats to make room for his family, to the annoyance of the preacher and congregation. Charlie is an archetype of a rugged individualist. Although the Civil War has been raging around him for some three years, literally being fought within miles of his farm, he does not concern himself with the issues or with loyalty but only with his own and his family's welfare. Charlie's oldest son Jacob wants to join the Confederate Army to defend Virginia, but Charlie repeatedly tells his family that they won't become involved in the war until it concerns them directly. Although a few of the boys want to join up, they respect their father's wishes and remain on the farm. Jennie is courted by a young Confederate officer named Sam. He wants to marry Jennie, and when Charlie gives his permission, the wedding occurs a few days later. As soon as the vows are said, a corporal who has been waiting in the rear of the church comes forward to announce that Sam is wanted back immediately. Sam leaves, much to the sorrow of his new bride. Shortly after Sam leaves Ann goes into labor, giving birth to a baby girl, whom they name Martha in honor of Charlie's late wife. While out hunting raccoon, Boy and his friend Gabriel stumble onto a Confederate ambush. They run away and stop for a drink at a pond. Boy is wearing an old rebel soldier kepi cap that he found at the river. When a Union patrol comes on them, they take Boy as a prisoner of war, mistakenly thinking, based on the cap, that he is a rebel soldier. Gabriel, who has been told he is free by a black Union soldier, runs to tell the Andersons what happened and then, assured by Jennie that it is true that slaves in the Confederacy have been declared emancipated, heads out on his own. When Charlie hears the news of Boy's capture, he, along with Jacob, John, Nathan, Henry and Jennie leave to look for him, leaving James and Ann at the farm with their young baby. The first place the Andersons look is a nearby Union camp. They are told there are no prisoners there, but Colonel Fairchild, who also has a sixteen year old son, directs them to a possible location, where Confederate prisoners are shipped North via railroad. However, the captain in charge at the train depot refuses to allow Charlie to look through the cars, as he "has schedules to keep". So Charlie sets up a roadblock on the tracks, then disarms the Union guards and sends them away. He looks through the boxcars, but Boy is not there, so he mounts his horse to leave. As he looks up, he sees Sam coming through the crowd of liberated prisoners. Jennie is overjoyed to see her husband. Sam leaves with the Andersons, telling the soldiers to burn the train and go home, knowing that the South has no chance of winning the war. After being taken to a different prisoner of war camp, Boy is befriended by rebel soldier Carter, who plans to escape and decides to let Boy come along. They and a few other men successfully escape while being loaded on a paddle wheeler and start heading south. They come onto a Confederate camp and the next day are attacked by the Federals. Carter is killed in battle, and Boy is shot in the leg. A Union soldier almost kills him, but it turns out to be Gabriel, who has joined the Union Army. Gabriel helps Boy hide in a bush until after the battle. Back at the farm, three Confederate scavengers raid the place, killing James before attacking and killing Ann. On their way home, the Andersons run across a Confederate unit guarding the road. A young sentry, startled awake by the sound of horses, takes a shot at Jacob, killing him instantly. Charlie starts to strangle the sentry, but stops to ask him his age. The sentry replies, "Sixteen, sir." Charlie, remembering Boy, emotionally tells the sentry that he wants him to live and be an old man and have many sons. He wants him to know what it feels like to lose one of them. The sentry then weeps. When the Andersons return home, the doctor tells them what happened to James and Ann. Martha is still alive, with a black woman acting as her nanny, and Charlie takes her in his arms. The next day at the breakfast table, Charlie begins his standard prayer, but is so heartbroken that he can't finish it. He goes out to the family graveyard to see his wife's grave. He sees the graves of James, Jacob, and Ann alongside hers, and he hears church bells ringing in the distance. At the farmhouse, he demands to know why nobody told him that it was Sunday. The whole family gets dressed and ready for church, arriving late, as usual, as the singing begins. As the congregation completes the first hymn, the pastor starts to announce the next. Boy stumbles through the door on a crutch. The whole congregation looks, and Charlie turns to see what is happening. His face lights up, and he helps his son to the pew. Everybody joyously sings in unison.
Қабылдау
Говард Томпсон газетінен «The New York Times» фильмін «Азамат соғысының жақсы драмасы» деп атады, ал Стюарт «өте сәтті таңдалған» дей келіп, «бірақ тым ұзын» екенін айтты. Эндрю В. МакЛагленнің тым толық режиссурасының арқасында, фильм көптеген тоқтап тұратын тұсқақты кездестіріп, оларға ілігіп қалады. «Variety» басылымы «Техниколор фильм, бейтарап атауына қарамастан, драма, қызығушылық пен эмоционалдық қуатқа толы. Кейбір ұлттық саябастарда, әсіресе кульминациялық сахнада жақсы көрініс тапқан. Бұл фильм жалпы нарықта орташадан жоғары қабылдануы мүмкін. Стюарт, аузынан сигарета тібін шешпейтін, өзінің опықталған рөлін жылы сеніммен көрсетеді» деді. «Los Angeles Times» газетінің Филипп К. Шойер оны «қазіргі заман үшін ерекше фильм, шабытты көшпенділікке анахронистік қайта оралу» деп сипаттады. Дегенмен, ол Джеймс Стюарттың айтқан үйдің жылылығы мен нақылы туралы еске салады. Ол ерекше кейіп жасап, стресс пен трагедиялық өзгерістер кезінде оны сенімді түрде сақтайды. «The Washington Post» газетінің Лео Салливан оны «көп жүректі, тіпті жаны бар фильм» деп мақтады, «Стюарт керемет сеніммен ойнап, алты ұл мен мықты қыз тәрбиелеген жесірге көңіл білдіру үшін әдеттегі тәсілдерінен бас тартады. Оның ойыны – бір адамның бейтараптықты сақтауға жасаған тырысының терең зерттеуі». «The Monthly Film Bulletin» жазды: «Негізінен сезімтал фильм, тіпті ұзақ жылдар бойы қайғыға батқан жесір әйелінің қабірі басында өмір туралы философиялық ойларын қамтиды, бірақ оның емделуінің жаңалығы мен юморы МакЛагленнің Джон Фордқа деген құрметінен үйренгенін көрсетеді. Джеймс Стюарттың лаконикалық сөйлеуі диалогты одан да күлкілі етеді, бұл оның мансабындағы ең жақсы рөлдерінің бірі». Фильм Вирджиния штатында, фильм түсірілген жерде билет сату бойынша рекордтарды жаңартты. «Rotten Tomatoes» сайтында фильмке 100% баға берілді.
Howard Thompson of The New York Times called the film "a pretty good Civil War drama" with Stewart "perfectly cast," though he thought it was "too long. Under the overly detailed direction of Andrew V. McLaglen, it hits and hangs onto many a static snag." Variety stated that "the Technicolor film, despite a neuter title, packs drama, excitement and an emotional quality certain National Parks particularly reflected in the climax — which should find better than average reception in the general market Stewart, seldom without a cigar butt in the corner of his mouth, endows his grizzled role with a warm conviction." Philip K. Scheuer of the Los Angeles Times called it "a curious film for this day and age, a kind of anachronistic throwback to the bucolic Nevertheless, it serves as a reminder of homely virtues and homilies, as spoken, mostly, by James Stewart. He creates a unique character and sustains it convincingly through stress and tragic change." Leo Sullivan of The Washington Post praised it as "an engrossing film with lots of heart and even a soul," adding, "Playing with splendid conviction, Stewart forgoes his usual tricks to gain sympathy for this widower who has raised six sons and an equally sturdy daughter. His performance is a thoughtful study in one man's attempt at neutrality." The Monthly Film Bulletin wrote, "Basically sentimental, the film even includes a scene where the longstanding but still sorrowing widower philosophizes about life over his wife's grave, but the treatment often has a freshness and humour which show that McLaglen has learned from his admiration for John Ford James Stewart, whose laconic drawl makes the dialogue sound funnier than it really is, gives one of the best performances of his career." The film was particularly successful at the box office within the state of Virginia, the movie's locale, where it broke records for ticket sales. The film has a 100% rating on Rotten Tomatoes.
Марапаттар
1966 жылы фильм "Үздік дыбыс" номинациясы бойынша "Оскар" сыйлығына ұсынылды (Уолдон О. Уотсон). "Шенендоа" фильміндегі рөлі үшін Розмари Форсайт "Алтын глобус" сыйлығына "Ең жақсы жаңа актриса" номинациясы бойынша ұсынылды.
In 1966, the film was nominated for an Academy Award for Best Sound (Waldon O. Watson). For her part in Shenandoah, Rosemary Forsyth was nominated for a Golden Globe for Most Promising Newcomer Female.
Бейімделулер
Фильм 1975 жылы Бродвейде сәтті мюзикл ретінде қойылды, және бұл Джон Каллумға «Ең үздік актер» номинациясы бойынша алғашқы Тони сыйлығын әкелді.
The film was adapted as a hit Broadway musical in 1975, which won John Cullum his first Tony Award for Best Actor.